ผู้เขียนหัวข้อ: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย  (อ่าน 200571 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ witta

  • หัดดมก้น โคโยตี้หน้าบาร์
  • **
  • กระทู้: 52
  • ค่าพลัง: +0/-0
:6: ขอบคุณจริงๆสำหรับทุกๆกำลังใจ ที่มอบให้ผมมา ตลอดปีกว่าๆบนบอร์ดแห่งนี้ช่วยให้ผมได้อะไร

หลายๆอย่างเช่นกัน ที่เห็นได้ชัดเจนก็คือกลุ่มเพื่อนๆ ในบอร์ดแห่งนี้ ที่ติดตามกันมาตลอด และที่สำคัญ

เลยก็คือ ช่วยให้ผมได้นึดถึงเรื่องราวเก่าๆ ที่ผ่านมา เมื่อก่อนผมมองอดีตเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยน่าจดจำสักเท่าไหร่

แต่เมื่อผมได้ลงมาเขียนเรื่อง มันก็เริ่มทำให้ผมต้องเปลี่ยนความคิด การถ่ายทอดเรื่องราวที่ผ่านมามันกลับทำให้ผม

มองเห็นความสุขในครั้งก่อนๆมากขึ้น มากซะจนผมรู้สึกว่า ผมมีความสุขมากกว่าทุกวันนี้ 


เรื่องราวของผมยังไม่จบ และผมคงต้องเขียนต่อไป ซึ่งช่วงต่อไป อาจจะเป็นช่วงที่ 3 ของชีวิตผม ซึ่งจะเป็นบทสรุป

ของเหตุการณ์ต่างๆ ที่จะเชื่อต่อกับเหตุการณ์ปัจจุบันนี้  หลายคนยังอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมผมจึงมาอยู่เชียงใหม่ได้

และทำไมผมถึงต้องแยกทางกับ พิม ซึ่งหลังจากนี้ คงจะได้ติดตามกันต่อไป  :kulorpa'

ขอบคุณครับ จะตั้งใจรออ่านครับ

ออฟไลน์ vannoy

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 21
  • ค่าพลัง: +0/-0
สุดยอดคับ ชีวิตคุณมีหลายรสชาติมากๆๆ ทำให้ผมรู้สึกว่าคุณเป็นผชที่โชคดีที่สุดในโลกคนนึงที่มีผญอย่างพิมซึ่งเข้าใจคุณและให้อภัยคุณทุกอย่าง ผมว่าผมเปนคนนึงละที่อิจฉาคุณมาก.......สู้ต่อไปนะครับ

ออฟไลน์ kobzapza

  • สาดขั้นเทพ สาดเป็นแสน แขนไม่ได้จับ แสรดดด!
  • ****
  • กระทู้: 252
  • ค่าพลัง: +5/-0
  • ชิว ชิว
*-* :  การเดินทาง ที่ดูเหมือนจะลงตัวและมีจุดหมาย กับคนสองคนที่ผ่นอะไรเข้ามามากมายชีวิตจนบางครั้งดูเหมือนกับว่า  เหตุการณ์ที่ผ่านมา มันคงทำให้ชีวิต

คู่ของคนสองคน แกร่งพอ ที่จะก้าวเดินต่อไป  จนถึงจุดหมาย    แต่แล้วมันก็หาเป็นเช่นนั้นเสอมไปไม่ เวลา  เหตุการณ์ต่างๆ ไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อย  สิ่ง

เหล่านั้นเหมือนกับเป็นเป็นเพียงทางผ่าน เป็นส่วนหนึ่งขอชีวิตเราทั้งคู่ก็เพียงเท่านั้น


*-* : ผมเริ่มต้นชีวิตใหม่กับพิม ที่ดูเหมือนว่าตอนนี้ทุกอย่างดูจะลงตัวไปซะหมด ไม่ว่าจะเป็นคนในครอบครัวผม  หรือแม้แต่หน้าที่การงานของพิม   แสงแดดที่

สาดเข้ามากระทบตรงหน้าผม  มันทำให้ผมต้องสะดุ้งตื่นจากการหลับใหล  ผมลืมตาขึ้นมามองไปที่นาฬิกาที่ติดอยู่บนฝาผนัง 7 โมงกว่าแล้วผมตั้งใจจะหลับต่อ

อีกสักนิด เพราะวันนี้เป็นวันที่ผมไม่ต้องไป ม. แต่แล้วผมก็ต้องหยุดความคิดนี้โดยสิ้นเชิง “ตื่นได้แล้วกบ” เสียงของพิมที่เรียกผมให้ต้องลุกขึ้นจากที่นอนแต่โดย

ดี


พิม : นอนต่อก็ได้กบ พิมเข้ามากวาดห้องเฉยๆ

กบ : ไม่เป็นไรคับ กบกำลังจะตื่นพอดีเลย

พิม : ตื่นอาราย เห็นนอนหลับไม่รู้เรื่อง

กบ : ก็กะว่าจะแว๊บหลับสักแป๊ป อิอิ

พิม : นอนต่อก็ได้

กบ : ไม่แล้ว


*-* : ผมลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความจำใจ ไม่ใช่ว่าผมจะกลัวพิม หรือ พิมจะว่าผม แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะจะลุกขึ้น ถึงแม้วันนี้มันจะเป็นวันหยุดของผมก็ตาม คง

เพราะผมคงเห็นแก่ตัวไม่ได้ที่จะให้พิมต้องลุกขึ้นทำงานคนเดียว  ผมรู้ว่าพิมเหนื่อยมาก ไม่ว่าจะงานในร้าน งานบ้าน แล้วยังต้องคอนดูแลผม พิมไม่เคยมีวันหยุด

เหมือนกับคนอื่นเค้า

กบ : อาบน้ำล้างหน้าก่อนนะพิม เด๋วกบตามลงไป

พิม : บอกให้นอนก่อนก็ได้ ลงไปข้างล่างก็ไม่มีอะไรแล้ว


*-* : ผมเดินเข้าไปหอมแก้ม พิม ก่อนที่จะเปลี่ยนชุดเพื่อเข้าห้องน้ำ 

ชีวิตผมจะมีเวลาอยู่กับบ้านก็ช่วงวันหยุดแบบนี้ เพราะตอนนั้นหลังจากผมเลิดเล่นดนตรี

ก็กลับมาเรียนต่อทันที ถึงแม้ไม่ใช่เส้นทางที่ผมจะชอบนัก  แต่เพื่อน ป๋า  ผมก็ต้องทำ

เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน ผมก็จะเรียนจบซะที ความหวังของทุกๆคนในครอบครัวผมกำลัง

จะเป็นจริง  ซึ่งหลังจากที่ผมเรียนจบ ก็คงจะเข้ามาช่วยงานที่บ้านแบบเต็มตัวซะที พิมเอง

ก็คงเหนื่อยน้อยลง เพราะที่ผ่านมา ดูเหมือนว่า พิมจะรับผิดชอบดูแลร้าน และงาน

ภายในบ้านทั้งหมด ผิดกับผมที่แทบไม่ต้องทำอะไร นอกจากเรื่องเรียน


แม่ : วันนี้กบ พาพิมออกไปกินข้าวข้างนอกนะ แม่กับ พิมไม่ได้ทำกับข้าว

(แม่ผมทักขึ้นหลังจากที่ผมเดินลงมาข้างล่าง ภายในร้าน)

กบ : อ้าว ! ทำไมไม่ทำกับข้าวล่ะแม่

แม่ : ตอนแรก พิมก็ว่าจะทำ แต่แม่เห็นว่า ทำทุกวันแล้ว กลัวลูกจะเบื่อ เลยให้ออกไปหา

อะไรกินกัน

กบ : แล้วใครจะดูร้านล่ะแม่

แม่ : ไปกันเถอะ แม่อยู่กับเด็กในร้านได้ (ผมหันไปมอง แพรว เด็กที่จ้างให้เข้ามาช่วยงาน

ในร้าน ก่อนที่ แพรวจะหันมายิ้มตอบให้กับผม)

กบ : อยู่ได้เหรอคับแม่

แม่ : ได้สิ ไปกันเถอะลูก นานๆจะได้มีโอกาสออกไปเที่ยวสักที


*-* : ผมนั่งคุยกับแม่สักพัก ก่อนที่ พิม จะลงมา (พิมกับแม่รู้กันสองคนแล้ว)


แม่ : แต่งตัวซะสวยเลยนะลูก (พิมยิ้มเล็กๆให้แม่)

พิม : แม่จะเอาอะไรไหมค่ะ พิมจะได้ซื้อเข้ามาให้

แม่ : ไม่เอาแล้วลูก เที่ยวให้สนุก ไม่ต้องห่วงแม่หรอก ถ้ากลับค่ำยังไงก็โทรบอกแม่ด้วยล่ะกัน

กบ : กำ สองคนนี้รู้กันเฉย งั้นผมไม่ห่วงแล้วนะ


*-* : ผมล่ำลาแม่ ก่อนที่จะเดินออกจากร้าน ระหว่างทาง ก็ยิ้มให้กับแพรว (เด๋วซื้อขนมมาฝากนะจ๊ะ) มันคือคำทักทายที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไร


*-* : ผมขับรถออกจากร้านที่สมุทรปราการ โดยยังไม่รู้จุดหมายที่กำลังจะไป เวล

ตอนนั้น น่าจะประมาณ 9 โมงกว่าๆ เห็นจะได้

กบ : จะไปไหนกันดี พิม

พิม : บ่อฮู้  จ้าว!

กบ : บ่อฮู้ จะได

พิม : บ่อฮู้ จ้าว!

กบ : เหอะๆ ถ้าเป็นสัก 6 ปี ก่อน กบจะพาเข้าม่านรูดแล้ว

พิม : แล้วเด๋วนี้ทำไม พาเข้าไม่ได้แล้วหรือไง

กบ : เปล่าๆ ไปไหนกันดี คิดเลย (งานเกือบเข้า)

พิม : ตามใจกบ (เสียงพิมยัง งอนๆ)

กบ : บางแสนดีไหม (ความคิดมันแล่นเข้ามาพอดี)


*-* : ผมไม่รอให้พิมตอบอะไร เพราะหัวรถของผม มันแล่นออกมาทางเส้นทางนั้นอยู่แล้ว จากบางพลี ไปสมุทรปราการ ตีนผีแบบผม ไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงแล้ว  พิม

เองดูมีความสุขจริงๆ 


*-* : พอรถผมเข้าเขตบางแสนก็ตัดสินใจที่จะหาอะไรกินก่อน ที่จะลงไปนั่งริมหาด

(เพราะเริ่มหิว อีกอย่างผมไม่ชอบของกินแถวๆริมหาดเท่าไหร่นัก) ผมวนรถไปแถวๆ

แหลมแท่น ก็เจอกับร้านอาหารร้านหนึ่ง (ถ้าจำไม่ผิด น่าจะชื่อร้านวังมุข) 

กบ : กินร้านนี้ก่อนก็แล้วกันนะพิม กบ หิวแล้ว  เด๋วค่อยไปนั่งริมชายหาดกัน

พิม : จ้า! ยังไงก็ได้


*-* : ผมเดินจูงมือ พิม เข้าไปในร้าน ก่อนที่จะหาโต๊ะนั่ง  ผมกับพิมเลือกที่จะสั่งอาหารแค่เพียงสอง-สามอย่าง เพราะพิมเองก็กินไม่เยอะเท่าไหร่ ส่วนผม

ตั้งใจจะไปหาเบียร์เย็นๆนั่งจิบแถวๆริมชายหาดต่อ ถ้ากินเยอะไป กลัวจิบเบียร์ไม่ได้  จบเห่กันพอดี

พิม : อีกไม่กี่วันกบก็จะจบแล้ว พิมว่าจะขอกบกลับไปเที่ยวบ้านซะหน่อย

กบ : เอาดิ ไม่เห็นต้องขอเลย ยังไงพิมไป กบก็ต้องไปด้วย

พิม : พิมว่าจะขอกลับคนเดียวก่อน

กบ : แล้วพิมจะไปอยู่ไหน บ้านพิมก็ไม่มีแล้ว

พิม : ไปบ้านญาติพิม

กบ : นั่นแหละ ถ้าจะไป กบไปด้วยดีกว่า แล้วไปหาโรงแรมค้างเอาดีกว่า พิมจะได้สะดวก อีกอย่างถ้าเกิดไปแล้วไม่เจอใคร พิม จะทำยังไง เพราะนั้น ถ้าไป กบ

ต้องไปด้วย

พิม : จ้าๆ 


*-* : ชั่วโมงกว่าๆ กับการนั่งกินไป คุยไป ก่อนที่ผมจะเคลื่อนตัวลงไปยังชายหาดบางแสน จะกี่ยุค กี่สมัย บางแสนก็ไม่เคยเปลี่ยน หลายปีมานี้ ผมแทบจะไม่ได้

มีโอกาสมาสัมผัสบรรยากาศแบบนี้  พิมเองก็ยุ่งเรื่องงาน ส่วนผมก็เรื่องเรียน จนบางครั้งผมรู้สึกว่าเวลาของผมกับพิม แทบจะไม่ได้มีให้กันเลยจริงๆ  ต่างจากเมื่อ

ตอนที่ผมเล่นดนตรี ที่เรา

จะมีเวลาให้กันมากกว่านี้

พิม : จะกินเบียร์หรอ

กบ : อืม พิมล่ะ กินด้วยกันไหม

พิม : ไม่อ่ะ ไม่ค่อยอยาก

กบ : งั้นขอกบสักสองสามขวดนะ  นานๆที

พิม : แล้วขับรถไหวหรอ

กบ : ไม่ไหวก็นอนนี่แหละ ที่พักเยอะแยะไป เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง  เพื่อบ้างที จะได้มีลูกกับเขาบ้าง


*-* : คำพูดเล่นๆของผม ที่ไม่ได้คิดอะไรเลยแม้แต่สักนิด แต่มันกลับไปทำให้ พิม รู้สึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านมาได้ทันที (สีหน้าพิมเปลี่ยนไป)

กบ : ขอโทษ พิม

พิม : ไม่เป็นไร พิมเข้าใจ


*-* : ผมไม่เคยพูดเรื่องนี้กับพิม มานานมากแล้ว จนถึงแทบจะไม่ได้พูดเลยก็ว่าได้ เพราะผมเข้าใจความรู้สึกของพิม เกี่ยวกับเรื่องนี้ดี
ไม่ได้เป็นครึ่งหนึ่งของคนที่เธอวาดไว้
ยังห่างยังไกล รู้ฉันเองคงไม่มีวัน

