ผู้เขียนหัวข้อ: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย  (อ่าน 198386 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ pompeedo

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 2
  • ค่าพลัง: +0/-0
นั่งอ่านอยู่สองวัน เปนกระทู้อมตะอีกกระทู้หนึ่งเลยทีเดียว :LK-diwoy

ออฟไลน์ 88z

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 27
  • ค่าพลัง: +0/-0
หลงเข้ามาอ่าน
ตอนแรกกะอ่านเล่นๆ ไปๆมาๆติดเฉยเลย
เขียนได้น่าติดตามมากครับ ถึงกับมีน้ำตาซึมเป็นบางช่วง(ซึ้ง+ง่วง)
ยาวไปครับ ขอตามติดติดตามอีกคน  :kulorpa'

ออฟไลน์ arh

  • หัดดมก้น โคโยตี้หน้าบาร์
  • **
  • กระทู้: 39
  • ค่าพลัง: +0/-0
โห แต่ละชอตมีลุ้นตลอด

ออฟไลน์ boyclubae

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 1
  • ค่าพลัง: +0/-0
สงสัยไม่มาต่อแล้ว  :deadsure

ออฟไลน์ kobzapza

  • สาดขั้นเทพ สาดเป็นแสน แขนไม่ได้จับ แสรดดด!
  • ****
  • กระทู้: 252
  • ค่าพลัง: +5/-0
  • ชิว ชิว
มาต่อกันคับ
ไม่ได้เป็นครึ่งหนึ่งของคนที่เธอวาดไว้
ยังห่างยังไกล รู้ฉันเองคงไม่มีวัน

ออฟไลน์ gengy

  • หัดดมก้น โคโยตี้หน้าบาร์
  • **
  • กระทู้: 83
  • ค่าพลัง: +0/-0
 :RABBIT030  ให้มันได้อย่างนี้สิ

ออฟไลน์ Kyotosanify

  • หัดดมก้น โคโยตี้หน้าบาร์
  • **
  • กระทู้: 65
  • ค่าพลัง: +0/-0
  • ความจริงใจคือจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวด
อือออออหือออ

นานจนผมจำเนื้อเรื่องแทบไม่ได้

ออฟไลน์ delphimain

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 1
  • ค่าพลัง: +0/-0
ช่วยมาต่อให้จบด้วยครับ ชอบมาก มันคาใจ หรือถ้าไม่มีเวลาช่วยมาสรุปก็ได้ครับ

ออฟไลน์ amagin

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 7
  • ค่าพลัง: +0/-0
เป็นกำลังใจให้คุณกบ มาเขียนต่อน่ะครับ

ออฟไลน์ kobzapza

  • สาดขั้นเทพ สาดเป็นแสน แขนไม่ได้จับ แสรดดด!
  • ****
  • กระทู้: 252
  • ค่าพลัง: +5/-0
  • ชิว ชิว
*_* : บางที การที่คนเราได้รับโอกาสให้แก้ตัว จากการทำผิดพลาดมา บ่อยครั้ง

ที่เราก็มักจะเห็น คนเหล่านั้น กลับมาทำผิดอีกครั้ง จะด้วยเหตุผลใดๆก็ตามแต่

คนเราทุกคนคงไม่โชคดีเสมอไป ผมคิดว่ามันต้องมีสักครั้งนึง ที่จะเราจะไม่ได้

รับโอกาสให้แก้ตัวอีก ช่วงเวลาในอดีตที่ผ่านมาของผมกับพิม ก็คงไม่ต่างอะไร

มากนัก พิมให้โอกาสผมมาตลอด ไม่เคยบังคับ หรือปิดกันใดๆ หลายครั้งที่ผม

ออกนอกลู่นอกทาง พิมก็ดึงผมกลับเข้ามาทุกครั้ง ให้อภัย และให้โอกาส

ตรงกันข้ามกับผม ที่มองไม่เห็นคุณค่าของคำว่า โอกาส  เพราะคิดว่าถึงยังไง

พิมก็คงให้ โอกาส ผมอีก โดยไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งพิมจะให้โอกาสผมอีก

