CLV

CLV Society => ศาลาคนเศร้า => ศาลาคนเศร้า Gold EXP ( Hot & HitZ ) => ข้อความที่เริ่มโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 14, 2009, 08:40:20 PM

หัวข้อ: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 14, 2009, 08:40:20 PM
                              ผมมักจะเข้ามาอ่านเรื่องราวชีวิตของผู้คนมากมาย ที่เขามาเขียนไว้ในบอร์ด
ต่างๆเป็นประจำ บางทีก็อดสงสัยไม่ได้ว่า “พวกนี้มันว่างมากหรือไง”  ที่มาเขียนเรื่องยาวๆให้ผู้คน
ที่ไม่รู้จักได้เข้ามาอ่านกัน   แต่ถ้าจะว่าคนเขียนบ้าก็คงไม่ถูกเสมอไป    ถ้ามันไม่มีคนอ่านแบบผม
เหอะๆ ผมว่าเสน่ห์ของเรื่องเล่าพวกนี้    มันน่ามะมาจากส่วนหนึ่งของชีวิตจริงของผู้เขียนซึ่งอาจมี
การแต่เติมบ้างเพื่อเพิ่มอรรถรสของเรื่องนั้น  จากการสังเกตของผมเรื่องไหนที่มีเนื้อหาน่าสนใจคน
ที่เข้าไปอ่านก็จะพยายามติดตามกันบ้าง บ้างเรื่องมีเป็นร้อยๆหน้าของบอร์ดนั้น คนอ่านก็พยายามที่
จะมาเขียนออกมาเยอะๆ แต่คิดว่ายังไงก็ไม่ทันคนอ่านอยู่ดี
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ขำเนอะ ที่ พฤศจิกายน 14, 2009, 09:33:19 PM
รออ่านประสบการณ์ของคุณอยู่เช่นกันครับ

เอ่อออ....แต่ถ้าจะเล่าเรื่องอะไร ยังไงรบกวนเคาะเว้นบรรทัดแบบที่ผมทำนี้หน่อยนะครับ

อ่านแล้วปวดตาอะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ducky® ที่ พฤศจิกายน 16, 2009, 10:33:15 AM
เข้ามารออ่านคับ เข้ามาแชร์เรื่องราวของโลกกลางคืนที่ได้พบได้เจอให้เพื่อนสมาชิกได้รับรู้กันเถอะคับ :yoexp52
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: KDN ที่ พฤศจิกายน 16, 2009, 11:41:29 AM
 :yoexp52

จัดไปอย่าให้เสีย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 16, 2009, 04:52:33 PM
จัดไปอย่าให้ขาดตอนนะคร้าบบบบบบบ :yoexp52 jed6
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ar@gon ที่ พฤศจิกายน 16, 2009, 07:24:30 PM
รออ่านอยู่ครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 16, 2009, 07:27:19 PM
ยาวไป ยาวไป เลยเกิ๊บบบบบ

รออ่านอยู่เน้อออออออ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 16, 2009, 07:36:29 PM
                             อ้าวแล้วทำไมผมต้องมาเขียนเรื่องของผมให้อื่นอ่านบ้างล่ะ ก็คงเป็นกรรมครับ

อ่านของเขามามาก ก็ต้องเขียนให้เขาอ่านบ้าง เหอะๆ   “ก็มันเกิดความอยากครับ”   อยากที่จะถ่าย

ทอดเรื่องราวของเราออกไปบ้าง บางทีเป็นก็คงเป็นประโยชน์กับคนอื่นบ้าง หรืออย่างน้อยก็สร้าง

ความสุขให้กับคนอื่น เกริ่นมาซะยาว เริ่มเลยดีกว่านะครับ ถูกใจ ไม่ถูกใจยังไงติชมกันได้นะครับ
                             
                             เรื่องนี้เกิดขึ้นกับผมเมื่อประมาณ 20 กว่าปีก่อน  (ตอนนี้ผมอายุ 33)  ซึ่งสมัยนั้น

ผมเพิ่งจบชั้น ม.3 มาใหม่ ผมตัดสินใจที่จะไม่เรียนต่อเนื่องจากฐานะทางบ้านผมไม่ค่อยดี พ่อแม่ผม

ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แม่พาผมมาอยู่กับพี่สาวผมที่ลาดพร้าว (บ้านเดิมผมอยู่บางแค) พี่สาวผมคนนี้ แม่

เดียวกัน แต่คนละพ่อ พี่สาวผมแต่งงานแล้วทำงานเล่นดนตรีกลางคืนด้วยกันทั้งคู่   ( เล่นเปียโน)

เงินเดือนก็ดีเลยล่ะ สามารถส่งบ้านส่งรถได้อย่างสบาย พี่สาวผมเห็นว่าผมจะไม่เรียนต่อก็เลยถาม

ผมว่าจะหัดเล่นเปียโนไหมล่ะ ส่วนเสาร์อาทิตย์ก็ไปเรียน กศน.เอา ผมคิดแล้วก็น่าสนใจ เงินเดือนก็ดี แถมเสาร์

อาทิตย์ก็ยังได้ไปเรียนต่อ ถ้าเล่นเป็นเมื่อไหร่ก็ไปหางานทำได้อีก ผมจึงตอบตกลงไป

พี่สาวผมให้พี่เขยผมเป็นคนหัดให้ แต่ไม่ได้หัดเปียโนนะคับ พี่เขยบอกว่าเล่นอีเล็กโทนดีกว่า ง่ายกว่า ถ้าขืนหัด

เปียโน ผมอดตายพอดี เพราะใช้เวลามากกว่า   สรุปเป็นว่าผมเริ่มหัดอิเล็กโทนทุกวัน

8 โมงเช้า ถึง 11 โมง พอช่วงเที่ยงพี่เคยผมตื่นก็จะลงมาต่อเพลงใหม่ให้ผมทุกวัน ผมใช้ชีวิตอยู่ย่างนี้

ประมาณ3 เดือน พี่เคยผมก็เอ่ยขึ้นว่า เฮ้ย! กบ เล่นพอได้แล้วนี่ เอางี้ดีไหม กลางคืนไปเล่นแจมกับพี่

ช่วยที่ยังไม่มีแขก  จะได้หาประสบการณ์ แล้วยังไงจะแบ่งค่าทิปให้กินขนม  ผมตอบตกลงเลยคับ

เพราะคิดว่าได้ไปดูอะไรใหม่ๆ แถมยังได้เงินอีก ซึ่งตอนนั้นผมไม่มีรายได้อะไร ต้องอาศัยเงินจากแม่ ว่าแล้วก็ลุยเลย

(ชีวิตผมต่อจากไปเป็นจุดหักเหเลยคับ มีทั้งดีและร้ายตามเข้ามา)

                            แล้ววันที่ผมจะได้ไปลุยชีวิตกลางคืนครั้งแรกก็มาถึง   กบ แต่งตัวเสร็จหรือยัง

พี่จะไปทำงานแล้วเดี๋ยวสาย คับ ผมวิ่งลงมาจากชั้นสอง ว้าว มันดูดีกว่าที่คิด พี่เขยผมเห็นการแต่ง

ตัว กับชุดที่เพิ่งไปซื้อมาใหม่ มันเป็นชุดกางเกงยีน เสื้อยืดคอเต่า แล้วใส่เสื้อสูตรไว้ข้างนอก ซึ่งผมไม่เคยแต่ตัวแบบ

นี้ พี่สาวผมเป็นคนจัดการให้ทั้งชุด 2 ทุ่ม รถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากบ้าน จุดมุ่งหมาย คือ สีลมซอย 4  โอ้วแม่เจ้า

ทำไมคนมันเยอะจังว่ะ ผมนึกในใจเมื่อมาถึงที่จอดรถ

ระหว่างที่เรากำลังเดินจากที่จอดรถไปยังร้านที่พี่เขยผมเล่นดนตรีอยู่ พี่เขยผมก็พูดขึ้นว่า กบเรามาทำงานนะ ถึงแม้จะ

มาฝึกก็ตาม คิดเสียว่าที่นี่เป็นโรงเรียน สิ่งที่เราเห็นบ้างที่มันก็เหมือนภาพลวงตา

มีสมาธิกับสิ่งที่เราทำ นึงถึงแม่กับอนาคตเราไว้ ครับ ผมรับปากออกไปทั้งที่ยังงงอยู่อารายของเค้าฟะ มาฝึกดนตรี

ทามไมมันมีภาพลวงตาด้วยวะ ว่าแล้วก็เดินต่อไป สวัสดีพี่หมู วันนี้มาแต่วันเลย

อืม พอดีเอาน้องมาแจมด้วยเลยรีบมา เด็กหนุ่มหน้าตาดีเอ่ยปากทักพีเขยของผมพร้อมกับเปิดประตู

ก้าวแรกที่ผมเดินเข้าไปในร้าน เวรร้านไรวะกลิ่นไม่ค่อยดี (กลิ่นอับชองบุหรี่กับน้ำหอมปรับอากาศ

มันปนกัน กลิ่นแปลกๆ ผมพยายามมองไปรอบๆร้านเพื่อสำรวจรอบๆ  ทันใดนั้น สายตาเป็น 10 คู่

ก็จ้องมาที่ผม ผมรู้แล้วว่าจะทำยังไง หลบคับมองพื้นพรมดีกว่า ไม่หลบได้ยังไงคับ ก็คนที่มองมา

เป็นผู้หญิงทั้งนั้นอ่ะคับ กำลังนั่งแต่งหน้าทางปากกัน บางคนก็นั่งกินข้าว  พี่หมูพาใครมาหรอ

อ๋อ น้องชายพี่ จะเอามาช่วยเล่นหน่อย โห้ไม่รู้นะว่ามีน้องชายหล่อๆด้วยหรือพี่ หนูขอจองได้ไหม

เฮ้ย ไม่ได้ยังเด็กอยู่เลย 15 เอง ไม่เด็กแล้วพี่ กำลังดีเลยแล้วพวกเธอก็หัวเราะกันใหญ่ ผมนึกในใจ

ถึงบางอ้อเลย ภาพลวงตามันคงเป็นแบบนี้   ผมนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเวที พี่เขยผมกำลังตั้งเครื่องอยู่

ผมมองไปรอบ ภายในร้านไม่ใหญ่อะไรมากนัก มีโซฟา ประมาณ 10 ชุด หน้าบาร์ก็มีเก้าอี้อยู่สัก

10 ตัว แล้วก็เป็นเวทีดนตรี ซึ่งพี่เขยผมเล่นอิเล็กโทนคนเดียว สมันนั้นจะใช้อีเล็กโทนเล่นกับซีเควนเซอร์ ไม่มีคารา

โอเกะแบบปัจจุบัน    กบ ขึ้นมาข้างบนเลย เด๋วเล่นเพลงบรรเลงที่ฝึกมาก่อนนะ

ช่วงหัวค่ำไม่มีแขก  พอมีแขกพี่จะมาเปลี่ยน คับ !   ผมรับปาก   พร้อมกับหยิบโน้ตเพลงขึ้นมา

ผมสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อให้หายตื่นเต้น มันเป็นครั้งแรกของผมเลยก็ว่าได้ กับการได้ขึ้นเวที

สายตาของพนักงานเริ่มมองมาที่ผม ....แล้วผมก็ผ่านเพลงแรกไปได้ด้วยดี จะมีผิดๆเพี้ยนๆไปบ้าง

แต่ก็ถือว่าพอให้อภัยได้เพราะมันเป็นครั้งแรก  เสียงตบมือดังขึ้นเมื่อจบเพลงพร้อมเสียงของเธอคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา

เพื่อขอเพลง ผมยิ้มให้แก่เธอแบบจืดๆ เพราะผมไม่รู้จักเพลงนี้เลย กบ ลงมาก่อน

เด๋วพี่เล่นให้เอง ผมลงมานั่งข้างเวที ในตอนนั้นผมก็ยังตื่นอยู่นะคับ (ค๊อกเทลเล้าสมัยก่อนคล้ายๆ

คาราโอเกะในสมัยนี้ ต่างกันตรงที่ใช้ดนตรีเล่นสด มีทั้งแบบเป็นวง หรืออีเล็กโทนคนเดียว แขกสามารถขึ้นมาร้อย

เพลงได้)                             
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 16, 2009, 08:06:45 PM
ในระหว่างที่พี่เขยผมเล่น ผมก็นั่งมองไปรอบ ซึ่งแขกก็เริ่มเข้ามาบ้างแล้ว ส่วนใหญ่มากันเป็นกลุ่ม

อายุมากๆกันทั้งนั้น (รุ่นพ่อผมยังได้เลย) ดนตรีเล่นไปเรื่อยๆ แขกที่จะร้องเพลงก็ขึ้นไปร้อง พวกไม่ร้องก็นั่งคุยกับ

น้องๆ บางคนก็เริ่มมีกอดมีหอมกัน บางครั้งผมหลบสายตาแทบไม่ทัน นึกไม่ถึงด้วยว่าน้องๆพวกนั้นเขายอมให้แขกที่มา

เที่ยวทำไปได้ยังไง    กบ...พี่เขยผมเรียกขึ้นมาร้องเพลงให้หน่อยซิ พอดีแขกขอเพลงพี่ผมร้องได้ คับผมเดินขึ้นเวที

หยิบไมค์สายตาตอนนั้นไม่มองใครเลยคับ จ้องไปที่สมุดเนื้อเพลง ที่มีหลอดไฟดวงเล็กส่องมาเพื่อมองเห็น เพราะภาย

ในร้านมืดสนิทเลยคับ

ที่แล้วมา..เธอไม่เคยดูแลหัวใจ ที่แล้วมา..เธอ..(เพลงกองไว้ของเจคับ)มันดังมาในสมัยนั้นและผม

ก็เลือกที่จะฝึกร้องเพลงนี้เป็นเพลงแรก และก็เป็นเพลงแรกจริงที่ผมใช้มันขึ้นเวทีเริ่มต้นชีวิตนักดนตรีกลางคืน เมื่อจบ

เพลงเสียงตบมือดังขึ้น..(ตามมารยาทหรือเปล่าอันนี้ไม่แน่ใจ) แต่ที่แน่ๆ

ผมได้ 1 ดื่ม จากแขกที่ขอเพลงนี้ มันเป็นดื่มแรกในชีวิตด้วย (1 ดื่ม ราคา150 บาท ผมได้ 100 บาท

ทางร้านได้ 50 บาท) ผมลงจากเวทีมานั่งโต๊ะข้างเวที ดูพี่เขยผมเล่นไปเรื่อยๆ ดูแขก ดูน้องๆที่นั่งกับแขก ชักเริ่มง่วง

แล้ว ปกติผมเข้านอนประมาณ 4 ทุ่ม ผมมองนาฬิกานี่ 5 ทุ่มกว่าแล้ว กบง่วงหรือยัง

ยัง ยังคับ ถ้าง่วงบอกนะ เด๋วพี่พาไปนอนที่ห้องแต่ตัวผู้หญิง ๑#$%!^&*! เวนแล้วไง ผมนึกในใจ

ถึงง่วงยังไงก็ต้องทนหน่อยละวะ ดีกว่าไปนอนห้องแต่งตัวผู้หญิง แล้วผมก็แพ้อารมณ์ง่วงของตัวเอง

กบ เฮ้ยนั่งหลับหรอ ไปพี่พาไปน้อน  ผมเดินตามพี่เขยไปในห้องแต่งตัวผู้หญิง...อ่ะนอนตรงนี้นะพอได้นะ

พี่แอบมานอนบ่อยเหมื่อนกันเวลาไม่มีแขก คับ ผมนั่งลงบนโซฟา ภายในห้องนั้นมืดสนิทเลยไม่ได้เปิดไฟ

เพราะกลัวแสงออกไปรบกวนภายนอก ผมเผลอหลับไปไม่รู้นานเท่าไหร่

          ว้าย! ใครนั้น ผมตกใจตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงผู้หญิงร้อง พร้อมกับแสงไฟที่เปิดขึ้น เออๆ อ้าวน้องพี่หมูหรอ

ทำไมมาอยู่ในนี้ เธอคนนั้นเอ่ยถามผม คือ....
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: NK ที่ พฤศจิกายน 16, 2009, 09:47:23 PM
 :koyubi-diwa    ยาว ยาว เลยคับ   :koyubi-diwa
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ducky® ที่ พฤศจิกายน 16, 2009, 10:13:34 PM
เรื่องราวน่าสนใจคับ เป็นชีวิตเบื่องหลัง(เวที)จริงๆ :yoexp52
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ohmanitus ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 01:16:38 AM
ยาวเลยลูกพี่  :GoFL
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: chanman ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 01:36:09 AM
งานนี้ก่าจบ หลายเดือนแน่ ๆ ย้อนไป 20 ปีก่อนนู๊น ก่าจะเข้าปัจจุบันอีกนานเรย

มาลงชื่อจองอ่านไว้ก่อนล่ะกันครับ  :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: alex195 ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 01:53:59 PM
อ่านเพลือนเลย รอ อ่านต่อนะครับพี่
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MNP :: Freeze!!! ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 02:05:45 PM
เราจะได้อ่านเรื่องราวชีวิตและประสบการณ์ของคนที่ทำงานกลางคืนแท้ๆ กันแล้วครับพี่น้องคร๊าบบบบ  :yoexp52

มาปูเสื่อรอต่อครับท่าน ยาวไปยาวไปครับ :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: pippen ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 02:07:02 PM
มาลงชื่อ และรอตอนต่อไปอยู่ครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Dr.k ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 02:52:57 PM
โอ้ววววว...........มารอติดตามด้วยคนครับ
ว่าเเต่นานจังคับผมติดงอมเเงมเลยอ่ะ :10: :yoyo016
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kimjiman ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 03:07:38 PM
น่าติดตามครับ มาต่อเร็วๆนะคร๊าบ  :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 03:14:43 PM
ชีวิตเบื้องหลังเวที...น่าติดตามขิงๆ  :yoexp52

มาต่อไวๆนะเกิ๊บ  :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 03:30:06 PM
เรียบเรียงดีคับ เข้าใจง่ายดี


รอต่ออยู่คับ :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 04:18:13 PM
เรื่องน่าติดตามนะคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ :koyubi-diwa

มาลงชื่อรอด้วยคนนะ :kimji-kuanting
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 04:52:36 PM
ท่าจะสนุก รอต่อนะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 17, 2009, 07:54:36 PM
ขอบคุณนะคับที่ติดตามกัน ดีไม่ดียังไงก็ติชมกันได้นะคับ ผมจะได้แก้ไข

เด๋วมาต่อนะคับ ขอกินข้าวแป๊ป...
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 18, 2009, 12:55:04 PM
พี่คร้าบบบบบบบบบบกินข้าวนานไปป่ะคร้าบบบบบบบบ :meungtayy


มาต่อได้แล้วนะคร้าบบบบบบบบบ xxsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 18, 2009, 01:17:38 PM
เกี่ยวข้าวด้วยรึป่าวเนี้ย xxsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 18, 2009, 02:41:20 PM
รอต่อ...ประสบการณ์ วัย นมแตกพาน 15 หยก หยก 16 หย่อน หย่อน :Ont-hodsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 09:08:59 AM
เออ! พี่หมูให้ผมเข้ามานอนคับ อิอิ เธอหัวเราะพร้อมเอ่ยปากถามผม ง่วงหรอ? คับ แล้วชื่ออะไรล่ะ พี่ชื่อนกนะ

ชื่อกบคับพี่นก เออ!กบ พี่ชอบเพลงที่กบร้องเมื่อกี้นะ ไว้ร้องให้ฟังอีกนะ คับพี่ ผมตอบตกลงไปด้วยหัวใจพี่พองโต

ดีใจคับ ที่มีคนชอบเพลที่เราร้อง พี่น้องนี่ก้น่ารักดีนะคับ ผิวขาว หน้ากลม รูปร่างค่อนข้างอวบหน่อย อายุผมว่าคง

ประมาณ 20 ต้นๆ ผมนอนหลับต่อ พี่หมูมาเรียกผมอีกที่ตอนประมาณตี 1 กว่าๆให้เตรียมตัวกลับ เพราะร้านปิดตี2

ผมออกจากห้องแต่งตัวผู้หญิง มานั้งรอพี่ข้างเวที แล้วเพลงสุดท้างของคืนนี้ก็จบลงเราสองคนพี่น้องเดินทางกลับบ้าน

กบ เป็นไงบ้างคืนนี้ ก็ดีคับแต่ยังไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่ อะไรล่ะที่ไม่คุ้น ก็หลายเรื่องคับ เพลงก็ยังเล่นได้น้อย แล้วยังง่วง

อยู่ อืม ค่อยๆฝึกไปสักพักก็ชินไปเอง เออ!แล้วเงินค่าดื่มจะออกอาทิตย์ละครั้งนะถ้ายังพี่จะเอามาให้

                     ชีวิตผมวนเวียนอยู่แบบนี้ เป็นประจำ คือตื่นนอน ตอนเที่ยง หลังจากทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ก็เริ่มฝึก

ดนตรีถึงประมาณ 4 โมงเย็น ก็พักบ้างทีก็ออกไปเที่ยวห้างบ้าง ทุ่มกว่าๆ ก็เตรีมตัวออกไปทำงาน เลิกงานตี 2 ผม

ค่อยๆปรับตัวได้ดี ไม่ต้องไปนอนหลับในห้องแต่งตัว เล่นเพลงได้เยอะขึ้น บางคืนที่มีแขกน้อย ผมแทบเหมาเล่นคน

เดียวเลย ผมดีขึ้นเรื่อยๆแต่จะมีอยู่สิ่งหนึ่งที่ผม

ที่ยังไงผมก็แก้ไม่ได้ คือเรื่องขี้อายของผม เพราะผมจะไม่ค่อยพูดกับผู้หญิงในร้านเลยสักคน

นอกจากเจ้าของร้าน (เจ้าของร้านเป็นผู้หญิง เป็นเพื่อนกับพี่ผม) ที่ไม่พูดก็เพราะมันไม่กล้าอ่ะคับ

บ้างที่โดนแซว ก็ได้แต่ยิ้มๆตอบไป จนพี่เขยผมว่า ไม่ต้องเก๊กหล่อมากนัก คุยกับพวกพี่ๆเขาก็ได้

พี่ไม่ว่าอะไรหรอก ผู้หญิงพวกนี้ไม่น่ากลัวอย่างที่เราเห็นเสมอไปหรอก บางทีเขาก็มีอะไรดีๆ

กว่าที่เราคิดก็ได้นะ แล้วอีกอย่างเราจะได้ฝึกเข้าสังคมอีกด้วย (เวรแล้วไง พวกนี้มีดีกว่าที่คิดจิงหรอ)

ผมได้แต่ยิ้ม  คืนนี้เป็นอีกคืนที่มีอะไรเข้ามาในชีวิตของผมอีก ถ้าจำไม่ผิดมันเป็นคืนวันอาทิตย์

ตามปกติวันอาทิตย์แขกจะน้อยมาก เพราะอีกวันก็จะเป็นวันทำงาน คืนนี้เป็นวันเกิดของพนักงานคนหนึ่ง เธอชื่อนก

นกคนที่มาเจอผมในห้องแต่ตัวผู้หญิงในวันแรกที่ผมไปทำงาน

              กบ “วันนี้เหมาเล่นเลยนะ พี่ขอเมาสักวัน” เป็นอันว่าคืนนี้ท่าทางผมจะต้องลุยเองทั้งคืน วันนี้แขกไม่มีเลยก็

ว่าได้  เพราะที่มาก็เป็นแขกที่มางานวันเกิดโดยเฉพาะ ผมขึ้นเวทีเริ่มเล่นเพลง

บรรเลงก่อนในช่วงหัวค่ำ หลังจากเล่นเพลงบรรเลงได้สักสองเพลง พี่เขยผมบอกให้เริ่มร้องเพลง

ได้เลย ผมเลือกเพลงสากลเก่าขึ้นมาร้องคือเพลง   “Wonderful Tonight” By Eric Clapton

(สมัยนั้นเพลงที่ร้องแล้วจะได้ทิปหรือดื่มจากแขกคือเพลงสากล กับเพลงไทยเก่าๆ) หลังจากผมร้องจบ พนักงานใน

ร้านก็ขึ้นมาร้องสลับกันไปเรื่อยๆ วันนี้ผมสนุกกับการเล่นมาก อาจเพราะลูกค้าไม่มี

แล้วมีแต่คนรู้จักกัน.... กบกินเบียร์ไหม เด๋วไปเอามาให้ (ผมเป็นคนไม่กินเหล้าไม่ดูดบุหรี่ เวลาแขกให้ดื่ม บาร์เทนดี้ก็

จะเอาเบียร์ผสมสไปร์ให้ผม) ผมหันไปตามเสียง นกนั้นเอง ไม่ดีกว่าคับ ผมตอบปฏิเสธไป     เอาหน่อยน่านาน ๆ กินที

แล้ววันนี้ก็วันเกิดนกนะ   ถ้ากลัวพี่หมูว่าเด๋วนกไปขอให้ @#$%^& เวร แล้วไง เธอเดินไปหาพี่เขยของผม คุยอะไร

กันไม่รู้   สักพักเธอก็เดินมาพร้อมกับเบียร์ 1 แก้วใหญ่     (ประมาณ 1 ขวดเล็ก)อ้าวมาแล้วนกยื่นแก้วให้กับผม ผมรับ

แก้วเบียร์มา ชนกันกันหน่อยผมยกแก้วชนกับเธอ แล้วยกขึ้นดื่ม (ขมมากๆ) เอาอีกนิดซิไม่ยุบเลยผมกลั่นใจยกขึ้นอีกที

คราวนี้ยุบไปครึ่งแก้ว เด๋วนกมานะกินไปเรื่อยๆ ก่อน แล้วเธอก็เดินไป ถือว่าเป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่ผมกินเบียร์ที่ไม่ผสม

อะไรเลย ผมนั่งเล่นต่อไปเรื่อยๆ ถ้าไม่มีใครร้องผมก็ร้องเอง จนถึงประมาณ 5 ทุ่ม เป็นช่วงพัก 30 นาที ผมหันไปเปิด

เพลงจากเครื่องเล่นเทปทิ้งไว้ (สมัยก่อนไม่มีซีดีนะคับ ถ้ามีก็แพงมากๆ) แล้วผมก็ลงจากเวทีเดินไปห้องน้ำ  พี่กบวันนี้

กินเบียร์เลยหรอ เด็กห้องน้ำถามผม อื่ม!นิดหน่อย เข้าบังคับเหอะๆ ระวังเมานะคับ จะพยายามคับผมตอบกลับไป  ผม

เดินลงมาชั้นล่าง แล้วออกมาหน้าร้านกะว่าจะมาสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย (สมัยนั้นยังสูบบุหรี่ในร้านได้อยู่) ผมยืน

อยู่หน้าร้านมองดูอะไรไปเรื่อย......อยู่นี่เอง !!!! ผมหันหลังกับไปตามเสียง นกนี่เอง.....  พอดีออกมาสูดอากาศ

หน่อย ขึ้นไปข้างบนกันเด๋วผมตามไป นกขึ้นไปก่อน ก็ได้ ถ้าไม่ขึ้นนกจะมาตามอีก คับเด๋วตามไปแน่คับ ผมยังไม่ขึ้น

อยู่ดี

เพราะข้างนอกอากาศดีกว่า กะว่าจะขึ้นไปตอนขึ้นเล่นเลย ผมยืนเล่นได้อีกสักพัก....กบ ไหนว่าจะขึ้นไปข้างบนไง?