ออฟไลน์ amagin

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 7
  • ค่าพลัง: +0/-0
เย้ๆ มาแว้ววว  :GoFL

ออฟไลน์ Gt

  • Most Value Player
  • *
  • กระทู้: 9,743
  • ค่าพลัง: +837/-105
  • ความรักคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีค่า
นึกว่าหายไปซะแระ  :6:
ไม่หล่อ ไม่รวย แต่อร่อย



เรื่องเล่าชีวิตผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง (รึป่าว)
http://www.coyotylover.com/board/index.php/topic,7225.0.html

ออฟไลน์ Aki

  • CLV VIP Member
  • ไม่สาดดื่ม ก็เสียวได้
  • *****
  • กระทู้: 929
  • ค่าพลัง: +3/-4
โอ๊ะมาต่อแว้ว  :10:

ออฟไลน์ kujoha

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 1
  • ค่าพลัง: +0/-0
อ่านแล้วซึ้งครับ  xxmsn-cry
ชอบมากมาย รออ่านอยู่ตลอดเวครับ

ออฟไลน์ abua

  • หัดดมก้น โคโยตี้หน้าบาร์
  • **
  • กระทู้: 47
  • ค่าพลัง: +0/-0
มาต่อแล้ว

มาเป็นกำลังใจให้ครับ       :6:

ออฟไลน์ Black Short

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 12
  • ค่าพลัง: +1/-0
 :6:
อ่านแล้วก็ต้องยอมรับในความมั่นคงในเรื่องความรักที่คุณพิมและคุณ มีให้กัน แม้นว่าจะมีสิ่งยั่วเย้าผ่านเข้ามามากมาย

เป็นประโยชน์กับผู้อ่านอีกหลายคน

ให้กำลังใจในชีวิตจริง และ กำลังใจในการเขียนเรื่องราวผ่านตัวอักษรในเวปนี้

ขอบใจจริงๆ


ออฟไลน์ armfine

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 18
  • ค่าพลัง: +0/-0
เรื่องน่าสนใจ...ขอบคุณครับที่แบ่งปัน :LK-diwoy

ออฟไลน์ U4MEE

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 7
  • ค่าพลัง: +0/-0
เมื่อไหร่จะแวะเวียนมาต่อเรื่องให้ครับ รออยู่นะ  :6:

ออฟไลน์ kobzapza

  • สาดขั้นเทพ สาดเป็นแสน แขนไม่ได้จับ แสรดดด!
  • ****
  • กระทู้: 252
  • ค่าพลัง: +5/-0
  • ชิว ชิว
*-* : ถึงพิมจะเป็นคนมีเหตุผม แต่เรื่องแบบนี้แล้ว บางทีมันก็ไม่สมควรที่จะหยิบมัน

ขึ้นมาพูดอีก   แทนที่วันนี้จะเป็นวันพักผ่อน   กลับกลายเป็นต้องมีเรื่องเข้ามากวนใจ

ผมรีบเปลี่ยนเรื่องคุย เพื่อที่จะให้เหตุการณ์กลับมาเป็นปกติ พิมเองก็ดูเหมือนว่าจะ

ไม่คิดอะไรแล้ว สังเกตดูจากสีหน้า

กบ : เด๋ว หมดขวดนี้พอก่อนดีกว่า

พิม : จะกลับแล้วหรอกบ

กบ : เปล่า กบว่าจะไปหาที่พักก่อน

พิม : ตกลงคืนนี้ค้างหรอ

กบ : อืม ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เด๋วกบโทรบอกแม่เอง

*-* : ผมโทรศัพท์บอกแม่ ว่าเราจะค้างคืนที่นี่สักคืน แล้วพรุ่งนี้เย็นๆจะกลับ ซึ่งก็ไม่มี

ปัญหาอะไรอยู่แล้ว ก่อนที่ผมจะหาที่พักแถวๆนั้น

พิม : กบจะออกไปข้างนอกอีกหรือเปล่า

กบ : แล้วพิมอยากไปหรือเปล่า

พิม : ยังไงก็ได้ แล้วแต่กบ

*-* : คืนนั้น เราตกลงที่จะนอนพักกันอยู่ในห้อง เพราะคิดว่าพรุ่งนี้เราจะตื่นแต่เช้าไป

เดินริมหาดกัน เพราะถ้าคืนนี้ผมออกไปเที่ยวต่อ รับรองว่าพรุ่งนี้ผมตื่นสายแน่ๆ

*-* : ผมตื่นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก คงเพราะอาหารทะเล ผสมกับเบียร์

พิม : ท้องเสียหรอกับ

กบ : ท่าจะ 2 รอบแล้ว

พิม : ยาก็ไม่มี แล้วกี่โมงกี่ยามแล้ว

กบ : ตี 3 แล้ว ไม่เป็นไร เด๋วโทรลงไปข้างล่างดู โรงแรมน่าจะมียา

*-* : ว่าแล้วก็ไม่รอช้า ผมยกหูโทรศัพท์ภายในห้อง เพื่อถามพนักงานดู ถึงยาแก้ท้องเสีย

แล้วผมก็ไม่ผิดหวัง ไม่นานนักพนักงานก็เอายาแก้ท้องเสียมาให้ผม แล้วผมก็ผ่านคืนนี้

ไปได้ด้วยดี แม้จะมีปัญหาบ้างก็ตาม

พิม : กบ ๆ ๆ (พิมเรียกผม) ตื่นไหวไหม

กบ : อืม เช้าแล้วหรอ

พิม : 6 โมงแล้ว

กบ : อืมๆ พิมล้างหน้าหรือยัง

พิม : เรียบร้อยแล้ว ว่าแต่กบ ไหวหรือเปล่า ถ้าไม่ไหวก็นอนต่อได้

กบ : ไหว งั้นเด๋วกบขอล้างหน้าก่อน

*-* : ความจริงๆผมยังไม่อยากจะตื่นเลย แต่ก็อย่างว่า ผมไม่อยากจะขัดพิมสักเท่าไหร่ ยิ่ง

เห็นความตั้งใจ ที่พิมมาเรียกผมด้วยแล้ว ไม่นานนักผมก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก่อนจะ

ออกจากที่พัก ไปเดินเล่นริมชายหาดกัน

*-* : น้ำทะเลที่ลดลง ทำให้ชายหาดทอดยาวลงไป พิมเองดูมีความสุข ก็คงไม่ต่างอะไร

กับผม นานแค่ไหนแล้ว ที่ผมไม่ได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านี้ เพราะแต่ก่อนเวลามาทะเล ผมก็

จะนั่งกินแต่เหล้า กิน ๆ ๆ และก็กิน ถึงเช้าก็มี ไม่ค่อยได้มีโอกาสรับบรรยากาศที่แท้จริง

ของทะเลสักเท่าไหร่ ผมนั่งลงบนชายหาด โดยปล่อยให้พิมเดินเก็บเปลือกหอยตาม

ประสาของผู้หญิงไป

พิม : เบื่อ หรือยัง ถ้าเบื่อก็กลับได้นะ

กบ : ไม่หรอก อากาศดีจะตายไป

พิม : ไม่นึกนะว่าเราจะมีโอกาสได้มานั่งแบบนี้

กบ : ยังไง กบงง

พิม : ก็ถ้ากบกับพิมยังทำงานกลางคืนต่อ ก็คงไม่

กบ : เหอะๆ จริงๆ

*-* : เราใช้เวลาอยู่พักใหญ่ ก็กลับที่พัก เพราะแดดเริ่มออกแล้ว วันนั้นผมแวะพาพิมไป

วัดเพื่อทำบุญ ก่อนกลับ และก็ไม่ลืมที่จะซื้อของฝากกลับไป

กบ : แล้วพิมจะกลับเชียงใหม่วันไหน

พิม : ก็น่าจะเดือนหน้า กบสอบเสร็จแล้วนี่

กบ : อืม แล้วพิมจะไปสักกี่วัน

พิม : ดูก่อน ถ้าไม่ติดอะไร ก็น่าจะสักอาทิตย์

กบ : ดีเลย กบจะได้ถือโอกาสพักไปในตัวด้วยเลย ถือว่าฉลองเรียนจบ

พิม : ไม่รู้ว่าจะหาใครมาช่วยงานที่ร้าน

กบ : ไว้กบ คุบกับพี่โอ๋เอง น่าจะหาได้

*-* : ผมกลับถึงบ้านก็เย็นแล้ว ลูกค้าที่ร้านกำลังเข้า พิมเองมาถึงก็เข้าช่วยงานในร้านเลย

แม่ : กลับมาเหนื่อยๆ พักก่อนก็ได้ แม่กับแพรวทำได้

พิม : ไม่เป็นไรค่ะแม่ ไม่เหนื่อยอะไร

กบ : เหอะๆ งั้นกบช่วยอีกแรง

*-* : เห็นพิมทำงาน ผมก็อดช่วยไม่ได้ ร้านเช่าวีดีโอเทปสมัยก่อน ช่วงเย็นคนจะเยอะ

มาก หน้างานก็ค่อนข้างยุ่งยากกว่าร้านเช่า ซีดี สมัยนี้ เพราะเทปวีดีโอ เวลาลูกค้ามา

ส่งคืน ต้องเอามากรอกลับหน้าก่อน แล้วถึงจะเอาเข้าเรียงในชั้น แล้วก็ยังต้องใช้สมุดจด

ไม่มีคอมพิวเตอร์ เหมือนสมัยนี้ เป็นอันว่าคืนนั้นกว่าลูกค้าจะหมดก็เกือบๆ สามทุ่ม

เรียกว่าเหนื่อยคูนสองเลยก็ว่าได้  ผมเอาของฝากที่ซื้อมาให้แม่

กบ : พี่โอ๋เข้ามาหรือเปล่าแม่

แม่ : วันนี้ไม่เข้า

กบ : งั้นแม่เก็บของฝากให้พี่โอ๋ด้วย  ส่วนอันนี้ของแพรว (ผมยื่นให้แพรว)

แพรว : ขอบคุณค่ะ นึกว่าจะลืมแล้ว

กบ : ก็ว่าจะลืมนะ เหอะๆ แต่กลัวครั้งหน้าไม่มีใครช่วยงาน (แพรวยิ้มให้ผม ก่อนที่จะ

แยกย้ายกันไป)

*-* : และแล้ววันแห่งการพักผ่อนก็ผ่านไป คืนนี้ผมคงนอนหลับเป็นตายแน่ เพราะเมื่อ

คืนก่อนก็ท้องเสีย แถมยังต้องตื่นเช้าอีก

*-* : ชีวิตผมกับพิม วนเวียนอยู่กันแบบนี้ จนในที่สุดผมก็ผ่านวิชาสุดท้ายจนได้ นั้นหมา

ถึงผมเรียนจบแล้ว  ทุกคนในบ้านดีใจกับผม โดยเฉพาะ พิม 

พิม : ดีใจด้วยนะกบ

กบ : อืม จบซะที

พิม : ถ้านกยังอยู่ นกคงดีใจนะกบ

กบ : อืม

พิม : อืม อย่างเดียว ไม่คิดจะพูดอะไรแล้วหรอ

กบ : ก็พิมพูดแทนแล้วไง (ผมดึงพิมเข้ามากอด) รู้ไหม พิม ที่กบเรียนจบได้ ส่วนหนึ่งก็
เพราะพิมนะ ถ้าไม่มีพิม ก็ไม่รู้จะเป็นยังไง

*-* : พิมไม่พูดอะไร นอกจากยิ้มให้ผม ต่อไปนี้ผมก็คงจะได้เข้ามาช่วยงานในบ้านแบบ

เต็มตัวซะที  หลายปีมานี้พิมเหนื่อยมามากจริงๆ

กบ : พรุ่งนี้ไปวัดกันไหม

พิม : ตามใจกบ

กบ : กบอยากไปไห้ว ป๋า กับ นก

 :kulorpa'
ไม่ได้เป็นครึ่งหนึ่งของคนที่เธอวาดไว้
ยังห่างยังไกล รู้ฉันเองคงไม่มีวัน

ออฟไลน์ lucifer_fuckin

  • หัดดมก้น โคโยตี้หน้าบาร์
  • **
  • กระทู้: 58
  • ค่าพลัง: +1/-1
ติดตามต่อเนื่องเลยนะครับ

พี่กบอายุยังไม่ถึง 20 ปต่ว่าผ่านอะไรมาเยอะจริงๆเลย

น่านับถือมากๆครับ ชีวิตคนเรายังไงก็ต้องเดินต่อไป

สู้ๆนะครับ  :yoexp52

ออฟไลน์ kobzapza

  • สาดขั้นเทพ สาดเป็นแสน แขนไม่ได้จับ แสรดดด!
  • ****
  • กระทู้: 252
  • ค่าพลัง: +5/-0
  • ชิว ชิว
*-* : ชีวิตของเรา ที่ยังคงต้องเดินต่อไปตามกาลเวลา มีทุกข์ มีสุขควบคู่กันไป

มันยังคงเป็นวลีที่ใช้ได้อยู่ทุกยุคทุกสมัย  ทุกผู้ทุกคน เฉกเช่นเดียวกับผม ถึงวัน

นี้เองในชีวิตผม ที่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะลงตัวเข้าที่เข้าทางมากขึ้น ไม่ว่าจะหน้าที่การงาน

หรือชีวิตครอบครัว แต่ก็ใช่ว่าผมจะพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่  แต่กลับไปแสวงหาบางสิ่งบางอย่าง

เข้ามาเพิ่มเติมในชีวิต ซึ่งผมหารู้ไม่ว่า สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่นั้น มันผิดมากมายจริงๆ

*-* : หลังจากเรียนจบ ผมเริ่มบทบาทใหม่ในชีวิต ด้วยการเข้ามาช่วยงานในร้านแบบเต็มตัว

ต้อนนี้เราเหลือร้านแค่เพียง 2 สาขาเท่านั้น จากเดิมที่มีอยู่ 4 แต่ปิดตัวลงไปในช่วงที่ ป๋าเสีย

ไปเพราะไม่มีคนดูแล พี่โอ๋ปล่อยผมให้พิมดูแลได้เต็มที่  ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะพี่โอ๋เองต้อง

ช่วยงานพี่เขยผมมากขึ้นด้วย  ชีวิตผมในช่วงเวลานั้นถือว่าลงตัวดี กับหน้าที่การงาน หรือแม้

แต่ครอบครัว แต่แล้วชีวิตผมก็ต้องพลิกผันอีกจนได้ และถือว่าครั้งนี้รุนแรงจนส่งผลต่อเนื่องมา