หรือเปล่า คนเรามีขีดจำกัดทุกคน ไม่ว่าจะรักกันมากแค่ไหน ถ้าถึงที่สุด ก็คง

ไม่มีใครที่จะทนมันได้ต่อไป

*-* : ผมจอดรถหน้าร้าน ก่อนที่จะลงจากรถ และเดินเข้าไปในร้าน และภาพ

แรกที่ผมเห็นคือ พิม กับ แม่ของผมที่นั่งมองดูผมที่เดินมาหยุดตรงหน้าทั้งคู่

แม่ : ตามแม่มากบ

*-* : น้ำเสียงเรียบๆ ของแม่ผม กับสายตาที่มองมา ทำเอาผม ณ ตอนนั้น ทำ

อะไรไม่ถูกไปเหมือนกัน ผมเดินตามแม่เข้าไปหลังร้าน โดยที่พิมยังคงอยู่

หน้าร้าน  แล้วบทสนทนาของเราสองแม่ลูกก็เริ่มขึ้น

แม่ : บอกแม่มาหน่อยซิ ทำไมทำตัวแบบนี้

กบ : ผมขอโทษคับแม่

แม่ : รู้ไหม แกทำแบบนี้ แม่เสียใจแค่ไหน แกไม่สงสาร พิมหรือไง แม่ไม่คิด

เลยว่าแกจะเป็นคนแบบนี้ รู้หรือเปล่า เมื่อเช้านี้ พ่อแม่ผู้หญิงที่แกพาไป เค้า

เข้ามาที่ร้าน มาตามลูกสาวเขา เขาบอกว่าลูกสาวเขาไปกับแก และจะทำยังไง

ถ้าเขาเอาเรื่องขึ้นมาแกจะทำยังไง แล้วพิมล่ะ แกจะเอาไปไว้ไหน
(ผมนิ่ง เงียบ ทำอะไรไม่ถูก เริ่มรับรู้ชะตาของตัวเองว่าจะเกิดอะไรขึ้น)

แม่ : แม่ช่วยแกได้เท่าที่ช่วย อันไหนช่วยไม่ได้ แกก็รับกรรมไปคนเดียวแล้วกัน
(แม่เดินออกไปหน้าร้าน แล้ว พิม ก็เดินเข้ามานั่งแทนที่แม่ของผม)

*-* : สีหน้าและแววตาของพิมที่มองมาที่ผม ณ ตอนนั้น ผมรู้เลยว่า พิม ผิด

หวังในตัวผมขนาดไหน ตอนนี้ผมได้แต่หวังว่า ระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมา

ผ่านอะไรมามากมาย มันคงจะช่วยให้พิม ให้อภัย และให้โอกาสผมเหมือน

ทุกๆครั้ง

พิม : กบมีอะไรจะพูดกับ พิม ไหม

กบ : พิม กบ ขอโทษ

พิม : 10 กว่าปีที่ผ่านมา กบรู้ไหมว่าพิมรักกบแค่ไหน พิมให้โอกาสกบมาตลอด

ทุกเรื่อง ให้เลือกทางเดินชีวิตเอง ซึ่งกบก็เลือกที่จะอยู่กับพิม จะผิดจะถูกยังไง

พิมก็ไม่ว่าอะไร พยายามแก้ไขกันไป จนผ่านจุดที่ต่ำที่สุดมาได้ เพราะคิดว่ากบ

รักพิมไง แต่วันนี้ ดูกบทำกับพิมสิ รู้หรือเปล่า พิมเสียใจแค่ไหน พิมผิดอะไร

พิมผิดอะไร ตอบมาซิกบ พูดออกมา
(ผมพูดไม่ออกจริงๆ )

พิม : กบเงียบทำไมล่ะ ที่กบไม่พูดอะไร แสดงว่าเรื่องที่พ่อแม่เค้าพูดมาว่ากบ

พาลูกสาวเค้าไป มันเรื่องจริงใช่ไหม

กบ : ขอโทษจริงๆนะพิม กบผิดไปแล้ว
(น้ำตาพิมไหลออกมาจนได้)

พิม : ตกลงมันจริงใช่ไหมกบ

กบ : คับ
(พิมลุกขึ้นยืนมองหน้าผม ก่อนที่พิมจะเดินออกไป ทิ้งให้ผมนั่งจมกับปัญหา)