เออ!! อ้าว เธอยื่นแก้วเบียร์ให้กบผม (เวรแล้วไง) ผมแก้วจากนกมา หมดเลยนะ

หา ไม่ไหวมั่งคับ ไหวซิหมดเลยวันเกิดนกนะ ผมกลั่นใจยกเพราะกลัวเธอเสียน้ำใจ เมาหรือยังเธอ

ถามผม ยังนะน่าจะไหวอยู่ งั้นเอาอีกแก้วนึง (เวรแล้วไง) พูดไม่พูดเปล่า เธอหยิบขวดเบียร์ออกมาจาไหนไม่รู้ เทใส่ใน

แก้วผม อ้าว แล้วของนกล่ะผมกินคนเดียวเสียเปรียบซิ งั้นเด๋วนกขึ้นไปเอามา รออยู่นี่นะ ไม่ต้องหรอก ช่วยกินแก้วของ

ผมก็ได้คนละครึ่ง ไม่อ่ะนกไม่กินเบียร์ นกกินแต่เหล้าถ้ากินสองอย่าเมาตายเลย ไม่เป็นไรหรอก นึกว่าช่วยผมนะถ้าหมด

ผมเมาแน่ ก็ได้งั้นกบกินก่อนนกนะ

ได้ซิ ผมรีบยกเบียร์เข้าปาก เที่ยวนี้กินง่ายกว่าเดินแฮ อ่ะผมกินไปครึ่งแล้วนะ ที่เหลือของนกนะ

ได้เลย เธอยกเข้าปากรวดเดียวหมด ไป ขึ้นไปข้างบนกัน เด๋วนกจะเป่าเค๊กแล้ว อืมผมเดินตามนกขึ้นไป   อีกนก มรึง

ไปไหมมาว่าเจ้าภาพวันเกิดหายเพื่อนของนกตะโกนขึ้นเมื่อเห็นนกเดินเข้ามาในร้าน  นกยิ้มผมเดินขึ้นไปบนเวที กะว่า

จะปิดเพลงที่เปิดเพื่อเตรียมขึ้นเล่น กบๆ ยังไม่ต้องเล่นเด๋วขึ้นอีกทีตอนเที่ยงคืนเลย วันนี้แขกไม่มี พี่นิดเจ้าของร้าน

เดินมาบอกกับผม คับพี่ ผมเดินไปนั่งหน้า

เค้าเตอร์บาร์ ผมพยายามมองหาพี่เขยของผม แต่ไม่เห็นเจอ พี่หมูไปไหนอ่ะคับ ผมเอ่ยปากถาม

บาร์เทนดี้ ....อ๋อ!พี่หมูเมาอ่ะ นอนอยู่ในห้องแต่งตัว แก่บอกถ้าร้านเลิกให้เรียกด้วย (เวรแล้วไงร้อยวันพันปีไม่เคยเห็น

เมา) ผมนั่งไปเรื่อยๆ มีพนักงานคนโน้น คนนั้นเดินมาทักทายตลอด เมาหรือยัง

ที่รัก??????????(ใครว่ะผมนึกในใจ) นกนั่นเอง เริ่มเมาแล้ว มาตามนกมาเธอจับมือผมจูงไปที่โต๊ะของเธอกับเพื่อนๆ

นั่งอยู่(น่าจะเป็นครั้งแรกเลยที่มีผู้หญิงมาจับมือผม) ...... เฮเสียงพวกเพื่อนๆเธอเฮลั่นเมื่อเห็นเธอจูงมือผมไปนั่งที่

โต๊ะ ผมนั่งลงบนโซฟา กลุ่มเพื่อนสนิทเธอประมาณ5-6คนได้ น้องกบระวังน้องนกนะคะ  ...  ระวังอะไรหรอคับผม

ถามอย่าง งงๆ  ก็ระวังมันจะมอมเหล้าแล้วเอาน้องกบไปข่มขืนไง @#$%^@#  อีนี่พูดอะไรเกรงใจน้องกบหน่อย

เค้าเสียหายหมด    ผมได้แต่นั่งยิ้ม

เพื่อนของนกยกแก้วชนกับผม ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกเมาแล้วนักนั่งชิดกับผมเธอากระซิบถามผมว่าเมาหรือยัง เริ่มเมาแล้ว

เด๋วนกจะเป่าเค้กแล้วนะ คับเด๋วผมขึ้นไปเล่นเพลงวันเกิดให้ก่อนนะ ได้สิ ผม

เดินขึ้นไปบนเวที พร้อมกับปิดเพลงที่เปิดอยู่ ผมขออนุญาตสักครู่นะคับ พอดีวันนี้เป็นวันเกิดของ

น้องนกเรามาร่วมกันอวยพรวันเกิดกันครับ แล้วเพลง แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ก็ดังขึ้นเพื่อนๆเธอช่วยกันร้องเพลงกันอย่างออก

รส เมื่อเพลงจบลง  “วันนี้เป็นวันเกิดของน้องนก พี่ในฐานะตัวแทนของเพื่อนๆ

พี่ๆ และน้อง พนักงานในร้านทุกคน ขออวยพรให้น้องนกมีแต่ความสุข คิกหวังอะไรก็ให้ได้พบสิ่งนั้นนะคับ”   สิ้นเสียง

คำอวยพรของพี่นิดเจ้าของร้าน     แสงเทียนในขนมเค้กก็ดับลงพร้องแสงไฟบางส่วนในร้านก็สว่างขึ้น   กบ เด๋วไม่

ต้องขึ้นเล่นแล้ว เปิดเพลงไปเรื่อยๆเลย ลงไปนั่งกินกับพวกเขาเลยเด๋วพี่จะออกไปข้างนอกก่อน ไม่รู้จะกลับมาทันหรือ

เปล่า ยังไงถ้าไม่ทันก็กลับได้เลยนะบอกหมูมันด้วย  คับพี่นิด    ผมเปิดเพลงเสร็จก็เดินไปเข้าห้องน้ำ ดูนาฬิกา

ประมาณเที่ยงคืนครึ่ง  กบ

ผมหันไปตามเสียง อ้าวนกมีอะไรหรอ เออพอดีวันนี้วันเกิดนก  นกขออะไรกบสักอย่างได้ไหม

อะไรล่ะนก ได้หรือเปล่าล่ะ (กรรมขออะไรก็ไม่บอก) อะไรล่ะถ้าให้ได้ก็จะให้ จริงๆนะนกขอไม่เยอะหรอก นกขอหอมแก้ม

ที ?????????? หง่ะ หอมๆๆๆแก้วหรอ อืมได้ไหมล่ะ เออๆๆๆๆ ถ้ากบรังเกียจนกก็ไม่เป็นไร เปล่านะนกแต่

ผมๆๆๆๆ       ไม่เป็นไรเธอพูดพร้อมหันหลังจะเดินออกไป..............ก็ได้  เธอหันกลับมา แต่ผมกลัวคนอื่นมาเห็นมัน

จะไม่ดี ไม่เห็นหรอก เธอเดินเข้ามาจับมือผมแล้วดันผมเข้าไปในห้องน้ำทันที (ห้องน้ำเป็นเหมือนห้องน้ำรวมมี 4 ห้อง

แบ่งเป็น 2 ฝั่ง คงนึกภาพออกนะ) ทำไรอ่ะนก ผมถามเธอ เธอไม่ตอบแถมยังเอาปากของเธอมาปะกบที่ปากของผมพอ

ดี(เวรแล้ว เกิดมาเพิ่งเคยโดนจูบปากเป็นครั้งแรก) ผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เลยตามเลย ลิ้นของเธอค่อยๆดันเข้าไปใน

ปากผม แถมมือของเธอชักจะเริ่มทำงาน มาจับที่น้องชายของผม.......นก นก

อยู่ในนี้หรือเปล่า สติของเธอกลับคืนมาเธอรีบชักปากของเธอออกจาปากของผมทันที เออ! อยู่

มีไร เห็นหายไปนานนึกว่าเมาตกคอห่านตายแล้ว  ยังโว๊ย!  เด๋วตามออกไป  เธอหันมายิ้นกับผม

แล้วบอกว่า เด๋ว! นกออกไปก่อนนะแล้วกบค่อยตามออกไป  ได้ผมรับปาก ก่อนไปเธอยังหอมแก้มผมอีกที แล้วพูดว่า

เราชอบเธอนะ แล้วเธอก็เปิดประตูออกไป ผมยืนสับสนเลยคับ ผมทำอะไรลงไป ถ้าพ่อแม่พี่น้องผมรู้พวกเค้าจะเสียงใจ

ไหม เรามาหาความรู้ ยิ่งคิดผมยิ่งปวดหัว ผมมองนาฬิกา

ตี1กว่าแล้ว เด๋วร้านก็ปิดแล้วนี่ ไปหาพี่หมูดีกว่า ไม่รู้หายเมาหรือยัง ผมเดินออกจาห้องน้ำ  ไปยัง

ห้องแต่งตัวผู้หญิง อ้าวพี่หมูไปไหนนี่ ผมเดินไปถามแคชเชียร์ที่เคาเตอร์ต่อ เห็นพี่หมูไหมคับ อ๋อ!พี่หมูออกไปหาพี่นิด

บอกให้กบรออยู่ที่ร้านเด๋วจะมารับ (!@#$%^^) ทิ้งกันเฉยเลย  ที่รักมานั่งกินเบียร์ต่อกัน นกเดินมาเรียกผม ไม่ดี

กว่าผมเมาแล้ว ไม่เอาน่ากบ วันนี้วันเกิดนกนะ หรือรังเกียจนก

เปล่า ถ้ารังเกียจผมจะ....(ผมหยุดพูดทันที) จะอะไรเธอถ้ากลับ ผมบอกเปล่า กินก็กินผมลุกเดินไปยังโต๊ะที่พวกเพื่อน

เธอนั่งอยู่ มาแล้วสุดหล่อ เมาหรือยัง เพื่อนของนกถามผม เมาแล้วคับพี่หมูก็ไม่อยู่ เซ็งเลยผมบ่นแบบเซ็งๆ  กลัวกลับ

บ้านไม่ได้หรา ถ้ากลับไม่ได้ไปนอนที่ห้องนกก็ได้ มีที่ว่าง

สำหรับกบเสมอ (เวรอีกแล้ว) พวกเพื่อนนกแซวผมใหญ่ ตอนนั้นผมไม่สนอะไรอีกแล้ว ยกแก้วกินอย่างเดียวทั้งเหล้า

ทั้งเบียร์ระดมกันเข้ามา สักพักเดียวผมก็หลับไปโดยไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย......

                    ผมลืมตาขึ้นมารู้สึกว่าปวดหัวมากมาย ผมค่อยๆมองไปรอบๆห้อง เวรไม่ใช้บ้านเรานี่หว่า ที่ไหนกัน

วะ  เฮ้ย! .....นก หือมีอะไรหราเสียงเธองัวเงีย    ที่นี่ที่ไหนกัน  อ๋อ ห้องนกเอง

ตายห่า แล้วผมมานอนที่นี่ได้ยังไง  แล้วสิ่งที่ทำให้ผมตกใจเข้าไปใหญ่ เฮ้ยเสื้อผ้าผมไปไหนหมด

ผมรีบหยิบผ้าห่มมาคลุมตัว นกลุยมาดุผมแล้วหัวเราะใหญ่เลย  ....  ก็เมื่อคืนกบเมามากแบบว่วไม่

รู้สึกตัวเลย นกกับเพื่อนก็เลยแบกเอากบขึ้นรถแท็กซี่มาส่งที่หอนกไง หง่า!!!~      แล้วพี่หมูล่ะ?

ก็พี่หมูให้มานอนห้องนกไง ไม่จริงอ่ะ ไม่เชื่อก็ถามพี่หมูเอง พี่หมูกลับมาร้านตอนตี 2 ร้านเลิกพอดี

เค้าเห็นกบเมาไม่ได้สติ จะเอากลับบ้านก็กลัวแม่จะเห็น นกเลยอาสาเอากบมานอนที่ห้องนก ส่วนพี่หมูก็รีบไปหาพี่โอ๋ที่

ร้านบอกว่าวันนี้พี่หมูจะไม่กลับบ้าน  พอดีพรุ่งนี้บ้านพี่นิดเจ้าของร้านเค้าทำบุญบ้าน ก็เลยจะไปนอนที่บ้านพี่นิดกับกบ

(พี่โอ๋คือพี่สาวของผม เล่นดนตรีเหมือนกันอยู่อีกร้านใกล้ๆกัน)  ได้ฟังนกเล่าแล้วผมก็รีบลุยเลยกะจะรีบกลับบ้าน จะ

ไปไหนกบ “จะกลับบ้าน”  ไม่ต้องรีบหรอก พี่หมูบอกว่าจะมารับเอง ถ้ายังไงอาจเข้าร้านเลยไม่ต้องกลับบ้าน (กรรม

จริง)  แล้วเสื้อผ้าผมไปไหนหมด ก็เมื่อคืน กบเมามาก อวกลดเสื้อผ้าหมดเลย  นกเลยถอดออกไปซักตากหมดแล้ว

 ไม่ต้องกลัวนกข่มขืนหรอก ผมยิ้มให้นก ผมนี่แย่จริงๆ ทำคนอื่นเดือดร้อนไปหมด ไม่เห็นแปลกเลย คนอื่นเค้าก็เมา

แบบนี้ทั้งนั้นแหละ แล้วนกก็ผิดที่บังคับให้กบกิน    ปวดหัวไหมเธอถามผม

ปวดสิ ปวดมากจริง งั้นลุกไปล้างหน้าก่อนแปรงสีฟันอันใหม่อยู่ในห้องน้ำนะ เด๋วนกหาอะไรให้กิน  ลุกสิ ลุกยังไงอ่ะ ผม

ไม่ได้นุ่งอะไร คิคิเธอหัวเราะพร้อมหยิบผ้าเช็ดตัวส่งมาให้ผม ผมรับผ้าเช็ดตัว นุ่งเสร็จผมรีบเดินเข้าห้องน้ำทันที  ค่อย

ยังชั่วหน่อย กบนุ่งผ้าเช็ดตัวไปก่อนนะอืม

อ่ะกินโจ๊กก่อน เสร็จแล้วค่อยกินยาแก้ปวด นอนต่อสักพักเด๋วก็ดีเอง ผมนั่งกินโจ๊ก “คะนอ”

ที่นกทำให้ อิ่มแล้วหรา อืมมันกินไม่ค่อยลงเหมือนจะอวก งั้นกินยาแก้ปวดแล้วไปนอนพักก่อนเลย

ตื่นขึ้นมาก็ดีเอง ผมกินยาแล้วเดินไปนอนลงบนเตียง รีบเอาผ้าห่มคลุมตัวกลัวน้องชายจะออก มองดูรอบๆห้อง ห้องนก

ไม่กว้างเท่าไหร่นักดูจากห้อง เธอก็จะเป็นคนสะอาดเหมือนกัน นกเก็บถ้วยโจ๊กไปล้างในห้องห้องน้ำ เสร็จแล้วเดินมา

ที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆผม กบ เธอเรียกผม นกขออะไรอย่างได้ไหม (เอาอีกแล้วผมคิดในใจ)ของอะไรหรือนก

นก “ขอนอนกอดกบได้ไหม” ถ้ารังเกียจก็ไม่เป็นไรนะ (เอาอีกแล้วเอาคำนี้มาใช้อีกแล้ว) กบไม่รังเกียจนะนก กับรู้สึกดี

ด้วยสิ ที่นกดูแลกบเมื่อคืนนี้  แต่กบกลัวคนเค้าจะมองนกไม่ดีมากกว่าก็ชั่งคนอื่นสิ ก็นกชอบนกนี่ อีกอย่างนกก็ไม่ได้ไป

ขอใครกิน ตกลงได้หรือเปล่า อืม เธอพลิกตัวพร้อมเอามือมากอดที่ตัวผม นกทำอะไรอ่ะ

เอาผ้าเช็ดตัวออกไปเลยผ้าชื่นเด๋วเป็นหวัด  หง่า แต่ผมอายนะ อายอะไรกันเมื่อคืนนกเห็นหมด

เออ จริงของเธอ กบ ทำไมหัวใจมันเต้นแรงจัง เธอถามผม ก็ผมไม่เคยมีใครมากอดนี่คับ จริงหรา

จริงสิ นกเป็นคนแรกเลย.......ว่าแล้วนกก็ขึ้นคล่อมบนตัวผมเลยยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรออกไป

ปากของเธอก็ปะกบกับปากผมทันที ลิ้นของเธอเริ่มสอดเข้าไปในปากของผม   ผมตอบรับกับลิ้นของเธอเป็นอย่าง

ดี... มันไม่เหมือนเมื่อคืนเลย ผมคิด อาจเป็นเพราะผมไม่ได้เมา แต่ครั้งนี้มันเป็นความรู้สึกจริงๆ  เราจูบกันอย่างดูด

ดื่ม แล้วนกก็ถอนปากออก เธอถอดเสื้อของเธอออก ให้ตายจิงๆ

ผมเกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นของผู้หญิงจริงๆก็ครั้งนี้ แล้วทุกอย่างก็ดำเนินต่อไปตามธรรมชาติ.....

          เรานอนกอดกันโดยไม่มีเสื้อผ้าหรืออะไรมาปิดกั้นอีก   เรานอนคุยกัน ประวัติของนกกับผม ถูกเล่ากันอย่างเปิด

เผย    กบรักนกไหม เธอถามผมขึ้นมา  รักสิ ผมตอบเธอออกไปทั้งที่ไม่รู้ว่ารักเธอหรือเปล่า แต่ถ้าเป็นพวกคุณก็คงจะ

ตอบแบบผม  คุณคงจะไม่ใจร้ายตอบว่าไม่รักหรอกนะคับ

แล้วกบไม่รังเกียจนกหรอที่นกทำงานแบบนี้  ไม่หรอกคนเรามันเลือกไม่ได้ ถ้าเลือกได้นกก็คงไม่

เลือกที่จะทำแบบนี้ใช่ไหม    เธอยิ้มให้กับผม เราสบตากัน ผมรู้สึกว่านกตอนนี้ไม่เหมือนนกที่อยู่ในร้านเลยเธอดูอ่อน

โยนเป็นธรรมชาติมาก ไม่เสแสร้งทำเหมือนตอนเธออยู่กับแขก (ผมรักหรือหลงเธอกันแน่)   ผมเผลอหลับไปนานเท่า

ไหร่ไม่รู้ตื่นขึ้นมาก็บ่ายกว่าๆ แล้ว ตื่นแล้วหรา อืม

เสื้อผ้าแห้งแล้วนะ นกรีดให้เรียบร้อยแล้ว กบใส่ไปก่อนนะ เด๋วเราออกไปซื้อของกัน  ชื้ออะไรหรอ

เหอะน่า รีบแต่ตัวเร็วๆ ผมอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย เช่นเดียวกับนก เราเดินลงมาจากชั้น 3 ของหอพักของนก เธอเรียก

รถแท็กซี่ ไปมาบุญครองคะ รถแท็กซี่พาเราไปยังจุดหมาย นกจะชื้ออะไรหรอ  ผมไม่ได้เอาเงินติดตัวมานะ ไม่เป็นไร

เรามาถึงมาบุญครองเธอรีบจูงมือผมไปที่ร้านขายเสื้อผ้าผู้ชายทันที มาทำไมอ่ะนก อ้าวมาร้านขายเสื้อผ้าก็ต้องซื้อเสื้อ

ผ้าสิคะ อย่าดีกว่าคับ ผมมีเสื้อผ้าอยู่ที่บ้านหลายชุดแล้ว แล้วอีกอย่างผมก็ไม่มีเงินด้วย  บอกแล้วไงนกซื้อให้ แล้วอีกอ

ย่าง กบจะเดินเข้าร้าน

โดยที่ใส่ชุดเมื่อคืนอีกหรือไง คนเค้าก็รู้หมดสิว่ากบไม่ได้กลับบ้าน (เออ จิงแฮะ) เราเป็นคนๆเดียวกันแล้วนะ ไม่ต้อง

คิดมาก  นกขออย่างเดียวให้กบรักนกก็พอแล้ว (งานเข้าแล้วไง)  แต่ผมก็ไม่สบายใจอยู่ดี  เอาเถอะน่า  เธอเลือกเสื้อ

กับกางเกงให้ผม จ่ายเงินไป พันกว่าบาท ผมไม่สบายใจจริงๆ เพราะกว่าเธอจะได้เงินมา เธอต้องแลกกับอะไรก็คงรู้ๆ

กันอยู่  เอาอะไรอีกไหมเธอถามผม

ไม่เอาแล้วแค่นี้ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว งั้นชื้ออะไรไปกินที่ห้องกัน เราเดินเล่นกันอยู่สักพักก็กลับหอ

             ถึงหอก็จะ 5 โมงแล้ว ไม่ต้องซักหรอกนะ เด๋วนกรีดให้ ใส่น้ำหอมเยอะๆก็ใช้ได้แล้ว คับแล้วแต่นกแล้วกัน

เสียงโทรศัพท์ในห้องของนกดังขึ้น ฮาโหล   พี่หมูหรา อยู่จ้า จะคุยด้วยไหม

กบพี่หมูโทรมา ผมเดินไปรับโทรศัพท์ กบ เด๋วเย็นนี้ไปที่ร้านเลยนะ พี่จะไปรอ ที่บ้านไม่ต้องห่วงนะพี่แก้ตัวให้เรียบร้อย

แล้ว คับ แล้วเป็นไงบ้าง ก็ดีคับ อืมแล้วเจอกันเย็นนี้นะ คับพี่ ผมวางสายลง

 (ในใจตอนนั้นรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อยที่แม่ไม่รู้เรื่องอะไร)          นก.......เธอข่มขืนผมอีกแล้ว

ลุกได้แล้ว นกเรียกผม ผมดูนาฬิกา จะ 6 โมงครึ่งแล้ว ว้างขี้เกียจจังถ้าหยุดได้ก็ดีจิ จะได้อยู่กับนก

ไงล่ะ ติดใจแล้วใช่ไหมเธอถามผม ติดใจอะไรคนเราทำงานทุกวันมันก็เบื่อๆสิ ผมตอบแก้ตัวไป

ทั้งที่จิงๆ ผมอาจติดแล้วแล้วก็ได้    งั้นวันนี้เราหยุดงานอีกวันไหม  ไม่อ่ะเด๋วพี่หมูว่า  ก็บอกพี่หมูว่ากบไม่สบายก็ได้

คนไม่เคยกินเหล้าไม่มีใครว่าหรอก (เออจิงด้วยสิ) แล้วนกละ  ไม่เป็นไรวันนี้วันจันทร์ โดนหักเงินนิดหน่อยไม่เป็นไร

นานๆที นิดหน่อยนี่เท่าไหร่ ก็ 10 ดื่ม   โห 10 ดื่มเลยหรอ

(สมัยนั้นดื่มละ 150 บาท)  งั้นอย่างเลยเสียดายเงิน    ก็ใครเริ่มก่อนล่ะ    ไม่อ่ะนกอยากหยุดแล้ว

ผมไม่น่อปากเสียเลย สรุปว่าเราสองคนหยุดงานอีก 1 วัน ผมโทรไปหาพี่หมูบอกว่าไม่สบายถ้าเลิก

ร้านให้มารับผมกลับบ้านที่หอนกด้วย ส่วนนกก็โทรไปหาพี่นิดบอกว่าไม่สบายเหมือนกัน โชคดีที่พี่นิดใจดี ไม่หักเงิน

อาจเป็นเพราะนกไม่เคยหยุดงานเลย และแขกที่ร้านก็ติดเยอะมาก กบไปเที่ยวกันไหม  นกถามผม  ไปไหนหรอนก 

ไป......เธอคิดสังพักนึง ไป “มาปาร์ตี้เฮ้ากัน” (กรรมมันคืออะไรว่ะผมคิดในใจ) มันที่เที่ยวที่รวมอ่ะ   แต่มีหลายชั้น ชั้น

ล่างเป็นเธค ชั้นสองเป็นดนตรีสด

ส่วนชั้นสามก็เป็นคาราโอเกะ นกบอกกับผม อย่าดีกว่านก ผมว่านอนดูหนังอยู่ที่ห้องดีกว่าไม่เสียงเงินด้วย แล้วอีก

อย่าง  ผมก็อยากจะอยู่กับนกนานๆ  แหมปากหวานก็เป็นด้วย อยากอยู่ด้วยกันนานๆ จริงหรา   จิงสิ   งั้นก็ย้ายมาอยู่กับ

นกเลยดิ  ถ้าย้ายได้ผมย้ายมาแล้ว แต่ผมยังห่วงแม่อยู่

จ้า คุณหนู     ตกลงไม่ไปใช่ไหม คับ!   งั้นเด๋วนกลงไปซื้ออะไรเข้ามากินกัน คับ!    ไม่ต้องซื้อ

มาเยอะนะคับ เปลืองเงิน  ว่าแล้วนกก็ออกไปซื้อของทิ้งผมไว้อยู่บนห้อง   

        ก๊อกๆๆๆๆ เสียงเคาะประตู ผมเปิดประตูออกไปนึกว่านกกลับมา กรรม!~  อ้าวพี่กบ

น้องพิม  เป็นเพื่อนของนก หายเมาหรือยัง เธอถามผม  หายแล้วคับ แล้วนกไปไหน  นกลงไปซื้อของ  แล้วยังไม่เตรีม

ตัวไปทำงานหรา  เออ.....เห็นนกบอกว่าไม่สบาย จะหยุดงานสัก 1 วัน  หา...

นกนี่นะหยุดงาน 100วัน1000ปี ไม่เคยเห็นมันจะหยุดงาน  พี่กบไปทำไรมันหรือเปล่า หรือมันจะหลงเสน่ห์พี่กบ 

เฮ้อๆๆ ผมหัวเราะ  อ้าวพิม มีอะไรหรอ  นกซึ่งกลับมาพอดีถามพิม  ว่าจะมาชวน

แก่ไปกินข้าว  ไม่เจอแก แต่เจอพี่กบแทน  แล้ววันนี้แกจะหยุดงานหรา  อืม ขี้เกียจอ่ะ โทรไปลามาแล้ว   งั้นฉันไปก่อน

นะ ไม่อยากเป็น ก.ข.ค.ใคร  พี่กบไปก่อนนะ แล้วอย่าทำไรนกมันนะ


คับ ผมตอบกลับไป   นก แล้วพิมจะไปบอกคนอื่นหรือเปล่า ว่าเราอยู่ด้วยกัน  โห! พิมมันเพื่อนสนิทนก เมื่อคืนมันก็

ช่วยหามกบขึ้นมาบนห้องนี้  มานกซื้อของกินมาเยอะเลย   แล้วนี้ก็ไวท์

ผมช่วยนกจัดโต๊ะ และเตรีมอาหาร เรานั่งกินพร้อมพูดคุยกันอย่างสนุก   นกกบเกรงใจนกมานะ

เด๋วถ้าเงินดื่มออก กบจะมาช่วยแชร์นะ  ถ้ากบยังพูดแบบนี้อีก  นกโกรธจิงๆนะ บอกแล้วไงเราเป็น

เหมือนคนๆ เดียวกันแล้ว เงินนก ก็เหมือนเงินของกบ  อีกอย่างนะ  นกรักใครก็รักจิงเลย ขออย่างเดียวให้กบมีนกแค่คน

เดียว “เด็กอายุ 15  อย่างผมได้ยินคำนี้ก็อึ้งเลยสิคับ ถ้าจะถามว่าต้อนนี้ผมรัก

นกไหม  ผมตอบได้เต็มปากเลยว่ารักมาก “   กบรักนกคนเดียวแน่นอน นกเป็นคนแรกของกบเลยนะ   ให้มันจริงก็แล้ว

อีกหน่อยพอเจอสาวๆสวยๆกว่านกก็จะลืมคนแก่อย่างนก (ผมลืมบอกไปเธออายุ 22 แก่กว่าผม 7 ปี)  นกคอยดูแล้ว

กันเวลาเป็นเครื่องตัดสิน  เออกบนกขออะไรอย่างได้ไหม

อะไรล่ะ  ก็เวลานกทำงาน  มันเป็นหน้าที่นะ  กับคนอื่นกบไม่ต้องกลัวเลยเป็นงานทั้งนั้น แล้ว

ไม่ต้องห่วงนกนะ กับแขกมีแค่ถูกเนื้อต้องตัวเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่นเด็ดขาด   คับ ไว้ถ้ากบเล่นเก่ง

กว่านี้ มีงานทำประจำก่อน กบจะไม่ให้นกทำงานอย่างนี้อีกแล้ว  จะเลี้ยงนกหรา นกกินเก่งนะ

อืม   เราหัวเราะกันอย่างมีความสุข  จะ 4 ทุ่มแล้ว ไวท์ในขวดหมดพอดี  ผมนะเมาแล้วคับ

ไวท์นี่ผมว่าเมาไวกว่าเบียร์อีกนะ ตามความคิดผม  กบเมาหรือยัง  เมาแล้วแต่ไม่เมาไวท์นะ

เมานกมากกว่า  (โบราณโคตร)  พูดไม่พูดเปล่าผมลุกแล้วเดินเข้าไปหอมแก้วนก  กบนี่ถ้าจะเมาจิงๆ

ไปนอนก่อนเด๋วนกอาบน้ำก่อน ตัวเหม็นจะแย่แล้ว  ไม่เอาอ่ะ ผมอยากอยู่ใกล้ๆนก ไม่เห็นเหม็นเลย

หอมจะตาย  ผมดึงนกขึ้นไปบนเตียง.....แล้วก็ลงเอยกันด้วยดี

               ผมเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้  รู้ตัวอีกทีนกปลุกผม กบๆ ตื่นได้แล้วจะตี2แล้ว เด๋วพี่หมูก็มารับ  ผมลุกขึ้น ว้า
ว! เวลาแห่งความสุขมันชั่งน้อยจิงๆนะนก  แหมทำอย่างก็จะไม่ได้เจอกัน

พรุ่งนี้ก็เจอกันอีก   เจอกันก็ได้แค่มอง แต่ทำไรไม่ได้  ถ้าถึงเวลามันก็ต้องมาอยู่ด้วยกันจนได้แหละกบ  ขอให้กบรักษา

สัญญาแล้วกัน แล้วไม่ต้องห่วงนกนะ  นกมีแต่กบคนเดียว เราสองคนสวมกอดกันอยู่นานสองนาน  ไปล้างหน้าแต่ตัว

ได้แล้วเด๋วพี่หมูมารับแล้ว คราบผมลุกขึ้นเดินเช้าห้องน้ำไป


            ตีสองกว่าแล้ว ผมเดินลงมารอพี่หมูหน้าหอพัก  นกผมรักนกนะ  นกก็รักกบ  ขอจูบทีนะ

ผมเอ่ยปากขอเธอเธอรีบยื่นแก้มมาให้ผมทันที  นั่งพี่หมูมาแล้วนกบอกผม รถพี่หมูเลี้ยวมาจอดตรงที่นกกับผมยืน  พี่หมู