ถึงการใช้ชีวิตในปัจจุบันของผมเลยที่เดียว

*-* : วันนั้นผมลุกขึ้นมาเปิดร้านตามปกติ พิมเองยังไม่ได้ลงมา ซึ่งก็ถือว่าเป็นปกติเหมือนทุกๆวัน

ระหว่างที่ผมกำลังจัดเทปวีดีโอเข้าตามชั้นวางอยู่นั้นเอง  “ร้านเปิดหรือยังคะ” (เสียงลูกค้าถาม)

ก่อนที่ผมจะหันไปดู

กบ : เปิดแล้วคับ

ลูกค้า : พอดีไม่เคยมาเช่า ต้องทำยังไงบ้างคะ

*-* : ผมตอบคำถามเธอ ถึงรายละเอียดต่างๆ ซึ่งเธอเองก็ดูเข้าใจดี

ลูกค้า : งั้นสมัครสมาชิกเลยคะ

*-* : เธอหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมา ก่อนที่จะหยิบบัตรประชาชนส่งให้ผมพร้อมกับรอยยิ้ม ซึ่งผมก็ยิ้มตอบกลับไป ก่อนที่จะบอกให้เธอเลือกหนังได้เลย ผมกรอกประวัติ

เธอลงในคอมไปเรื่อยๆ แต่ก็อดที่จะเหลือบไปมองเธอเป็นระยะๆไป ณ ตอนนั้น ผมยอมรับว่าเธอน่ารักจริงๆ หน้าตาเธอไม่บอกก็รู้ว่าต้องมีเชื้อสายจีนแน่นอน ผมลง

ประวัติต่างๆ พร้อมทั้งทำบัตรให้เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่จะนั่งรอเธอเลือกหนังมาให้  นานแล้วที่ผมไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ มันเกิดอะไรขึ้น  ระหว่างที่ผมกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ

ลูกค้า : แค่นี้ก่อนคะ กลัวดูไม่ทัน

กบ : คับ

ลูกค้า : เปิดนานหรือยังคะ

กบ : 3 ปีกว่าแล้วคับ

ลูกค้า : พอดีแยม ”หลิง” พึ่งย้ายมาอยู่

กบ : อ๋อคับ แล้วอยู่แถวไหนคับ

ลูกค้า : อยู่ซอยถัดไปคะ

กบ : ถ้ายังไงรบกวนขอเบอร์โทรศัพท์ด้วยได้ไหมคับ เพราะผมจะเอาลงประวัติ

หลิง : ได้ค่ะ เบอร์บ้านนะคะ

กบ : ได้คับ

*-* : ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี หลิงกลับไปแล้ว ผมหยิบกระดาษที่เธอจดเบอร์ให้ก่อนที่จะคีย์มันลงไปในเครื่องคอม

อย่างน้อยเวลาเกิดปัญหาลูกค้าไม่ส่งหนัง ก็จะได้

ติดตามทวงคืนได้ 

*-* : ซึ่งหลังจากวันนั้น หลิงก็มาบ่อยขึ้น ซึ่งก็แปลกเพราะทุกครั้งที่หลิงมา จะไม่เคยเจอกับ พิมเลยสักครั้ง

ก็คงเป็นเพราะเธอมักจะมาในช่วงเช้าที่พิมยังไม่ลงมา

การที่หลิงมาเช่าเป็นประจำ ทำให้เราเริ่มที่จะสนิทขึ้น หน้าที่การงานต่างๆของเธอ จนกระทั่งรู้ถึงว่าเธอยังไม่มีแฟน

*-* : ผมดำเนินชีวิตไปตามปกติกับพิมดี ทุกอย่างดูเหมือนไม่มีปัญหาเพราะถึงแม้ผมจะชอบหลิง และดูทีท่าหลิง

เองก็น่าจะสนใจผมอยู่ไม่น้อย แต่ผมก็ไม่ได้สานต่อความสัมพันธ์ที่เธอหยิบยื่นให้ คงเป็นแค่เพียงลูกค้าคนหนึ่งเท่านั้น

ส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมคิดได้เท่านั้นเพราะ พิม

*-* : จนกระทั่งวันหนึ่ง พิมจะขึ้นไปเที่ยวเชียงใหม่ เพราะพิมคิดไว้นานแล้วตั้งแต่ผมจบมาใหม่ แต่พิมก็ไม่มีโอกาสได้ขึ้นไปสักที

พิม : พิมว่าเดือนหน้าพิมจะขึ้นไปเชียงใหม่ซะหน่อย กบคิดว่ายังไง

กบ : อืม ก็ดี ช่วงนี้งานก็ไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่ ถ้ายังไงจะได้บอกพี่โอ๋ให้หาคนมาแทนเราสองคน

พิม : ที่จริงพิมก็ไม่อยากไป ห่วงงานที่ร้าน แต่ป้าพิมโทรมาบอกว่าให้ขึ้นมาเรื่องที่ดินของพิม เพราะเห็นว่าทางที่ดินเขาจะออกฉะโนดให้แล้ว

กบ : ก็ดีนี่ ว่าแต่ที่ตรงไหน พิมมีที่ด้วยหรอ

พิม : ก็ที่บ้านของพ่อกับแม่พิมไง ที่กบเคยไป จำไม่ได้แล้วหรอ

กบ : อ๋อ กำ กบนึกว่าพิมไม่มีอะไร ก็เห็นพิมไม่มีญาติแล้ว นอกจากป้า

พิม : ก็ใช่ แต่ที่นั้นเมื่อก่อนมันไม่มีใบอะไร เป็นที่จับจองอยู่มากันตั้งแต่สมัยไหนแล้ว พิมยังไม่เกิดด้วยซ้ำ

กบ : อืม ดีๆ ถ้ายังไงตอนแก่ๆ จะได้ไปอยู่ ผมพูดติดตลกออกไป

*-* : ผมไม่ได้คิดอะไรมากมายกับเรื่องของพิม เพราะถือว่าเป็นสิทธิของเธอ อย่างน้อยก็เป็นสมบัติติดตัวพิม

แต่แล้วทุกอย่างก็ไม่เป็นไปตามที่คิด เพราะช่วงที่เราจะขึ้นไปเชียงใหม่ พี่เขยผมจะเปิดบริษัทพอดี

พี่โอ๋ขอให้ผมอยู่ช่วยงานก่อน โดยเลื่อนการเดินทางออกไป แต่พิมไม่สามารถเลื่อนได้ทำให้พิมต้องเดินทางไปคนเดียว

ทั้งๆที่ผมไม่อยากให้พิมไป

กบ : เซ็ง! นึกว่าจะได้ไปเที่ยวสักหน่อย

พิม : น่า วันหน้ายังมี

กบ : รู้ แต่กบไม่อยากให้พิมไปคนเดียว

พิม : ถ้าพิมไม่ติดธุระ พิมก็ไม่ไปหรอก รอไปพร้อมกันดีกว่า

กบ : ไม่รู้จะมาเปิดทำไมตอนนี้

*-* : ผมรู้สึกเซ็งๆบอกไม่ถูก จนถึงวันที่พิมต้องออกเดินทาง  พิมลาแม่กับพี่โอ๋ โดยที่ผมไปส่งเธอขึ้นรถที่หมอชิด

ผมขับรถออกจากร้านประมาณ 6 โมงเย็น เพราะรถที่พิมจองไว้จะออกตอน 2 ทุ่ม

กบ : ตกลงพิมไปกี่วัน

พิม : ก็อาทิตย์เดียว ทำไมคิดถึงหรอ

กบ : แล้วพิมไม่คิดถึงหรือไง

พิม : ก็คิดถึง แล้วกบจะให้พิมทำยังไง

กบ : ถ้าไปถึงโทรมาบอกด้วยนะ

พิม : จ้า

*-* : ผมไม่สามารถติดต่อพิมได้ นอกจาพิมจะติดต่อผมเอง เพราะพิมไม่มีโทรศัพท์มือถือ

ซึ่งตอนแรกผมคิดจะเอาของผมให้พิมไป ซึ่งพิมก็ไม่ยอม เพราะมีเบอร์ลูกค้าอยู่ โดยพิมเลือกที่จะโทรมาหาผมเอง 

ผมมาถึงหมอชิดแบบจวนเจียนจริงๆ เพราะรถติดมากมาย ทันทีที่จอดรถเสร็จผมก็รีบพาพิมไปที่รถทัวร์ที่จองไว้

ซึ่งก็เหลือเวลาไม่นานนักก่อนที่รถจะออก

*-* : ผมยกมือโบกให้พิม ซึ่งพิมก็ยิ้มตอบจากภายในรถทัวร์ให้ผม ก่อนที่รถจะค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป 

ผมเซ็งๆแบบบอกไม่ถูก ก่อนที่จะเดินมาที่รถเพื่อที่จะขับกลับร้าน เสียงเพลงจากเครื่องเล่นภายในรถ

มันทำให้ผมคิดอะไรไปได้เลื่อยเปื่อยจริงๆ รถไม่ติดแล้วเพราะตอนนั้นก็ปาเข้าไปเกือบๆ4ทุ่มแล้ว

ผมขับรถจากหมอชิต ออกมาทางพหลโยธิน ก่อนที่จะมาถึงแยกสะพานควาย ภาพเก่าๆเริ่มกลับเข้ามาในสมองผมอีกครั้ง

ซึ่งผมตัดสินใจที่จะเลี้ยวรถเข้าเส้นสุทธิสาร เพื่อที่จะไปขึ้นทางด่วนดินแดง ทุกอย่างในบริเวรนั้นยังเหมือนเดิม

ไม่เปลี่ยนแปลง ภาพเก่าสมัยที่ผมเป็นทหาร และที่แห่งนี้ทำให้ผมเกือบเอาชีวิตมาทิ้งไว้ ผมผ่านจุดนั้นมาได้ทั้งๆ

ที่ผมคิดจะแวะลงไปนั่งดื่มสักขวดสองขวด เพื่อรำลึกความหลัง แต่ผมก็ไม่ทำ รถผมแล่นเลยมาจนได้

ก่อนที่จะขึ้นทางด่วนไปลงบางนา สี่ทุ่มกว่าแล้ว ผมมาถึงสำโรง ซึ่งอีกไม่ถึง 10 นาทีผมก็คงจะถึงบ้าน

แต่แล้วทุกอย่างมันกลับไม่เป็นเช่นนั้น ระหว่างที่ผมกำลังขับรถเพื่อนที่จะกลับบ้านอยู่นั้น

ผมก็หันไปเห็นคาราโอเกะแถวๆทางที่ผมกำลังจะกลับบ้าน ซึ่งแทนที่ผมจะกลับบ้าน ผมกลับเลี้ยวรถเข้าจอดที่หน้าร้านทันที

เด็กรับรถเดินเข้ามาที่รถของผมก่อนที่ผมจะเปิดประตูลงไป

เด็กรับรถ : มาคนเดียวหรือคับพี่

กบ : คับ

เด็กรับรถ : เชิญข้างในเลยคับ

*-* : ผมเดินเข้าไปในร้านตามที่เด็กบอก บรรยากาศในร้านไม่ถึงกับมืดนัก กำลังดี เป็นร้านอาหารมากกว่า

แต่มีคาราโอเกะให้ลูกค้าร้อง พนักงานในร้านพาผมไปเลือกโต๊ะนั่ง ซึ่งผมก็ไม่ได้เลือกอะไรมากมายนัก

เพราะคิดว่ามานั่งกินเบียร์เล่นสักขวดสองขวด เพราะกลับบ้านตอนนี้ ผมก็คงนอนไม่หลับอยู่ดี

ผมสั่งเบียร์กับแกล้มเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกมาหน้าร้าน เพื่อที่จะโทรศัพท์บอกแม่

กบ : คับแม่ กบเองนะคับ

แม่ : ว่าไงลูก

กบ : ส่งพิมเสร็จแล้วนะแม่ ตอนนี้กบออกมาจวนจะถึงบ้านแล้ว พอดีว่าจะแวะหาอะไรกินก่อน

แม่ : แล้วจะกลับดึกไหม

กบ : คงไม่ดึกหรอกคับ แต่ให้แม่ขึ้นนอนได้เลย เด๋วถึงร้านแล้วกบเปิดประตูเอง

แม่ : อย่างเมามากนะกบ ขับรถดีๆด้วย

กบ : คับแม่

*-* : ผมตัดสายลงพร้อมกับเดินกลับเข้าไปนั่งในร้านตามเดิม อย่างน้อยผมก็สบายใจได้ว่า แม่ไม่ต้องนั่งรอผม 

เสียงเพลงภายในร้านดังกำลังดี ทำให้ผมไม่รู้สึกอึดอัด ทำให้นั่งแล้วรู้สึกสบาย ไม่นานนักเบียร์ขวดแรกก็หมดไป

 ผมบอกพนักงานเอามาเพิ่มอีกขวด

พนักงาน : ร้องเพลงไหมคับพี่

กบ : ไม่ดีกว่า

*-* : ที่จริงผมก็อยากร้องเหมือนกัน แต่ผมรู้สึกว่ายังไม่มีโต๊ะอื่นร้องเลยเหอะๆ เบียร์หมดขวดที่สองแล้ว

ผมเดินไปห้องน้ำและจะออกมาเช็คบิลเพราะจวนจะเที่ยงคืนแล้ว ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ผมกลับถึงบ้านเที่ยงคืนกว่า

ก่อนที่จะอาบน้ำเข้านอน โดยที่แม่ของผมยังคงนั่งดูทีวีรองผมอยู่ในห้องของแก ผมผมปิดไฟเข้านอนเรียบร้อยแล้ว

แกถึงจะนอนตาม (นี่นะหัวอกคนเป็นแม่)

 :kulorpa'
ไม่ได้เป็นครึ่งหนึ่งของคนที่เธอวาดไว้
ยังห่างยังไกล รู้ฉันเองคงไม่มีวัน

ออฟไลน์ kobzapza

  • สาดขั้นเทพ สาดเป็นแสน แขนไม่ได้จับ แสรดดด!
  • ****
  • กระทู้: 252
  • ค่าพลัง: +5/-0
  • ชิว ชิว
*-* : ถึงแม้ว่าเมื่อคืนผมจะเข้านอนดึก แต่เช้านี้ผมก็ยังคงต้องรีบลุกขึ้นมาเปิดร้านอยู่ดี ที่สำคัญก็คงเตรียมรับโทรศัพท์ของพิมที่จะโทรเข้ามา

นาฬิกาบอกเวลาว่าแปดโมงกว่าแล้ว ซึ่งป่านนี้พิมคงจะถึงเชียงใหม่แล้ว หลังจากที่เปิดร้านเสร็จแล้ว ผมก็ออกมายืนรับลมอยู่หน้าร้านเหมือนๆ