*-* : ตอนนั้นผมอายุ 25 หากย้อนถอยหลังกลับไป 10 ปี ซึ่งผมอายุ 15 ผมรู้สึก

ว่า ตอนผมอายุ 15 ผมยังสามารถที่จะคิดแก้ปัญหาได้ดีกว่าตอนนี้จริงๆ

ผมยังคงนั่งอยู่ที่เดิมคนเดียว ยังคิดอะไรไม่ออก ส่วนหนึ่งคงเพราะผมยังไม่รู้

ข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับพ่อแม่ หลิง ที่เข้ามาหาแม่ของผมเมื่อเช้า เวลาผ่านไปเท่าไหร่

ไม่รู้จริงๆ ผมรู้แต่เพียงว่า มันชั่งนานซะเหลือเกิน
(แม่ผมเดินกลับเข้ามาหาผมอีกครั้ง)

แม่ : อย่างที่แม่บอกนะกบ แม่คงช่วยอะไรแกไม่ได้แล้ว

กบ : ทำไมหรอแม่ พ่อแม่เด็กเค้าจะเอาเรื่องหรอ

แม่ : เรื่องนั้นก็เรื่องนึง แต่เรื่องพิม แกคุยกันเอาเอง

กบ : พิมทำไมแม่ พิมทำไม

แม่ : พิมจะเลิกกับแก
(ผมช็อคไปชั่วขณะ)

กบ : ถึงขนาดเลิกเลยหรอ

แม่ : ถ้าแม่เป็นพิมมัน แม่ก็ทำ แกคุยกันเองเถอะ
( ผมเดินออกไปหาพิมหน้าร้านทันที )

กบ : พิม กบขอคุยอะไรด้วยหน่อย

พิม : คุยมาสิ

กบ : พิมจะเลิกกับกบเลยเหรอ
(พิมมาจูงมือผมเดินเข้าไปหลังร้าน)

พิม : แล้วจะให้พิมทำยังไง ถ้าพ่อแม่เด็กคนนั้นเค้าให้กบรับผิดชอบ

กบ : มันต้องมีวิธีอื่น เด๋วกบโทรหาพี่โอ๋

พิม : ไม่ต้องโทรหรอ เด๋วพี่โอ๋ก็มา

กบ : พิม (ผมสับสนจริงๆ)

พิม : อะไรมันจะเกิด ก็ต้องเกิดกบ รู้ไหมกบ เมื่อเช้า พอพิมกลับมา รู้เรื่องกบเข้า

พิมโกรธแค่ไหน คิดว่าถ้าเจอกับ พิมจะไม่มองหน้าเลย จะเก็บเสื้อผ้าไปเลยด้วยซ้ำ

แต่พอพิมเห็นกบในสภาพนี้  พิมก็ทำไม่ลง  เข้าใจใช่ไหม ว่าทำไม

กบ : เพราะพิมรักกบ

พิม : ใช่ กบก็รู้นี่  แต่ที่พิมต้องเลิกกับกบ ก็เพราะเด็กคนนั้น ถ้าพ่อแม่เค้าไม่ยอม

กบก็ต้องรับผิดชอบ พิมถึงต้องไปไง
(พิมยิ้มให้ผม พร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา)

*-* : ช่วงชีวิตที่ผ่านมา ผมใช่เวลาอยู่กับโลกของผู้หญิงกลางคืนมาตลอด ชีวิตของ

ผู้หญิงทำงานกลางคืน ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่มีข้อผูกมัดใดๆ  จนถึงวันนี้ ผมเข้า

มาสู่โลกของผู้หญิงกลางวัน ผมใช้ความคิด ประสบการณ์ที่ผ่านมาเอามาใช้ คิดว่า

จะผ่านมา แล้วก็ผ่านไป ไม่มีปัญหาอะไร ตรงกันข้าม ทุกอย่างมันสวนทางกันหมด

ตอนนี้ผมคงเฝ้ารอให้ถึงเวลาที่ พี่โอ๋จะเข้ามารับผมไปพูดคุยกับ พ่อแม่ของหลิงว่า

จะเอายังไง ซึ่งตอนนั้นผมยังคิดเข้าข้างตัวเองว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไร  :จิตตก!
ไม่ได้เป็นครึ่งหนึ่งของคนที่เธอวาดไว้
ยังห่างยังไกล รู้ฉันเองคงไม่มีวัน

ออฟไลน์ takobes_nan

  • มือใหม่รอเสียวอยู่กับบ้าน
  • *
  • กระทู้: 7
  • ค่าพลัง: +0/-0
ติดตามมาตลอดนะครับ.....รออ่านต่อ
อยู่ นะครับ