ดับเครื่องเปิดประตูลงมา ไงกบไม่สบายเป็นยังไงบ้าง ก็ปวดหัวคับพี่

แล้วนกเป็นยังไงงานก็ไม่ไปทำ  ไปได้ยังไงล่ะพี่ ก็น้องพี่ไม่สบาย แล้วใครจะดูแลล่ะ

งั้นพี่ไปก่อนนะ ขอบใจมากนะนก  จ้า  ผมไปก่อนนะนกไว้เจอกัน นกไม่ตอบได้แต่ยิ้มให้ผม

ผมเดินขึ้นรถปิดประตู รถค่อยแล่นออกไป ผมมองดูนกจะละสายตา   พี่หมูแม่ว่าไงบ้าง

ไม่ว่าไรนิ พี่บอกว่าไปช่วยงานทำบุญบ้าน ของพี่นิดแม่ก็ไม่ว่าอะไร แล้วพี่โอ๋ล่ะ พี่เคลียร์

เรียบร้อยแล้ว  เออ! กบเรื่องที่เกิดขึ้นอย่าไปคิดมากับมันนะ  ผู้หญิงกลางคืน ก็เป็นผู้หญิงกลางคืนอยู่วันยังค่ำ  พี่หมูรู้

เรื่องผมกับนกหรอ ก็นกมันมาขอพี่เอง นกบอกว่าชอบกบ จะขออนุญาตพี่

ว่าจะของพากบไปเที่ยว  ถ้าพี่ไม่ให้ไปมันก็กะไรอยู่ แล้วถ้าเกิดเราสองคนชอบกันจิงแล้วหนีไป

ก็ยิ่งไปกันใหญ่ พี่เลยต้องยอม แล้วอีกอย่ากบก็ยังอยู่ในสายตาพี่  ถ้ามีอะไรก็ยังช่วยแก้ไขได้ทัน

กบจำไว้นะ เรายังมีอนาคตอีกไกล อย่าเอาอนาคตมาทิ้งกับเรื่องแค่นี้ คบกันได้ แต่ต้องรู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ กบมีพ่อ

กับแม่ที่จะต้องดูแล ส่วนเรื่องนก ใช้เวลาเรียนรู้กันให้มากๆ ถ้ามีปัญหาอะไร

รีบคุยกับพี่เลย อย่าตัดสินใจอะไรโง่ๆลงไป เออ แล้วเดือนหน้าพี่จะเอากบไปสมัครเรียนที่สยามกลการปทุมวันนะ ไป

เรียนอีเล็กโทนที่นั้น ที่พี่ฝึกให้ก็ฝึกไป แต่ที่ให้ไปเรียนเราจะเอาวุฒิ ถ้าเรียนสำเร็จเรายังมาสมัครงานเป็นครูสอนใน

สยามกลการได้อีก  ไม่ใช่นักดนตรีกลางคืนอย่างเดียว

คับ ผมรับปากพี่หมู (ผมว่าผมโชคดีนะคับที่มีพี่เขยดีๆแบบนี้) คืนนั้นกลัถึงบ้านประมาณตี3กว่า

รีบขึ้นไปหาแม่ก่อนเลย คิดถึงมาก  เป็นไงกบเหนื่อยไหมลูก ไปอาบน้ำก่อน แล้วกินข้าวมาหรือยัง

แว๊ะกินมาแล้วคับแม่   แม่นอนก่อนเลย เด๋วกบอาบน้ำก่อนแล้วจะเข้านอนตาม คืนนั้นผมหลับเป็นตาย.....
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 09:11:37 AM
ต้องขอโทษจิงๆ เมื่อวันก่อยพอกินข้าวเสร็จ กลับมา MAXNET บ้านผมพังเฉยเลย
โทรไปหาทางเจ้าหน้าที่ สรุปว่าชุมสายเสีย ตื่นเช้ามาก็ยังใช้ไม่ได้ รอๆๆๆๆๆๆๆๆ
สรุป2วันเต็มๆ วันนี้เลยจัดให้เต็มเลยคับ มีอะไรก็ติชมกันนะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 09:55:30 AM
มีคับคือว่า :kimji-kuantingมาต่อไวๆๆๆนะคร้าบบบบบบบบบ :yoexp51
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 10:41:36 AM
ดีครับ ชอบ

มาเยอะ ดี แต่ว่า ช่วงคำพูดยังติดกันนะครับ


มาต่ออีกเยอะๆนะครับ

วันไหนส่งไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ
ไปเรื่อยๆ ยาวๆ ดีกว่าครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: aobtion echo " ติดคุก. " ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 11:15:24 AM
 :dookdik24: ชอบแนวนี้จังเลยครับ หวานๆ ทำไงได้เก๋ามันผู้ชายอบอุ่น xxhaha
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 11:16:50 AM
:dookdik24: ชอบแนวนี้จังเลยครับ หวานๆ ทำไงได้เก๋ามันผู้ชายอบอุ่น xxhaha

หรอ :dookdik2:

เค้าก็ชอบแนวนี้นะ เค้กก็ผู้ชายอบอุ่นนะ jed6
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 11:41:44 AM
น่าติดตามดีเกิ๊บ อ่ะ...ให้เป็นกำลังใจในการเขียน :6:  :6:

แต่รบกวนทั่น จขกท ช่วยเคาะบรรทัดหน่อยละกัน  xxspidy

อ่านแล้วรู้สึกมึนๆอ่ะเกิ๊บ  :dookdik22:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 11:56:22 AM
     เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ผมลุกขึ้นจากที่นอนนั่งตั้งหลักอยู่สักพัก ก็ลงมาทำธุระส่วนตัว  กบ มากินข้าวสิ  แม่เตรียม

ไว้ให้แล้ว แม่ผมเรียกเมื่อเห็นผมลงมาจากห้อง  ออ เด๋วแม่กับพี่โอ๋จะออกไปซื้อของใช้หน่อย ไปด้วยกันไหม แม่ผมถาม

ไม่ดีกว่าคับ พอดีวันนี้ว่าจะต่อเพลงใหม่สักหน่อยคับ  แขกขอมาหลายเพลงแล้ว  กินข้าวเสร็จผมนักต่อเพลงใหม่ทันที

พี่โอ๋กับแม่ผมออกไปข้างนอกแล้ว     ผมอยู่บ้านกับพี่เขยสองคน     ช่วงเย็นผมออกไปวิ่งกับพี่หมูที่สนามกีฬาหัวหมาก

กบ พี่ว่าเด๋วถ้ากบเล่นไปอีกสักพัก  พี่จะหาที่เล่นใหม่     แล้วให้กบเล่นที่ร้านพี่นิดแท้พี่    พี่เบื่อบาร์คนไทยมันต้องต่อ

เพลงบ่อย  จะไปหาเล่นบาร์ญี่ปุ่นดีกว่า  หลังจากออกกำลังกายเสร็จ  ก็กลับบ้านเพื่อเตรีมตัวที่จะไปทำงานกัน

             ชีวิตผมดำเนินต่อไปเรื่อยๆ กับตัวนกเองก็ไม่มีปัญหาอะไร  เรายังคบกันต่อไป  อยู่บนเส้นทางที่เรากำหนดมัน

เอง ไม่มีการก้าวล้ำเส้นกัน  พูดคุยกันบ้างเมื่อมีโอกาส  แต่เวลาที่อยู่ด้วยกันสองต่อสองไม่มีเลย 
 
              แล้วจุดเปลี่ยน  ของชีวิตผมก็เกินขึ้น  กบ แม่เรียกผม  มีไรคับแม่   คือแม่คุยกับพี่โอ๋นะ ว่าจะไปรับพ่อมา

(พี่โอ๋กับผมมีแม่คนเดียวกันแต่คนละพ่อ)  พอดีแฟนพี่นิดจะเปิดโรงงานใหม่แถวสาธุประดิษฐ์  เค้าจะให้พ่อไปอยู่ดูแล

คนงาน ก็ดีสิ แล้วจะติดต่อพ่อยังไงล่ะ  พี่โอ๋ว่าจะไปรับกับแม่นะ (ตอนนั้นพ่อผมอยู่ที่ประจวบ ไปช่วยอาทำไร่เงาะ)

ถ้ารู้วันแน่นอนค่อยคุยกันอีกที  หลักจากนั้นอีกสองสามวัน พี่โอ๋กับแม่ก็ไปรับพ่อผม โดยจะเอินทางช่วงเช้า ถึงที่โน่น

ก็จะค้างสัก2คืน แล้วอีกวันก็เดินทางกลับ เพราะต้องไปคุยเหตุผลกับอาด้วยที่จะเอาพ่อมา  พี่หมูเลยต้องไปเล่นดนตรี

แทนพี่โอ๋  ส่วนผมก็เล่นที่ร้านพี่นิดคนเดียว  (ว้าว ! เข้าทางเลยจะได้ไปนอนค้างหอนกอีกสักที)  กบ วันนี้ไม่กลับมา

นอนบ้านใช่ไหม คับพี่หมู ว่าจะไปนอนค้างหอนกซะหน่อย แล้วตอนเย็นผมจะเลยมาเข้าร้าน  แล้วกลางคืนพี่หมูค่อย

มารับผมกลับ  ได้สิ    เอาเป็นว่าคืนนั้นผมไปเล่นดนตรีที่ร้านคนเดียว    ผมเดินมาบอกนกว่าวันนี้จะไปนอนทีหอด้วย

พอดีแม่กับพี่โอ๋ไม่อยุ่  ถ้าจะไม่ได้อ่ะกบ นกตอบผม ทำไมล่ะ พอดีน้องชายของนกจะลงมาหาวันพรุ่งนี้เช้าถ้ามาเจอกบ

แย่แน่เลย  (กรรม ทำไมมันต้องมาวันนี้ด้วยวะ) งั้นไม่เป็นไร แต่สีหน้าของผมก็แสดงความผิดหวังออกมานิดๆ  โชคไม่

ดีเอง ดันมาวันนี้พอดี ก็กบไม่บอกนกก่อนนี่   พอดีกบว่าจะเซอร์ไพสนกซะหน่อย    งั้นเด๋วกบขึ้นเวทีก่อนแขกเข้าแล้ว

คืนนั้นแขกเยอะมาก ผมเล่นทั้งคืนเลยแทบจะไม่ได้พัก  กบ พี่นิดเจ้าของร้านเรียกผม กินอะไรดี แขกโต๊ะสองเค้าจะให้

ดื่ม  ขอเบียร์แล้วกันคับพี่  วันนี้เหนื่อยจิงๆ เอาเบียร์นะ เด๋วพี่ให้เด็กเอามาให้ คับ  เด็กยกเบียร์ใส่แก้วมาให้ผม ผมพูด

ออกไมค์ไป  ขอบคุณแขกโต๊ะสองมากนะคับสำหรับเครื่องดื่ม   แขกชูแก้วให้ผม   ผมชูตอบ   แล้วยกเข้าปากทันที

ผมเพิ่งสังเกตุว่าแขกโต๊ะสองเป็นลูกค้าประจำของนก เพราะผมเห็นมาทีไรก็จะเรียกนกนั่งตลอด  กบ แขกของเพลง

เพลงอะไรหรือ "หมอกหรือควัน" เคๆเด๋วจัดให้ โต๊ะไหมล่ะ  โต๊ะสองเด็กเสริฟ์เดินมาบอกผม 

              เสียงอินโทนของเพลงดังขี้น ตามด้วยเสียงปรบมือ ขอบคุณนะคับจากรีเควส์ของโต๊ะสอง "หมอกหรือ

ควัน"  (เพลงนี้โดนจัง)  วันนี้ผมว่ามันแปลกๆนะ ในเหงาๆยังไงไม่รู้ ผมร้องเพลงไปพยามยามมองนก แต่นกก็ไม่มอง

ตอบ  หรือผมคิดมากไปเอง จะตีสองแล้วแขกเริ่มเช็คบิลกลับกันบ้างแล้ว  กบแล้วกับบ้านยังไง พี่นิดถามผม  ผมขึ้น

แท็กซี่กลับคับ แล้วหมูไม่มารับหรือไง  ไม่มาคับ  งั้นเด๋วก็เตรีมกลับได้แล้วร้านจะเลิกแล้ว คับ  ผมเล่นเพลงสุดท้ายจบ

ก็เก็บของปิดเครื่อง เตรีมกลับบ้านทันที  ผมเดินออกมาหน้าร้าน  กบๆๆ  ผมหลังหลังกลับไป  นกนั้งเอง   จะกลับแล้ว

หรา  อืม ผมตอบสั้นๆ  แล้วกลับยังไงล่ะ  กลับแท็กซี่  กลับก่อนนะนก  กบ วันนี้เป็นไรอ่ะ โกรธนกหรือเปล่า  เปล่านี้

กบจะไปโกรธนกได้ยัง  ไม่โกรธแล้วทำไมไม่ค่อยพูดล่ะ ปกติกบไม่เคยเป็นแบบนี้  กบเหนื่อยอ่ะลูกค้าเยอะ พอใจหรือ

ยังล่ะ ผมเดินออกไปทั้นที  โดยทิ้งนกไว้อย่างนั้นแม้เธอจะพยายามเรียกผม

               ผมบ้าไปหรือเปล่า  ผมไม่เคยเป็นอย่างนี้  แล้วผมจะไปโกรธนกเค้าได้ยังไง  เค้าก็ไม่ผิดอะไร  ผมตัดสินใจ

เดินกลับมาที่หน้าร้านอีกที   ไม่มีใครอยู่เลยสักคน    ผมนั่งลงบนเก้าอี้ที่วางอยู่หน้าร้าน    ผมไม่น่าไปทำอย่างนั้นเลย

ยิ่งคิดผมเริ่มรู้สึกผิด  ยังไม่กลับบ้านอีกหรา....เสียงใครหว่า ผมหันกลับหลังไปทันที
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 12:08:26 PM
เฮ้อ แรกๆ ก็ดีครับ

แต่เริ่มมะชอบ ตอนที่ปล่อยให้ลุ้น เนี่ยแหละ

 :meungtayy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kimjiman ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 12:14:12 PM
โอ้ว จัดมายาวๆ อ่านจุใจเลยครับ  :dookdik6:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: koyubi ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 12:18:50 PM
เขียนได้ดีคับ  ยาวๆๆแบบนี้ จุใจดีจัง..    :koyubi-diwa
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: KDN ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 12:23:33 PM
 :yoexp52

เยี่ยมครับ

ตั้งใจเขียนดี

ลงชื่อติดตามเน้ออ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 01:35:44 PM
ผม : นก  ผมดีใจมากที่เธอยังไม่กลับ    นก  ผมขอโทษ   ผมไม่น่าจะพูดแบบนั้นกับนกเลย

นก : ไม่เป็นไร   เป็นนกก็คงพูดแบบนั้นเหมือนกัน

ผม  : แล้วนกทำไมยังไม่กลับอีกหรอ

นก  : ก็กำลังจะกลับ แต่รอพิม เห็นว่าจะกลับด้วย ทำไปทำมามันไปเที่ยวต่อนกเลยกลับคนเดียว

           ไป  เธอพูดพร้อมกับจับมือผม

ผม  :  ไปไหน

นก  :  ก็ไปนอนหอนกไง

ผม  : แล้ว ถ้าน้องนกมาล่ะ

นก  : มาที่ไหนกัน นกแกล้งพูดลองใจกบไปยังงั้นแหละ ตอนแรกก็ว่าจะบอก แต่พอดีแขกเยอะ

          พอเมื่อกี้จะบอก  กบก็งอนเดินหนีไปอีก  หัวก็ไม่ล้านทำไมขี้ใจน้อยจัง

ผม  : (เวร เธอหลอกผมหรือนี่) ก็ใครจะไปรู้ มาแกล้งหลอกเค้าอีก เราหรือรอโอกาสอย่างนี้มานาน

          พอเจอแบบนี้มันก็เศร้าอ่ะ   งั้นเด๋วไปหาอะไรกินกันก่อน ค่อยกลับหอ กบเป็นเจ้ามือเอง

นก  : ได้สิ

*-*   เรานั้งกินก๋วยเตี๋ยวตรงปากซอยเข้าหอของนก แล้วแวะซื้อของกินติดมือขึ้นไปไว้บนห้องอีก

          เพราะตอนเช้าขี้เกียจลงมาหาของกิน 

นก  : กบ ทีหลังอย่างทำแบบนี้อีกไหม  นกไม่สบายใจนะ  พยายามมีเหตุให้มากหน่อย  เรื่องแค่นี้

          ถือว่าเล็กน้อย  ถ้าเป็นเรื่องใหญ่กว่านี้  กบจะทำยังไง  ถ้าจะครบกัน  ต้องไว้ใจกัน ยิ่งนกทำงานแบบนี้

          ยิ่งต้องไวใจ เข้าใจไหม

ผม  : คราบ  ผมจะพยายามเข้มแข้งกว่านี้ 

นก  : มีแฟนเด็กก็เป็นแบบนี้

ผม  : มีแฟนเด็กแล้วเป็นยัง หา มีแฟนเด็กแล้วเป็นยังไง

นก  : ก็เป็นแบบนี้ไง  เธอดึงผมลงไปที่เตียงนอน แล้ว.........
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 01:46:10 PM
อ่านะ

มาดีแล้วเชียวแต่มาตาย ตอนจบ อะ

 :meungtayy :meungtayy :meungtayy

ปล่อยให้ค้างอีกแล้ว
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: EX ยืน-ยัง-เซ : ผมจะเป็นคนดี ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 01:57:28 PM
เฮ้ๆๆๆๆๆ กระทู้นี้ผมติดตามนะเนี่ยทำเป็นเล่นไป
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 02:22:56 PM
กำลังได้อารมณ์เลยอะ :yoyo024

มาจบแบบนี้ค้างเลยอะ jed1

มาต่อให้ไวเลยนะคร้าบบบบบบบบบบบบ xxsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: LordNightmare ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 02:46:43 PM
ติดตาม ตามติด

 :yoyo024
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: NK ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 03:02:39 PM
ครั้ง แรก 15  ตอนนั้นผม ยัง นั่งอ่าน การ์ตูนโป๊ อยู่เลยคับ T_T


ติดตามคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 06:33:46 PM
*-*   ถ้าจะบอกว่าตอนนี้ผมรักนกมากแค่ไหน คงไม่ต้องบรรยายนะคับ ผมคิดไปไกลมากว่าที่       
       
         เป็นอยู่แค่นี้แน่    แต่ความไม่แน่นอนก็คือความแน่นอนที่สุด   สิ่งที่ผมคิดว่าดีแล้ว  กับไม่
       
         เป็นอย่างที่ผมคิด คอยติดตามกันต่อไปนะคับ นี่แค่เป็นจุดเริ่มตน

กบ  : นก  ถ้ากบมีงานประจำแล้ว กบมาอยู่กับนกได้ไหม พอดีเห็นพี่หมูว่าจะไปหาร้านใหม่เล่น
         
          แล้วจะให้กบเล่นที่นี่แทน

นก  : แล้วแม่กบไม่ว่าหรอ

กบ  : ถึงตอนนั้นกบจะบอกเรื่องของเรา ให้แม่ฟัง แล้วจะพานกไปหาแม่ดีไหม

นก  : แล้วแม่กบจะยอมรับนกได้หรอ  นกทำงานแบบนี้  และที่สำคัญนะ  ตัวกบเองมั่นใจในตัวนก

          แล้วหรอ  เราคบกันไม่นานเอง  กบเองก็อายุยังน้อยอยู่นะยังต้องเจออะไรอีกเยอะ

กบ  : กบว่านกใช่เลยนะ  และแม่ของกบเองก็ไม่น่ามีปัญหา  ยังไงพี่หมู กับพี่โอ๋คงช่วยพูดได้เพราะ

         กบเอง ก็ทำงานแล้วด้วย  ถ้าอีกหน่อยจังหวะดีๆ กบก็จะให้นกก็เลยทำงานกลางคืนเลย  กบว่า

         กบเลี้ยงนกไหวนะ

นก  : นกไม่รับปากนะ เอาไว้ถึงเวลาก่อน  ทำตอนนี้ให้ดีก่อนแล้วกัน

กบ  : คราบ

*-*   เรานอนกอดกันอย่างมีความสุข (ตัวผมนะ)  ผมไม่รู้ผมคิดแล้วพูดออกไปได้ไง  ผมหารู้เลยไม่

         ว่าหลังจากนี้ เหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตผมจะตามมา

นก  : กบตื่นเร็ว นกเรียกผม

กบ  : มีอะไรหรอ เรียกแต่เช้าเลย

นก  :  เช้าที่ไหนกัน  นี่จะเที่ยงแล้วนะ

กบ  : ผมดูนาฬิกา  อืมจิงด้วยสิ  หลับสบายดีจัง

นก  : ออกไปดูหนังกันไหม 

กบ  : แล้วแต่นกสิ  กบยังไงก็ได้

นก  : งั้นอาบน้ำแต่งตัวเลย นกเตรียมข้าวไว้แล้ว

*-*   เป็นอันว่าผมกับนก ไปดูหนักกัน เป็นหนังไทยคับ ชื่อเรื่องจำไม่ค่อยได้แล้วคับ
       
          ประมาณว่า รองต๊ะแล๊ป อะไรสักอย่างนี่  แต่เพลงประกอบภาพยนตร์เพาะมาก

นก  : หนังสนุกดีนะ

กบ  : อื่ม  กบชอบเพลง เด๋วกับไปจะไปต่อเอามาเล่นที่ร้าน

นก  : ดีๆ นกก็ชอบ

*-*    เรากลับถึงหอประมาณ 6 โมงเย็นแล้ว เลยรีบอาบน้ำเตรีมตัวไปทำงาน  ผมกับนกถึงร้าน

          ก็จวนจะสองทุ่มแล้ว  เราเดินเข้าร้านพร้อมกัน เจอพิมซึ่งกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่

พิม :  คู่นี่มาพร้อมกันเลยนะ

นก :  เจอกันตรงหน้าร้านอ่ะ แล้วนกก็ทำตาโตใส่พิม

*-* :  ผม ขึ้นไปตั้งเครื่องเสร็จเรียบร้อยแล้ว  ก็เดินลงมานั่งหน้าบาร์รอเวลาขึ้นเล่น จังหวะนั้น

           พี่นิดมาถึงร้านพอดี 

กบ : สวัสดีคับพี่นิด

พี่นิด : ดีจ้า มานานหรือยัง

กบ :  เพิ่งมาเมื่อกี้เองคับ

พี่นิด : เออ บอกหมูด้วยนะ ว่าพรุ่งนี้พี่จะเข้าไปหาที่บ้านตอนบ่ายๆ จะไปคุยเรื่องปรับปรุงร้านใหม่

กบ   :  คับพี่ งั้นเด๋วผมขึ้นเล่นก่อนนะคับ ได้เวลาแล้ว

พี่นิด : จ้า

*-*     วันนี้แขกก็เยอะเหมือนทุกวัน  ส่วนใหญ่แค่ที่นี่เป็นแขกประจำทั้งนั้น  (มีแต่แก่ๆทั้งนั้น) ผม

            พยายามมองไปที่นกตลอด  จนนกต้องเดินมาหาผม

นก  :   กบ  จะมามองนกทำไมนักหนา  นกนั่งกับแขกอยู่  อายเป็นหมือนกันนะ

กบ  :   เปล่านี่  ผมมองแขกต่างหาก  ผมแก้ตัวไปเรื่อย

นก  :  เด๋วนี้แก้ตัวเก่งจังนะ 

*-*  :   ความ จิงผมมองนกนั้นแหล่ะ ผมไม่ค่อยชอบแขกโต๊ะนี้สักเท่าไหร่ มาทีไรก็นั่งกับนกตลอด

            แถมมือยังไม่ค่อยอยู่สุขสักเท่าไหร่ (ผมเริ่มหื่งเธอหรือนี่)  คืนผ่านไปด้วยดี  ก่อนกลับผมเลย

             มารอนกอยู่หน้าร้าน

นก  :  กบ จะกลับยังไง

กบ  :  เด๋วกบกับแท็กซี่  ว่าแต่นกไปหาอะไรกินกันก่อนไหม

นก  :  อ้าว แล้วพี่หมูไม่มารับหรอ 

กบ  :  ตอนแรกว่าจะมา พอดีเมื่อกี้พี่หมูโทรมาบอกกับพี่นิดให้กบกลับเอง พี่หมูจะไปกินเหล้ากับ

           เพื่อนต่อ

นก  :  กินอะไรดีล่ะ

กบ  :  แล้วแต่นกซิ

นก  :  กินนกไหมล่ะ

กบ  :  เด๋วกินจิงๆเลยนี่

*-*     เป็นอันว่าผมไปกินโจ๊กแถวซอยธนิยะกัน แล้วแล้วผมก็ไปส่งนกที่หอ ก็ที่จะกลับบ้าน

            ผมถึงบ้านเกือบตี4 แต่พี่หมูก็ยังไม่กลับ  ผมเลยเข้านอนก่อน เพราะพรุ่งนี้แม่กับพี่โอ๋ก็

             จะกลับมาแล้ว  และที่สำคัญ พ่อของผมจะกลับมาด้วย.....
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 19, 2009, 07:46:34 PM
เรียบเรียงดีคับ อ่านง่าย ที่สำคัญ มาเยอะมากกกกก ชอบคับ

และที่ชอบ ความรัก วัยใส จุดเริ่มต้นวัยนมแตกพาน


รอติดตามอยู่นะคับ..ขอ ยาว ยาว อีก :GoFL
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 09:51:19 AM
มาต่อเร็วๆ สิครับ

 :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 11:03:07 AM
มาต่อได้แล้วนะคร้าบบบบบบบบบบบบบ :Nonono


อย่าปล่อยให้ค่อยนานนะคร้าบบบบบบบบบบบบบบบ :meungtayy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 11:48:04 AM
*-*   วันนี้แล้วสิที่ผมจะได้พบกับพ่อของผม        หลังจากที่ผมจม ม.3มาใหม่ก็ไม่ได้เจอกันเลย
         
         ก็น่าจะสัก 7 เดือนแล้ว        พ่อผมหวังในตัวผมมาก      แกอยากให้ผมเรียนสูงรับราชการ
         
         เดิมที่บ้านผมมีอาชีพทำสวนผัก  อยู่แถวพุทธมณฑลสาย 2   ต่อมาเราถูกไร่ที่  แม่ผมเลย
         
        ต้องมาอยู่กับพี่สาวของผม (แม่เดียวกัน แต่คนล่ะพ่อ)  ส่วนพ่อของผมไปอยู่กับอาที่ประจวบฯ
       
         ซึ่งจริงๆพี่สาวผมก็ชวนมาอยู่ด้วยกัน   แต่พ่อผมเกรงใจ   อีกอย่างแค่แม่กับผมก็แย่แล้ว
       
          นี่ ก็เป็นสาเหตุนึงที่ทำให้ผมไม่เรียนต่อ   ผมลงมานั่งซ้อมเพลงใหม่รอพ่อมาไปเรื่อยๆ  เสียง
       
          รถยนต์แล่นมาจอดตรงหน้าบ้าน  ผมรีบเดินออกไปดู  มาถึงกันแล้ว  แม่ผมลงจากรถมาคน
       
           แรก  แล้วพ่อของผมก็ตามมา  ผมรีบเดินเข้าไปช่วยถือกระเป๋า

           กบ  : สวัสดีคับพ่อ

*-*      ผมเข้าไปยกมือไหว้พ่อ พ่อผมยิ้มพร้อมกับรับไหว้ผม  ผมเห็นรอยยิ้มของพ่อกับสายตาที่มอง

            ผมด้วยความห่วงใย   ไม่ต้องบอกนะคับ ว่าผมจะดีใจแค่ไหม

กบ   :  เข้าบ้านก่อนคับ  มาเด๋วผมไปข้าวของลงก่อน

พี่โอ๋ :   พี่หมูยังไม่ตื่นหรอกบ

กบ   :   ยังเลย เมื่อคืนพี่หมูกลับดึก

พี่โอ๋  :  อืม

*-*        หลังจากที่อาบน้ำพักผ่อนกันเรียบร้อยแล้ว   เราก็ลงมานั่งคุยกัน   

กบ    :   พ่อสบายดีไหมคับ

พ่อ    :  ก็ดี ไม่ลำบากเท่าไหร่ ทางโน้นงานกำลังยุ่งเลย

แม่    :   ไปรับพ่อแกมา  ตอนแรกอาจะยังไม่ให้มา แต่พี่โอ๋ไม่ยอม

กบ   :     จริงๆ  ก็น่าสงสารอานะคับ  ตอนเราลำบากแก ก็ช่วยเราตลอด

พ่อ   :   ถ้าไม่ห่วงแก กับแม่แก  พ่อยังไม่มาหรอ

*-*     เรานั่งคุยกันสามคนพ่อแม่ลูก คุยกันแบบไม่มีเบื่อ  นานแค่ไหนแล้วนะ  ที่เราไม่ได้พร้อม

             หน้ากันรอยยิ้มของแม่ที่ดูจะมีความสุขกว่าทุกวัน ขณะที่เรากำลังนั่งคุยกัน พี่หมูก็ลงพร้อม

             กับพี่โอ๋

พี่หมู  : สวัสดีคับป๋า  (พี่หมูกับพี่โอ๋จะเรียกพ่อผมว่าป๋า) 