เช่นทุกวัน แล้วผมก็เจอกับลูกค้ารายแรกที่กำลังเดินเข้ามา

กบ : สวัสดีคับ หลิง

หลิง : สวัสดีค่ะ พี่กบ

กบ : วันนี้ทำไมมาแต่เช้าคับ

หลิง : เอาหนังมาส่งค่ะ พอดีเช่าไปแล้วไม่มีเวลาดู หลิงกลัวเกินกำหนดส่ง

กบ : ไม่เป็นไรคับ เออ แล้วหลิงดูจบหรือยังคับ

หลิง : ยังคะ แต่ไม่เป็นไร หลิงคืนก่อนดีกว่า

กบ : เอากลับไปดูก่อนก็ได้คับ

หลิง : คืนก่อนแล้วกัน พอดีหลิงจะไม่อยู่หลายวัน

กบ : จะไปไหนหรอคับ

หลิง : พอดีวันนี้วันเกิดหลิง จะออกไปต่างจังหวัดด้วยค่ะ

กบ : วันเกิดหรอคับ เสียดายผมไม่รู้ก่อนล่วงหน้า เลยไม่ได้เตรียมของขวัญให้คับ

หลิง : ขอบคุณคะ

กบ : เออ งั้นรอผมแปปนะคับ

*-* : ผมวิ่งขึ้นไปบนห้องอัดหนัง ก่อนที่จะเปิดกล่องเพื่อหยิบม้วนวีดีโอขึ้นมา แล้วเดินกลับลงไปข้างล่างหน้าร้านที่หลิงรออยู่

กบ : สุขสันต์วันเกิดคับ (ผมยื่นม้วนวีดีโอม้วนนั้นให้หลิง)

หลิง : ขอบคุณคะ (หลิงทำหน้างงๆ)

กบ : อย่าว่ากันนะคับ พอดีไม่ได้เตรียมตัว

หลิง : ไม่เห็นต้องลำบากเลย

กบ : ไม่ลำบากหรอกคับ

*-* : ระหว่างที่ผมกำลังคุยอยู่กับหลิงนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดี

กบ : แปปนะคับ โทรศัพท์มา

หลิง : ไม่เป็นไรคะ งั้นหลิงกลับก่อนดีกว่า  เออๆ ถ้ายังไงเย็นนี้หลิงมีเลี้ยงเล็กๆ เชิญพี่กบด้วยละกัน หลิงไปก่อนนะคะ

*-* : ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไร หลิงก็เดินกลับไปแล้ว ผมรีบรับโทรศัพท์ทันที

กบ : สวัสดีคับ

พิม : เปิดร้านหรือยังจ๊ะ

กบ : เปิดแล้ว พิมถึงไหนแล้ว

พิม : มาถึงเชียงใหม่แล้ว เลยรีบโทรมา

กบ : อืม แล้วจะกลับวันไหน

พิม : โห พึ่งมาถึงก็ถามวันกลับเลยนะ

กบ : เหอะๆ

พิม : งั้นพิมว่างก่อนนะกบ เหรียญจะหมดแล้ว

กบ : คับ ถ้ายังไงโทรหากบนะ

พิม : จ้า เด๋วคืบหน้ายังไงจะโทรไปรายงาน ดูแลตัวเองด้วยล่ะ

กบ : พิมด้วย

*-* : โทรศัพท์ตัดไปแล้ว ผมล่ะเซ็งจริงๆกับโทรศัพท์  ความจริงผมอยากซื้อโทรศัพท์มือถือให้พิม แต่พิมบอกปัดผมตลอด

เพราะเสียดายเงิน สมัยนั้นโทรศัพท์มือถือราคายังสูงอยู่ ค่าโทรก็ไม่ถูกเหมือนกับสมัยนี้  ผมยังหงุดหงิดกับเรื่องโทรศัพท์เลย

ลืมที่หลิงพูดไป พอนึกขึ้นได้ก็รีบหยิบโทรศัพท์โทรไปหาหลิง แต่แล้วก็ต้องหยุดความคิดนั้นลง เพราะเป็นครั้งแรกที่ผมจะโทรหาหลิง

เธอจะคิดยังไงกับการที่ผมโทรไปหาเธอ  ผมสับสนบอกไม่ถูก แต่ไหนๆแล้ว ถ้าไม่โทรไป เธออาจจะว่าผมก็ได้

เพราะเธอเป็นคนช่วนผมเอง ว่าแล้วผมก็โทรไปหาเธอ

หลิง : ฮัลโหลค่ะ

กบ : เออๆ พี่กบเองนะคับ จำได้หรือเปล่า

หลิง : พี่กบ จำได้คะ

กบ : เออๆ ถึงบ้านแล้วหรอคับ

หลิง : ถึงแล้วสิคะ ไม่ถึงจะคุยกับพี่กบได้ยังไง

กบ : เหอะๆ

หลิง : แล้วเย็นนี้พี่กบมีเวลามาไหมคะ

กบ : เออ กี่โมงคับ

หลิง : ประมาณ 1 ทุ่มคะ  แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ

กบ : อ๋อ สะดวกคับ

*-* : สรุป เย็นนี้ผมมีนัดกับหลิง ไปงานวันเกิดเธอ โดยจัดที่ร้านแถวๆนั้น ซึ่งถ้าเธอไปถึงร้านจะโทรบอกผมอีกที

วันนั้นผมรีบเคลียร์งานอย่างรวดเร็ว จนแม่ผมแปลกใจ

แม่ : วันนี้ขยัน ไม่พักเลย

กบ : เหอะๆ เออ แม่ เย็นนี้ขอตัวสักวันนะแม่

แม่ : ทำไมหรอ ขอตัวยังไง

กบ : จะไปงานวันเกิดเพื่อน

แม่ : เพื่อนที่ไหน

กบ : อ๋อ เพื่อนที่มาเช่าหนังเราไงแม่ ไว้มาแล้วจะแนะนำให้แม่รู้จัก

แม่ : แล้วจะไปกี่โมง

กบ : ประมาณ 1 ทุ่มแม่ เด๋วจะโทรบอกพี่โอ๋ให้ไปปิดร้านโน้นให้ด้วย
*-* : แม่ผมคงงง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรผมมากมาย เพราะปกติผมไม่ค่อยจะออกไปไหนกับเพื่อนสักเท่าไหร่
 
พี่โอ๋รับทราบเรื่องทั้งหมดของผม โดยตกลงว่าจะปิดร้านไว้สักหนึ่งวัน เพราะไม่อยากให้แม่ต้องอยู่ร้านกับเด็กสองคน
 
ซึ่งผมก็เห็นว่าดีเพราะผมจะได้ไม่ต้องห่วงร้าน  บ่ายสามโมงผมโทรเข้าไปหาหลิงอีกครั้ง แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะเธอไม่อยู่บ้าน
 
ความไม่แน่ใจเริ่มเข้ามาในตัวผมเมื่อพิมโทรเข้ามาหาผมตอนสี่โมงเย็น

พิม : กินข้าวหรือยัง

กบ : กินแล้ว พิมล่ะ

พิม : เรียบร้อย พิมเข้าไปบ้านป้าแล้ว พอดีออกมาซื้อของเลยโทรหากบ

กบ : อ๋อ เสียดายกบไม่ได้ไป

พิม : ไว้ว่างๆมาอีกก็ได้ เออ พิมคงอีกหายวันกว่าเรื่องจะเสร็จ เพราะต้องรอที่ดินเขามาวัดที่ให้

กบ : ไม่เป็นไร แต่คงไม่เกิน 10 วันมั้ง

พิม : ไม่แน่เหมือนกัน แต่ถ้ายังไงพิมจะโทรมาบอกกบนะ

กบ : อืม

*-* : พิมว่างสายไปแล้ว (สงสัยเหรียญหมด) ผมนั่งรอเวลาต่อไปเรื่อยๆ จนถึงประมาณหกโมงเย็นเห็นจะได้ เสียโทรศัพท์ก็ดังเข้ามา

กบ : สวัสดีคับ

หลิง : หลิงเองนะคะพี่กบ

กบ : คับ

หลิง : ตกลงพี่กบมาได้หรือเปล่าคะ

กบ : ได้คับ พี่เคลียร์งานแล้ว ว่าแต่จัดที่ไหนคับ พี่จะได้ไปถูก

หลิง : หลิงว่าจะให้พี่กบมารับหลิงที่บ้าน แล้วไปด้วยกัน พอดีป๋ากับแม่ติดธุระ จะเลยไปหาหลิงที่งานเลย ไม่รู้ว่ารบกวนพี่กบหรือเปล่า

กบ : ไม่รบกวนเลยคับ แล้วหลิงจะให้พี่ไปรับกี่โมงดี

หลิง : สักทุ่มคะ

กบ : ตกลงคับ 1 ทุ่มเจอกัน

*-* : หลิงบอกตำแหน่งบ้านของเธอ ซึ่งก็อยู่ถัดไปจากร้านผมอีก 1 ซอย ซึ่งไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ผมรีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวทันที เพราะใกล้เวลาแล้ว

แม่ : กลับดึกไหมลูก

กบ : ยังไม่รู้เหมือนกันคับ ถ้ายังไงแม่นอนไปก่อนได้เลย กบเข้าบ้านเองได้

แม่ : ขับรถดีๆล่ะ แล้วอย่างกินเยอะ ถ้าไม่อย่างนั้นแม่จะบอก พิม

กบ : คับแม่

*-* : ผมปิดร้านเรียบร้อยก่อนที่จะออกไปรับหลิง รถของผมวิ่งเข้ามาในซอยบ้านของหลิงช้าๆ เพราะถนนค่อนข้างแคบ ซึ่งไม่นานนักผมก็หาบ้านหลิงเจอ ผม

หยิบโทรศัพท์โทรเข้าไปหาหลิงเมื่อรถผมจอดหน้าบ้าน

หลิง : ฮาโหลค่ะ

กบ : มาถึงแล้วนะคับ

หลิง : อ๋อ พี่กบจะเข้าบ้านก่อนไหมค่ะ หรือยังไง

กบ : มีใครอยู่หรือเปล่า

หลิง : ไม่มีค่ะ หลิงอยู่คนเดียว

กบ : งั้นไม่ดีกว่า พี่รออยู่ในรถแล้วกัน

หลิง : ก็ได้ค่ะ เด๋วหลิงออกไป

*-* : ไม่นานนักหลิงก็เดินออกมา ผมลงไปช่วยหลิงปิดประตูหน้าบ้าน ก่อนที่จะกลับมาขึ้นรถ หลายปีแล้วที่ผมไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดใครขนาดนี้ ต้องยอมรับว่า

ตอนนั้นผมยังไม่ได้คิดอะไรไปมากในตัวหลิงนอกจากคนรู้จักคนหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่คิดพัฒนามันไปมากกว่านั้น หลิงบอกเส้นทางที่จะไปร้าน แล้วรถผมก็

มาหยุดตรงร้านเมื่อคืนที่ผมมา (อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น) ผมทำทางตกใจเล็กน้อย ซึ่งหลิงก็สังเกตอาการผมออก

หลิง : มีอะไรหรือเปล่าคะพี่กบ

กบ : เหอะๆ ร้านนี้เมื่อคืนพี่ก็มา

หลิง : เหรอคะ อย่าบอกนะว่าเป็นร้านประจำ

กบ : เปล่าคับ เมื่อคืนเพิ่งมาครั้งแรก

หลิง : พาแฟนมาหรอคะ

กบ : เปล่าคับ มาคนเดียว พอดีไปส่งน้องขึ้นรถไปเชียงใหม่ ขากลับเลยแวะ

หลิง : อ๋อคะ หลิงว่าเราเข้าไปในร้านดีกว่า มัวแต่คุยอยู่ในรถนี่

*-* : ทุกอย่างเริ่มใกล้ตัวผมเข้ามาทุกที ถึงตอนนี้แล้วถ้าผมสร้างกำแพงขึ้นมา เพื่อที่จะเอามาขวางกันชีวิตผมกับหลิงไว้ก็ยังไง หรือไม่ก็ขีดเส้นแบ่งเขตแดน

ของชีวิตเราทั้งสองไว้ อย่างน้อยผมจะได้ไม่ทำผิดต่อพิม ก็จริงอยู่ว่า ณ ตอนนั้นมันยังไม่มีอะไร แต่จากชีวิตที่ผ่านๆมาของผม ก็ทำให้ผมพอที่จะเข้าใจว่า อะไร

กำลังจะเกิดขึ้นกับต่อไป... :kulorpa'
ไม่ได้เป็นครึ่งหนึ่งของคนที่เธอวาดไว้
ยังห่างยังไกล รู้ฉันเองคงไม่มีวัน

ออฟไลน์ ammove

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 2
  • ค่าพลัง: +0/-0
นับถือ "เจ้าชายกบ" จริงๆคับ เขียนได้มันส์ + ได้อารมณ์มาก ระยะเวลาที่เขียน 3 ปี ....นับถือจริงๆ :yoexp52

 ผมไปเชียงใหม่บ่อยๆ ไว้มีโอกาศขอไปเมาด้วยซักมื้อเด้อ...  :Ont-hodsard

ออฟไลน์ kobzapza

  • สาดขั้นเทพ สาดเป็นแสน แขนไม่ได้จับ แสรดดด!
  • ****
  • กระทู้: 252
  • ค่าพลัง: +5/-0
  • ชิว ชิว
*-* : หลิงเดินนำผมเข้าไปในร้าน ซึ่งดูเหมือนเธอจะคุ้นเคยกับร้านนี้ค่อนข้างดี  เพราะดูจากพนักงานในร้านที่เข้ามาทักทายเธอ โต๊ะที่หลิงพาผมไปนั่ง ดูแล้วน่า

จะเป็นโต๊ะที่เธอจองเอาไว้

หลิง : พี่กบดื่มอะไรดีคะ เด๋วเพื่อนๆหลิงก็มากันแล้ว

กบ : ยังดีกว่าคับ รอเพื่อนหลิงมาก่อนดีกว่า

หลิง : เอายังงั้นหรือคะ

กบ : คับ

*-* : ผมนั่งกินน้ำเปล่ารอเพื่อนหลิง อย่างน้อยมันก็เป็นมารยาท ที่สำคัญผมก็ยังไม่รู้สึกหิวสักเท่าไหร่ด้วย เวลาเดินผ่านไปครู่ใหญ่ กลุ่มเพื่อนหลิงก็มาถึง หลิง

พาเพื่อนๆเธอมาแนะนำให้ผมรู้จัก  ซึ่งผมเองก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน เพราะจะว่าไปแล้วผมเองก็ไม่ได้สนิทอะไรมากมายกับหลิงเท่าไหร่นัก เธอเป็นเพียงลูกค้า

คนหนึ่ง

*-* : อาหารเริ่มยกมา ผมเลือกที่จะนั่งเฉยๆ แล้วก็แจกรอยยิ้มไป เพราะไม่รู้จะเริ่มยังไง ถึงแม้หลิงจะแนะนำผมให้รู้จักกับเพื่อนๆเธอแล้ว แต่มันก็ใช่ว่ามันจะ

สนิทกันได้เร็วขนาดนั้น

หลิง : ไม่สนุกหรอคะพี่กบ

กบ : สนุกคับ

หลิง : เห็นพี่นั่งเฉยเลย พี่กบจะสั่งอาหารอะไรพิเศษไหม

กบ : พอแล้วคับ พี่ยังไงก็ได้

หลิง : เด๋ว ป๋า กับแม่หลิงก็มาแล้ว

กบ : อ๋อ คับ

*-* : หลิงคงเห็นผมไม่ค่อยพูด เธอเลยพยายามที่จะชวนผมคุย เวลายังคงเดินไป ผมเองในตอนนั้น รู้สึกเฉยๆ ไม่ถึงกับเซ็ง แต่ก็ใช่จะสนุก คงเป็นเพราะผม

กังวลเรื่อง พิม ด้วย เพราะถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา พิม จะคิดยังไง  ยิ่งคิดก็เริ่มอยากจะกลับขึ้นมาซะแบบนั้น แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านั่งอยู่อย่างนั้นจนงาน

จบไป และแล้ว ป๋ากับแม่ของหลิงก็มา ถ้าจำไม่ผิดน่าจะประมาณ 4 ทุ่มกว่าๆ ผมยกมือไหว้ท่านทั้งสองตามมารยาท โดยที่หลิงให้ทั้งสองนั่งใกล้ผม ป๋า ของหลิง

เป็นคนจีน แต่แม่ของเธอไทยแท้ๆแน่นอน เธอคงเอาเชื้อ ป๋า เธอมา เพราะถ้ามาทางแม่ คงจะดำน่าดู (ผมแอบคิด)

แม่หลิง : เห็นหลิงบอกว่าเปิดร้านวีดีโออยู่เหรอ

กบ : คับ

แม่หลิง : แม่เห็นหลิงเช่ามาก็ไม่ค่อยเอาไปส่ง แม่ต้องคอยเตือน

กบ : อ๋อ ไม่เป็นไรคับ

*-* : ผมพูดคุยกับแม่ของหลิง แม่เธอก็ดูจะใจดี ส่วน ป๋า ท่าทางจะไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะดูแกจะไม่ค่อยสนใจอะไร นั่งกินอย่างเดียว  ผมได้ข้อมูลตัวหลิงและ

ครอบครัวเธอจากปากของแม่เธอ ซึ่งป๋าเธอทำงานอยู่บริษัทจัดส่งคนไปทำงานที่ไต้หวัน โดยที่หลิงก็ทำงานอยู่ที่นั่นด้วย ผมขอตัวเข้าห้องน้ำ ซึ่งนาฬิกาบอกเวลา

ว่า จะเที่ยงคืนแล้ว ซึ่งป่านนี้พิมคงหลับแล้ว ก็แปลก ทั้งๆที่ผมออกมาเที่ยว ผมก็ยังอดคิดถึงพิมไม่ได้อยู่ดี (ผมเดินกลับมาที่โต๊ะ)

หลิง : พี่กบเบื่อหรือยัง

กบ : ยังคับ

หลิง : พอดี ป๋า กับแม่จะกลับก่อน  (ผมหันไปยกมือไหว้ทั้งสองเป็นการลา) แต่หลิงยังไม่กลับ ไม่รู้ว่าพี่กบจะอยู่ต่อหรือเปล่า

กบ : อ๋อ ยังไงก็ได้คับ

หลิง : ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ถ้าพี่กบอยู่ต่อ หลิงจะได้ขอติดรถพี่กลับด้วย

กบ : อ๋อ ได้คับ ใกล้กันอยู่แล้ว

*-* : ก็น่าแปลกที่ทางบ้านเธอยอมปล่อยให้ลูกสาวเธอกลับบ้านเองกับผู้ชายอื่น ซึ่งผมกับหลิงก็ยังไม่ถึงขั้นสนิทกันสักเท่าไหร่  (สงสัยผมยังน่าไว้ใจ) เที่ยงคืน

กว่าแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าหลิงจะกลับเพราะเค๊กวันเกิดก็ยังไม่มีการยกมาตัด จนผมต้องถามหลิง

กบ :  หลิงไม่มีเค๊กวัดเกิดหรอ

หลิง : ไม่ค่ะ หลิงไม่ชอบ ทุกปีก็แค่ออกมากินกันธรรมดา ไม่เคยตัดเค๊กวันเกิด

กบ : อ๋อคับ

หลิง : ง่วงนอนหรือยังคะ

กบ : เหอะๆ ยัง ตามสบายเลย

หลิง : เด๋วก็กลับแล้ว เพราะร้านจะปิดแล้ว

*-* : และแล้วงานเลี้ยงก็ต้องเลิกรา หลังจากเคลียร์บิลในร้านเรียบร้อยแล้ว ผมกับหลิงก็เดินมาส่งเพื่อนๆเธอขึ้นรถจนหมด  ก่อนที่เราจะกลับกัน (ระหว่างทาง)

หลิง : ปกติพี่กบออกมาเที่ยวแบบนี้บ่อยไหม

กบ : ไม่ค่อยได้ออกคับ มั่วแต่ทำงาน

หลิง : ขยันจัง แล้วพี่กบไม่เบื่อหรือไง

กบ : ก็ไม่นะ สงสัยเมื่อก่อนเที่ยวมาเยอะ

หลิง : พี่กบนี่นะ เที่ยวมาเยอะ

กบ : เหอะๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก็สุดๆเหมือนกัน เด๋วนี้แก่แล้ว

*-* : รถผมมาจอดหน้าบ้านหลิงอีกครั้ง ผมรอดูเธอจนเธอเปิดประตูบ้านเรียบร้อยแล้ว

หลิง : ขอบคุณพี่กบมากนะคะ เด๋วพรุ่งนี้ หลิงไปหาที่ร้าน

กบ : คับ ฝันดีนะคับ

หลิง : พี่กบด้วย

*-* : ผมผ่านคืนนี้ไปได้ด้วยดี นาฬิกาบอกเวลาว่าตีสองกว่าแล้ว ผมเหลือเวลานอนไม่กี่ชั่วโมง เพราะต้องรีบลุกมาเปิดร้าน งานหลายๆอย่างต้องทำเองเพราะไม่

มีพิมคอยช่วย พูดแล้วก็อดคิดถึงพิมไม่ได้ เข้านอนดีกว่า

*-* : ประตูร้านถูกเปิดออก กับสภาพร่างกายที่ไม่ค่อยโอ.เค. เท่าไหร่นัก เพราะผมอดนอนสองคืนติดๆกัน จะดีตรงที่ผมไม่ได้ดื่มเยอะ ไม่งั้นคงแย่ไปกว่านี้แน่

ผมเริ่มงานในร้านเป็นปกติ แม่ผมลงมาหาของกินไว้ให้ผม เพราะสายๆพี่โอ๋จะมารับแม่ไปดูบ้านที่ระยองกัน

แม่ : ง่วงไหม

กบ : ไม่เท่าไหร่คับ

แม่ : เห็นกลับดึก

กบ : ก็รอจนงานเลิก แล้วมาส่งน้องเค้า

แม่ : กบคิดยังไงกับน้องเค้า

กบ : ก็ไม่นี่คับ

แม่ : แม่ถามก็เพราะห่วง กบเองก็มีพิมอยู่แล้ว แม่บอกตรงๆว่าแม่กลัว กลัวว่ากบจะเป็นเหมือนเมื่อก่อน

กบ : ไม่หรอกแม่ อีกอย่างน้องเค้าคงไม่คิดอะไรกับกบด้วยมั้ง

แม่ : แล้วถ้าคิด กบจะทำยังไง (ผมนิ่งกบคำถามที่แม่ยิงเข้ามา)

*-* : และแล้วก็เหมือนเป็นการตอกย้ำคำพูดแม่ของผม เมื่อหลิงเดินเข้ามาในร้าน

หลิง : สวัสดีคะ คุณยาย สวัสดีคะพี่กบ (หลิงยกมือไหว้แม่กบผม

แม่ : สวัสดีจ้า มาแต่เช้าเลยนะลูก

หลิง : คะ ออกมาซื้อของกิน เลยแวะเอาน้ำเต้าหู้มาฝาก

แม่ : ไม่ต้องลำบากก็ได้ลูก

หลิง : ไม่ลำบากหรอกคะ หลิงเกรงใจพี่กบ เมื่อคืนก็อาศัยติดรถมาอีก

กบ : เหอะๆ  ไม่เป็นไร

*-* : เรานั่งคุยกันอยู่สักพัก พี่โอ๋ก็มาถึงร้านพอดี  ผมแนะนำหลิงให้พี่โอ๋รู้จัก ซึ่งพี่โอ๋ก็ไม่ทันได้พูดอะไรมาก เพราะต้องรีบไประยองกัน

*-* : วันนั้นหลิงเลยอยู่ช่วยงานที่ร้านกับผม มันเป็นอะไรที่พูดยากจริงๆ  ต้องบอกว่านี่แหละคือชีวิต บางทีโชคชะตาก็มักแกล้งกันเสมอ จากตอนแรกเหมือนจะ

ไม่มีอะไร แต่ตอนนี้ผมเริ่มคิดแล้ว ถ้าผมไม่มีพิม ผมคงไม่ปล่อยให้หลิงอยู่แบบนี้แน่ๆ  แต่วันนี้ผมทำอะไรไม่ได้จริงๆ เพราะพิม

*-* : เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นมา ผมเดินออกมาหน้าร้านเพื่อรับมัน เพราะสายที่โทรเข้ามานั้นคือ พิม นั่นเอง

กบ : สวัสดีคับ

พิม : กินข้าวหรือยัง

กบ : กินแล้วคับ พิมล่ะ

พิม : เรียบร้อย งานยุ่งไหม

กบ : นิดหน่อย  แล้วพิมจะกลับวันไหน

พิม : โห มาได้สองวันเอง จะให้กลับแล้ว

กบ : เหอะๆ

*-* : ผมคุยกับพิมได้ไม่นานก็ต้องว่างสาย เพราะค่าโทรมันแพง มันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากมายสำหรับผม  เพราะบางทีพูดไม่ทันจบก็ตัดไปดื้อๆก็มี

หลิง : ไม่น่าเชื่อนะคะ ว่าพี่กบยังไม่มีแฟน (คำพูดนี้ ทำเอาพนักงานในร้านหันมามองผม)

กบ : เหอะๆ  (มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับผมในตอนนั้น คือ ไม่พูดอะไรออกไปพร้อมกับหันไปสบตากับพนักงาน)

หลิง : หัวเราะอารายพี่กบ

กบ : เปล่าๆ เออ ว่าแต่เย็นนี้หลิงว่างไหม

หลิง : ก็ไม่ได้ไปไหนคะ

กบ : งั้นเด๋วออกไปส่งหนังกับพี่ไหม พอดีหนังใหม่อัดเสร็จแล้ว พี่จะเอาไปส่งอีกร้าน

หลิง : ก็ได้คะ

*-* : มันเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่โง่จริงๆ  สำหรับผมในตอนนั้น นอกจากจะไม่ได้แก้ปัญหาแล้ว ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งสร้างปัญหาให้ผมมากขึ้นกว่าที่เป็น

อยู่  บ่ายวันนั้นผมขับรถออกไปส่งหนังที่อีกร้าน โดยมีหลิงไปด้วย  กว่าจะส่งหนังเสร็จก็เกือบ 4 โมงเย็นแล้ว ผมกับหลิงยังไม่ได้กินข้าวกลางวันกัน เลยตัดสินใจ

แวะหาอะไรกินกันก่อนที่จะกลับ

*-* : ถึงแม้ผมกับหลิงจะรู้จักกันหลายเดือนแล้วก็ตาม แค่ก็เป็นเพียงลูกค้าที่มาเช่าหนังในร้าน แต่ช่วงเวลาสองวันที่ผ่านมา ผมกับหลิงเริ่มรู้จักกันมากขึ้น  จนเริ่ม

นากลัว  เพราะถ้าปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป วันที่พิมกลับมา ผมก็ต้องบอกหลินอยู่ดี แต่ถ้าผมไม่บอก แล้วปล่อยให้เธอรู้เอง ผมไม่อยากคิดว่าวันนั้นมันจะเป็น

ยังไง

หลิง : พรุ่งนี้เย็นพี่กบว่างไหม

กบ : ไม่แน่ใจนะคับ หลิงมีอะไรหรือเปล่า

หลิง : ไม่บอกดีกว่า เอาเป็นว่าถ้าพี่กบว่างโทรบอกหลิงด้วยแล้วกัน

กบ : จ้าๆ มีความลับด้วย หุ หุ

*-* : คืนนั้นผมปิดร้านตามปกติ พี่โอ๋โทรมาบอกผมว่าจะนอนค้างที่ระยอง พรุ่งนี้ถึงจะกลับ  คืนนี้ผมเลยต้องนอนเฝ้าร้านคนเดียว   ห้าทุ่มกว่าแล้ว ผมยังไม่หลับ

ได้ง่ายๆ  ทั้งๆที่อดนอนสองคืนติดๆกัน  ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากที่ผมเคยอยู่กับ พิม มันเลยไม่ชินกับการนอนคนเดียว ผมตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปหาหลิง

ทั้งๆที่ตอนแรกก็กลัวว่าเธอจะหลับแล้ว แต่ก็ลองดู

หลิง : ฮาโหลค่า

กบ : ยังไม่หลับหรอคับ

หลิง : พี่กบเอง ยังเลยค่า นั่งดูทีวี แล้วพี่กบยังไม่หลับหรา

กบ : ยังคับ นอนไม่หลับ ไม่รู้เป็นอะไร

หลิง : คิดถึงใครหรือเปล่า

กบ : เหอะๆ สงสัย

*-* : คืนนั้นเรื่องราวต่างๆ ในตัวหลิงถูกถ่ายทอดออกมาจากเธอ อย่างน้อยผมก็รู้ประวัติเธอมากขึ้น ส่วนตัวผมไม่ได้เล่ารายละเอียดอะไรมากมาย โดยเฉพาะ