พ่อ    :  สวัสดี เป็งไงหมู  สบายดีไหม

พี่หมู  : ก็เรื่อยๆ คับป๋า  เออ! ป๋า  เด๋วนิดเพื่อนผมจะมาตอนบ่ายๆนะคับ  จะมาคุยเรื่องงานกัน

พ่อ    :   อืม 

*-* :   พวกเรานั่งคุยกันอีกสักพัก  พี่นิดก็มาถึงที่บ้าน

พี่โอ๋ :   เข้ามาก่อนนิด

*-*   : พี่นิดเดินเข้ามาในบ้าน

พี่โอ๋ :   แนะนำป๋า กับแม่ให้พี่นิดรู้จัก

พี่นิด :   สวัสดีคะ เห็นโอ๋คุยให้ฟังบ่อยๆ เพิ่งเจอตัวจริงวันนี้

*-*    : ผมลุกไปหาน้ำมาให้พี่นิด ปล่อยให้พวกผู้ใหญ่คุยกัน
พี่โอ๋  :   กบมานี่หน่อย พี่โอ๋เรียกผม

*-*   : ผมเดินเข้าไปนั่งด้วย (ผมหารู้ไม่ว่าผมจะโดนเชือดแล้ว)

พี่โอ๋  :  กบ  จะเรียนต่อไหม

กบ  :  ก็ว่าปีหน้าจะไปสมัคร กศน.เอาไง  แล้วทำงานไปด้วย

พี่โอ๋ :  ไม่ใช่อย่างนั้น  พอดีป๋า เค้าอยากให้กบกลับไปเรียนต่อ  พอดีพี่นิดจะเปิดโรงงานเหล็ก

           เค้าจะให้ป๋า ไปอยู่คุมคนงาน  ป๋าเค้าอยากให้กบเรียนต่อ

*-*   :  เซ็งละสิคับท่าน  เจอลูกนี้เข้าไปผมตอบอะไรไม่ถูก  ถ้าจะถามว่าผมอยากเรียนต่อไหม

             ก็อยากคับ  แต่ถ้าให้ไปเรียน ผมก็ไม่อยาก  มันเป็นอารมณ์ที่แย่มากๆ   ถ้าผมเรียนต่อ ผมก็

             จะกลับไปเป็นสถานนะเดิม คือต้องขอเงินพ่อแม่ใช้อยู่ ผมจะไม่ได้เล่นดนตรี ซึ่งตอนนั้น

             ผมสามารถที่จะหางานเองได้แล้ว  และที่สำคัญที่สุด ผมจะไม่ได้เจอนกอีก

พี่โอ๋  :  เอายังได้ดีกบ  ต้องตัดสินใจแล้วนะ  พี่จะได้เตรีมตัวได้ถูก เพราะพี่หมูเค้าก็ได้งานที่ใหม่

              ส่วนพี่นิดก็จะปรับปรุงร้านใหม่   ถ้าพี่หมูออกเค้าก็จะเอากบไปเล่นแทนที่ร้านพี่นิด

              เพราะอย่างนี้ กบต้องตัดสินใจเลย ถ้ายังไงจะได้หาคนแทนได้ทัน

พ่อ   :   กบ  ลูกก็รู้อยู่นะ ว่าพ่อหวังใจตัวกบแค่ไหน  พ่อมีลูกหลายคนก็จริง  แต่กบเป็นคนเดียวนะ

              ที่พ่อเลี้ยงดูมา  พ่อยังมีแรงอยู่นะ ยังไงก็อยากจะส่งกบให้เรียนจนจบ ไม่มีพ่อคนไหนหรอ

              อยากจะให้ลูกของตัวเองลำบาก

*-*        ไม่ต้องบอก ก็คงรู้นะคับว่าผมจะเป็นยังไง  ผมต้องต้ดสินใจแล้วนะ ว่าผมจะทำอย่างไรกับ

              ชีวิตต่อไป  คนนึงก็เป็นผู้มีพระคุณ เป็นทุกอย่างในชีวิตผม ส่วนอีกคน ก็เป็นผู้หญิงที่ผม

              รัก

กบ   :   ผมขอทำงานคับ ส่วนเรื่องเรียนผมจะเรียน กศน.เอาคับ ผมรักพ่อนะคับ แต่ผมก็มีเหตุผล

              เรื่องเรียนผมก็ไม่ได้ทิ้ง  ผมว่าพ่อคงเข้าใจนะคับ

พ่อ   :    ก็แล้วแต่แก  จะทำไรก็ตามใจ  พ่อเองก็อยากให้แกเรียนสูงๆ  จะได้ไม่ลำบากแบบพ่อ แต่

              ถ้ารักสนุกก็ตามใจ พ่อพูดแค่นี้แหละ แล้วพ่อก็ไม่มองหน้าผมอีกเลย

*-*   :  เฮ้ย ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ว่ะ ผมคิดในใจ  พ่อคงผิดหวังในตัวผมมากเลย แต่ผมก็อยากมี

              ชีวิตของผมเองบ้าง

พี่นิด  :  เอางี้นะป๋า  ไว้พรุ่งนี้นิดจะมารับป๋าไปดูโรงงานเลยละกัน 

พ่อ   :   แล้วแต่นิดเลย  ป๋ายังไงก็ได้  ไปวันนี้เลยก็ได้ จะได้ทำงานเร็วๆไม่ต้องคิดมา

พี่นิด :   หมู แกไปร้านไหมวันนี้   ถ้าไปจะได้คุยเรื่องปรับปรุงร้านใหม่

พี่หมู :   ไปสิ 

พี่นิด  :   งั้นกลับแล้ว พี่นิดบอกลาทุกคนในบ้าน

*-*   :   ผมเดินออกมาส่งพี่นิด 

พี่นิด :   ไม่ต้องคิดมากนะ เด๋วป๋าก็หายโกรธเอง ส่วนเรื่องงานไว้ค่อยคุยกัน

กบ    :   คับพี่  ขอบคุณมากคับ ขับรถดีๆนะคับ ผมบอกลาพี่นิด อย่างน้อยก็ยังมีคนให้กำลัง

               ใจว่ะ (ผมคิดในใจ)

*-*  :    เย็นนั้นผมยังคงไปที่ร้านตามปกติ  เพราะไม่อยากเห็นสายตาของพ่อผมที่ยังไม่หาย

             โกรธผม   ระหว่างทางผมคุยปัญหาผมกับพี่มาตลอดทาง  พี่หมูก็บอกว่าให้ใจเย็นๆ

              ผู้ใหญ่เค้าไม่ชอบเท่าไหร่ กับอาชีพแบบพวกเรา แล้วเราก็มาถึงร้าน

กบ  :     นก  ทานอะไรมาหรือยัง  ผมทักนกทันที ที่เห็นนก

นก  :     ยางเลยไม่ค่อยหิว  แล้วกบกินหรือยัง

กบ   :     งั้นไปหาอะไรกินกัน 

นก   :     ก็ได้ รอแป๊ปนะ นกเก็บของก่อน

*-*  :     รามานั่งกินข้าวร้านแถวๆนั้น  วันนี้ผมเงียบมากๆเลย

นก  :       กบ  เป็นอะไรหรือเปล่า วันนี้ดูแปลกๆจัง

กบ   :    กบมีเรื่องกับพ่อ พ่ออยากให้กบไปเรียนต่อ   แต่กบตอบปฏิเสธไป

นก  :     ทำไมล่ะ น่าจะเรียนต่อ

กบ  :     ไม่อ่ะ ถ้าเรียนกบพ่อก็ต้องทำงานส่งกบอีกกี่ปี  อีกอย่าง ตอนนี้กบก็จะได้ทำงานแล้วด้วย

              และที่สำคัญเลยนะกบก็จะไม่ได้เจอนกอีกสิ

นก  :     กบ อย่างเอาตัวนกมาเป็นกำแพงกั้นอนาคตของกบนะ  นกบอกแล้วไง  ถ้ากบไปได้ดีกว่า

               นี้นกก็ดีใจด้วย  แต่จะยังไงก็ตามก็ตาม นกก็ยังเชื่อในการตัดสินใจของกบนะ

กบ  :     นก  ตอนนี้กบกลัวมารู้ไหม  มันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยนะ

นก  :     กบกลัวอะไรล่ะ 

กบ  :     กบ กลัวทุกอย่างเลย สายตาของพ่อที่มองมาวันนี้ เหมือนเค้าผิดหวังในตัวกบมาก

*-*  :       สรุป ผมกินข้าวไปได้หน่อยเดียว มันอิ่มยังไงบอกไม่ถูก 

พี่หมู :    กบ เด๋วเล่นไปก่อนนะ พี่จะคุยกับนิดเรื่องทำร้านใหม่

กบ  :     คับพี่ 

*-*  :   คืนนั้นทุกอย่างยังคงเดินไปตามปกติ เหมือนเช่นทุกวัน  แต่แปลกวันนี้ทำไมพี่นิดนั่งคุย

               กับนกได้  ตามธรรมดาพี่นกจะไม่ค่อยคุยอะไรกับพนักงานนานขนาดนี้…………หรือมันจะเกิดอะไรขึ้น
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: NK ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 12:06:26 PM
ซึ้ง อิน ด้วยคน  :จิตตก!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 01:10:00 PM
เป็นการตัดสินใจที่ยากจริงๆๆนะคร้าบบบบบบบบบบบบบบบ :singleso-noiy


รอตอนต่อไปนะคร้าบบบบ  ยาวไป  ยาวไป :yoyo-056
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 01:55:11 PM
รออยู่นะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 02:27:14 PM
*-*     :     แล้วสิ่งที่ผมกลัวมันก็เกิดขึ้นจริงๆ  พอร้านเลิกผมรีบเดินไปหานกทันที

กบ     :     นก จะกลับแล้วหรอ

นก     :        อืม! จะกลับแล้ว

กบ     :        แล้วพี่นิดเรียกไปคุยเรื่องอะไรหรอ  เรื่องกบหรือเปล่า

นก     :     คุยเรื่องงานกันเฉยๆ  คือพี่นิดจะปิดร้านปรับปรุงประมาณ อาทิตย์นึง  นกเลยว่าจะกลับ

                   บ้าน

กบ    :        นกจะกลับบ้านหรอ  แล้วไปนานไหม  จะมาเมื่อไหร่  ไปกับใคร  (ผมถามไปเป็นชุดๆ)

นก    :        พอๆ  ก็อาจจะกลับไปตลอดเลยก็ได้  เบื่อๆ

กบ    :        เฮ้ย! แล้วกบล่ะ นกจะทำยังไง

นก    :        กบก็กลับไปเรียนสิ 

กบ    :     มันเกิดอะไรขึ้นนี่ เมื่อกี้ยังไม่เป็นแบบนี้เลย พี่นิดเรียกไปว่าอะไรหรือเปล่า ยังไม่ทันที่

                   นกจะตอบ  ที่หมูก็เดินมาเรียกผม

พี่หมู  :        กบๆ

กบ     :     คับพี่  อย่างเพิ่งกลับนะนกรอกบก่อน  เด๋วจะรีบมา

พี่หมู  :     มาหาพี่หน่อย มีเรื่องงานจะคุยด้วย

*-*     :        ผมเดินไปหาพี่หมู ซึ่งนั่งอยู่กับพี่นิด

พี่หมู  :     นั่งก่อน พอดีพี่นิดจะคุยเรื่องงานด้วย

พี่นิด  :        คือพี่จะปิดปรับปรุงร้านนี้สักสองอาทิตย์  แล้วจะเปิดใหม่  คราวนี้พี่คุยกับพี่หมูแล้ว

                    ว่าพอร้านเปิด  จะเอากบมาเล่นประจำแทนพี่หมู  เพราะพี่หมูจะไปเล่นที่ร้านใหม่

                     พี่ก็เห็นว่า กบก็เล่นได้แล้ว แขกก็รู้จักกันหมดแล้ว  ไม่น่าจะมีปัญหา  แต่...........

                 พี่นิดเงียบไป

พี่หมู  :         คือพี่นิดเค้ารู้เรื่องนก กับกบหมดแล้ว พี่เป็นคนเล่าให้ฟัง (ปกติพนักงานในร้านทุกคน

                     ห้ามมีอะไรกัน) พี่นิดเค้าเป็นห่วงกลัวเรื่องหึงหวงกัน มันจะไม่ดีเสียระบบงานหมด

                     พี่นิดเค้าเลยจะให้นกย้ายไปอยู่ร้านเพื่อนเค้า  ส่วนกบก็เล่นอยู่ที่นี่

พี่นิด   :     ตอนแรกพี่ก็นึกว่าครบกันเฉยๆ ไม่รู้ว่ามีอะไรกันแล้ว ตามกฎของร้านเค้าให้ออกเลย

                     แต่พี่เห็นว่ากบเป็นเหมือนน้องคนนึง  แล้วนกก็อยู่กับพี่มานาน พี่ก็เลยใช้วิธีนี้เอา

                     ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้มันก็เสียการปกครองหมด  ส่วนนกพี่ก็เรียกมาคุยแล้ว พี่ให้เวลาตัด

                     สินใจเอาเองนะ  เออ! กบจำไว้นะ กบยังมีอนาคตนะ ต้องเจออะไรอีกเยอะ อย่างเอา

                     ชีวิตมาทิ้งไว้กับผู้หญิงคนเดียว บางที่สิ่งที่เราว่าดีในตอนนี้ ไม่อาจจะไม่เป็นอย่างที่

                     เห็นก็ได้

กบ     :      ผมยกมือไหว้พี่ ขอบคุณคับพี่นิด  แต่ตอนนี้ผมรักนกจริงๆนะครับ  ผมก็พยามยาม

                   ทำให้อยู่ในกรอบ เรื่องงานก็เรื่องงาน ผมก็รู้ว่าผิดนะคับ แต่เรื่องแบบนี้พี่นิดคงเข้า

                   ใจนะคับ 

พี่นิด    :      ค่อยๆคิดแล้วกันนะกบ  แล้วเรื่องพ่อก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะ  พี่จะดูแลเอง

กบ       :      ขอบคุณมากคับ  “ผมเข้าใจพี่นิดดีทุกอย่าง  แกเป็นเหมือนพี่สาวผมอีกคน

                    ถ้าแกไม่หวังดีกับผม แกคงไม่ให้ผมมาฝึกงานที่ร้านหรอก แล้วยังหางาน

                    ให้พ่อผมอีก 

พี่หมู   :      กบลงไปคุยกับนกก่อน เด๋วพี่ตามลงไป

*-*  :       ผมเดินลงไปหานกที่อยู่หน้าร้าน

กบ      :      นก  ผมเรียกเธอ

นก      :       ว่าไงหรอกบ  จะกลับหรือยัง

กบ      :      ยัง พี่หมูคุยกับพี่นิดอยู่  นก คืนนี้กบไปนอนหอนกได้ไหม

นก      :       แล้วทางบ้านกบไม่ว่าหรอ

กบ      :       ไม่เป็นไรหรอก  กบมีเรื่องอยากคุยกับนกเด๋วไปบอกพี่หมูก่อน

*-*      :    ผมเดินเข้าไปในร้านอีกหน

กบ      :       พี่หมู  ผมขอไปนอนห้องนกได้ไหม  ผมมีเรื่องต้องคุยกับนก

พี่หมู   :       แล้วจะให้พี่บอกกับป๋ายังไงล่ะ

พี่นิด   :       เอางี้  หมูบอกป๋ากับแม่ไปนะ ว่านิดให้กบไปนอนที่บ้านนิด เพราะพรุ่งนี้

                     เช้าจะเอากบมาช่วยดูคนงานมาแต่งร้าน  แล้วเรื่องนกอย่าให้รู้เด็ดขาด เดี๋ยวจะยุ่งไปใหญ่

พี่หมู   :        ก็ได้  แล้วกบคุยกับนกให้รู้เรื่องนะ จะเอายังไงก็เอา  จะได้ไม่มีปัญหา พี่ก็คงช่วยได้

                      แค่นี้

กบ       :       ขอบคุณมากๆนะคับ ผมยกมือไหว้ทุกคน แล้วรีบเดินลงไปหานกทันที
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 02:33:06 PM
อย่าเพิ่งหายตอนสำคัญนะงับ...
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: olanla ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 02:55:10 PM
ติดตามอยู่นะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: GoFL ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 02:58:48 PM

แหม๋ แต่ละตอนยาวเต็มอิ่มจริง ๆ ...รออ่านอยู่เน่อ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: nongnong ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 03:01:35 PM
ครับ เรื่องน่าสนใจมากครับ ยังไง ก็รออ่านอยู่นะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 03:28:34 PM
ไม่หายไปไหนแน่นอน


จะมานอนรอ นั่งรอ เลยอะ :dookdik26:

รีบมาต่อไวไวนะก๊าบบบบบบบบบบบ :Ont-hodsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 03:30:16 PM
รอตอนต่ออยู่นะครับ

เขียนได้ดีมากครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 09:09:14 PM
*-*.....เป็นว่าคืนนี้ผมตัดสินใจไปนอนห้องนก  “ผมว่าถ้าเป็นพวกคุณก็คงต้องทำแบบผม”
         
          ระหว่างที่เราอยู่บนรถขณะกลับบ้าน  นกไม่คุยอะไรกับผมเลย  จนผมทนไม่ได้ต้องเป็น
         
          ฝ่ายถามนกก่อน
 
กบ.....นกเป็นอะไรหรือเปล่า

นก.....เปล่านี่

กบ.....แล้วทำไมนกไม่พูดอะไรเลย

นก.....ก็มันไม่มีเรื่องจะคุย แล้วนกก็รู้สึกเหนื่อยๆ

-*-......เจอแบบนี้ หมดคำถามเลยคับ  เมื่อรถมาถึงหอ นกก็ถามผมขึ้นว่า

นก.....กบ กินเหล้าเป็นเพื่อนกได้ไหม

กบ.....นกมีอะไรหรือเปล่า  เราคุยกันก่อนดีไหม

นก.....นกถามว่ากบกินเหล้าเป็นเพื่อนนกได้ไหม ถ้าไม่ได้ก็บอกมา

กบ.....ได้  งั้นเด๋วกบไปซื้อให้

-*-...... ผมเดินไปร้านขายของหน้าหอ (ร้านแถวนั้นเปิดทั้งคืนนะคับ เพราะหอแถวนี้ส่วนมากทำ

            งานกลางคืนกันทั้งนั้น)  พี่คับ Black Lable 1ขวดคับ โซดาไม่ต้องนะคับ (เก๋าเลยคับ

            ถ้าอยากกินเหล้าก็ไม่ต้องมีมิก ผมเดินออกมาจากร้านไปหานก แล้วขึ้นไปที่ห้องทันที

            นกยังไม่พูดอะไร เธอเดินไปหยิบแก้วมาวางให้ผม 

นก.......ไม่ซื้อมิกมา แล้วกินได้หรอ

กบ.......นกกินได้ แล้วทำไมกบจะกินไม่ได้

นก.......เธอรินเหล้าใส่ลงในแก้วเกือบครึ่งแก้ว  ไหวไหมเธอถามผม

กบ.......สบาย ชนเลยละกัน ผมยกแก้วเข้าปากแล้วกระดกทีเดียวหมดเลย

-*-.......มันเป็นเหล้าที่ไม่ผสมมิกแก้วแรกในชีวิตเลยก็ได้  (เกือบตาย) นกก็ยกหมดแก้วเช่นเดียวกับ

            ผม เธอรินเหล้าใส่แก้วต่อทันที โดยที่ไม่ลือจะรินให้ผม 

นก......อ้าว ชนแก้วหน่อย ไม่ไหวก็ไม่ต้องนะ นกกินคนเดียวได้

กบ......ไม่เป็นไรผมกินได้ 

นก.......ตามใจนะ นกไม่ได้ยังคับนะ เกิดเป็นอะไรขึ้นมาไม่รู้นะ

-*-.......เธอพูดแบบนี้ได้ไง ฟังแปลกๆ   นกยังกินเหล้าต่อไปเรื่อยๆ ผมสังเกตว่ามันยุบไปเกินครึ่ง

            ขวดแล้ว  ผมเห็นท่าไม่ดี  ถ้าขืนยกไปเรื่อยๆมีหวังผมอวกแตกแน่ๆ ผมเลยขอตัวเข้าห้องน้ำก่อน  พอ

ผมลุกเท่านั้น  เหมือนโลกจะถล่ม (จะล่มเอา เราเมาแล้วหรือนี่)

นก.......เมาแล้วหรอ 

กบ.......นิดหน่อย  เด๋วเข้าห้องน้ำก่อนนะ พอผมออกมาจากห้องน้ำ นกก็ถามผมว่า....

นก.......กบ  เราเลิกกันดีกว่า

กบ.......อะไรนะ

นก.......เราเลิกกันดีกว่านะกบ 

กบ.......อะไรนก  ใครว่าอะไรนกหรอ  พี่นิดใช่ไหม

นก.......เปล่า! ใครจะมาว่านก

กบ.......มีอะไรก็คุยกันก่อนซิ  ไม่ใช่จะเลิกกัน มีอะไรก็ค่อยๆแก้กัน

นก.......กบจะแก้อะไร  นกว่ากบไม่ต้องแก้อะไรหรอก  กบ นกจะบอกอะไรให้อย่างนะ

           ผู้หญิงกลางคืนแบบนก  มันก็ได้แค่นี้แหละ  ผ่านคืนนี้ไปมันก็จบ  ถ้าถูกใจก็มาใหม่

           แต่จะให้ไปจริงใจกับใคร คงไม่ไหว กบก็แค่คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนก ถึงเวลาก็ลืม

           ไปเอง  เธอพูดเสร็จก็ยกเหล้าเข้าปากอีก

กบ......นก  นกเมาใช่ไหม  กบไม่เชื่อนกหรอกว่านกจะคิดแบบนี้ (ตอนนั้นผมสับสนมา)

           นกจะไป ผมถามเธอเมื่อเห็นเธอทำท่าจะลถกไปเปิดประตูห้อง

นก......นกจะไปซื้อเหล้า เหล้าหมดแล้ว

กบ......ไม่ต้องนก เด๋วกบไปซื้อให้นะ นกอยู่นี่แหละ

-*-.......ผมรีบลงไปซื้อเหล้ามาให้นกอีก  ผมคิดว่านกคงกลุ่มใจเรื่องที่พี่นิดเรียกไปคุย

           อย่างน้อยถ้านกเมาหลับไป  พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาเธอคงจะดีเอง  ระหว่างทางที่ผมกำลัง

           เดินกลับมาห้อง ผมเจอกับพิมเพื่อนกพอดี เธอเดินเข้ามาทักผม

พิม......กบ มาค้างห้องนกหรอ

กบ......คับ พิม

พิม.......แล้วนกล่ะ

กบ.......อยู่บนห้องคับ ผมลงมาซื้อเหล้าให้นก

พิม.......เอ ฉลองอะไรกันหรา ไม่ชวนพิมเลยนะ

กบ.......เปล่าคับ พอดีนึกอยากกิน  พิมไปกินด้วยไหมล่ะ

พิม......ไม่ล่ะ นี่ก็เมาแล้ว เพิ่มกลับจากเที่ยวมา

-*-.......พิมกับผมเดินเข้าหอไป   ห้องของพิมถึงก่อนห้องนกเล็กน้อย  ผมเคราะประตูเรียกนก

กบ.......นก  นก  เปิดประตูหน่อย   นก นก เปิดประตูหน่อย  ไม่มีเสียงตอบจากนก  ผมคิดว่านกคง

            เมาแล้วนอนหลับไป   แล้วผมจะเข้าไปยังไงล่ะ แล้วผมก็นึกถึงพิมขึ้นมา ผมไปให้พิมมา

            ช่วยเรียกดีกว่า   ว่าแล้วผมเลยเดินไปห้องพิม   พิม พิม เปิดประตูหน่อย นี่ผมกบเองนะ

             พิมเปิดประตูออกมา

พิม.......อ้าวกบมีอะไรหรา  จะมาช่วนไปกินเหล้าหรา

กบ.......เปล่า พอดีกบเข้าห้องไม่ได้

พิม.......ทำไมล่ะ นกไปไหนล่ะ

กบ.......นกอยู่ข้างใน กบไม่แน่ใจว่านกเมาแล้วนอนหลับไปหรือเปล่า

พิม.......นกนี่นะเมา  เป็นไปไม่ได้  นกมันกินยังไงมันก็มีสติตลอด  ไปดูมันกัน

-*-........ผมกับพิมรีบมาที่ห้องนก  พิมกับผมพยายามเรียกนก  จนข้างห้องลุกขึ้นมาดู

พิม.......เด๋วพิมไปตาม ร.ป.ภ. ขึ้นมาดูดีกว่า  ว่าแล้วพิมก็รีบลงไปตาม ร.ป.ภ. มา

-*-.......ผมทำอะไรไม่ถูก  สักพัก พิมก็มาพร้อมกับ ร.ป.ภ.

พิม......พี่ ร.ป.ภ. งัดประตูเลยดีกว่า

ร.ป.ภ... งัดเลยนะคับ

พิม......งัดเลยพี่เด๋วค่าเสียหาย มาคิดกับหนู

-*-.......ร.ป.ภ. กับผมช่วยกันกระแทกประตู แล้วลูกบิดประตูก็หลุดออกมา  ผมรีบเข้าไปในห้อง

           แล้วสิ่งที่ผมเห็นก็คือ..........
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ออดี้ เอสหก(สถานะ:โดนทิ้ง) ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 10:00:01 PM
กรี้ดน่าติดตามมาก ผมอ่านไปนึกภาพตามไป ตั้งแต่เพลง กองไว้ ของเจ จเตริน ชุดแรก ตอนผมอยู่ป.2

หนังเรื่องรองต่ะแลบแปลบ ทัช คู่ วาสนา พูนผล ตั๊ก บริบูรณ์ดังมากสมัยนั้น เหมือนรู้สึกว่ากำลังนั่ง

ไทม์แมชชีนย้อนกลับไป เนื้อหาชวนฝัน เหมือนเรากำลังเป็นบุคคลที่3 ซึ่งกำลังมองตัวละครทุกตัว

กำลังดำเนินเรื่องตามบทต่อไปเรื่อยๆ 
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 10:45:01 PM
สมกะเปนนักเขียน CLV จิงๆ....ตอนสำคัญเลย

กะลังน่าติดตามเลยคับ..รอ ต่อนะคับ

 :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: พี่ชาย ที่ พฤศจิกายน 20, 2009, 11:22:16 PM
สมกะเปนนักเขียน CLV จิงๆ....ตอนสำคัญเลย
กะลังน่าติดตามเลยคับ..รอ ต่อนะคับ

 :LK-diwoy

+1 สงสัยจะเป็นโรคติดต่อเป็นกันทุกคนเลย  :dookdik21:

กลับมาต่อเร็วๆนะ   :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 01:22:16 AM
เพิ่งได้อ่าน น่าติดตามมั่กๆ  :yoexp52

แต่เป็ยผมบ้าตายไปแล้วแน่ๆ  :จิตตก!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 07:01:25 AM
เปนกำลังใจให้นะคับ

มาต่อไวๆนะคับ

 :koyubi-diwa
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 08:29:09 AM
-*-.......นก นก ผมตะโกนออกมาสุดเสียง ผมทำอะไรไม่ถูก  ผมทรุดลงไปตรงนั้นเลย พิมรีบ
           
              เดินเข้าไป จับร่างนก

พิม.......พี่ ร.ป.ภ. มาช่วยเอานกลงก่อน พิมเรียก ร.ป.ภ.ออกมา  ดูแล้วพิมจะมีสติกว่าใคร
           
             ในตอนนั้น

-*-........คนในหอเริ่ม มามุงดูกันมาขึ้น

ร.ป.ภ...ผมว่าอย่างเพิ่งแก้เชือกคับ แจ้งตำรวจก่อนดีกว่า  เด๋วจะมีปัญหา

-*-........ใช่คับ  นกตายแล้ว  นกแขวนคอตายกับลูกกรงเหล็กดัดตรงหน้าต่าง  ผมไม่อยากเชื่อ

               มันไม่ใช้เรื่องจิงแน่ๆ  ทุกความคิด ทุกความสงสัย มันวิ่งเข้ามาในหัวผมหมด

พิม........กบ  ติดต่อพี่หมูได้ไหม

กบ........ผมไม่ตอบ 

พิม........ใจเย็นๆ นะกบ  นกมันไปดีแล้ว

-*-........ผมไม่ตอบอะไรอีก  แล้วน้ำตาลูกผู้ชายของผมมันก็ไหลออกมา  แบบไม่อายใครแล้ว

               มันเลวร้ายมาก สำหรับเด็กอายุ 15 แบบผม    สักพักตำรวจ กับเจ้าหน้าที่กู้ภัยก็มาถึง

               ตำรวจเข้าตรวจสถานที่เกิดเหตุ  ส่วนกู้ภัยก็ช่วยกันแก้เชือกแล้วนำร่อางของนกไป ร.พ.