เรื่องของพิม อย่างน้อยถึงตอนนี้แล้ว ผมเริ่มไม่แน่ใจหัวใจของผมอีกต่อไป ผมเริ่มคิดไปไกลมากขึ้นแล้ว แต่ผมจะทำยังไงกับการจัดการชีวิต กับผู้หญิงสองคน

มันเป็นไปได้ยากจริงๆ แต่ถึงยังไงก็ต้องลองดูสักครั้ง

*-* : ยังคงเหมือนทุกๆวัน ที่ผมต้องลงมาเปิดร้าน เคลียร์บัญชีต่างๆจนเสร็จ โชคดีที่ผมไม่ต้องออกไปดูร้านอีกร้าน เพราะพี่โอ๋จะเข้าไปเองหลังกลับจากระยอง

แล้ว  ผมเดินออกไปหาของกินในตลาดเอง เพราะไม่มีใครหาให้ โดยทิ้งร้านไว้ให้เด็กดูแทน  ผมเดินดูอะไรเล่นๆไป (แล้วผมก็ต้องหยุดแล้วหันหลังกลับไปดู

เพราะเหมือนมีใครมาสะกิดหลังผม)

กบ : อ้าว! สวัสดีคับ (แม่ของหลิงนั่นเอง)

แม่หลิง : ซื้ออะไร

กบ : หาซื้อของกินคับ 

แม่หลิง : มาซื้อของกินเหมือนกัน

กบ : หลิงไม่มาด้วยหรือคับ

แม่หลิง : เพิ่งตื่นนอน แม่ไปปลุก สงสัยนอนดึก ดีนะที่วันนี้เป็นวันหยุด

กบ : เหอะๆ สงสัย

*-* : ผมพูดคุยกันสักพักก็แยกกัน  แม่หลิงคงไม่รู้ว่าผมคุยโทรศัพท์กับหลิงจนดึก ทำให้วันนี้เธอนอนตื่นสาย เรื่องราวผมกับหลิงเริ่มเข้มข้นมากขึ้นทุกขณะแล้ว

ยังไงก็ติดตามกันต่อไปนะคับ 

 :kulorpa'
ไม่ได้เป็นครึ่งหนึ่งของคนที่เธอวาดไว้
ยังห่างยังไกล รู้ฉันเองคงไม่มีวัน

ออฟไลน์ zippyteng

  • สาดดริ๊งค์เดียว เสียวทั้งคืน
  • ***
  • กระทู้: 235
  • ค่าพลัง: +1/-1
สุดยอดกระทู้ อมตะ จริงครับ
2 ปีแล้ว ก็ยัง ยุ :dookdik6: :dookdik6: :dookdik6:
รูปหล่อ อบอุ่น ใจดี มีเมตตา เอื้อเฟื่อ เผื่อแผ่ รักเดียวใจเดียว ไม่เคยโกหก ไม่เคยหลอกลวง จริงใจ เสมอ รักเด็ก ไม่เจ้าชู้ มีความรับผิดชอบสูง ขยัน อดทน.....

พอๆๆๆ ที่พูดมาไม่ใช่ตรูนี้หว่า 5555

ออฟไลน์ kobzapza

  • สาดขั้นเทพ สาดเป็นแสน แขนไม่ได้จับ แสรดดด!
  • ****
  • กระทู้: 252
  • ค่าพลัง: +5/-0
  • ชิว ชิว
*-* : หลายคนคงเคยได้ยินคำเปรียบเปรยว่า 30 ลิขิตฟ้า 70 ต้องฝ่าฟัน ซึ่งคำกล่าวนี้ไม่ได้ไกลเกินจริงสักเท่าไหร่เลยสำหรับผม ในชีวิตช่วงนั้นด้วยวัย 20

กว่าๆ กับชีวิตที่ผ่านอะไรมามากมายทั้งดีชั่ว ซึ่งในวันนั้นผมน่าจะนำบทเรียนที่ผ่านมา เอามาใช้และคอยระวังตัวมากขึ้นในการดำเนินชีวิต แต่ผมก็หาไม่ทำเช่น ซึ่ง

ก็เหมือนกับชีวิตในช่วงนี้ ซึ่งรู้ทั้งรู้ว่า ต่อไปปัญหาต่างๆก็ต้องเข้ามาเป็นแน่แท้ แต่ผมก็ยังคิดที่จะทำมันอยู่

*-* : เหตุการณ์มันชั่งบังเอิญไปเสียทุกอย่าง “พิมไม่เสร็จธุระง่ายๆนัก และคงใช้เวลาเกือบๆเดือนกว่าเธอจะกลับ ซึ่งทำให้ผมกับหลิงสามารถที่จะสานต่อความ

สัมพันธ์ไปได้อีกไกล  แม่กับพี่โอ๋เองก็ได้แค่เตือนๆผม แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร เพราะถือว่าผมโตพอแล้วที่จะทำอะไร ซึ่งผมก็รับปากกับทั้งสองว่าผมแก้ปัญหาได้แน่ 

และแล้วผมกับหลิงก็ลงเอยกัน

*-* : เย็นวันนั้นผมขับรถออกไปรับหลิงที่ทำงาน ตอนเธอเลิกงานเหมือนทุกวัน ซึ่งระหว่างทางหลิงเอ่ยปากชวนผมไปดูหนัง

หลิง : พี่กบว่างไหม

กบ : อืม หลิงมีอะไร

หลิง : พอดีหนังใหม่เข้า หลิงอยากดู

กบ : อ๋อ ก็ได้

หลิง : นึกว่าพี่กบจะเบื่อ

กบ : เบื่ออาราย

หลิง : ก็ที่บ้านก็ทำร้านวีดีโอ อยู่กับหนังทั้งวัน

กบ : อ๋อ เข้าใจคิด  พี่เฉยๆ อีกอย่างดูหนังในโรง กับดูที่บ้านมันไม่เหมือนกัน นานๆทีก็ดีเปลี่ยนบรรยากาศ

*-* : ผมโทรบอกแม่ว่าจะกลับดึกหน่อย ให้แม่เข้านอนได้เลย (ผมรู้ว่าแม่เองก็ไม่สบายใจ แต่แกไม่พูดออกมาเท่านั้น) ผมได้รอบหนังตอนหนึ่งทุม ซึ่งกว่าหนังจะ

จบก็ไม่ดึกเกินไป  “ไททานิค” หนังที่หลายๆคนเคยดู ซึ่งตอนนั้นไม่ต้องบอกว่าดังขนาดไหน ทุกรอบที่ฉาย เรียกได้ว่าเต็มทุกรอบ เมื่อถึงเวลาผมกับหลิงเดินเข้าไป

ในโรงโดยให้หลิงเดินนำหน้า แล้วผมเดินตาม แต่ด้วยสภาพแสงที่น้อยนิด หรืออะไรก็แล้วแต่ หลิยเดินมาจับมือผมแล้วเดินไปพร้อมกัน

*-* : มันเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมา เพราะก่อนหน้าผมไม่เคยคิดที่จะถูกเนื้อต้องตัวเธอเลยแม้แต่นิด อย่างน้อยผมก็คิดถึงอนาคต ถ้าวันหนึ่ง พิม กลับมา ผมกับ

หลิงก็คงเป็นได้เพียงเพื่อน หรือพี่น้องกันเท่านั้น การที่ผมจะไปล่วงเกินอะไรมากไป มันก็คงไม่เป็นผลดีกับเธอและผมมากนัก  แต่ครั้งนี้หลิงเป็นฝ่ายจับมือผมก่อน 

ผมได้ที่นั่งเรียบร้อยแล้ว ซึ่งไม่นานนักหนังก็เริ่มฉาย ทุกอย่างดำเนินต่อไปไม่ว่าจะเป็นหนังที่กำลังดู แล้วก็มือของเราทั้งสองที่ยังกุมกันอยู่  (ยอมรับจริงว่า ผมเริ่ม

คิดไปไกลมากกว่าที่เป็นอยู่) และหลิงก็คงไม่ต่างอะไรกับผม วันนั้นกว่าหนังจะจบก็ดึกมากแล้ว (หนังยาวมาก)  ผมเดินออกมาที่รถ ก่อนที่จะถามหลิงว่า

กบ : หาอะไรกินก่อนไหม (เพราะตั้งแต่เย็นยังไม่ได้กินอะไรเลย)

หลิง : พี่กบหิวหรอ

กบ : พี่ยังไงก็ได้ แล้วหลิงล่ะ

หลิง : ต้องโทรบอกแม่ก่อน

กบ : งั้นเอาโทรศัพท์พี่โทร (ผมยื่นโทรศัพท์ส่งให้หลิง)

หลิง : พี่กบโทรสิ

กบ : อ้าว หลิงโทรดีกว่า กลัวแม่หลิงว่า

หลิง : ถ้าพี่กบโทร แม่ไม่ว่าหรอก แต่ถ้าหลิงโทร เด๋วโดนบ่น

กบ : กรรม!

*-* : ผมก็เลยต้องโทรหาแม่หลิงเอง ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ (ก็แปลก)  ผมส่งโทรศัพท์ให้หลิง หลังจากที่ผมคุยกับแม่เธอเรียบร้อยร้อยแล้ว เพราะแม่เธอขอ

คุยด้วย ไม่นานนักหลิงก็ว่างสาย

กบ : กินอะไรดี

หลิง : แล้วแต่พี่กบดีกว่า ปกติหลิงไม่ค่อยกินข้าวเย็นอยู่แล้ว

กบ : อ้าว ! แล้วกัน

หลิง : ไปเถอะค่ะ หลิงไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

*-* : ผมขับรถไปเรื่อยๆ ยังคิดไม่ออกว่าจะไปร้านไหนดี ส่วนหลิงก็ไม่ยอมพูดอะทั้งนั้น

ให้ผมเสนอฝ่ายเดียว ผมขับรถออกมาทางเส้นศรีนครินทร์-สมุทรปราการ มุ่งหน้าไปเรื่อยๆ จนเลยร้านเก่าที่ ป๋า เคยอยู่ ความแออัดเริ่มลดลงไปเรื่อยๆ  ผ่านสถาตาก

อากาศบางปูมาแล้ว

หลิง : พี่กบจะไปกินที่ไหนค่ะนี่  ออกมาไกลแล้วนะ

กบ : เหอะๆ ก็หลิงไม่บอกพี่นี่ ว่าอยากกินอะไร

หลิง : หลิงบอกแล้วไงว่าแล้วแต่พี่

กบ : เหอะๆ กลัวพี่ทำอะไรเหรอ

หลิง : แบบพี่กบนี่นะจะทำอะไร

กบ : ยังไง พี่ไม่เข้าใจ

หลิง : ก็สุภาพบุรุษซะขนาดนี้ 

*-* : เออ! ก็จริงอย่างที่หลิงพูด  แต่เธอคงไม่รู้หรอกว่าผมคิดอะไรอยู่ เพราะผมไม่อยากสร้างปัญหาไง  รถผมแล่นเข้ามาจอดยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งร้านนี้ผม

เคยมากับพี่โอ๋ มันเป็นร้านเปิด นั่งกินชิวๆมากกว่า แต่อาหารทะเลที่นี่ผมบอกได้คำเดียวว่าสุดยอดมากจริงๆ

กบ : อ้าว กินอะไรสั่งเลยนะคับ

หลิง : พี่กบสั่งเลย หลิงอะไรก็ได้

กบ : เฮ้ย! ไม่ทำแบบนี้สิ สั่งเลย พี่คิดไม่ออกนะว่าหลิงอยากกินอะไร

หลิง : ก็ได้

*-* : วันนั้นผมได้อาหารประมาณสามอย่าง  แล้วก็เบียร์สิงห์อีกหนึ่งขวด

หลิง : ชอบกินเบียร์สิงห์หรอคะ

กบ : อืม ก็กินมาตั้งแต่แรกแล้ว

หลิง : พี่กบเริ่มกินเบียร์ตั้งแต่อายุเท่าไหร่

กบ : 15

หลิง : โห หน้าแบบพี่กบนี่นะ กินเบียร์ตั้งแต่อายุ 15 (แล้วเธอก็หัวเราะ)

กบ : ทำไมเหรอคับ พี่เป็นยังไง

หลิง : เปล่าค่ะ พูดเล่น (แล้วก็หัวเราะต่อ)

*-* : ผมกับหลิงยังคงคุยกันอย่างสนุกสนาน จนเบียร์ผมหมดไปสองขวดแล้ว ถึงตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกตึงๆเหมือนกัน เลยยิ่งทำให้การสนทนาของเรามีรถชาดมายิ่ง

ขึ้น

กบ : หลิงกินเบียร์ไหม

หลิง : ไม่อ่ะ หลิงไม่ชอบมันขม

กบ : กินเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ

หลิง : ไม่เอามันขม

กบ : งั้นสปายไหม รดหวาน ให้พี่กินคนเดียวแบบนี้ ไม่สนุก

*-* : หลิงทนผมคะยั้นคะยอไม่ไหว ก็เลยให้ผมสั่งสปายมาให้เธอ แล้วทันทีที่สปายเข้าปากเธอไปเพียงแก้วเดียว ผมก็เริ่มเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ

หลิง : จ้องหน้าหลิงทำไมหรอพี่กบ

กบ : เหอะๆ คนอะไร กินไปแก้วเดียว หน้าแดง หรือหลิงอายพี่

หลิง : หลิงเป็นแบบนี้ เวลากินอะไรพวกนี้ จะหน้าแดง

กบ : ก็ดี น่ารักไปอีกแบบ

*-* : ราตรีนี้ยังคงเดินต่อไป  และดูเหมือนว่าจะไม่เลิกราเอาง่ายๆเป็นแน่ หลิงเองก็เริ่มจะเข้าทีแล้วหลังจากสปายขวดที่สองหมดไป ส่วนผมตอนนั้น 6 ขวดพอดี 

นาฬิกาบอกเวลาว่า เที่ยงคืนกว่าแล้ว

หลิง : พี่กบ หลิงถามอารายพี่กบสักอย่างหนึ่งสิ

กบ : ว่าไง ถามมาดิ

หลิง : ตอบจริงๆนะพี่ ห้ามโกหก

กบ : จ้า

หลิง : พี่กบยังไม่มีแฟนจริงๆหรา

*-* : แล้วผมก็เจอกับคำๆนี้จนได้  ตอนนี้อยู่ที่ว่าผมจะตอบอะไรออกไป ระหว่างคำว่าไม่ กับ คำว่ามี  คำเดียวสั้น แต่ความหมายมันแตกต่างกันสิ้นเชิง  มีทั้งดีและ

ร้ายอยู่ในตัวมันเอง

กบ : แล้วหลิงคิดว่ายังไงล่ะ (ผมแทงกั๊กไปก่อน)

หลิง : หลิงถามพี่กบนะ ไม่ใช่พี่มาถามหลิง

กบ : แล้วทุกวันหลิงเห็นหรือเปล่า ว่าพี่มีใคร ทำแต่งาน

หลิง : พี่กบเป็น เกย์ หรือเปล่า

กบ : เฮ้ย! ทำไมคิดแบบนั้น

หลิง : ไม่รู้สิ

กบ : มันต้องมีเหตุผลสิ ไม่งั้นจะถามออกมาได้ยังไง

หลิง : พี่กบมีครบขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้หรอกว่าไม่มีแฟน  ถ้าไม่มีก็น่าจะเป็น เกย์

กบ : ใครเขาจะมาชอบพี่ วันๆหลิงก็เห็นว่าพี่ทำอะไร งานในร้านก็ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว

หลิง : แล้วกับ หลิง พี่กบคิดยังไง

*-* : คำถามที่ต้องตอบ ทั้งๆที่ไม่อยากจะตอบ ผมยกนาฬิกาขึ้นมาดู เพราะเห็นว่าคนในร้านเริ่มกลับกันแล้ว ....