            ส่วนผมกับพิมถูกเชิญตัวผมไปสอบปากคำ   กว่าเรื่องจะเสร็จ ก็จะ 8 โมงเช้าแล้ว

กบ.........พิม ผมจะทำยังไงต่อดี

พิม.........ติดต่อพี่หมูก่อนไหม  แล้วค่อยว่ากัน

กบ.........ติดต่อยังไง กบต้องกลับไปบ้านนะ เสียเวลา  (สมัยก่อนโทรศัพท์มือถือไม่มีคับ)

พิม.........โทรหาพี่นิดสิ

กบ.........เออ! ผมรีบโทรไปหาพี่นิด  พี่นิดคับ  นี่ผมกบนะคับ

พี่นิด......ว่าไงกบ มีอะไรหรอ โทรมาแต่เช้าเลย

กบ.........พี่นิด  นกตายแล้วคับ 

พี่นิด.......หา ว่าไงนะ

กบ..........นกตายแล้วคับ  นกแขวนคอตายคับ

พี่นิด.......แล้วตอนนี้กบอยู่ไหน..........งั้นเด๋วพี่ไปหา รออยู่ที่นั้นก่อนนะ

-*-..........ผมนั่งรอพี่นก กับพิมอยู่ที่โรงพัก  พิมสกิดผมพร้อมกับยื่นแผ่นกระดาษเล็กส่งให้ผม

กบ......... อะไรหรอพิม

พิม.........ของนกมันเขียนไว้ให้กบ  ตอนที่เข้าไปในห้อง พิมเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะเลยเก็บมาไว้

-*-..........ผมรับมันมาอ่านดู   “ ในชีวิตคนเรา มันไม่เหมือนความฝัน แต่เราก็ชอบฝันกัน

               ความจริงบางทีมันโหดร้าย  ถ้าเลือกเกิดได้ คงไม่มีใครเลือกที่จะมีชีวิตแบบนี้

               ผู้หญิงกลางคืน จะมีความรักอย่างคนอื่นไม่ได้เลยหรือ “    ตั้งใจทำตามความฝันของกบ         

               ต่อไปนะ นกคงไปกับกบไม่ได้แล้ว  ถ้าท้อ หรือหมดหวังขึ้นมา ก็ให้นึกถึงนกนะ

                นกจะคอยเป็นกำลังใจให้กบเสมอ (มีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับกบ)

                                                    จะรักกบตลอดไป

                                                                         นก
               
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 08:56:03 AM
เศร้าจังเลยนะคร้าบบบบบบบ xxmsn-cry


ถ้าเป็นผมคงจะไม่รู้จะทำอะไรถูกเลยอะ :singleso-noiy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 09:00:00 AM
เศร้าและซึ้งมากๆไปพร้อมๆกันคับ

เรื่องยังมะจบใช่ไหมคับ

รอต่อนะคับ

 xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 09:37:22 AM
 xxmsn-cry

เศร้าจัง...
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 09:47:00 AM
ขอบคุณนะคับ สำหรับทุกๆกำลังใจ  เรื่องยังไม่จบครับ ถ้าจะบอกว่านี่อาจจะเป็นจุดเรื่มต้นของเรื่องนี้ก็ได้คับ

ชีวิตผมเปลี่ยนไปทั้นที  ผมเลวได้ใจเลยคับ  คนรอบข้างผมเจ็บปวดทุกคน  คอยติดตามต่อไปล้วกันนะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 10:19:08 AM
ขอบคุณนะคับ สำหรับทุกๆกำลังใจ  เรื่องยังไม่จบครับ ถ้าจะบอกว่านี่อาจจะเป็นจุดเรื่มต้นของเรื่องนี้ก็ได้คับ

ชีวิตผมเปลี่ยนไปทั้นที  ผมเลวได้ใจเลยคับ  คนรอบข้างผมเจ็บปวดทุกคน  คอยติดตามต่อไปล้วกันนะคับ


มาติดตามนะคร้าบบบบบบบบบบบบ

ยาวไป ยาวไป :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 11:53:38 AM
ผมได้อ่านเรื่อง นก ผมร้องไห้ นะครับ ตอนที่พิมอยู่นี่ผมก้อน้ำตาไหลไปพลางๆ


ไม่รู้ผมอินไปหรือป่าว แต่ตอนที่ผมอ่านเรื่องนี้ ผมก้อมีเรื่องมากวนใจผมอยู่เหมือนกัน


ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ


ชีวิตคนเรามันเลือกไม่ได้จิงๆ

จิงๆๆมันก้อเลือกได้แหละ แต่โอกาสมันไม่ได้มีให้เลือกมากเท่าไร่หรอกครับ


รอต่อนะครับ ผมว่าเรื่่องนี้มันก้อเปงอีกแนว อีกหนึ่งมุมมองของการใช้ชีวิตเหมือนกัน

ชอบคุงเรื่องราวดีๆนะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: nongnong ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 12:07:43 PM
ครับ อ่านแล้วถึงกับ เศร้า ซึม ไปเลยครับ

นี่แหละชีวิตคน
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 12:46:09 PM
-*-   ..  น้ำตาของผมไหลออกมาแบบไม่มีเหตุผล  ยิ่งผมมาเห็นจดหมายที่นกทิ้งไว้  มันทำให้ผมรัก

            นกมาขึ้นไปอีก  มันเกินอะไรขึ้น  ทำไมนกต้องมาเป็นแบบนี้  ทำไมผมต้องมาเจอเหตุการณ์

            แบบนี้  พิมยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งให้ผม

พิม  ..   กบ อย่าคิดมาก  นกมันไปสบายแล้ว 

กบ  ..   พิม มันเกิดอะไรขึ้น  ทำไมนกต้องทำแบบนี้   มีเรื่องอะไรทำไม่นกไม่คุยกับกบก่อน

พิม  ..   กบ  ใจเย็นๆนะ นก มันกลุ่มใจเรื่องกบ 

กบ  ..   กลุ่มใจเรื่องอะไร  มีอะไรทำไมไม่บอก

พิม  ..   มันโดนพี่นิดเรียกไปคุย เรื่องที่คบอยู่กับกบ พี่นิดว่าจะให้มันไปทำงานร้านอื่น พี่นกเค้ากลัว

             มีปัญหา  แล้วกฎของร้านมันก็เป็นแบบนี้

กบ  ..    เรื่องนี้กบรู้แล้ว  กบเลยจะมาคุยกับนกไง

พิม  ..   แล้วอีกอย่าง นกมันไม่สบายใจเรื่องครอบครัวของกบด้วย มันกลัวครอบครัวของกบรับ

             มันไม่ได้  กบรู้หรือเปล่า พิมกับนกมาทำงานพร้อมกัน  เท่าที่เห็นมามันไม่เคยคบใครเลย

             จะมีกบนี่เป็นคนแรก  แขกมาติดมันก็เยอะ  แต่มันก็ไม่เคยออกไปกับแขกสักคนมันบอกว่า 

             คนทำงานกลางคืนแบบมัน  ใครจะมารักจิง  แต่ถ้ามันรักใคร มันก็ให้ไปทั้งหมดเลยนะ

-*-  ..    ผมเริ่มคิด ผมว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมานี้ คนในครอบครัวผม กับพี่นิดต้องมีส่วนเกี่ยวค่องแน่นอน

             พี่นิดเดินเข้ามาหาผม  ผมยกมือไหว้เธอ

พี่นิด..   มันเกิดอะไรขึ้น  พี่นิดรีบถามผม

กบ   ..   ผมไม่ตอบอะไรทั้งนั้น

พิม  ..    พี่นิด ตำรวจให้ญาติของนกไปรับศพที่โรงพยาบาล.......ได้แล้ว

พี่นิด..   แล้วเรื่องคดีมีปัญหาไหม

พิม ....  เรียบร้อยแล้วคะ เค้าระบุว่านกฆ่าตัวตายเอง เด๋วยังไงพี่นกเข้าไปเซ็นอีกที เพราะ นกมันไม่มี

            ญาติที่ไหน 

-*-       พี่นิดเดินเข้าไปในโรงพัก ติดต่อเรื่องของนก  ผมก็เพิ่งรู้ว่านกไม่มีพี่น้องที่ไหน พ่อแม่ของ

           นกทิ้งนกไปตั้งแต่ยังเด็ก อาศัยอยู่กับอา พอโตขึ้นมาก็หนีออกจากบ้านเข้ามาทำงาน  พี่นิด

           รับเป็นญาติของนก ในฐานะเจ้านายของนก ไปรับศพที่โรงพยาบาล.... ทันทีที่ผมเห็นศพของ

           นกในห้องเก็บศพ 

กบ ...   ผมเดินเข้าไปหานกแบบช้าๆ  นกนอนเหมือนคนหลับธรรมดา ผมจับมือของเธอขึ้นมา

            ภาพเห็นการณ์ต่างๆที่ผ่านมา ย้อนกลับเข้ามาในหัวของผมทันที แล้วน้ำตาของผมก็ไหล

            ออกมาโดยไม่รู้ตัว 

พี่นิด .. ออกไปรอข้างนอกกันกบ  พี่ติดต่อโล่งศพกับรถให้มารับแล้ว 

กบ  ...  ผมขออยู่กับนกตรงนี้ก่อนนะคับ เด๋วผมตามออกไป

พี่นิด  .. เธอพยักหน้าให้ผม แล้วเดินออกไป

-*-   .... ผมยืนอยู่ข้างนกเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ผมอยากอยู่กับเธอให้นานที่สุด

             พี่หมู พี่โอ๋ กับแม่ของผมมาถึงโรงพยาบาล พี่นกเป็นคนติดต่อไปบอกเรื่องนกกับผม

             แม่ผมเดินเข้ามาหาผม 

แม่...... กบ  แม่เรียกชื่อผม

กบ..... ผมหันไป พร้อมกับเข้าไปกอดแม่ทันที  น้าตาของผมไม่มีวันหมดไปจากใบหน้าเลย

           แม่ครับ ผมขอโทษคับ (คงเป็นคำๆเดียวที่ผมจะพูดได้ในขณะนั้น)

แม่..... ขอโทษทำไมลูก ลูกแม่ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ แววตาของแม่ตอนนั้น อย่างน้อยก็ทำให้ผม

           มีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

พี่นก...หมู แกเอาไงเรื่องศพนก จะเอาไปไว้วัดไหน ฉันจะเป็นเจ้าภาพให้เอง

พี่หมู..แล้วแต่นิดละกัน

พี่โอ๋... ไปถามกบมันไหม อย่างน้อยก็แฟนของมัน

-*-.......พี่หมูเดินมาถามผมว่าจะเอาศพไว้ที่ไหน  ผมขอให้พี่นิดเอาศพไว้ที่วัด.... ซึ่งอยู่ใกล้

           กับบ้านผมที่สุด  เพื่อที่สะดวกในการจัดงาน

พี่นิด...แล้วป๋ารู้เรื่องหรือยัง

พี่โอ๋....รู้หมดแล้ว ฉันโดนด่าเละเลย หาว่าเลี้ยงน้องยังไง.....

พี่นิด...เราแก้ไขช้าไป  ไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้

แม่......กบ กลับบ้านไปอาบน้ำก่อนไหม ยังไม่ได้นอนมาทั้งคืนเลยไม่ใช่หรือ

กบ......แม่กลับไปก่อนเถอะคับ ผมของไปกับรถส่งศพแล้วกันคับ

แม่......งั้นก็แล้วแต่ลูกนะ เออ ไหนแม่ขอดูหน้านกชัดหน่อยๆ

-*-......แม่ผมเดินไปที่รถเข็น ซึ่งมีร่างของนกนอนอยู่ พร้อมกับเปิดผ้าเพื่อดูหน้า

แม่......หลับให้สบายนะลูก ถ้าชาติหน้ามีจริง ก็เกิดมาเป็นลูกแม่นะ

-*-......ผมรู้สึกว่า ผมยิ่งผิดเข้าไปอีก  ที่ไม่ยอมบอกเรื่องนกกับแม่ผม  เพราะบางทีอาจจะไม่

          มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นก็ได้  แม่ผม กลับบ้านไปพร้อมกับพี่โอ๋  ส่วนพี่นิดกับพี่หมูก็เตรียม

          ตัวไปติดต่อเรื่องวัด เพื่อเตรียมงาน  ส่วนผมไปพร้อมกับนกที่ร้านโลงศพจัดมารับ อย่าง
         
          น้อยผมก็อยากจะอยู่กับนกให้นานที่สุด
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 01:08:19 PM
ง่า...

กระทู้ก่อนแค่น้ำตาคลอ ๆ...

กระทู้บนเล่นผมน้ำตาร่วงเลยอ่ะ... :yoexp51
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: nattavit ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 01:43:58 PM
อ่านแล้วเศร้า  :yoexp51
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 02:01:18 PM
-*-     ผมมาถึงวัดก็ตอนบ่ายกว่าๆเข้าไปแล้ว  พี่นิดที่มาถึงก่อนหน้านี้ กำลังเตรียมจัดพิธีลงน้ำ

          ศพให้กับนก  พวกเราตัดสินใจที่จะทำพิธีสวด 3 คืน แล้วเผาเลย เพราะนกก็ไม่มีญาติที่ไหน

พี่นิด..กบกลับไปอาบน้ำก่อนดีไหม เด๋วตอนเย็นค่อยมารดน้ำ พี่ให้พิมไปบอกพนังงานที่ร้านแล้ว

          เด๋ว ก็คงมากันหมด

กบ....คับพี่   ผมเดินเข้าไปดูหน้านกอีกที ซึ่งตอนนี้ร่างของนก ได้ถูกนำออกมาวางไว้บนเตียงด้าน

         นอก  เจ้าหน้าที่กำลังช่วยกันแต่ตัวนกใหม่  เสื้อผ้าของนกถูกเปลี่ยนเป็นชุดสีขาว ใบหน้าถูก

          แต่งอย่างสวยงาม 

-*-....ผมกลับถึงบ้าน  เจอกับแม่ซึ่งกำลังนั่งรอผมอยู่ สีหน้าแม่ผมดูเป็งกังวลไม่น้อย

แม่.....กบ  กลับมาแล้วหรอ ไปอาบน้ำก่อน  เด๋วลงมากินข้าว  แม่เตรียมไว้ให้แล้ว

กบ....ครับแม่  แล้วพ่อไปไหมล่ะ

แม่....พ่อไปบ้านอา ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว 

กบ....พ่อรู้เรื่องแล้วหรอแม่

แม่....อืม 

กบ...แล้วพ่อว่าอะไรไหม

แม่...ก็ธรรมดาของพ่อแก  อย่าไปคิดมาก เด๋วก็ดีเอง ไปอาบน้ำก่อนค่อยมาคุย

-*-....ผมอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จ ก็ลงมาหาแม่ข้างล่าง

แม่....กินข้าวก่อน 

กบ....แม่ผมขอโทษนะคับ กับเรื่องที่เกิด  ผมไม่น่าจะปิดแม่เลย

แม่....ไม่เป็นไรลูก  คนเรามันผิดกันได้  จำไว้นะ ทีหลังมีเรื่องอะไร คุยกับแม่ได้เลย

         ลูกจะมีแฟนแม่ไม่ว่าถึงเค้าจะเป็นคนยังไง จะยากดีมีจน ก็มาคุยกัน จำไว้นะกบ

         ลูกรักใคร  แม่ก็รักด้วย  ลูกเสียใจ  แม่เสียใจยิ่งกว่า 

-*- ...อย่างน้อยผมก็ยังมีแม่ที่คอยให้กำลังใจผมเสมอ    ผมกินข้าวเสร็จก็รีบเดินทางไปที่วัด

         เพราะใกล้เวลารดน้ำแล้ว

พิม....กบ กินข้าวมาหรือยัง

-*-.....พิมรีบเดินมาทักผมทันที ที่เห็นผมมา ผมแนะนำให้แม่รู้จักกับพิม  พนักงานในร้านมา

          กันหมดแล้ว  พี่นิดให้คนเอารถไปรับ

พี่นิด..กบ  เตรียมตัวได้แล้ว จะเริ่มพิธีรดน้ำแล้ว

-*-......ผมเดินไปนั่งข้างนก เพื่อเตรีมตักน้ำส่งให้แขกที่มารดน้ำ  แขกที่มาไม่เยอะ จะมีก็แต่เพื่อน

          พนักงานในร้านเท่านั้น เพราะนกไม่มีญาติที่ไหน  หลังจากแขกคนสุดท้ายหมดลง  ผมก็ลุก

          ขึ้นมา เพื่อดูหน้านกอีกที  ผมมองหน้านกซึ่งตอนนี้เหมือนคนนอนหลัง  น้ำตาของผมไหล

          ออกมาอีกแล้ว  ผมเอื้อมมือไปจับมือของนกขึ้นมากอด  ภาพเก่าๆของนกวิ่งเข้ามาในสมอง

          ของผม   แล้วผมก็หลุดออกมาหมด ผมปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร  ผมแทบไม่เหลือ

         สภาพความเป็นคนอีกเลย  พิมเดินเข้ามาหาผม

พิม....กบ เข้มแข็งหน่อยสิ  สงสารแม่หน่อย ดูสิแก่ร้องไห้ใหญ่เลย  แล้วถ้านก มันมองอยู่ มันจะ

         เสียใจแค่ไหน

-*-    ผมหันไปมองแม่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ  แม่ผมร้องไห้เพราะผมหรือนี่  ทำไมผมเลวแบบนี้  หลายๆ

        ความรู้สึกมันเข้ามาเยอะเหลือเกิน  เกินกว่าที่เด็กอายุ 15 แบบผมจะรับได้ ผมคิดอย่างเดียวว่า

         ผมคงจะอยู่บนโลกนี้ต่อไปไม่ได้แน่  แล้ว...ผมก็ตัดสินใจทำอะไรบางอย่างออกไป...........
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 02:07:55 PM
อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยอะ xxmsn-cry


เรื่องมันเศร้าจริงๆๆอะ :yoexp51
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 05:17:11 PM
อ่านแล้วน้ำตาไหลโกร๊กเลยอ่ะ  xxmsn-cry

เศร้ามากมายครับ จากใจเลย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: NK ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 05:34:49 PM
sadddd
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 07:04:03 PM
   18+ นะคับ เพราะตอนต่อไปนี้เป็นจุดแต่หังผมกับพ่อของผม  คำพูดบางคำ มันมาจากอารมณ์ขณะนั้น
ยังไงต้องขออภัยด้วยนะคับ ที่ใช้คำไม่สุภาพ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: GoFL ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 07:35:48 PM
ท่านเชื่อป่ะครับ ไม่ได้เข้ามาอ่าน 2 วัน ก่อนอ่านผมกำลังนั่งฟังเพลงนี้เลย ขอมอบให้ล่ะกันครับ


เป้นกำลังใจให้ครับ


-------------------------

เดินจับมือกัน ทุกข์สุขด้วยกัน
หัวเราะร้องไห้ด้วยกันมานานเท่าไหร่ ฉันไม่เคยลืมจากใจ
วันที่เรายิ้ม วันที่ทะเลาะ
ภาพวันและคืนเหล่านั้น จะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป

ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน
อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ
แต่ต่างกันแค่เพียง ในตอนนี้

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ

เพลงและของขวัญ ตั๋วจากโรงหนัง
จดหมายที่ส่งให้กันในวันที่ห่าง ฉันนั้นยังคงเก็บไว้
วันที่เหนื่อยล้า ถ้อยคำที่ปลอบใจ
ภาพวันและคืนเหล่านั้น จะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป

ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน
อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ
แต่ต่างกันแค่เพียง ในตอนนี้

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 07:55:34 PM
มาแปะไว้ก่อนเดียวมาเม้น

รักเธอทั้งหมาดของหัวใจ-โจ้ Pause (http://www.youtube.com/watch?v=t1Vpo7BsAX4&feature=related#normal)



เรื่องท่านทำให้ผมคิดถึงอดีต  xxmsn-cry

ภาพเก่ากลับมาหมดเลย  :meungtayy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 09:01:12 PM
-*-....ผมวิ่งออกมาที่ถนนหน้าวัด ผมมองเห็นรถที่กำลังแล่นผมตัดสินใจกระโดดใส่รถทันที โครม!

        แล้วผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย


-*-.....ผมลืมตาขึ้นมา  คนแรกที่ผมเจอคือ แม่ 

แม่....ฟื้นแล้วหรือลูก  โอ๋ๆๆ เรียกหมอมาดูสิ น้องฟื้นแล้ว

-*-....ผมพยายามลำดับเหตุการณ์ทั้งหมด  ผมยังไม่ตายหรือนี่

แม่....กบๆ แม่เองนะ เป็นยังไงบ้างลูก แม่พยายามถามผม

กบ....ที่ไหนคับแม่ 

แม่.....โรงพยาบาล  ก่อนที่จะพูดอะไรต่อ หมอก็เดินเข้ามาพอดี

-*-....หมอเข้ามาตรวจผม 

หมอ...คนไข้ไม่เป็นอะไรมากคับ แค่เด็ดขัดยอก กับมีบาดแผลนิดหน่อย เด๋วหมอให้ยาไปทา

แม่.....ขอบคุณคะคุณหมอ

หมอ...ไม่เป็นไรคับ ผมขอตัวก่อนนะคับ

แม่.....เป็นยังไงบ้างลูก  เจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก

กบ....ไม่คับ  แล้วงานศพนกล่ะคับ

แม่.....พี่นิด กับพี่หมูอยู่ที่งาน  เอาศพลงใส่หีบแล้ว คืนนี้คงสวด

กบ.....แม่ผมอยากไปที่งานคับ

แม่.....กบจะไปไหวหรือ  เจ็บอยู่อย่างนี้

กบ.....ไหวคับ  ผมอยากอยู่กบนกคับ มันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะคับที่ผมจะอยู่กับนก

พี่โอ๋....แล้วแน่ใจนะ ว่าจะไม่ไปทำอะไรบ้าๆแบบนี้อีก

กบ......อืม

พี่โอ๋....งั้นเดี๋ยวโอ๋มาแม่ ไปคุยกับหมอก่อน

แม่.......กบ อย่าทำแบบนี้อีกนะ  ถ้าลูกเป็นอะไรไปแม่จะทำยังไง มีสติหน่อย

-*- ......เป็นอันว่าหมอให้ผมออกจากโรงพยาบาลได้  เพราะอาการไม่น่าเป็นห่วง

             แค่แขนขาเคล็ด  กับมีแผลตรงแขน ขา กับด้านข้างลำตัวอีกนิดหน่อย
     
        ผมถึงวัดประมาณ 1ทุ่ม กว่า ก้าวขาลงมาจากรถ พี่โอ๋คอยประครองผม

กบ.......ไม่เป็นไร กบเดินได้

พี่โอ๋.....เออ เดินให้ตรงทางแล้วกัน ไม่ใช่วิ่งไปใส่รถอีก (ประชดผมอีก)

-*- ......ผมเดินมานั่งที่เก้าอี้โดยมีแม่ผมนั่งอยู่ข้าง  ด้านหน้าของผมคือโลงศพของนก ซึ่งตอนนี้ถูก

            ตบแต่ง ด้วยดอกไม้อย่างสวยงาม  รูปของนกถูกตั้งอยู่ด้านข้าง

พี่นิด....กบ เป็นยังไงบ้าง 

กบ......ดีคับ  ผมขอไปจุดธูปก่อนนะคับ

แม่......เด๋วแม่พาไปลูก

กบ......ไม่ต้องหรอกคับ  ผมไปเองได้

พี่นิด....พิมๆๆ มานี่หน่อย  พากบไปจุดธูปที

-*-......พี่นิดเรียกพิม ให้พาผมไปจุดธูป เพราะคงกลัวผมจะวิ่งไปไหนอีก

พิม......เจ็บตรงไหนหรือเปล่า

กบ......นิดหน่อย

พิม......ที่หลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ  สงสารแม่  ตอนกบวิ่งไปให้รถชนนะ แม่กบร้องไห้จนเป็นลม

            ไปเลย 

-*-........ผมจุดธูปบอกพิมเสร็จก็กลับมานั่งที่โต๊ะ  ประมาณ สองทุ่ม พระก็ลงมาสวดตามประเพณี

             หลักจากสวดเสร็จ แขกก็เริ่มทยอยกันกลับ

พี่นิด....แม่หมูกลับก่อนนะ ยังไงพรุ่งนี้เย็นจะมาอีก

แม่......ขอบใจมากนะลูก

พี่นิด....กบ พักผ่อนมากๆนะ  อย่าคิดมาก  เด๋วเสร็จงานแล้วค่อยคุยกัน

-*-.......ผมยกมือไหว้ แต่ผมไม่ค่อยชอบพี่นิดเท่าไหร่ เพราะนกตายก็มาจากพี่นิด(ในความคิดผม

            ตอนนั้น )   คืนนั้นผมนอนไม่หลับ มีแต่ภาพของนกเข้ามาอยู่ในหัวของผม  ผมจะอยู่บน

           โลกนี้ได้ไหมนี่ คนที่ใช้ลมหายใจร่วมกันกับผมได้จากไปแล้ว ยิ่งคิดยิ่งไม่หลับ  ผมลุกขึ้น

            มาเปิดไฟ 

แม่......เป็นยังไงบ้างลูก

กบ......ผมนอนไม่หลับคับ

แม่......คิดถึงนกใช่ไหม

กบ......คับแม่

แม่......คนเราคิดถึงกันได้นะลูก  แต่อย่าขาดสติเด็ดขาด  อย่างวันนี้ที่กบทำลงไป ถ้าเกิดเป็นอะไร

           ขึ้นมา  คนที่เสียใจก็มีแต่พ่อกับแม่นะ   แล้วถ้านกเค้าดูลูกอยู่เค้าจะเสียใจแค่ไหน  วิญญาณ

           นกก็ไม่สงบ

-*-......ผมหยิบจดหมายนกขึ้นมาอ่านให้แม่ฟัง พอผมอ่านจบแม่ก็พูดว่า

แม่......แม่เข้าใจแล้วนะ ว่าทำไมลูกถึงรักนกมากมายขนาดนี้  ขนาดแม่ไม่เคยเห็น หรือพูดคุย

           แม่ยังรู้สึกรักเด็กคนนี้ได้เลย   เสียดายจริงๆ  แม่น่าจะรู้เรื่องเร็วกว่านี้

           คืนนั้นผมนอนคุยเรื่องนกกับแม่  ตอนที่เริ่มรู้จักกันใหม่ๆ จนเธอมาจากจากผมไป

           เราคุยกันไปเรื่อยๆ จนผมเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้


-*-......ผมตื่นขึ้นมาก็สายมากแล้ว  หลังจากทำธุระเสร็จ ก็ลงมานั่งล้างแผลทายา  แล้วรถ

          แท็กซี่ก็วิ่งมาจอดหน้าบ้านผม   ผมลุกออกไปดู  พ่อของผมก้าวลงมาจากรถ

กบ.....สวัสดีคับพ่อ

-*-......ไม่มีคำตอบ หรือท่าทีใดๆจากพ่อ พ่อผมเดินผ่านเข้าไปในบ้านเหมือนไม่มีผมยืนอยู่ตรงนั้น 

แม่......อ้าว พ่อกลับมาแล้วหรอ  กินอะไรมาหรือยัง

พ่อ......พ่อจะมาขนของ

แม่.......พ่อจะไปไหน   นิดยังยุ่งเรื่องงานอยู่ไม่ใช่หรือ

พ่อ.......พ่อจะกลับประจวบ 

แม่........อ้าว  แล้วเรื่องงานจะทำยังไง  ตอบตกลงเค้าไว้เรียบร้อยแล้วนี่  เกรงใจเค้านะ

พ่อ.......ก็บอกไปว่า พ่อไม่ทำแล้ว  จะเกรงใจมันทำไม  ทีพวกมันยังไม่เกรงใจพ่อเลย

            มีอะไรก็ปิดเงียบ  จนเกิดเรื่องขึ้น  พ่ออายพี่น้องทางพ่อเค้าหมดแล้ว  ถ้ารู้ยังงี้

            พ่อเอามันไปเลี้ยงเองดีกว่า ให้เรียนก็ไม่เรียน ไปเล่นดนตรีบ้าๆบอๆ แถมมีเมีย

           เป็นกระ......อีก   รู้ถึงไหนอายถึงนั่น  พ่อไม่อยู่แล้ว

-*-.......กรรม  ผมทำให้พ่อแม่ทะเลาะกันเพราะผมหรือนี่  แล้วทำไมพ่อต้องว่านกขนาดนั้น

           เค้าผิดตรงไหนนี่  ครอบครัวเราก็ไม่ใช่คนร่ำรวยอะไรเลย 

กบ......พ่อครับ  ไม่ต้องว่าแม่กับพวกพี่หรอกคับ ผมผิดเองคับ ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นมันมาจากผมทั้งนั้น

        ผมจะบอกอะไรพ่อนะคับ ที่ผมไม่เรียนหนังสือ  ที่ผมมาเล่นดนตรี ผมทำทังหมดเพื่อพ่อ

            ผมหวังจะให้พ่อกลับมาอยู่กับผม  แต่ผมผิดที่ผมไปมีเมีย  ไปเอากระ....มาทำเมีย

             ผมถ้าพ่อหน่อยคับ  กระ.......มันเป็นเป็นคนหรือเปล่า  มันต่างกับเรามากหรือเปล่า

-*-........โพ๊ล! เสียงด้ามไม้กวาดบ้านถูกตีมาที่กลางหัวผมเต็ม ของเหลวสีแดงก็ไหลลงมาที่แก้มผม

พ่อ........ต่อไปนี้มึงไม่ต้องมาเรียกกูว่าพ่ออีก  ถ้าพวกมึงคิดว่าดี กูจะไปเอง

กบ........พ่อจำไว้นะคับ  ยังไงผมก็ยังรักพ่อเหมือนเดิน  แล้วผมจะทำให้พ่อรู้ว่า ชีวิตกลางคืนไม่ได้

             เลวเหมือนกันหมด  พ่อเกียจผกระ.......ใช่ไหม ต่อไปนี้ผมก็จะเอาแต่กระ.....มาทำเมีย

-*-......   ผมพูดจบก็เดินออกจากบ้านไปเลย  ผมออกมาแบบไม่มีจุดหมาย  ผมจะไปไหนดี

              ผมเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก  ”แท็กซี่” ผมเรียกรถทันทีเมื่อเห็นมันวิ่งผ่านมา ไป....

              ผมตัดสินใจกลับไปที่หอของนก  (ไม่รู้ผมคิดไปได้ยังไง)  ทันทีที่รถมาถึงหน้าหอนก

              ผมก็พบกับพี่ ร.ป.ภ. ที่ช่วยงัดประตูห้องในคืนนั้น

กบ.........สวัสดีคับพี่ ผมยกมือไหว้พี่เค้า

ร.ป.ภ. .. อ้าวน้อง  จะไปไหนหรือ

กบ.........ผมว่าจะมาดูห้องของนกอ่ะคับพี่

ร.ป.ภ. ...อ๋อ พอดีเลย เจ้าของหอเค้ากำลังจะขนของออกมา พรุ่งนี้เค้าจะเอาพระมาทำบุญ

กบ.........งั้นผมขอขึ้นไปได้ไหมคับ

ร.ป.ภ. ...ตามพี่มา  เด๋วไปขอกับเจ้าของหอเอง

-*-.......... พี่ ร.ป.ภ. พาผมไปพบกับเจ้าของหอ  ผมนั่งคุยกับเจ้าของหออยู่นานเหมือนกัน เพราะ

               แกก็สงสัยว่าทำไม นกถึงมาคิดสั้นแบบนี้ได้

เจ้าของหอ....น้อง ขึ้นไปเลยนะ ส่วนของถ้าจะเอาก็ให้มาขนออกไปนะ พี่จะได้เอาพระมาทำบุญ

กบ.......... ขอบคุณคับพี่  ผมเดินมาหยุดที่หน้าประตูของห้องนก  ผมไม่กล้าที่จะเปิดมัน  ภาพของ

                นกยังคงติดตาผมอยู่    อ้าวกบ มาได้ยังไง ผมหันไปตามเสียงเรียก  พิมนั่นเอง

กบ.......... อยากมาดูห้องนก 

พิม.......... แล้วทำไมไม่เข้าไปล่ะ

กบ........... กบทำใจไม่ได้  ภาพมันยังติดตากบอยู่เลย

พิม...........มา งั้นพิม เปิดให้เอาไหม  เมื่อเช้าพิมก็มาเปิด เจ้าของหอให้มาดูของว่ามีอะไรบ้าง

กบ........... ก็ได้

-*-............พิมเปิดค่อยๆประตูเข้าไป  ผมเดินเข้าไปผมนั่งลงบนเตียง  เผมมองไปรอบๆห้อง

                ของทุกอย่างยังเหมือนเดิน จะต่างกันก็เพียงตอนนี้ไม่มีนกอยู่แล้ว  ผมรู้สึกได้ถึงกลิ่น

                น้ำหอมที่นกใช้ยังมีอยู่

กบ.......... พิม จะกลับไปก่อนก็ได้นะ กบยังอยากอยู่

พิม.......... ไม่ได้เด็ดขาด  เด๋วเกิดกบทำอะไรไปอีก  พิมซวยตายเลย  อ้าว!แล้วหัวไปโดนอะไรมา

กบ...........อ๋อ ผมมีเรื่องมากับพ่อ  พ่อเลยตีผม 

พิม...........กบ  พิมว่านะ กบน่าจะไปเรียนต่อ พ่อกบจะได้สบายใจ  นกมันก็ไปดีแล้ว 

กบ...........คงไม่แล้วล่ะพิม  กบบอกกับพ่อแล้วว่ากบจะไม่ไปเรียนอีก  แต่จะกลับมาเล่นดนตรี

                จะใช้ชีวิตเป็นคนกลางคืนเต็มตัว จะหาลูกสะใภ้เป็นผู้หญิงกลางคืน

พิม...........หา  กบพูดแบบนั้นได้ยังไง  พ่อเค้าก็เสียใจไปใหญ่

กบ............พ่อว่าผมไม่เรียน  หาว่าแม่เลี้ยงผมไม่ดี  ว่านกเป็นกระ....

พิม...........เฮ้อ! ถ้านกมันดูอยู่ มันคงจะนอนตายตาไม่หลับแน่

กบ............พิม ต่อไปนี้ผมจะทำตามที่นกบอก ผมจะตามฝันของผม ผมจะทำให้พ่อผมเห็นว่า

                 ผู้หญิงกลางคืนไม่เหมือนกันทุกคน

พิม............แล้วนี่กบจะเอายังไงต่อ

กบ............ผมว่าจะเช่าห้องนี้ต่อ  เด๋วพอพี่นิดปรับปรุงร้านเสร็จ ผมจะมาอยู่ที่นี่   

พิม............เฮ้อ !  อีกนกมันเลือกคนไม่ผิดจริงๆ   งั้นเด๋วพิมมา จะไปเอายามาใส่แผลที่หัวให้

                   แผลเก่ายังไม่ทันหาย  แผลใหม่มาอีก  ไหนจะแผลใจ   พิมเดินบ่นออกไป
 
-*-............ผมว่าในยามนี้  มีแต่พิมเท่านั้นมั้งที่พอจะคุยกับผมได้เธอเข้าเอายามาใล่แผลที่หัวให้ผม

พิม...........โห แผลใหญ่เหมือนกันนะนี่  ถ้าจะซัดเต็มที่เลย 

กบ...........ทีเดียวเอง ผมนี้เหมือนจะวูบไปเลย

พิม...........กบกินข้าวมาหรือยัง  ถ้ายังเด๋วไปหาอะไรกินกัน  เย็นนี้ต้องไปงานศพนอกอีก

-*-..........ผมออกไปหาอะไรกินกับพิม  เสร็จแล้วกลับมาบอกเจ้าของหอ ว่าผมจะขอเช่าต่อ

                ไม่ต้องไปทำบุญอะไรแล้ว  ผมกลับขึ้นมาบนห้อง  ผมรู้สึกดีขึ้นมาก อาจเป็นเพราะ

                 ผมยังได้เห็นสิ่งของต่างๆในห้องนี้ที่เป็นของนกอยู่  ผมลงมือเก็บกวาดทำความสะอาด

                 แต่ยังคงสภาพเดินไว้  ระหว่างที่ผมกำลังจัดห้องอยู่นั้น ผมก็พบกับกล่องใบเล็กๆ

                 ผมค่อยๆเปิดออกดู  สิ่งที่ผมเห็นในนั้น  มันเป็นหางของตั๋วหนัง ที่ผมกับนกไปดูด้วย

                กันเป็นครั้งแรก (รองต๊ะ) เทปเพลงของ เจเจตริน ชุดฝากเลี้ยง ที่มีเพลงกองไว้ ซึ่งเป็น

                 เพลงที่ผมร้อง แล้วเจอกับนกเป็นครั้งแรก  ผมไม่เสียใจเลยคับที่ผมจะรักเธอ สิ่งที่เธอ

                 ให้ผมมันมีค่ามากมาย สำหรับเด็กอายุ 15 อย่างผม นกต้องมาตายก็เพราะผมอีก  นึกแล้ว

                  น้ำตาของผมก็เริ่มไหลออกมา

                 
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 09:03:10 PM
กองไว้ : เจ เจตริน (http://www.youtube.com/watch?v=H6QbEhjOMEE#normal)

เพื่อน้องรุ่นใหม่นะคับ จะได้เห็นภาพ 
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 09:27:27 PM
CLV ขอต้อนรับครับ  :LK-diwoy

ขอบคุณสำหรับประสบการณ์นะครับ  xxspidy

นั่งอ่านน้ำตาซึมเลย ยิ่งมีหลายๆสิ่งที่คล้ายๆกัน มันไหลออกมาไม่รู้ตัวเลย  xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: nattavit ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 10:46:11 PM
อ่านแล้วเศร้า  xxmsn-cry


นั่งอ่านแล้ว น้ำตามันคลอ อ่ะ

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 21, 2009, 11:23:28 PM
ซึ้งมากๆคับ

รอต่อนะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: OhmDaHip ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 02:24:14 AM
เพิ่งได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้

 xxmsn-cry xxmsn-cry

มารอต่อด้วยคนนะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: nongnong ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 09:50:37 AM
มันเป็นอไรที่เศร้ามากมายครับ

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: TeeRYG ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 11:21:33 AM
เศร้าสุดๆเลย xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 02:19:43 PM
อ่านแล้วน้ำตาจะใหลเลยอะคับ :yoexp51

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 02:39:56 PM
*-*    ผมใช้เวลานั่งจัดของอยู่ในห้องไปเรื่อยๆ อย่างน้อยผมก็รู้สึกดีขึ้น  ก๊อกๆๆ  เสียงคนเคาะประตู  ผมลุก

           ขึ้นไปเปิดประตู   อ้าว พิมนั้นเอง

พิม      ทำอะไรอยู่

กบ      นั่งจัดของในห้องเล่นๆ 
 
พิม      ขยันจัง  พิมเอาขนมมาให้

กบ      ขอบคุณนะพิม 

-*-    พิมกับผมนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ เธอเล่าเรื่องนกให้ผมฟังมากมาย แล้วก็ถึงเวลาที่เราจะต้องไปวัดแล้ว

กบ      พิม เด๋วไปวัดพร้อมกันเลย  เด๋วกบอาบน้ำแต่ตัวก่อน

พิม      แล้วกบมีเสื้อผ้าใส่หรือยัง

กบ      มีแล้ว  กบเอามีทิ้งไว้หลายชุดเหมือนกัน

พิม      งั้น เด๋วพิมไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน  ถ้ายังไงก็ลงไปเรียกที่ห้องนะ

กบ      ครับ

-*-    ผมหยิบชุดสีดำที่อยู่ในตู้ออกมา  เป็นชุดที่ผมเอามาเก็บไว้ที่ห้องนกเวลาที่มานอน ผมมองดูชุดที่หยิบ
           
           ออกมา  แล้วภาพของนกในอดีตก็ออกมาจากในความทรงจำผม   "กบใส่ชุดนี้หล่อมาก   จิงหรอนก 
           
           แสดงว่าทุกทีไม่หล่อสิ  หล่อจ้า! แต่ชุดนี้หล่อมาก นกชอบเสื้อผ้าสีดำ มันดูน่าค้นหาดี"  ผมตื่นขึ้น
         
           จากความรู้สึก  รีบแต่งตัวเพราะใกล้เวลาแล้ว  แล้วรีบลงไปรับพิม

กบ       ก๊อก ๆ ๆ  พิม ผมกบเอง  พิมเปิดประตูออกมา

พิม      แป๊ป! นะกบ  เข้ามานั่งข้างในก่อน  พิมยังแต่งหน้าไม่เสร็จ

กบ      ไม่เป็นไร  เด๋วกบไปรอหน้าหอแล้วกัน

พิม      ไปรอทำไมหน้าหอ  เข้ามารอที่นี่  ไม่ต้องกลัวพิมปล้ำหรอ  เธอพูดพร้อมกับหัวเราะ

-*-    ผมเข้าไปนั่งรอพิมในห้อง  ผมมองไปรอบๆ (สำรวจ) แล้วผมก็ไปสดุดตากับภาพที่วางอยู่บนหัวเตียง
       
           มันเป็นภาพผู้ชาย แต่งตัวก็รู้เลยว่าเป็นทหารแน่นอน 

พิม       รูปแฟนพิมเอง  เธอหันมาบอกผม

กบ       อืม ผมตอบสั้นๆ ไม่ถามอะไรต่อ

พิม       แล้วจะไม่ถามหน่อยหรือไง ว่าอยู่ที่ไหน  ทำงานอะไร

กบ       ทำไมต้องถามด้วย  มันเรื่องส่วนตัวของพิม

พิม       แต่พิมอยากเล่านะ รู้เปล่าว่าคนในรูปนี้เคยจีบนกด้วยนะ

-*-     ได้ยินก็หูบานสิคับ  ใครกันว่ะเคยมาจีบแฟนผม  แล้วทำไมถึงไปเป็นแฟนพิมได้

กบ       เล่าเลย  อยากฟังแล้ว

พิม       ไม่เล่าดีกว่า  ขี้เกียจแล้ว

กบ       ง่า  ไม่เอาน้า  เล่าหน่อนเถอะ  ขอร้องล่ะนะ

พิม       ทีเมื่อกี้ไม่ฟัง  เด๋วไปเล่าบนรถ สายแล้ว

-*-     ผมออกมาเรียกรถแท็กซี่  เพื่อไปงานศพของนก  ระหว่างทางพิมก็เล่าเรื่องของคนในรูปให้ผมฟัง
           
            สรุปว่าไอ้หมอนั้นมันเป็นแขกที่มาเที่ยว  มาจีบนก ดูเหมือ่นว่าตอนนั้นนกจะชอบมัน (ชอบคนใน
         
            เครื่องแบบ)  แต่พอครบไปได้สักพัก ก้ไปกันไม่ได้เพราะมันเจ้าชู้ แถมขี้หึงอีกต่างหากเลยเลิกกัน
         
            มันก็เลยหันมาจีบพิม  (สรุปว่าพิมเก็บตก) แต่พิมบอกว่าตอนนี้ก็ห่างๆไปแล้วเห็นว่าไปติดผู้หญิง
           
            ใหม่ ซึ่งพิมก็ดูเหมือนจะไม่แคร์  รถแล่นเข้ามาถึงบริเวณวัดแล้ว  ผมหยิบตังค์อองมาจ่ายค้าแท็กซี่
     
พิม       อ่ะ พิมช่วยค่ารถ

กบ       ไม่ต้องหรอก  แค่นี้ก็รบกวนพิมมากแล้ว

พิม       แชร์กันออก  กบยังไม่มีรายได้อะไร  อ่ะเอาไป

-*-     เธอยัดเงินใส่มือผมทันที   ผมเดินเข้าไปในศาลาที่ตั้งศพ  เข้าไปจุดธูปบอกนก  "นก กบมาแล้วนะ
 
            วันนี้กบไปที่ห้องของนกมาด้วย  เข้าไปเก็บกวาดทำความสะอาดอ่ะ    กบจะย้ายไปอยู่ที่นั้นแล้วนะ

            คิดถึงนกมากนะ"   ผมมองดูรูปของนก  วันนี้เป็นคืนสวดสุดท้ายแล้วนะ  พรุ่งนี้ผมก็คงจะไม่ได้เจอ
           
            นกแล้ว  (จริงๆตั้งใจจะสวด 3 คืน แต่ทางวัดบอกว่า อีกวันเป็นวันไม่ดี เลยให้วันนี้สวด 2 คืนที

            เดียว  ขณะนั้น  แม่กับพี่โอ๋ก็มาถึงวัดพอดี

กบ       สวัสดีคับแม่  ผมรีบเดินเข้าไปทักแม่

แม่       กบ ไปไหนมาทั้งวันเลย  แม่มาหาที่วัดตั้งแต่เช้าก้ไม่เจอ

กบ       กบไปหอนกมาคับ   กบว่าจะย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นคับ 

แม่       ทำไมไม่มาอยุ่กับแม่ที่บ้านล่ะ  พ่อแกได้ไปแล้ว

กบ       ผมของไปอยู่สักพักนะคับ   อย่างน้อยตอนที่ผมไปอยู่ที่นั้นผมก็รู้สึกสบายใจขึ้น

แม่       งั้นก็ตามใจลูกนะ  ถ้าไม่ไหวยังไงก็กลับมาบ้านเรานะลูก

กบ       ครับแม่ (ผมตอบรับแม่ แต่ผมก็ใจดำพอ ผมไม่ถามถึงเรื่องพ่อเลย)

-*-    งานคืนนี้ คนเยอะกว่าเมื่อวาน  อาจเป็นเพราะพี่นิดโทรไปบอกแขกที่มาเที่ยวร้าน  ก็เลยทำให้มีคน

         ผมคอยจุดธูปส่งให้กับแขก   เสียใจด้วยนะกบ

กบ      พี่อู๊ดนั้นเอง  ขอบคุณคับพี่

พี่อู๊ด    ไว้ว่างๆค่อยคุยกัน  พี่อู๊ดตอบกลับมาพร้อบกับรอยยิ้น

-*-     พี่อู๊ดก็คือแขกประจำของนก (โต๊ะสอง)ที่ผมไม่ค่อยชอบขี้หน้า พิธีทางศาสนาดำเนินไปตามขั้นตอน

           จนถึงตอนงานจะเลิก

พี่นิด    กบเด๋วอย่าเพิ่งรีบกลับนะ  อยู่คุยเรื่องงานวันพรุ่งนี้ก่อน

กบ      ครับพี่  ผมเรียบเดินไปบอกพิมว่าให้รอผมก่อน เด๋วกลับพร้อมกัน

-*-     เราคุยเรื่องเตรีมงานวันพรุ่งนี้กัน  พี่นิดสั่งให้ผมมาแต่เช้า เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเผาแล้ว

         พวกเราคุยกันอยู่นานพอสมควร พี่นิดเลยขอตัวกลับบ้าน  แต่ตอนนี้ผมรู้สุกร้อนๆหนาวๆ
   
         เหมือนจะเป็นไข้ยังไงไม่รู้ ถ้าจะแย่

พี่นิด    แม่ หนูกลับก่อนนะ พี่นิดบอกลาแม่ของผม

แม่      นิด  แม่ฝากไปส่งกบที

พี่นิด    แล้วกบนอนที่ไหน

แม่      กบจะกลับไปนอนที่หอนก

พี่นิด    กบจะไปนอนหอนกหรอ  งั้นเด๋วติดรถพี่ไปเลยทางผ่านอยู่แล้ว

กบ       ขอบคุณคับพี่ แต่พิมจะกลับด้วยนะคับ

พี่นิด    ได้ซิ  ไปชวนพิมมาเลย

-*-     ผมเข้าไปไหว้แม่  แล้วรีบเดินไปตามพิม  ระหว่างทางเราพี่นิกนั่งคุยเรื่องร้านที่กำลัง

          ปรับปรุง  สรุปว่าผมจะได้เข้าไปเล่นแทนพี่หมูแน่ๆ  รถแล่นเข้ามาจอดตรงทางเข้าหอ

กบ     ขอบคุณนะคับพี่นิด

พี่นิด   อ่ะ 

กบ     อะไรกันคับ

พี่นิด  เอาไปติดตัวไว้ใช้ก่อน  ออกมาอยู่ข้างนอกแบบนี้  จะเอาเงินที่ไหนใช้

กบ     ผมพอมีติดตัวบ้างคับ

พี่นิด   เอาไปเถอะ  ไว้ค่อยพูดกัน

กบ     ขอบคุณครับ  ผมยกมือไหว้ พร้อมกับรับเงินจากมือของพี่นิด   

-*-    ผมนับเงินในมือเป็นแบงค์500จำนวน10ใบ(โหทำไมให้เยอะขนาดนี้)

กบ     พิมเดินขึ้นไปก่อนได้ไหม  เด๋วกบซื้อแวะซื้อยาก่อน

พิม     กบไม่สายหรอ

กบ     อืม  รู้สึกเหมือนจะเป็นไข้  สงสัยแผลจะอักเสบ

พิม    ไหนดูซิ 

-*-    พิมเดินเข้ามาจับหน้าผากของผม

พิม     หัวตัวร้อนจี๋เลย

กบ     งั้นเด๋วไปซื้อยาด้วยกัน

-*-   พิมเดินมาซื้อยากับผมที่ร้านตรงหน้าหอพัก 

พิม   เด๋วกบขึ้นไปก่อนนะ  พิมเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จจะตามขึ้นไป

กบ   ตามมาทำไม  เด๋วกินยาเสร็จนอนพักก็หายแล้ว

-*-   เธอเดินไปที่ห้องของเธอ โดยไม่พูดอะไรต่อ  ผมเลยเดินกับห้องเอง
     
         ผมล้าหน้าล้างตา แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยไม่อาบน้ำ เพราะรู้สึกไม่ไหว
 
        แล้ว ขณะที่ผมกำลังจะกินยา ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

กบ    ผมเดินไปเปิดประตู  อ้าว! พิม ยังไม่นอนอีก 

พิม   ขอเข้าไปได้ไหม

กบ    อืม  เข้ามาซิ

พิม    กินยาหรือยัง 

กบ    กินแล้ว ว่ากำลังจะนอน

พิม    งั้นพิมกลับแล้วกัน แว๊ะมาดูเฉยๆ

กบ    ขอบคุณมากนะพิม  ยังไงพรุ่งนี้รบกวนมาปลุกด้วยละกัน

พิม    ฝันดีล่ะ 

กบ    เช่นกันคับ

-*-   คืนนั้น ผมหลัวเป็นตายเลย อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของยาแก้ไข้   ก๊อกๆ
       
          กบ กบ ตื่นหรือยัง

กบ     ผมตกใจ รีบลุกขึ้นไปเปิดประตู  พิมนั่นเอง

พิม     ยังไม่ตื่นหรอ  แล้วเป็นยังไง ค่อยยังชั่วไหม

กบ      ก็ดีขึ้นอ่ะ  เด๋วกบขออาบน้ำก่อนแล้วกัน   

พิม      ได้สิ  เสร็จแล้วลงไปเรียกพิมก็แล้วกัน

กบ       ครับ  (วันนี้แล้วสิที่เราอยู่กับนกเป็นวันสุดท้าย) ผมคิดออกมา

-*-     ผมอาบน้ำเสร็จ  กว่าจะลงไปหาพิมก็จะ 8 โมงแล้ว  เรารีบขึ้นรถ
       
          ตรงไปที่วัดก่อนเลยเพราะกลัวสาย   

กบ     หิวข้าวหรือยังพิม

พิม     ยังไม่หิวหรอก ปกติไม่กินเข้าเช้าอยู่แล้ว  กบล่ะหิวหรือยัง

กบ     เหมือนกัน  แต่คงต้องกินอะไรรองท้องก่อน  กบจะกินยา

-*-    ผมแว๊ะซื้อปาท่องโก้ที่ขายอยู่หน้าวัด กับน้ำเต้าหู้กินรองท้องไป
         
         ก่อน  เพราะต้องกินยา  ผมไม่ลืมที่จะไปจุดธูปบอกนก เหมือนเช่นทุกๆวัน

         ผมเข้าไปคุยกับเจ้าอาวาสเรื่องพิธีการต่างๆ ว่าต้องทำยังไง  เตรียมอะไรบ้าง 

         พี่นิดมาถึงพอดีเลย

พี่นิด  เป็นไงบ้างกบ  งานเรียบร้อยไหม
       
กบ      เรียบร้อยคับ เรื่องผ้าบังสกุล ครอบหมดแล้ว ขาดแต่เรื่องเงินใส่ซองถวายพระเท่านั้นคับ  ว่าจะจัดยังไง

พี่นิด   กบจัดการเลย  อ่ะเอาเงินที่อยู่ในซองไปจัดการเลย

-*-    ผมรับซองสีน้ำตาลมาจากพี่นิด  เปิดดูมีเงินอยู่จำนวนนึง มากอยู่
         
          ผมแบ่งเงินใส่ซอง ที่จะเตรียมไว้สำหรับถวายพระ  แม่ของผมมาถึงพอดี

กบ     สวัสดีคับแม่ 

แม่    หวัดดีลูก  กินข้าวมาหรือยัง       

กบ    เรียบร้อยแล้วคับแม่  แม่ไปนั่งข้างในนะคับ  แขกเริ่มมาแล้ว ผมไปรับแขกก่อน

-*-   แขกเริ่มทยอยกันมาแล้ว  บ่ายสองกว่าแล้ว พิธีทางศาสนาเริ่มต้นขึ้น ตามขั้นตอนของมัน
       
        กบๆ  เด๋วจะเริ่มทอดผ้าแล้วนะ ยังไงก็คอยส่งผ้าให้แขกนะ คับพี่นิด ใกล้ถึงเวลาที่จะนำ
     
       ศพของนก ขึ้นเมนแล้ว   ผมเริ่มเศร้าอีกแล้ว  กบ ไหวไหม (เสียงใคร ผมหันไปตามเสียง)
     
กบ    อ๋อ  พิมนั่นเอง  ไหวคับ 

พิม    เข้มแข็งไว้นะกบ  ไปช่วยกันยกโลงขึ้นเมนกัน

กบ    คับ 
     
-*-  ผมกับแขกที่มาร่วมงาน ช่วยกันเอาดอกไม้ลงจากบนหีบศพของนก  กบถือรูปของนกนะ
     
       พิม ตะโกนบอกผม  ผมพยักหน้ารับรู้    พอถึงเวลาเราช่วยกันยกหีบของนกขึ้นบนเมนทัน
     
       ที  โดยมีผมเดินถือรูปนำ  โดยมีพระคอยเดินจูงสายสิน ขึ้นไปบนเมน  เสร็จแล้วก้เริ่ม
       
        ทอดผ้าบังสกุล  จนถึงการนำดอกไม้จันขึ้นไปวาง  ผมยืนขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน
       
        จนถึงแขกคนสุดท้าย  อ้าวเด๋วจะเปิดโลงก่อนแล้วนะ  ใครจะมาดูก็ขึ้นมาดู เสียง
       
         ส้บปะเหร่อ เรียกญาติที่ต้องการมาดูหน้านกเป็นครั้งสุดท้าย เพราะแกจะทำการเปิด
 
        โลง  ฝาโลงถูกเปิดออก  มีกลิ่นสาปโชยออกมาพอรู้สึกได้  ผมค่อยๆเดินเข้าไปอย่างช้าๆ
       
       น้ำมะพร้าวถูกเทลงไปที่หน้าของนก   ไม่ต่างอะไรกันกับน้ำตาของผมที่ไหลออกมาเปื้อน
     
      แก้มทั้งสองข้างของผม  ผมพยายามเดินเข้าไปให้ใกล้นกมากที่สุด ผมวางดอกไม้จันทร์ลงบน

      ร่างของนก  คำพูดที่ผมพอจะพูดได้ในตอนนั้น มันก็หลุดออกมา    " ขอบคุณมากสำหรับทุกสิ่งที่
     
       นกมอบให้กับผู้ชายคนนี้  ผมจะเก็บนกไว้ในใจตลอดไป  จะตามฝันของตัวเอง  อย่างที่นกต้องการ 

       และจะเป็นคนที่รักนกตลอดไป "
     
     ผมยืมมองหน้านกเป็นครั้งสุดท้าย  ก่อนที่จะยกศพของนกเข้าเตาเผา  .......
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 02:47:29 PM
น้ำตาไหลแล้วอะ

เศร้าจริงๆๆๆๆๆๆๆ xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 03:01:31 PM
เข้ามาเศร้าต่อครับ  xxmsn-cry

ชีวิตคนมันก็เป็นแบบนี้แหล่ะหนอ... xxspidy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 03:07:41 PM
รอต่อนะคับ

ว่าแต่พิม....

รอต่อละกันคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 03:25:44 PM
ขอบคุณทุกๆท่านมากที่ติดตามนะคับ  เรื่องยังอีกยาวนะคับ

ส่วนที่ถามถึงพิม...   ช่วงหลังจากนี้ พิมจะมีบทบาทมากขึ้นนะคับ

นอกจากนกแล้วผมถือว่าพิม  เป็นคนที่ทำให้ผมอยู่ได้ถึงทุกวันนี้นะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 03:27:11 PM
อ่อคับ

รอต่อละกันงับ

 :koyubi-diwa
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 03:32:54 PM
น้ำตามันไหล .....