 :kulorpa'
ไม่ได้เป็นครึ่งหนึ่งของคนที่เธอวาดไว้
ยังห่างยังไกล รู้ฉันเองคงไม่มีวัน

ออฟไลน์ kobzapza

  • สาดขั้นเทพ สาดเป็นแสน แขนไม่ได้จับ แสรดดด!
  • ****
  • กระทู้: 252
  • ค่าพลัง: +5/-0
  • ชิว ชิว
*-* : ทั้งๆที่รู้ว่าสถานะตอนนี้ผมเป็นยังไง และคำตอบที่จะตอบก็มีอยู่แล้ว แต่ผมกลับตอบมันไม่ได้ 

กบ : พี่ว่าร้านคงจะปิดแล้ว เรากลับกันดีกว่า

หลิง : หลิงอยากรู้จริงๆนะพี่กบ อย่างน้อยหลิงจะได้วางตัวถูก ไม่ใช่คิดเองฝ่ายเดียวอยู่อย่างนี้ หลิงเป็นผู้หญิงนะพี่

*-* : ผมไม่คิดว่าหลิงจะกล้าพูดขนาดนี้ ผมจนมุมเธอจริงๆ  ผมหันไปสบตากับเธอ คงถึงเวลาแล้วที่ผมต้องพูดความจริง    “ พี่ไม่มีใคร และพี่ก็ชอบหลิง “

*-* : ผมบ้าไปแล้วจริงๆ ผมทำอะไรลงไป  ปัญหาต่างๆกำลังตามเข้ามาในชีวิตผมอีกมากมาย

หลิง : หลิงรักพี่กบนะค่ะ

กบ : สบายใจหรือยัง

หลิง : ค่ะ

กบ : งั้นเช็คบิลกลับกัน

*-* : ผมเดินจูงมือหลิงมาที่รถ วันนั้นผมกินเบียร์ไปถึง 6 ขวด แต่ผมกลับรู้สึกไม่เมา

กบ : แม่หลิงจะว่าพี่หรือเปล่าไม่รู้ กลับดึกขนาดนี้

หลิง : ไม่ว่าหรอกค่า พี่กบขออนุญาตแล้วนี่

กบ : ก็ช่าย แต่นี่มันดึก

หลิง : พี่กบคงอยากกลับบ้านแล้วมั้ง ถึงพูดแบบนี้

กบ : ไม่ใช่แบบนั้น 

หลิง : พี่กบรู้เปล่า ถ้าหลิงบอกแม่แล้วว่าจะกลับดึก แม่ก็ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าแม่จะว่าก็ว่าเพราะหลิงกินสปายนี่แหละ

กบ : กรรม! แล้วทำไมไม่บอกพี่

หลิง : ถ้าบอกพี่ พี่กบก็ไม่มีเพื่อนกิน

กบ : โหยๆ คิดได้ไงนี้

หลิง : ไหนๆก็ไหนแล้วพี่กบ หาร้านกินต่อดีกว่า

กบ : เฮ้ย! ไม่ไหวมั้ง ขนาดกินแค่นี้หลิงยังโดนแม่ว่า แล้วถ้ากินต่อ จะไปเหลือเหรอ พี่เสียคนแน่ๆ

หลิง : แล้วพี่กบจะทำยังไง ไหนๆก็เสียคนแล้ว อีกอย่างแม่ก็คงหลับแล้ว ถ้าหลิงไปปลุกตอนนี้ จะเป็นยังไง

*-* : แล้วปัญหาก็เริ่มเข้ามาหาผมทันที  หลิงเมาซะแบบนั้น ตอนอยู่บนโต๊ะก็ดูดีๆ แต่พอเดินมาที่รถจะกลับบ้าน เมาเฉย   ผมคงต้องให้หลิงนอนพักสักหน่อย พอ

สร่างเมาค่อยพาเธอไปส่งแม่ เพราะถ้าไปตอนนี้ผมโดนแน่ๆ นาฬิกาตีสองกว่าแล้ว  ผมออกรถขับย้อนกลับมาทางเส้นทางเดิม ตอนนั้นคิดอะไรมากมายจริงๆ เมาก็เมา

ง่วงก็ง่วง ไม่น่ามาเลยจริงๆ

กบ : เป็นยังไงบ้างหลิง ไหวไหม

หลิง : ปวดหัว

กบ : งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน เด๋วหาที่นอนก่อน พอสร่างเมาค่อยกลับกัน

หลิง : แล้วแต่พี่กบ

*-* : ผมเลี้ยวรถเข้าโรงแรมแถวๆนั้น (เลขตองอารายสักอย่าง) ก็จะเลี้ยวเข้าห้อง ม่านถูกดึงปิดทันทีที่รถเข้าจอดสนิท  “ค้างคืนหรือชั่วคราวคับ” ค้างคืนคับ ผมจ่าย

เงินให้เด็กไป (ที่ผมจ่ายค้างคืนเพราะผมอาย ผมรู้สึกว่าการมานอนชั่วคราว มันเหมือนมาเพื่อสิ่งนั้นโดยตรง) ผมพาหลิงเข้าไปในห้อง 

กบ : นอนพักที่นี่ก่อนนะหลิง เด๋วหลิงดีขึ้นแล้วค่อยกลับกัน

หลิง : พี่กบ

กบ : หือ (ผมมองดูเธอ ขณะที่เธอนอนอยู่บนเตียง)

หลิง : หลิงรักพี่กบนะ

กบ : คับ

*-* : ผมเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้า ถึงตอนนี้แล้วผมคงนอนไม่ได้ เพราะถ้าผมหลับมีหวังผมไม่ตื่นแน่นอน  ตีสามแล้ว ผมนั่งดูหนังอยู่บนที่นอน โดยข้างๆตัวมีหลิง

นอนหลับอยู่ ผมเริ่มสับสนตัวเอง หลายวันมานี้ผมทำอะไรอยู่ จุดหมายผมอยู่ตรงไหน หลายคำถามวิ่งเข้ามา แต่ผมก็หาคำตอบให้มันไม่ได้ จนผมเผลอหลับไปอีกคน

*-* : ที่ผ่านมาในชีวิต หลายต่อหลายครั้งที่บอลสวยงามแบบผม มักจะปิดสกอร์ได้ไม่ยากนัก และครั้งนี้ก็น่าที่จะเป็นเช่นนั้น แต่ทำไมวันนี้ผมทำไม่ได้ หรือว่าผมกำลัง

ล้มบอล เกมสำคัญอย่างนี้ และโอกาสไม่ได้มาง่ายๆ

*-* : เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ผมต้องตื่น นาฬิกาบอกว่าตอนนี้ 7 โมงเช้าแล้ว “ตายห่าแน่ๆกุ” ผมเดินเข้าไปห้องน้ำ

กบ : สวัสดีคับ

แม่ : อยู่ไหนกบ

กบ : เออ กำลังจะกลับคับแม่

แม่ : แล้วอยู่ไหน เมื่อคืนแม่นั่งรอจนดึก

กบ : อยู่กับหลิงคับ

แม่ : อยู่กับหลิง (เสียงแม่ตกใจอยู่ไม่น้อย) แล้วพ่อแม่เขาไม่ว่าอะไรหรือไง กบอยู่ไหน

กบ : เออ โรงแรมคับ

แม่ : กบทำอะไรลงไป แล้วถ้าพ่อแม่เขารู้จะทำยังไง แล้วยังพิมอีก

กบ : ไม่มีอะไรกันแม่ พอดีเมื่อคืนหลิงเมา ผมจะไปส่งก็กลัวแม่เขาว่า เลยพามานอนพัก

แม่ : รีบๆกลับมาเลย มาคุยกันที่บ้าน

*-* : ผมรู้เลยว่าแม่โกรธผมมาก ผมเดินออกมาดูหลิงที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียง ปัญหากำลังตามมา  “หลิงๆ ตื่นเถอะ สายแล้ว”  ผมเรียกหลิงให้ตื่นจากการหลับใหล

หลิง : โอ้ย! ปวดหัว

กบ : ไหวไหม เด๋วพี่พาไปส่งบ้าน 7 โมงเช้าแล้ว

หลิง : แล้วหลิงอยู่ไหน

กบ : เมื่อคืนหลิงเมามาก พี่เลยพามานอนที่โรงแรมก่อน กะว่าวร่างเมาแล้วจะพากลับ แต่พี่ดันเผลอหลับไปอีกคน  กลับไปพี่ไม่รู้จะโดนอะไรบ้าง

*-* : หลิงไม่พูดอะไร เธอเดินเข้าห้องน้ำ แล้วก็เดินออกมา หยิบกระเป๋า

กบ : เอายังไงกันดี

หลิง : ก็กลับบ้านไงคะ ไม่เห็นต้องทำอะไร

กบ : แล้ว ป๋า กับแม่ หลิงล่ะ

หลิง : พี่กบไม่ต้องกลัวหรอก เราไม่ได้ทำผิดอะไร

*-* : ผมเซ็งตัวเองจริงๆ  แต่ดูเหมือนหลิงไม่คิดอะไรเลย

หลิง : พี่กบรักหลิงหรือเปล่า

กบ : มันคนละเรื่องกันนะหลิง

หลิง : มันจะคนละเรื่องยังไง ถ้าพี่กบรักหลิง พี่กบก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไร ก็แค่เข้าไปคุย อีกอย่างก็แค่มานอนเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรกัน จะบอกให้นะพี่กบ เมื่อคืนหลิงไม่

ได้เมาอะไรมากมาย ที่ทำทั้งหมดนี้ก็แค่ลองใจพี่กบดู

กบ : ลองใจ? ลองใจเรื่องอะไร

หลิง : หลิงไว้ใจพี่กบนะ และหลิงก็ดีใจที่หลิงเลือกคนไม่ผิด ถ้าเมื่อคืนพี่กบทำอะไรหลิง เช้านี้เรื่องมันคงไม่ใช่แบบนี้

กบ : โห ลองใจกันขนาดนี้  แล้วหลิงรู้ได้ยังไงว่า ป๋า กับแม่หลิง จะเข้าใจ

หลิง : ก็หลิงถึงถามพี่ไง ว่ารักหลิงหรือเปล่า  พี่ก็ไม่ตอบหลิง

*-* : จะให้ผมตอบยังไง ผมคงทำร้ายหลิงไม่ได้แน่นอน และจะให้ผมทำร้ายพิมก็คงเป็นไปไม่ได้ ผมนั่งนิ่งใช้ความคิดเพื่อที่จะหาทางออก และแล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

มา

กบ : สวัสดีคับ

พิม : ทำอารายอยู่ (พิมนั่นเอง)

กบ : อ๋อ เปล่านี่ (ผมเดินออกจากห้องมาที่รถ เพราะไม่อยากให้หลิงได้ยิน)

พิม : พิมจะกลับเย็นนี้นะกบ พอดีเสร็จเรื่องแล้ว

กบ : จะกลับวันนี้!

พิม : ทำไมล่ะ มีอะไรหรือเปล่า

กบ : เปล่า ถ้ากลับเย็นนี้ก็ถึงพรุ่งนี้เช้าสิ

พิม : อืม ถ้ายังไงจะโทรหาอีกทีนะ

กบ : คับ

*-* : เหอะๆ อยากจะบ้าตายจริงๆ  พิมกลับมาแบบไม่ทันตั้งตัว ทั้งๆที่ปัญหาผมกำลังก่อตัว  ผมเดินกลับเข้ามาในห้อง หลิงมองผม ผมรู้ว่าหลิงต้องการอะไร

กบ : พี่รักหลิงนะ (ผมตอบเธอขณะที่ผมนั่งลงข้างๆเธอ)

หลิง : กลับบ้านกันเถอะพี่กบ ไม่ต้องกลัวอะไร หลิงคุยเอง

กบ : (เหอะๆ )

*-* : ผมขับรถออกจากโรงแรมที่พักเมื่อคืน เพื่อที่จะมุ่งหน้ากลับบ้าน ความเงียบเข้ามาปกคลุมภายในรถ ผมไม่อารมณ์แม้แต่จะเปิดเพลงฟัง เพราะรู้ดีว่ากลับไปต้อง

ไปเจออะไรบ้าง รถผมแล่นมาถึงหน้าทางเข้าฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ ผมค่อยๆชะลอรถ ก่อนที่จะตีรถออกขาวแล้วยูเทรินกลับทันที

หลิง : พี่กบจะไปไหน

กบ : ไปกับพี่ได้หรือเปล่า

หลิง : ไปไหนล่ะ

กบ : พี่ยังไม่อยากกลับ หลิงว่ายังไง ไปได้ไหม

หลิง : ก็แล้วแต่พี่

กบ : (ผมยื่นโทรศัพท์ให้หลิงโทรไปบอกแม่เธอ) โทรบอกแม่ก่อน

*-* : หลิงรับโทรศัพท์ผมไป   ผมนั่งลุ้นแบบบอกไม่ถูก  ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมพยามยามจับใจความที่หลิงพูดกับแม่เธอ ซึ่งก็ต้องทำให้ผมตกใจขึ้นไปอีก เมื่อคำพูด

ของหลิงที่ผมพอจะจับใจความได้มีประมาณนี้

* อยู่กับพี่กบ , ไว้หลิงกลับไปแล้วค่อยพูดกัน  , บอกป๋าไปทำงานเลยไม่ต้องรอ , ถ้ายังไงจะติดต่อไปอีกที

*-* : ผมเริ่มลำดับเหตุการณ์ต่างๆ แล้วพอจะเดาออกแล้วว่าข้างหน้าจะเป็นยังไง  หลิงว่างสายแล้วส่งโทรศัพท์คืนผม  รู้สึกว่าเธอจะไม่ตื่นเต้นอะไร ซึ่งตรงกันข้ามกับ

ผมซะจริงๆ

หลิง : ไปไหนค่ะนี่

กบ : ไม่รู้ดิ แล้วหลิงอยากไปไหน

หลิง : ดีนะตัวเองพาเค้ามา แล้วยังมาถามอีก งั้นไปพัทยาไหม

กบ : โอเค

*-* : จริงๆผมคิดว่าจะพาหลิงไปแค่บางแสน เพราะไม่ไกลนัก แต่หลิงออกความคิดว่าพัทยา ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผมนัก ผมวิ่งรถมาตามทางปากน้ำ สุขุมวิท

สายเก่า สมัยนั้นยังเป็นเลนเดียววิ่งสวนกัน ก่อนจะมาแวะเติมน้ำมัน พร้อมกับกดเงินเมื่อมาถึงบางแสน

หลิง : พี่กบดูเครียดจัง

กบ : เหอะๆ ไม่มีอะไร

หลิง : จิงเหรอ

กบ : หลิงมาบ่อยหรือเปล่า

หลิง : พัทยาหรอ

กบ : อืม

หลิง : ไม่บ่อยนะ นานๆที พี่กบล่ะ

กบ : ก็ไม่บ่อย แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนจะบ่อยมาก พี่ชอบทะเล เวลามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ ก็จะไปแต่ทะเล

หลิง : พี่กบคิดยังที่หลิงตามมาด้วยแบบนี้

กบ : ไม่คิดอะไรนี่

หลิง : พี่กบรู้หรือเปล่า ถ้าเป็นคนอื่น เมื่อคืนหลิงคงไม่เป็นแบบนี้ก็ได้

กบ : เหอะๆ 

หลิง : เอ หรือพี่กบเป็นเกย์

กบ : จะบ้าหรือไง รู้งั้นเมื่อคืนจัดเลยก็ดี

หลิง : ทะลึงแล้วนะพี่

กบ : อ้าว! จะเอายังไง แต่ถ้าอยากรู้ว่าพี่เป็นเกย์หรือเปล่า เด๋วพี่พิสูจน์ให้ดู

*-* : ผมพูดเล่นไปกับหลิง  แต่ใครจะรู้ไหมว่าหัวใจผมตอนนั้นมันวุ่นวายขนาดไหน

ผมมาถึงพัทยาก็เกือบๆเที่ยง ผมมุ่งหน้าไปร้านประจำของผมทันที 

หลิง : มาบ่อยหรือค่ะ

กบ : เมื่อก่อนนะ พี่ชอบตรงมันไม่ค่อยวุ่นวายดี ไม่ได้มานาน แต่ก็ไม่เปลี่ยนอะไรมากมาย

หลิง : ปกติมาคนเดียวหรือมาหลายคน

กบ : ก็แล้วแต่ คนเดียวพี่ก็มาเมื่อก่อน

*-* : ผมให้หลิงสั่งอาหารมากิน ส่วนผมยัดเบียร์อีกตามระเบียบ  อย่างน้อยวันนี้ผมต้องเมา เพราะเวลาผมเมา ผมจะกล้าพูด ซึ่งผมจะพูดความจริงทั้งหมดให้หลิงฟัง

หลิง : โห กินอะไรมากขนาดนี้พี่กบ 8 ขวดแล้วนะนี่ แล้วจะขับรถกลับไหวไหม

กบ : ขอพี่กินดีกว่า ถ้าพี่ไม่กิน พี่คงอกแตกตาย

หลิง : มีเรื่องอะไรหรือเปล่าพี่กบ เล่าให้หลิงฟังก็ได้นะ

*-* : ผมยังนั่งกินต่อไป โดยที่ยังไม่พูดอะไรกับหลิง บ่ายสามโมงเย็นแล้ว เบียร์หมดไปประมาณ10ขวด ผมเมามากมายจริงๆ โทรศัพท์ผมถูกปิดลงเรียบร้อยแล้ว  วัน

นี้ผมคงขับรถกลับบ้านไม่ได้เป็นแน่

หลิง : พอก่อนไหมพี่กบ หลิงว่าพี่กบขับรถกลับไม่ไหวแน่

กบ : พี่ก็ว่า  หลิงอยากกลับแล้วหรอ

หลิง : หลิงยังไงก็ได้

กบ : งั้นนอนค้างกับพี่อีกคืนนะ

หลิง : เสื้อผ้าก็ไม่มี

กบ : เด๋วไปหาซื้อเอา

หลิง : ตามใจพี่ หลิงเองทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

กบ : ดีๆ งั้นเด๋วพี่เปิดห้องก่อนก็แล้วกัน

หลิง : พี่จะนอนเลยหรอ

กบ : ยัง

หลิง : งั้นยังไม่ต้องเปิด นั่งกินอยู่นี่แหละ เด๋วหลิงกินเป็นเพื่อน

*-* : ผมนั่งกินกับหลิงต่อไปเรื่อยๆ แต่ถึงตอนนี้ผมก็เริ่มประครองตัวเอง ไม่กล้าที่จะกินเยอะ เพราะถ้าเมาทั้งสองคน มีหวังเละกับเละ ผมเรียกพนักงานในร้านมาถาม

ถึงที่พัก ซึ่งพนักงานก็อาสาจะออกไปจองให้ ผมเลยให้เงินพนักงานคนนั้นไปจัดการให้ผม  ซึ่งก็โชคดีที่ได้ที่พักไม่ไกลนัก เรียกว่าสามารถเดินไปเลยก็ว่าได้  ซึ่งหลัง

จากได้ที่พักเรียบร้อยแล้ว ก็ก็ตั้งหลักในการกินเบียร์ต่อไป โดยมีหลิงกินด้วยเป็นเพื่อน

กบ : ไหนว่า ขม ไง (ผมพูดขณะที่หลิงกำลังยกเบียร์เข้าปาก)

หลิง : ก็ขม แต่จะให้นั่งดูพี่กินคนเดียว หลิงทนขมดีกว่า

*-* : เวลาเดินผ่านนานแค่ไหนแล้ว ผมไม่อาจรู้  ตอนนี้รู้เพียงอย่างเดียวว่า ดวงอาทิตย์กำลังลาลับโลกนี้ไปแล้ว ผมรู้ว่าหลิงไม่เมา เพราะเธอไม่ค่อยได้กินสักเท่า

ไหร่ ซึ่งตรงกันข้ามกับผม ซึ่งกินเยอะมากๆ  เดินเข้าไปล้วงออกในห้องน้ำตั้งหลายรอบ เสร็จแล้วก็กลับมากินใหม่

หลิง : พอก่อนเถอะพี่กบ

กบ : ก็ได้จ๊ะ หลิงง่วงแล้วหรอ

หลิง : ยังหรอก แต่หลิงอยากอาบน้ำ ทั้งวันเลยนี่

กบ : โอเค

*-* : ผมเช็คบิลเสร็จ ก็เดินไปที่พัก โดยฝากรถไว้กับร้านนั้น  อย่างน้อยก็ปลอดภัยในระดับหนึ่งกับการไปเชี่ยวชนคันอื่น 

กบ : เออ พี่ลืมไปซื้อชุดให้หลิง

หลิง : ไม่ต้องไปแล้ว เด๋วพรุ่งนี้ก็กลับแล้ว

กบ : ถ้าพี่ยังไม่กลับ หลิงจะทำยังไง

หลิง : หลิงกลับเองก็ได้ 

กบ : โห ทิ้งกันเฉย

หลิง : สองคืนแล้วนะพี่กบ แค่นี้ก็แก้ตัวจะไม่ขึ้นแล้ว

*-* : หลิงไปอาบน้ำ ส่วนผมนั่งกินเบียร์ในตู้เย็นของโรงแรมต่อ ปล่อยความคิดให้ผ่านไป อย่างน้อยวันนี้ผมก็มีความสุข ได้ทำตามใจตัวเอง ผมกับหลิงมันเป็นไปไม่

ได้ เพราะผมมีพิมอยู่แล้ว แต่ ณ ตอนนี้ ถามว่าผมรักหลิงไหม ผมตอบได้เลยว่าผมรักเธอ

กบ : โห ใส่ชุดเก่า พี่ว่าไม่ต้องอาบเลยดีกว่า

หลิง : พี่ไปอาบน้ำเลย ไม่ต้องกินแล้วเบียร์ จะได้รีบนอน พรุ่งนี้จะกลับแต่เช้า

*-* : ผมเดินไปอาบน้ำ ก่อนที่จะนุ่งเสื้อผ้าชุดเดิมออกมา

หลิง : คิ คิ ว่าแต่เขา พี่ก็ใส่ชุดเดิม

กบ : หงะ งั้นเด๋วพี่แก้ผ้านอนก็ได้

หลิง : อย่านะ มาๆ นอนๆ ปิดไฟด้วย

กบ : ไม่เป็นไร เด๋วพี่นอนที่โซฟาเอง หลิงนอนไปเถอะ

หลิง : นอนนี่แหละ หลิงรู้ว่าพี่ไม่ทำอะไรหลิงอยู่แล้ว ,มาๆ

*-* : ไฟถูกปิดลงแล้ว แต่ก็ยังมีแสงสว่างจากทีวีที่หลิงเปิดมันไว้ ผมล้มตัวลงนอนข้างๆหลิง โดยใช้ผ้าห่มผืนเดียวกัน  ผมนอนนิ่ง คิดอะไรต่อไป หลิงเองก็นอนนิ่งไม่

ต่างอะไรกับผม แสงจากทีวียังคงสาดส่องมา

หลิง : พี่กบจะดูต่อหรือเปล่าค่ะ

กบ : ไม่แล้วจ๊ะ

หลิง : งั้นหลิงปิดเลยนะคะ

กบ : คับ

*-* : แล้วทีวีก็ปิดลง ความมืดเข้ามาปกคลุมแทน ผมไม่รู้ว่าหลิงหลับหรือยัง แต่ผมคงหลับไม่ลงเป็นแน่ เวลายังคงผ่านไป แล้วผมก็เริ่มรู้สึกว่ามีมือมาจับที่แถวหน้าอก

ผม ใช่คับมือของหลิงนั่งเอง เธอคงเผลอหลับแล้วเอามือมากอดผม ถึงตอนนั้นแล้วผมเริ่มคิดไปไกลมากมาย ถ้าผมมีอะไรกับหลิงคืนนี้ แล้วผมจะทำยังไงกับพิมในวัน

พรุ่งนี้  ทุกอย่างอยู่ในความคิด  ผมค่อยๆเอามือผมสอดเข้าไปบริเวณใต้ต้นคอของหลิง ก่อนที่จะดึงหลิงเข้ามากอดเต็มตัว  (ผมคิดว่าหลิงยังไม่หลับ) “พี่รักหลิงนะ”

ผมพูดพร้อมกับค่อยเอียงหน้าเข้าไปหอมแก้มเธอ 

หลิง : หลิงก็รักพี่กบค่ะ

กบ : กรรม ! ยังไม่หลับเหรอ

หลิง : ทำไมเหรอค่ะ

กบ : เปล่าๆคับ

หลิง : นอนไม่หลับค่ะ  พี่กบล่ะ

กบ : เหอะๆ เหมือนกัน  สงสัยใส่ชุดเดิม เลยนอนไม่หลับ คันๆยังไงไม่รู้

หลิง : ถอดก็ได้นี่ค่ะ แล้วนุ่งผ้าเช็ดตัวเอา

กบ : หลิงถอดก่อนดิ พี่อาย

หลิง : บ้าเหรอพี่ หลิงไม่ได้คัน

กบ : เหอะๆ งั้นนอนแบบนี้ดีกว่า

หลิง : แล้วนอนยังไงนี่

กบ : เหอะๆ ลืมตัวไป

*-* : ถึงแม้หลิงจะพูกแบบนั้นกับผม แต่เราก็ยังคงนอนอยู่ในท่าเดิม ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง สัมผัสกายของเราทั้งสองที่ตอนนี้มีเพียงเสื้อผ้าของเราทั้งสอง

กั้นไว้ ซึ่งคงไม่เพียงพอ ถ้าผมคิดจะทำอะไรเธอ แต่สิ่งสำคัญคือเส้นบางๆ ที่เรียกว่าความรู้สึกผิดชอบขั่วดี ยังคงมีอยู่ในสำนึกจิตใจของผมอยู่ มันยังคงขวางกันอยู่

หลิง : พี่กบเคยมีแฟนไหมคะ

กบ : เคยสิ

หลิง : ผู้ชายหรือผู้หญิง

กบ : อ้าว! ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ เด๋วปล้ำซะเลย

หลิง : ขอโทษค่ะ พูดเล่น

กบ : สงสัยคืนนี้ไม่หลับแน่ ใส่ชุดเดิมนี่มันยังไงๆ

หลิน : ก็บอกให้ไปถอดไง อ่ะ หลิงหันหลังให้ก็ได้ ไม่ต้องอายหรอก

*-* : แล้วผมก็ตัดสินใน ถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ออก บอกตรงๆคับว่าผมไม่ชอบใส่เสื้อผ้าซ้ำๆ แล้วผ้าขนหนูของโรงแรมก็คือชุดนอนของผม  ผมกลับขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง

โดยที่หลิงหันหลังให้ผม

กบ : มาๆ ไม่ต้องอายหรอก พี่ห่มผ้าแล้ว

หลิง : ใครกันแน่   (ผมดึงหลิงเข้ามากอดอีกครั้ง)

กบ : แบบนี่ค่อยยังชั่วหน่อย

*-* : ทุกอย่างดำเนินต่อไปตามวิถีทางของมัน  ถึงแม้ว่ามันจะผิด และต่อไปปัญหาต่างๆจะตามเข้ามาอย่างมากมาย ไม่ว่าจะ ผม หลิง หรือพิมเอง ซึ่งยังไม่รวมไปถึง

ครอบครัวของหลิงกับผม..... :deadsure
ไม่ได้เป็นครึ่งหนึ่งของคนที่เธอวาดไว้
ยังห่างยังไกล รู้ฉันเองคงไม่มีวัน