รอด้วยคนนะครับ



 :singleso-noiy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: EX ยืน-ยัง-เซ : ผมจะเป็นคนดี ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 03:41:13 PM
เศร้าได้ทืี่เลยกระทู้นี้


เรื่องพิมนี่ชักยังไงอยู่นะ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ตัว[D]sakay12<< AnGLe In ThE DaRk NiGhT >> ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 04:01:37 PM
 xxmsn-cry  ซึ่งจังเรยค่ะ

เศร้า !!!! อ่านแร้วน้ามตาซึมเรยค่ะ

เปนกำลังใจให้นะคะ มาต่อไวไว
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 04:18:29 PM
" ขอบคุณมากสำหรับทุกสิ่งที่ นกมอบให้กับผู้ชายคนนี้  ผมจะเก็บนกไว้ในใจตลอดไป  จะตามฝันของตัวเอง  อย่างที่นกต้องการ  และจะเป็นคนที่รักนกตลอดไป "
     

 xxmsn-cry

ประโยคนี้ ยังคงติดตรึงในหัวใจตลอดไป ตราบนานเท่านาน
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 04:44:37 PM
ผมขอยกเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เศร้าสุดในศาลาแห่งนี้เลยอ่ะ xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 07:05:42 PM
-*- ผมยืนมองดูควันที่ลอยออกจากปลายของปล่องเมน  แขกเริ่มทยอยกันกลับกันแล้ว
     
        กบ  เสียงเรีกของแม่ผมเอง

กบ   แม่จะกลับหรือยังคับ

แม่   เดี๋ยวก็จะกลับแล้ว  แล้วกบจะนอนที่ไหนวันนี้

กบ   ผมคงกลับไปนอนที่หอก่อนคับ  แต่เด๋วผมแวะไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านก่อน

แม่   แล้วมีเงินใช้หรือเปล่า

กบ   พอมีอยู่คับ  แม่ไม่ต้องห่วงนะคับ

-*- ผมอยู่ช่วยงาน  จนเสร็จหมดแล้วก็เตรีมตัวจะกลับ  ผมมองหาพิม  เอ พิมไปไหน ผมคิด
       
       ในใจ   กบๆ 

พี่นิด  วันนี้จะกลับไปนอนที่ไหน

กบ     กลับไปนอนหอคับ แต่จะแว๊ะไปเอาเสื้อผ้าก่อนที่บ้านก่อนคับ

พี่นิด   งั้นเด๋วพี่ไปส่ง  จะได้เคียร์เรื่องค่าใช้จ่ายกันด้วย

กบ     ก็ได้คับพี่  แต่เด๋วผมหาพิมก่อนนะคับ

พี่นิด  พิมพี่ให้กลับไปแล้ว พอดีพี่ให้พิมแวะเข้าร้านไปเอากุญแจที่ช่าง

กบ     ครับพี่

-*-  ผมแวะไปเอาเสื้อผ้าที่บ้าน  แม่เป็นห่วงผมมาก  แต่พี่นิดบอกว่าจะคอยดูผมให้ แม่เลย
       
        ดูสบายใจมากขึ้น   

พี่นิด  กบ  เด๋วไปหาอะไรกินกันก่อนก็แล้วกัน  พี่ยังไม่ได้กินอะไรมาเลย รู้สึกหิวแล้ว

กบ     แล้วแต่พี่นิดคับ 

-*-   พี่นิดพาผม  มากินข้าวในร้านอาหารแห่งนึง  บรรยากาศดีเลยทีเดียว  ถ้าจะแพงอยู่

พี่นิด   กบสั่งเลยนะ ตามสบายจะกินอะไรก็กิน  เห็นเหนื่อยมาหลายวันแล้ว

กบ     พี่นิดสั่งดีกว่าคับ ผมกินอะไรก็ได้ 

-*-   พี่นิดสั่งอาหารมา สาม-สี่อย่าง 

พี่นิด   กินเบียร์ไหมกบ

กบ      ไม่ดีกว่าคับ กลัวเมาคับ อีกอย่างผมก็ไม่ค่อยสบายด้วย

พี่นิด   สักแก้วแล้วกัน  กินเป็นเพื่อนพี่

กบ      งั้นก็ได้คับ

-*-   พี่นิดเรียกให้เด็กเสริฟ์มารินเบียร์ให้ผม 

พี่นิด   เออ ! อาทิตย์หน้าร้านเสร็จแล้ว  กบเตรีมตัวไปเล่นแทนหมูได้เลยนะ  พี่คุยกับหมูแล้ว
       
         ส่วนเรื่องเงินเดือน พี่ให้เท่ากับหมู ถ้าไม่พอยังไงก็บอกพี่ก้แล้วกัน

กบ    โห  ผมว่ามันเยอะไปนะคับ  อีกอย่างผมก็ยังเล่นได้ไม่เท่าพี่หมู

พี่นิด  ไม่เป็นไรหรอก ไหนกบจะต้องมาเสียค่าเช่าห้องอีก

กบ    ขอบคุณมากนะคับพี่  เออ ผมเกือบลืม นี่เงินที่เหลือจากใส่ซองของพระคับ ผมส่งถงเงิน
   
        คืนให้กับพี่นิด

พี่นิด  ยังเหลืออีกหรือ เอาเก็บไว้ใช้เหอะ ไม่ต้องเอามาคืน

กบ    ไม่เอาคับ เงินของพี่ แค่ค่าจัดงานศพให้นก พี่ก็หมดไปมากแล้ว

พี่นิด  เอาไปเหอะ  มันเป็นเงินของกบ  เงินก้อนนี้ แขกที่ร้านเค้ารวมกันมาช่วยงานนกไง

         พี่หักเอาออกมาเป็นค่าใช้จ่ายหลักๆหมดแล้ว  เมื่อเช้าเลยเอาส่วนที่เหลือให้กบไป

-*-  ผมพูดอะไรไม่ถูก  เพราะเงินที่อยู่ในถุง มีอยู่อีกประมาณ 5 หมื่นกว่าบาทได้  สรุปว่า

         พี่นิดแทบไม่ต้องออกเงินช่วยงานศพนกเลย เพราะแขกที่ร้านเค้าเอาเงินรวมมาช่วยงาน
 
         ศพของนก

พี่นิด  อย่างไปคิดมาก เงินก้อนนี้ กบจะเอาไปทำอะไรก็แล้วแต่กบ  คิดว่าเป็นเงินของนก
 
         อีกอย่างนกก็เป็นแฟนกบ  พี่คุยกับพวกแขกเค้าหมดแล้วก่อนที่จะเาอเงินก้อนนี้ให้กบ

กบ    ขอบคุณพี่นิดมากนะคับ  ยังไงกบจะไม่ลือพระคุณนี้เลยจริงๆ 

พี่นิด  คิดมาก  พี่ยังมีอะไรให้กบช่วยอีกเยอะ  พี่ไม่ยอมขาดทุนหรอก  เอาทั้งต้นทั้งดอกเลย

         พี่นิดพูดพร้อมกับหัวเราะ

-*-   กว่าเราจะออกจากร้าน ก็จะสองทุ่มแล้ว พี่นิดขับรถมาส่งผมที่ห้อง  ผมก้าวลงมาจากรถ

         พร้อมกับรูปของนก ที่ผมเอามาด้วย

กบ     ขับรถดีๆนะคับพี่

พี่นิด  จ้า พรุ่งนี้เจอกัน
 
-*-   ผมกำลังจะเดินขึ้นหอ แต่นึกถึงพิมขึ้นมา เลยเดินแวะไปที่ห้อง  ก๊อกๆๆ
       
         พิมเปิดประตูออกมา

กบ     กลับมานานหรือยัง

พิม    นานแล้ว  กบเพิ่งมาถึงหรอ

กบ     อืม พอดีไปกินข้าวกับพี่นิดมา

พิม    ว้า เราหรือก็รอ กะว่าจะรอกินพร้อมกบ

กบ    กรรม  ผมไม่รู้จิงๆ เห็นพี่นกว่าให้พิมไปเอากุญแจอะไรที่ร้าน

พิม    อืม  ตอนแรกว่าจะกลับพร้อมกับกบ พอดีพี่นิดบอกว่าให้มาร้านก่อน เด๋วรับกบมาส่งเอง

กบ    แล้วตกลงนี่กินข้าวหรือยัง

พิม   ก็ยังนะซิ  จะหลอกทำไม

กบ    งั้นออกไปหาอะไรกินกัน  แต่กบฝากรู้นกไว้ก่อนนะ เด๋วจะกลับมาเอา

-*-  สรุปผมต้องพาพิมออกไปกินข้าวอีกรอบ  ผมกินไม่ได้แล้วไปนั่งคุยซะมากกว่า

        ส่งพิมพี่ห้องเสร็จ ผมก็กลับมาถึงห้อง  ผมเอารูปของนกว่างไว้บนหัวเตียง  แล้ว

         รีบอาบน้ำก่อนเลย  เพราะง่วงมาแล้ว  พรุ่งนี้ผมต้องไปที่วัดอีกที เพื่อไปเก็บกระดูกนก

-*-  ผมตื่นนอนแต่เช้าเลยวันนี้ ไม่ต้องมีใครมาเรียก   อาจเป็นเพราะผมได้นอนเต็มที่

       เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องนก ผมนอนคืนนึง ไม่เกิน 3 ชม.   ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวเพราะ
 
        ถ้าสายกว่านี้ รถจะติดเอาได้   แต่ว่าจะชวนพิมไปด้วยดีไหม

กบ   ผมลงมาเคาะประตูเรียกพิม 

พิม   อ้าวกบ  เข้ามาก่อนซิ

กบ    พิม  กบจะไปเก็บกระดูกของนก  พิมจะไปด้วยกันไหม  แต่ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร

พิม    ก็ได้ รอเด๋วนะเปลี่ยนชุดก่อน

-*-   ผมนั่งแท็งซี่ ไปถึงวัดก็ 8 โมงกว่าแล้ว  ไปถึงเจอพี่สับปะเหร่อรออยู่แล้ว แกกำลัง

        เตรียมเอาเถ้ากระดูกของนกออกมาจากเตา  ผมไปนิมนต์พระมาสวดทำพิธีตามประ

         เพณี    ผมเอาเงินที่พี่นิดให้ผมมาส่วนหนึ่ง  บริจาคซื้อกำแพงให้นกไว้ 1 ช่อง เพื่อที่

         จะเอาเถ้ากระดูกของนก ไปเก็บไว้ในนั้น  อีกส่วน 1 ผมว่าจะเอาไปลอยอังคาร

กบ     พิม เด๋วไปพระประแดงกัน

พิม     จะไปทำไม

กบ     กบจะเอากระดูกนกไปลอยอังคาร  พี่สับปะเหร่อแกบอกว่าให้ไปพระประแดง มันเป็น

          ปากน้ำ  วิญญาณนกจะได้ไปสู่สุขติ

พิม      ตามใจจ๊ะ  ถ้านกมันเห็นมันคงมีความสุขนะ

-*-   ผมไปถึงสุมทรปราการ ตามที่รถแท็กซี่พาไป  แล้วเช่าเรือออกไปกลางปากแม่น้ำ

          ผมกับพิม ช่วยกันแกะเถ้ากระดูกของนก ซึ่งห่ออยู่ในผ้าขาว  พอถึงกลางแม่น้ำเรือ

          ก็จอด  ผมนำเถ้ากระดูกของนกลอยลงไปที่แม่น้ำ

กบ      พิม ต่อไปนี้นะ ผมจะตั้งใจทำงาน ขยันซ่อม  จะทำตามฝันของผม นกจะได้สบายใจ

พิม      จ้า  พิมก็จะเป็นกำลังใจให้อีกคนนะ

-*-   ผมกลับถึงหอก็เย็นแล้ว เพราะเราแวะเที่ยวฟามจรเข้ต่อ   รถเลี้ยวเข้ามาจอดที่หอ

           ขณะที่ผมกำลังจะเดินขึ้นหอ  ก็มีเสียงคนเรีกผม  กบ

กบ       อ้าว สวัสดีคับพี่นิด  มานานหรือยังคับ

พี่นิด    สักพักแล้ว  แล้วกบไปไหนมา

กบ       ผมไปเก็บกระดูกนกมาคับ  เลยชวนพิมไปด้วย

พี่นิด     แล้วทำไมไม่บอกพี่ล่ะ  พี่จะได้ไปส่ง

กบ        ผมเกรงใจพี่อ่ะคับ  เห็นเหนื่อยมาหายวันแล้ว  เออ แล้วพี่นิดมีอะไรหรือเปล่าคับ

พี่นิด      ก้เปล่านะ พอดีผ่านมาธุระแถวนี้  พรุ่งนี้ว่างหรือเปล่าล่ะ

กบ       ช่วงนี้ก็ไม่ไปไหนคับ  แต่กะว่าจะไปดูคีย์บอร์ดสักหน่อยคับ ถ้าไม่แพงจะซื้อมาไว้ที่ห้อง

พี่นิด    งั้นเด๋วพรุ่งนี้พี่มารับแล้วกัน 

-*-     ผม งงๆ วันนี้พี่นิดมาแปลกๆ  ผมเดินไปส่งพิมที่ห้อง

กบ       ผมไปแล้วนะพิม  ไว้พรุ่งนี้เจอกัน

พิม       จ้า  ฝันดีนะ

-*-    ผมกลับเข้าห้อง  หยิบเทปที่ซื้อมาใหม่ พิมเป็นคนเลือกให้  ผมนอนฟังไปเรือยๆ

           ผมมาสดุดหูที่เพลง ๆนึง ผมฟังจนจบแล้วถอยหลังฟังใหม่  มันทำให้ผมคิดถึงนกขึ้นมา

            ถึงแม่ผมจะดูดีขึ้นเหมือนว่าผมจะทำใจได้แล้ว แต่ลึกๆผมก็ยังคิดถึงนกของผมตลอด

            เวลา  ผมถอยหลังเทปเปิดกลับไปกลับมาฟังแต่เพลงนี้ จนผมเผลอหลับไป
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 07:07:57 PM
Christina Aguilar คริสติน่า อากีล่าร์ หัวใจขอมา (http://www.youtube.com/watch?v=kXblYgAnZwQ#normal)

ฟังกันนะคับ โดนใจผมมากในตอนนั้น
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 07:50:33 PM
รอต่อนะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Tuvia ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 09:45:18 PM
ขอบคุณมากครับ สำหรับการแบ่งปันเรื่องราว

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 10:23:53 PM
-*-   เมื่อคืนผมหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้  ตื่นขึ้นมารู้สึกสบาบกว่าทุกๆวัน  เอ  ลงไปนั่งเล่นที่ห้องพิมดีกว่า 

ผมคิดในใจ  ผมเลยรีบอาบน้ำแต่งตัว    ก๊อกๆๆๆ   กรรม! ใครมาเคาะประตูแต่เช้าเลย  ผมรีบใส่เสื้อก่อนที่จะ

เดินไปเปิดประตู 

กบ     อ้าว! พิม

พิม    เพิ่มตื่นหรา

กบ    ตื่นนานแล้วเหมือนกัน  พอดีเพิ่งอาบน้ำเสร็จ  แล้วพิมมีธุระอะไรหรอ

พิม    จะมาชวนไปชื้อของใช้  ไม่รู้กบจะไปไหม

กบ     ก็ได้  เออ แต่ว่ากบนัดพี่นิดไว้  แต่ก็ไม่รู้อีกว่าพี่นิดจะมากี่โมง

พิม     งั้นกบรอพี่นิดที่นี่ดีกว่า  พิมไปเองก็ได้

กบ     ไม่เป็นไรมั้ง  ถ้ายังไงเราไปกันก่อน  แล้วรีบกลับมาน่าจะทัน

พิม     จะดีหรา

กบ     ไปๆ รีบๆเข้าเด๋วก็ไม่ทัน

-*-   ผมกับพิมกำลังเดินออกมาที่หน้าหอเพื่อเรียกรถ  เป็นจังหวะเดียวกันกับทีพี่นิดเลี้ยวรถเข้ามาพอดี
 
พี่นิด   อ้าว กบจะไปไหน

กบ      สวัสดีคับพี่  พอดีว่าจะไปซื้อของใช้คับ พอดีพี่มาก่อน

พี่นิด    งั้นก็ขึ้นรถไปด้วยกัน

-*-    พิมมองหน้าผม

พิม       งั้นพิมไปเองดีกว่า  พอดีจะรีบกลับห้องด้วย

กบ       อ้าว ไปด้วยกันก็ได้พิม

พี่นิด     นั่นซิ ไปด้วยกันแหละ

พิม        ไม่เป็นไรคะ พอดีพิมลืมของที่ห้องด้วย  จะกลับเข้าไปเอาก่อน

-*-     สรุปว่า ผมไปกับพี่นิดสองคน   

พี่นิด     กบจะไปดูคีย์บอร์ดที่ไหน

กบ        ว่าจะไปดูของมือสองแถวหลังกระทรวงคับ  ราคาไม่แพง

พี่นิด      พี่ว่าซื้อใหม่เลยดีกว่า  เราใช้เล่นเป็นอาชีพ

กบ         แต่มันแพงคับ  อีกอย่างผมก็ยังมีเงินไม่เยอะ

พี่นิด      งั้นไปดูก่อนแล้วกัน  ถ้าถูกใจยังไงค่อยว่ากันอีกที

-*-     พี่นิดพาผมไปที่ร้านขายเครื่องดนตรีแถวสะพานหัวช้าง  เลือกกันอยู่พักใหญ่

กบ        ไม่ไหวคับพี่  ตัวละต้อง 30,000 กว่า ผมไม่มีเงินเยอะขนาดนั้น  ไว้ค่อยมาใหม่ดีกว่า

พี่นิด      เอาหยั่งงี้ พี่ออกเงินให้ก่อน แล้วพอกบทำงาน พี่ค่อยหักเงินเดือนเอา ดีไหม

กบ         แต่ผมเกรงใจพี่

พีนิด      ไม่ต้องเกรงใจ  ยังไงพี่ก็หักเงินกบ ตกลงเอาตัวนี้แน่นะ

-*-      เป็นอันว่าพี่นิดซื้อให้ผมก่อน แล้วค่อยไปหักเงินเดือนผมเอา  (ผมว่ามันก้ดีนะ)

พี่นิด      เด๋วพี่แว๊ะ  ชื้อของที่มาบุญครองก่อนนะ

กบ         ได้คับพี่

-*-      ผมกลับถึงหอก็บ่ายแล้ว 

กบ         แว๊ะขึ้นห้องก่อนไหมคับ

พี่นิด      ไว้วันหลังก็แล้วกัน พี่กลับก่อนนะ

กบ         ขับรถดีๆนะคับ

-*-      ผมเดินแบกกล่องคีย์บอร์ดจะเอาไปเก็บไว้บนห้อง แต่ผมตัดสินใจแว๊ะดูพิมก่อน
   
              กุญแจไม่ได้ล็อกสายยู แสดงว่าอยู่  ก๊อก ๆ ๆ ๆ พิม กบเองนะ

พิม         กลับมาแล้วหรอ 

กบ          แล้วพิมกลับมานานหรือยัง

พิม          ยังไม่ได้ไป

กบ           อ้าว  โกรธกบหรือเปล่านี่

พิม          โกรธเรื่องอะไร  ?   

กบ           งั้นเด๋วออกไปกันต่อก็ได้  กบว่างยาวแล้ว

พิม           อืม เธอทำท่าคิด  ก็ได้  แต่กบต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวเย็นนะ

กบ           ได้เลย  งั้นเด๋วกบเอาของไปเก็บก่อน

-*-        ผมพาพิมอออกไปเดินเล่นแถวสยาม  แล้วแว๊ะหาข้าวเย็นกินกันแถวนั้น

พิม           กบจะกลับห้องเลยหรือเปล่า

กบ            แล้วแต่พิมนะ

พิม            งั้นดูหนังด้วยกันก่อนไหม

กบ            ขอโทษนะพิม  กบยังไม่อยากดู  (ผมยังทำใจไม่ได้เพราะผมดูหนังกับนกเป็นคนแรก)

พิม            ไม่เป็นไร งั้นก็กลับบ้านเลย

กบ             หง่า เอางี้ไหมไปหาเพลงฟังกันดีกว่า  ขอพักผ่อนสักวัน พรุ่งนี้ต้องเตรีมซ้อมแล้ว

                  ตกลงไหมพิม

พิม             ก็ได้  ตามใจกบแล้วกัน

-*-         เป็นอันว่าผมไปหาร้านนั่งฟังเพลงกัน  พิมเป็นคนคุยเก่งมากๆ หาเรื่องมาคุยได้ไม่มีหมด

พิม             เมาหรือยัง 

กบ              มึนๆแล้วเหมือนกัน   พิมล่ะเมาหรือยัง

พิม              ก็มึนๆนะ  แต่ไม่ถึงกับเมา  กบอยากกลับแล้วหรอ

กบ              เฉยๆนะ แล้วแต่พิม

พิม             งั้นไปออกกำลังกันดีไหม

กบ             ออกกำลังอะไรตอนนี้  จะสี่ทุ่มแล้ว

พิม            อืม  จะไปไหมล่ะ ถ้าไป เด๋วพิมจะพาไป

กบ             ตามใจ ไปก็ไป

-*-         สรุปเธอพาผมไปผับเฉยเลย ก็ดีคับไม่เหงาดี 

พิม             ออกไปเต้นกัน 

กบ             กรรม ผมเต้นไม่เป็น หัวเด้ดตินขาดยังไงก็ไม่เอา

-*-         พิมพยายามจะลากผมออกไป  แตผมไม่ยอมท่าเดียว ผมนั่งดูโต๊ะอื่นเต้นอยู่พักนึ่ง ดีเจก็เป็น
                 
                 เพลงช้า

พิม             เพลงช้าแล้ว  ออกไปสโลกัน พูดไม่พูดเปล่ายังลากผมออกไปข้างๆโต๊ะอีก

                  มาเด๋วสอนให้....
   
               



     
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 10:33:37 PM
1st  :dookdik13:

ลงต่อเนื่องมากๆครับ  :yoexp52
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 10:39:52 PM
รอต่องับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Swensens Lover ที่ พฤศจิกายน 22, 2009, 11:25:03 PM
รู้สึกเหมือนกำลังจะเ้กิดศึกแย่งชิง  เจ้าชายกบ  :koyubi-diwa
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 09:44:18 AM
ติดหนึบเลยแฮะผม...

เรื่องพิมนี่ยังไม่เท่าไหร่ พอเดาได้ แต่ผมว่าพี่นิดนี่ชักจะยังไง ๆ อยู่นะ... :dookdik21:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 10:02:51 AM
ติดตามอย่างต่อเนื่องนะคับ :Ont-hodsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 10:35:44 AM
กระทู้ที่ 2 ครับ

ที่คนรักต้องกลายเป็น นางฟ้าตัวจริง

ดีใจแทน ท่าน Kobzapza

ที่คนที่ท่านรัก ได้เป็นนางฟ้าจริง ๆ น้อยคนมากครับ

ที่จะได้หัวใจ จากนางฟ้า และยิ่ง หัวใจที่มีความรัก บริสุทธิ์ แบบน้อง นก

ขอให้ นางฟ้า นก อยู่ในใจของท่าน kob ไปนานนะครับ



นี่แหละครับ หัวใจที่บริสุทธิ์ ของคน 2 คน

แต่ไม่อาจจะคู่กันได้

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ขำเนอะ ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 01:17:28 PM
สงสัยเจ้าของกระทู้ต้องรุ่นราวคราวเดียวกับผมแน่เลย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: olanla ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 02:53:31 PM
ขอบคุณมากครับ

เหมือนดูหนังยาวๆเรื่องนึง แล้วได้ข้อคิด
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: nongnong ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 04:30:40 PM
ติดเลย ครับ น่าติดตามมากมาย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 05:55:37 PM
ขอบคุณนะคับทุกๆกำลังใจ

ขออาบน้ำก่อนนะคับ พอดีวันนี้งานเยอะมา  เชียงใหม่ตอนนี้หนาวมาก     :6:

เด๋วจะรีบมาต่อเลยคับ

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 06:23:39 PM
-*-      แสงแดด ส่องเข้ามากับทบกับใบหน้าของผมที่กำลังหลับอยู่      ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาพยายาม

สลัดความง่วงให้ออกไปให้หมด  ผมลุกขึ้นแล้วหันไปมองรูปของนกที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง  เวลาที่ผม

อยู่ในห้องนี้  นอนบนเตียง  เห็นสิ่งของต่างๆที่อยู่ในห้อง  มันทำให้ผมยังรู้สึกเหมือนกับว่านก ยังอยู่

กับผมตลอดเวลา   ผมจะหยิบจfหมายของนกที่เขียนถึงผมขึ้นมาอ่านทุกครั้งที่ผมคิดถึงนก   บางที

ผมก็ตั้งคำถามกับตัวเอง  ว่าผมจะลืมนกได้ไหม   ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนั้น  พิมก็มา

เคาะปะตูเรียกผม

กบ     เข้ามาก่อนสิ พิม    ผมเรียกพิมให้เข้ามาในห้อง 

พิม      เพิ่งตื่นหรอกบ

กบ     อืม!  นั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ

พิม     คิดถึงนกหรอ

กบ     ก็มีบ้างนะ  มันมาเป็นช่วงๆ   ว่าแต่เมื่อคืนนี้เมาไหม

พิม     นิดหน่อย  แล้วกบล่ะ

กบ     เมาเลย  อิอิ

-*-     เรานั่งคุยกันไปเรื่อยๆ  ผมรู้สึกว่าช่วงที่ผมอยู่กับพิม  มันทำให้ผมหายคิดถึงนกไปได้บ้าง

กบ     อาทิตย์หน้าร้านก็จะเปิดแล้ว  วันนี้ว่าจะต่อเพลงใหม่ๆซะหน่อย  หยุดไปหลายวัน

พิม     อยากให้ร้านเปิดเร็วๆ   ช่วงนี้เงินเริ่มหมด  เธอหัวเราะตาม

กบ     เออ  เทปที่พิมให้มา   กบขอยืมก่อนนะ   มีอยู่เพลงชอบมาก  จะแกะไปเล่นที่ร้าน

พิม     ยืมอะไรกัน  พิมซื้อมาให้กบฟังซะหน่อย  ว่าแต่กบชอบเพลงอะไร?

กบ     ชอบเพลงหัวใจขอมา  มันตรงกับชีวิตกบดี 

พิม     ว่าแล้วกบต้องชอบเพลงนี้  งั้นเด๋วพิมกลับก่อนนะ  จะออกไปซื้อของกินด้วย  กบจะเอาอะไร

หรือเปล่า

กบ     งั้นกบฝากซื้อข้าวเที่ยงเลยล่ะกัน  อะไรก็ได้ที่อร่อยๆ

พิม     แล้วอะไรล่ะที่มันอร่อยๆ

กบ     พิมว่าอะไรอร่อย  กบก็ว่าอร่อยแหละ

พิม     แหม!  ปากหวานอย่างนี้  ถึงว่า

กบ     ถึงว่าอะไร  บอกมาให้หมดนะ

-*-     ผมนั่งแกะเพลงใหม่   ตั้งใจว่าจะเอาไป เล่นในวันเปิดร้านใหม่   แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

สงสัยพิมกลับมาแล้ว  ผมนึกในใจพร้อมกับเดินไปเปิดประตู

กบ     อ้าว!  สวัสดีคับพี่นิด  (มาได้ยังไงวะ ผมคิดในใจ)

พี่นิด     หวัดดีจ๊ะ  ทำอะไรอยู่

กบ     เปล่าๆ คับ  แล้วพี่นิดไปไหนมาคับ

พี่นิด     มาหากบไม่ได้หรอ  แล้วนี่จะไม่ชวนเข้าห้องหรือไง

กบ     ขอโทษคับ  ผมรีบเชิญพี่นิดให้เข้ามาในห้อง  อึดอัดหน่อยนะคับห้องมันแคบไปหน่อย

พี่นิด     พี่ว่าไม่หน่อยนะ   แล้วนี่กบทำอะไรอยู่

กบ     ผมนั่งแกะเพลงใหม่อยู่คับ  จะเอาไปเล่นตอนร้านเปิด

พี่นิด     ขยันจัง 

กบ     ว่าแต่พี่นิดมีธุระอะไรหรือเปล่าคับ

พี่นิด     ต้องมีธุระหรือ ถึงจะมาหากบได้

กบ     เปล่าคับ 

พี่นิด     พี่เอาของมาให้  อ่ะ

-*-     พี่นิดส่งถุงกระดาษให้ผม  ผมรับมาพร้อมกับเปิดมันดู

กบ     นี่มันอะไรกันอ่ะคับ

พี่นิด     พี่ให้กบเอาไว้ใช้

กบ     ผมรับไม่ได้หรอกคับพี่  มันแพงจะตาย  แล้วอีกอย่างผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องใช้

พี่นิด     จำเป็นสิ  ออกมาเช่าหออยู่คนเดียว  เวลามีเรื่องอะไรจะได้โทรติดต่อกันได้ ส่วนค่าราย

เดือน  บิลจะไปเก็บที่บ้านพี่เอง

กบ     ไม่เอาดีกว่าคับ   แค่นี้ผมก็เกรงใจพี่จะแย่แล้ว  พี่ช่วยผมหลายเรื่องเลย

พี่นิด     ไม่เป็นไร พี่เต็มใจช่วย  แล้วอีกอย่างแม่กบก็ฝากพี่ดูแลกบด้วย  งั้นเดี๋ยวพี่กลับแล้ว มีอะไรก็

โทรไปหาพี่นะ

-*-     สรุปผมเลยต้องรับโทรศัพท์มือถือไว้   (สมัยก่อนไม่ต้องพูดถึงคับคนระดับผมไม่มีปัญญาใช้

แน่ๆ)  ผมเริ่มรู้สึกอึดอัด กับการที่พี่นิดเข้ามายุ่งกับชีวิตผม  ผมกลัวเป็นหนี้บุญคุณแก่จริงๆ พอพี่นิด

ออกไปได้สักพัก  พิมก็กลับมาพอดี

กบ     พิมซื้ออะไรมา 

พิม     ส้มตำไก่ย่างไง  อย่าบอกนะว่าไม่ชอบ  กบบอกเองนะว่าพิมชอบอะไรกบก็ชอบ

กบ     กรรม (ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่)   เออ พิม  เมื่อกี้พี่นิดมาที่นี่

พิม     หรอ  ไปไหนแล้วล่ะ

กบ     กลับไปแล้ว

พิม     แล้วพี่นิดมีธุระอะไรกับกบหรือเปล่า

กบ     พี่นิดเอาโทรศัพท์มาให้กบไว้ใช้

-*-     ผมสังเกตว่าสีหน้าของพิมเปลี่ยนไปทันที 

กบ     พิมมีอะไรหรือเปล่า

พิม    ให้พิมพูดตรงๆนะกบ  พิมว่าท่าทางพี่นิดอะไรกับกบแน่ๆ

กบ     คิดอะไร  พี่นิดเป็นเพื่อนกับพี่ของกบนะ  จะมาคิดยังไง

พิม     เชื่อซิ  พิมเป็นผู้หญิงด้วยกันดูออก

-*-     ผมเก็บมาคิดเลยคับ  เจอพิมพูดแบบนี้  ผมแทบจะเอของไปคืนพี่นิดเลย

พิม     เป็นอะไร  นั่งเงียบเลย   คิดมากน่า  มีคนรัก ดีกว่ามีคนเกียจนะ

กบ     รักแบบบี้ไม่ไหวนะพิม  รุ่นพี่เลย  (พิมกับผมหัวเราะกัน)

พิม     คิดมาก มากินส้มตำกัน

-*-     สรุปว่าวันนั้นผมก็เลยต้องกินส้มตำ เพราะดันไปปากไม่ดีคิดแล้วเศร้า

กบ     เออ พิม พรุ่งนี้กบจะไปหาแม่ พิมไปด้วยกันไหม

พิม     จะพาไปดูตัวหรา   เธอพูดแห่ยผม   แต่ไม่เอาดีกว่าเด๋วนกมันมาหลอกเอา

-*-      ผมหน้าซึมลงไปทันที ที่พิมพูดถึงนก   เพราะผมเคยคิดที่จะเอานกไปให้แม่ดู

พิม     ขอโทษนะกบ  พิมพูดเล่น

กบ     ไม่เป็นไร  แค่คิดถึงนกก็เท่านั้นเอง  เพราะกบเคยบอกกับนกว่าจะพาไปหาแม่

พิม     แล้วนึกยังไงถึงจะพาพิมไปบ้าน

-*-     เออ!  (แล้วเรานึกยังไงถึงจะพาพิมไปบ้าน) 

กบ     ก็หาเพื่อนคุยแก้เหงาอ่ะ

พิม     หา   คิดแค่นี้เองหรา  งั้นจ่ายค่าดื่มมาซะดีๆ

-*-     เรานั่งกินส้มตำกัน (ดูเหมือนพิมจะชอบมากนะ  แต่ผมไม่ต้องพูดถึง) เสร็จแล้ว

  ผมก็นั่งต่อเพลงใหม่จนเสร็จ  ส่วนพิมนอนหลับอยู่บนพื้นข้างๆตัวผม  ผมว่านะ

ถ้าผมไม่เจอนกก่อน ผมคงจะรักเธอไปแล้วก็ได้

กบ     ตื่นแล้วหรือพิม

พิม     อืม  เผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ ว่าจะนอนเล่นสักหน่อย

กบ     ขนาดนอนเล่นนะนี่  เออ!  พิม  กบเล่นเพลงที่พิมซื้อมาให้ได้แล้วนะ  จะลองฟังหรือเปล่า

พิม     ยังไม่ฟัง  เอาไว้ฟังวันที่ร้านเปิด

กบ     ก็ได้

พิม     งั้นพิมกลับห้องก่อนดีกว่า  เบื่อหน้าคนแถวนี้

-*-     พออยู่คนเดียว  ก็อดคิดถึงนกไม่ได้ ขณะที่ผมกำลังคิดไรเพลินๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

กบ     สวัสดีคับ

พี่นิด     พี่นิดเองนะ  ตอนนี้ทำอะไรอยู่

กบ     ก็ไม่ได้ทำอะไรคับ  นั่งเล่นเฉยๆ

พี่นิด     งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับนะ  พอดีพี่ว่าจะไปแว๊ะไปดูร้านเพื่อนหน่อย

กบ     ก็ได้คับ งั้นเด๋วผมแต่งตัวรอเลยละกัน

-*-     ผมแต่งตัวเสร็จ เลยกะว่าจะเดินลงมารอพี่นิดที่หน้าหอ  ระหว่างทางเจอกับพิมเข้าโดยบังเอิน

กบ    อ้าวกบ  แต่งตัวหล่อจะออกไปไหน

กบ     พอดีพี่นิดชวนไปดูร้านของเพื่อนแก  กบเลยว่าจะไปเป็นเพื่อน

พิม     แหม! ว่าจะมาชวนไปนั่งกินข้าวที่ห้องพิมพอดี  โดนแย่งเฉยเลย

กบ     งั้นเด๋วจะรีบกลับมา  เออ แล้วพรุ่งนี้ตกลงจะไปหาแม่กับกบไหม

พิม     รอดูคืนนี้ก่อน  ถ้าทำตัวดี ก็จะไป   แล้วกลับมาถึงเมื่อไหร่แวะมาบอกด้วย

กบ     โอเค  งั้นผมไปก่อนนะ

-*-     ผมไปรอพี่นิดหน้าหอสักพัก  พี่นิดก็มาถึงพอดี

กบ     ร้านเพื่อพี่นิดอยู่แถวไหนคับ

พี่นิด     ซอยทองหล่อ 55   แต่เดี๋ยวหาอะไรกินกันก่อน  พี่หิวแล้ว

-*-      เราแวะกินข้าวกัน ที่ร้านอาหารซีฟู๊ด แถวๆสุขุมวิท 

พี่นิด     กบพี่ว่าจะจ้างดีเจมาเปิดแผ่นที่ร้าน  ช่วงพักของดนตรี  กบว่าดีหรือเปล่า

กบ     แล้วแต่พี่นิดคับ  ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่

พี่นิด     พยายามดูพี่เวลาทำงานไว้นะ  อีกหน่อยจะได้ดูแลแทนพี่ได้  พอร้านอยู่ตัวพี่จะให้กบดูแล

แทน  พี่จะได้ไปเปิดร้านใหม่

-*-     ผมฟังแล้วใจคอไม่ค่อยดี  หรือจะเป็นแบบที่พิมบอกหรือนี่   เรามาถึงร้านก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว

ร้านดูดีมากเลย  ถ้าจะแพงมากด้วยเท่าที่ดูจากรถที่จอดอยู่หน้าร้าน   เด็กรับรถเดินมาเปิดเข้ามา

หาพี่นิด    พร้อมกับเปิดประตูให้  พี่นิดส่งลูกกุญแจรถให้กบเด็ก   ผมเดินตามหลังพี่นิดเข้าไป

ในร้าน

พี่นิด     ร้านนี้แขกเยอะมาก   เพื่อนพี่เปิดมาจะสองปีแล้ว  เดือนๆนึงได้หลายแสน  พี่นิดบอกกับผม

-*-     ผมเดินตามพี่นิดเข้าไปในร้าน  พนักเดินเข้ามาไหว้พี่นิดกับผม  พร้อมกับพาเราเดินเข้าไปข้าง

ใน ร้าน   ภายในร้านตบแต่งได้สวยมากคับ (ตามความรู้สึกผมนะคับ)   ไงนิด ! เสียงของผู้ชายวัย

กลางคน ร้องเรียกพี่นิดเมื่อหันมาเจอเรา

พี่นิด     กบ  นี่พี่บอยนะเป็นผู้จัดการที่นี่

กบ     สวัสดีคับพี่บอย ผมยกมือไหว้แก

พี่บอย     สวัสดีคับ   มานั่งก่อน

-*-     ผมกับพี่นิด เดินไปนั่งยังโต๊ะด้านหน้าของเวทีเลย

พี่บอย     ลมอะไรพัดมาได้ว่ะนิด

พี่นิด     พาน้องเค้ามาดูร้าน

พี่บอย     แล้วดื่มอะไรกันดี   

พี่นิด     กบ กินเหล้าได้ไหม

กบ     ก็ได้คับ แล้วแต่พี่นิดแล้วกัน

พี่นิด     บอย  เปิดเมมเลยล่ะกัน

บอย     อืม  งั้นรอแปป เด๋วจัดให้

-*-     พี่นิด กับพี่บอยนั่งคุยกัน  ส่วนผมนั่งดูดนตรีที่กำลังเล่นอยู่บนเวที   ดนตรีที่นี่เล่นเป็นวง 3 ชิ้น

ฝีมือดีเลยที่เดียว ส่วนใหญ่เป็นเพลงสากลเก่าๆ  (คงเหมือนกับแขกที่มาเที่ยว มีแต่แก่ๆ)  ระหว่างที่

ผมกำลังนั่งฟังเพลงเพลินๆอยู่   กบ นั่งเงียบเลยนะ  เรียกน้องมานั่งด้วยไหม เด๋วพี่เรีกให้ พี่บอยถาม

กบ     ไม่ดีกว่าคับ  ผมชอบฟังเพลง 

พี่นิด     ขึ้นไปร้องเพลงไหม ที่นี่เค้าก็ให้แขกขึ้นไปร้องได้

พี่บอย     ร้อยได้นะกบ  เด๋วพี่บอกนักดนตรีให้

กบ     ก็ได้คับ (ดีกว่าอยู่เฉยๆผมคิด)
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ออดี้ เอสหก(สถานะ:โดนทิ้ง) ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 06:37:51 PM
เอาหละงานนี้มีแต่คนจ้องจะขี่Porsche กันเป็นแถวเลย รอต่อนะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 07:29:39 PM
เหมือนเรื่องนี้จะใกล้ๆตัวยังไงชอบกล xxseedd
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kimjiman ที่ พฤศจิกายน 23, 2009, 07:58:56 PM
เอาหละงานนี้มีแต่คนจ้องจะขี่Porsche กันเป็นแถวเลย รอต่อนะครับ


ไอ่นี่เล่นมุก ตรูก็คิดตั้งนาน porsche อารายวะ??

หมายถึง 911 "เจ้าชายกบ" อ๊ะป่าววะ??  :dookdik26:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 01:55:52 AM
ไม่ได้อ่าน 3-4 วัน รวดเดียวเลย...
 
ก่อนอื่น เสียใจด้วยคับ กับ น้องนก xxmsn-cry

ผมว่า แม่คุณ เป็น คุณแม่ที่น่ารักมากเลยคับ จากที่ คุณเล่ามาท่านดูเข้าใจความรู้สึกของ ลูกอย่างคุณ

ได้มากทีเดียว...คุณผ่านมาได้ ช่วง วินาทีแรกของเรื่องราวสุดวิกฤตเพราะ ท่านเลยจิงๆ

ส่วน น้องพิม ทุกอย่างไปตามครรลองธรรมชาติ..ความรู้สึกเห้นอก เห็นใจ เข้าใจ ในช่วงที่เกิดเรื่องพอดี

อาจจะกลายเปนความรักขึ้นมาก็เป็นได้ ...รอติดตามอยู่คับ

ส่วน พี่นิด อิอิ...อาจจะเปน พี่สาวผู้แสนดีก็เป็นได้ (มั้งคับ)  รอติดตามเรื่องราวต่ออยู่นะคับ

ยาว ยาว เลยนะคับ  :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 02:35:31 AM

ไอ่นี่เล่นมุก ตรูก็คิดตั้งนาน porsche อารายวะ??

หมายถึง 911 "เจ้าชายกบ" อ๊ะป่าววะ??  :dookdik26:

เหมือนกันเลยพี่ นึกตั้งนาน :cofc-9drinks
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 02:41:45 AM

ไอ่นี่เล่นมุก ตรูก็คิดตั้งนาน porsche อารายวะ??

หมายถึง 911 "เจ้าชายกบ" อ๊ะป่าววะ??  :dookdik26:


ยังนึกไม่ออกอยู่ดี


รอต่อนะครับ กะลัง ได้รสชาติเลย หลังจากน้ำตาไหล ตอนอ่านๆ อยู่

 :maow!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 06:29:28 AM
รอต่ออยู่นะครับ

ว่าแต่ ไปทำอะไร ที่เชียงใหม่ครับ

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 07:51:41 AM
l-ottoman  ขอบคุณจากใจคับ  ส่วนคุณPheoniX  ผมมาอยู่เชียงใหม่ได้ 4 ปีแล้วคับ


 จะรีบมาต่อนะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ::. Single Society .:: ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 08:19:18 AM
เศร้าจิงๆ พี่

ติดตามเรื่อยๆ นะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ตัว[D]shi~R0 :: ก รู ก ลั บ ม า ล : ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 08:21:39 AM
รอ ติดตาม อยู่ งั๊บ

เศร้าจับใจ จริง ๆ  xxmsn-cry  xxmsn-cry  xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ShIk@",):หัวใจไร้ความรู้สึก ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 11:37:46 AM
เพิ่ง ได้ เข้า มา อ่าน

เศร้า มากๆ เยย คร่ะ น้ำตา ไหล เยย อ้า xxmsn-cry  xxmsn-cry



มา ต่อ เร็วๆ นะ เค๊อะ รอ ติด ตาม อยู่
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ออดี้ เอสหก(สถานะ:โดนทิ้ง) ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 11:42:18 AM

ไอ่นี่เล่นมุก ตรูก็คิดตั้งนาน porsche อารายวะ??

หมายถึง 911 "เจ้าชายกบ" อ๊ะป่าววะ??  :dookdik26:


 :onoinyong ถอกต้องอิอิ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 11:53:07 AM
-*-     พี่บอยใช้พนักงานเสิร์ฟ ให้ไปบอกนักดนตรี  เมื่อสิ้นเสียงเพลงจบลง   ของเชิญคุณกบ

ขึ้นมาร่วมสนุกร้องเพลงกับเรานะคับ

พี่บอย     ไปเลยกบ  เต็มที่

-*-     ผมเดินขึ้นไปบนเวที   มือคีย์บอดถามผมว่าจะร้องเพลงอะไร  เพลงไทยเล่นได้ไหมคับผมถาม

ได้คับ ถ้าไม่ได้เด๋วผมใส่แผ่นให้ (ซีเควเซอร์) งั้นเอาเพลง หมอกหรือควันก็แล้วกันคับ…(พี่เบิร์ด)

เสียงอินโทนของเพลงดังขึ้น พร้อมกบเสียงปรบมือของคนในร้าน

กบ     ขอบคุณคับ  ตามด้วยเสียงร้องของผม

หมอกหรือควัน : ธงไชย แมคอินไตร์ (http://www.youtube.com/watch?v=NxG0rwbNUSI#normal)

-*-     ระหว่างที่ผมกำลังร้องเพลงอยู่  ผมก็หันไปเจอกับผู้หญิงคนนึงเข้า  เธอนั่งมองดูผมอยู่ที่โต๊ะ

พนักงานด้านล่าง  พอผมหันไปเจอเธอ เธอก็ยิ้มตอบมาให้ผม  ผมเลยยิ้มตอบไปให้เธอ   สิ้นเสียง

เพลง ผมเตรีมที่จะก้าวลงจากเวที  พี่คับๆ  ผมหันไปตามเสียง

กบ     มีอะไรคับพี่

นักดนตรี     มีแขกขอเพลงคับ

กบ     คับ  แล้วเค้าขอเพลงอะไรคับ

นักดนตรี     กองไว้ ของเจคับ

-*-     (กรรม) ใครมาขอเพลงนี้  ผมมองไปที่พี่นิดทันที  เพราะน่าจะมีแต่พี่นิดเท่านั้นที่รู้ว่าผม

ชอบเพลงนี้  แต่ทำไมพี่นิดไม่มองมานะ 
กบ     จัดให้เลยนะคับ สำหรับกองไว้   

-*-     เพลงจบลงผมเรียบลงจากเวที ไปที่โต๊ะทันที

กบ     พี่นิดของเพลงหรอคับ

พี่นิด     เปล่านี่  พี่นั่งคุยกับบอยอยู่  มีคนขอเลงหรอ

กบ     คับ  แต่ไม่ต้องไปสนใจหรอกคับ

พี่บอย     สงสัยพนักงานที่ร้าน

-*-     ผมขอตัวไปห้องน้ำก่อน  ระหว่างทางผมก็เจอน้องคนที่ยิ้มมาให้ผม  ร้องเพลงเพาะนะคะ

ขอบคุณคับ  เออ คุณใช่คนที่ขอเพลงหรือเปล่าคับ     ใช่คะ ชอบเพลงนี้    ผมก็ชอบเพลงนี้คับ

จริงเหรอคะ   จริงคับ   เออ! แล้วคุณชื่ออะไรคับ   วิคะ  ผมกบนะคับ    งั้นวิขอตัวก่อนนะคะ

ผมว่าโลกมันกลม หรือบังเอิญนะคับ ที่อยู่ดีๆจะมีคนมาชอบเพลงเดียวกับผม

พี่นิด     เมาหรือยัง 

กบ     ยังคับ 

พี่นิด     พี่บอกบอยแล้วนะ  ถ้าอยากมาเที่ยวก็แว๊ะมาได้นะ  พี่เปิดเมมไว้เหล้ามีเยอะ

กบ     สงสัยไม่ไหวคับ  ให้มาคนเดี่ยวคงไม่มา

พี่บอย     มาได้เลย  เด๋วพี่เก็บเงินที่นิดเอง

-*-     เรานั่งดื่มกันอีกสักพัก  พี่บอยขอตัวไปดูลูกค้าก่อน ทิ้งผมให้อยู่กับพี่นิด

พี่นิด     ที่นี่เป็นยังไงบ้าง

กบ     ก็ดีนะคับ  จัดร้านสวยดี  ดนตรีก็ใช้ได้

พี่นิด     ถ้าวันไหนอยากมาเที่ยว ก็แว๊ะมานะ สนุกๆ

-*-     เรานั่งดื่มกันจนถึงร้านเลิก  พี่นิดดูยังจะไม่เมา  แต่ผมเละเลย  พี่นิดขับรถมาส่งผมที่หอ

พี่นิด     เดินไหวหรือเปล่า

กบ     ยังไหวคับ  ไม่ต้องเป็นห่วงนะคับ พี่นิดขับรถกลับดีๆนะคับ

พี่นิด     จะไม่ให้ห่วงได้ไง?  งั้นพี่กลับแล้วนะ  พรุ่งนี้จะโทรมา

กบ     สวัสดีคับพี่ ผมยกมือไหว้เธอ

-*-     รถพี่นิดแล่นออกไปจากหอผม  วันนี้ไม่น่ากินเยอะเลยผมคิดในใจ  ขณะที่ผมกำลังเดินขึ้นหอ

ผมก็นึกถึงพิมขึ้นมา  พิมหลับหรือยังหว่า  ลองเดินไปดูก่อน  ผมเดินไปหยุดที่หน้าห้องของพิม

แสงไฟรอดออกมาจากช่องด้านล่างของประตู  แสดงว่าพิมยังไม่หลับ  ผมตัดสินใจเคาะประตูเรียก

กบ      ก๊อก ๆ ๆ พิม ผมกบเองนะ

-*-     ผมเคาะอยู่ได้สักพัก ไม่มีเสียงตอบจากพิม  ผมเลยหันหลัง ตัดสินใจที่จะกลับห้อง  แล้วผมก็

ได้ยินเสียงลูกบิดประตูดัง  พิมนั่นเอง

กบ     ยังไม่นอนหรือคับพิม  พิมไม่ยอมตอบผมได้แต่ยืนมองหน้า

กบ     พิมเป็นอะไรหรือเปล่าคับ ผมถามกลับเธอไป

-*-    สีหน้าของพิมเรียบเฉย  ดวงตาของเธอเริ่มแดง  ผมพยายามมองหน้าเธอเหมือนจะพยายามค้น

หาความจริงบางอย่าง   แต่แล้วน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาจากดวงตาที่กลมโตของเธอ

กบ     พิมร้องไห้ทำไม  ใครทำอะไรพิม

พิม     คนไม่รักษาสัญญา  เธอตอบออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเคือง

กบ     มีอะไรหรือคับพิม    ผมยังไม่รู้ตัวเองอีก

พิม     ก็ใครบอกว่าจะกลับมากินข้าวด้วยกัน  พิมก็อยู่รอ

-*-     ผมซึมไปเลยคับ  นึกไม่ถึงว่าพิมจะรอ  เพราะก่อนไปผมเป็นคนนัดพิมเอง

กบ     กบขอโทษคับพิม  กบผิดเองที่ไม่รักษาสัญญา   (ผมรู้สึกสำนึกผิด)  แล้วพิมกินข้าวมาหรือยัง

พิม     ยัง  ก็ใครนัดไว้ล่ะ

กบ   งั้นเด๋วเราไปกินข้าวกัน

พิม     ไปไหนกันอีก กลับมาดึกขนาดนี้

กบ    ก็ไปหาข้าวกินกันไง  ร้านแถวหน้าหอยังเปิดอยู่

พิม     พิมซื้อเตรีมไว้แล้ว  จะออกไปไหนอีก  ถ้าจะออกไปก็ไปคนเดียวแล้วกัน

-*-     กรรม  (ทุกวันเห็นเป็นคนออกหวานๆ เวลาร้ายก็น่ากลัวเหมือนกัน)   สรุปผมต้องกิน

ข้าวเย็นกับพิมอีกรอบ 

กบ     หายโกรธหรือยัง 

พิม     ไม่ได้โกรธสักหน่อย

กบ     อ้าว  ไม่ได้โกรธแล้วทำไมร้องไห้

พิม     มันแค่น้อยใจเฉยๆ  เป็นกบจะคิดยังไง

-*-     เออจิงด้วย  ถ้าเป็นผม ผมก็คงคิดเหมือนกัน 

กบ     กบสัญญานะ  ว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วพิมอีกแล้ว

พิม     ก็ได้ พิมจะคอยดู   พิมเดินไปหยิบเบียร์ในตู้เย็นออกมา

กบ     พิมจะกินเบียร์หรอ

พิม      ใครว่าพิมจะกินคนเดียว  กบต้องกินด้วย  โทษฐานไม่รักษาสัญญา

-*-     ผมไม่กล้าขัดใจเธอ  ถึงแม้ผมจะเมามากแล้วก็ตาม    อย่างก้เป็นการไถ่โทษ   

กบ     พิมเมาหรือยัง

พิม     ยัง  แล้วกบล่ะเมาหรือยัง

กบ     ก็เริ่มๆเมาแล้ว (ที่จริงผมมาต้องแต่กลับมาจากพี่นิดแล้ว)  พอดีกินเหล้ามานิดหน่อย

พิม     กินกับพิมทำเป็นเมา   ทีกินกับคนอื่นไม่เป็นไร

-*-     เฮ้ย! (สงสัยวันนี้กินยาผิดขวดมาแน่เลย)

กบ     เปล่านะ  ที่จริงกบอยากมากินกับพิมมากกว่า  แต่เกรงใจพี่นิดเค้า ผมพยายามพูดให้พิมเข้าใจ

พิม     ตกลงไม่อยากกินกับพิมแล้วใช่ไหม

กบ     ใครบอก  วันนี้กบจะเมาที่ห้องพิมนี่แหละ  ถ้ากลับไม่ได้ห้ามไปส่งด้วยนะ

พิม     กลับไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับ  นอที่นี่ก็ได้  พูดพูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

กบ     ตกลง  งั้นยกแก้วชนกันเลย

-*-     ผมนั่งกินไปเรื่อยๆ  พยายามประคองตัวเอง  เพราะพรุ่งนี้ผมต้องกลับไปหาแม่

พิมท่าทางจะเมาแล้ว   พิมเดินไปหยิบขวดเบียร์ในตู้เย็นมาอีกขวด  วันนี้มาแปลกจริงๆ

4 ขวดแล้ว ยังไม่ยอมหยุดอีก 

กบ     พิมยังไม่เมาอีกหรอ

พิม     ยัง  ถ้ากบไม่อยากกินก็กลับไปเลย   ไม่ต้องมาฝืนนั่งกิน  พิมจะไปสำคัญกว่าพี่นิดได้ยังไง

-*-     อะไรวะ! (ผมคิดในใจ)   สงสัยถ้าจะเมา

กบ     ไม่มีใครสำคัญกว่ากันทั้งนั้นแหละ  กบห่วงพิม  กลัวพิมจะเมานะ

พิม     รู้หรือเปล่า ว่ากบเป็นคนใจร้ายที่สุด  เธอพูดพร้อมกับยกเบียร์เข้าปาก 

กบ     พอแล้วพิม   พิมเมามากแล้ว     ผมพูดพร้อมกับดึกแก้วเบียร์ออกมากมือเธอ

-*-     แต่พิมไม่ยอมปล่อย เลยทำให้เบียร์ในแก้วหก รดใส่ตัวพิม   

กบ     เป็นไง  เลอะหมดแล้ว  พิมไปล้างตัวก่อน  เด๋วกบเก็บให้ 

-*-     งานเข้าผมอีกแล้ว  ผมประคองพิมไปที่ห้องน้ำ  กระว่าจะพาไปล้างตัว แต่เห็นท่าไม่ดี

ผมเลยเอาพิมไปนอนบนที่นอนก่อน  (เมาก็เมา ง่วงก็ง่วง)   ผมไปเปิดตู้เสื้อผ้าของพิมแล้วหยิบ

เสื้อออกมา  กะว่าจะเอามาเปลี่ยนให้พิมนอนหลับอยู่  (เอาไงดีวะผมคิดในใจ ) ผมตัดสินใจค่อยๆ

ถอดเสื้อของพิมออก  ขณะที่ผมกำลังถอดเสื้อของพิมออกนั้น.....
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 11:57:24 AM
เกาะติดหน้าจอตอนระทึกใจ...รีบๆมาต่อนะเกิ๊บ  :dookdik1:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: NNJ ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 12:04:14 PM
เอาวุ๊ย

แม่นจิงๆ มาตอนเซิ้ง พอดี

 :godesterรอ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 12:40:22 PM
เห้อ ๆ...เขียนเก่งจัง...

ตอนเศร้าก็เล่นซะน้ำตาร่วง...

ตอนแบบนี้ก็เล่นซะ  "ตุง" เลย... :dookdik6:

 :6:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 12:53:11 PM
อุ๊ยยยยยยย........ :dookdik24:


เปลี่ยนโหมดแทบไม่ทัน....ฉากนี้พอดีเลย....รีบ รีบ มาต่อนะ...ตัวเธอ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 01:15:14 PM
มะอยากเชื่อครับว่า พึ่งเขียน

หน้าแรกกับ หน้า 7

แตกต่างกันมากครับ

แต่ไอ้นิสัยชอบทิ้งช่วงนี่ติดมาจากใครเนี่ย

มาต่อเร็วๆเลย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 01:18:09 PM
 :dookdik22:

 :dookdik2:


ตั้มๆๆๆ   jed17 jed17 jed17


ฮ่าๆๆๆ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 02:55:23 PM
เศร้าตอนแรกๆ เซิ้งตอนหลังๆ แบบนี้นี่เอง :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 03:05:42 PM
มาต่อเร็วๆสิครับ

จะกลับบ้านแล้วอะเดี๋ยวอ่านไม่ทันครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Tuvia ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 04:05:32 PM
ใกล้จุด Climax เข้าไปทุกทีๆ  :godester รอเลย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: A-HA ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 04:14:19 PM
มาต่อเร็วๆนะคับกำลังหนุก


หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 07:00:49 PM
-*-     ตุ๊ด ๆ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น สวัสดีคับพี่นิด

พี่นิด     ทำอะไรอยู่

กบ     นอนแล้วคับ  แล้วพี่ถึงบ้านนานหรือยัง

พี่นิด     นอนหลับไปแล้วเหมือนกัน  พอดีตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ  นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้โทรบอกกบว่า

กลับถึงบ้านแล้ว  เลยโทรมาบอก  งั้นไม่รบกวนกบแล้ว  ฝันดีนะจ๊ะ

กบ      เช่นกันคับ

-*-     เวรกรรมจริงๆ  ผมวางโทรศัพท์ลง   ผมก้มลงมองดูหน้าพิมชึ่งตอนนี้เธอนอนเมาไม่ได้สติ

ผมรีบจับพิมเปลี่ยนเสื้อทันที  เพราะตอนนั้นผมก็ง่วงมากแล้ว   ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปเปิดประตู

เพื่อกลับห้องผม   กบ  พิมรักกบนะ   ผมหันกับไปดูพิมพี่นอนอยู่บนที่นอน พยายามฟังให้แน่ใจอีก

ครั้ง   (เออ!สงสัยเราถ้าจะเมา  ผมคิดในใจ)  ผมล็อคประตูห้องให้พิม  แล้วกลับขึ้นห้องผมทันที

ผมกลับมาถึงห้อง มองเห็นรูปนกที่วางอยู่  ผมเดินเข้าไปหยิบรูปนกขึ้นมากอดไว้กับอกของผม

“รู้ไหมนกว่ากบคิดถึงนกมากแค่ไหน  หลายวันมานี้ มีเรื่องราวเกิดขึ้นกับกบมากเลย  แต่นกไม่ต้อง

ห่วงกบหรอกนะ  เพราะถึงยังไง  กบก็มีแต่นกคนเดียว  เป็นกำลังใจให้กบด้วยนะ”    ผมล้มตัวลง

นอนด้วยความสุขใจ  เพราะอย่างน้อยผมก็ยังรักษาหัวใจของไว้ให้กบนกคนเดียว

กบ     พิม ๆ ๆ ตื่นนอนหรือยัง  ผมลงมาเรียกพิม เพราะผมว่าจะมาช่วนพิมไปหาแม่ผม

พิม     เข้ามาก่อนสิ  กำลังทำเก็บกวาดอยู่

กบ     เมื่อคืนพิมเมามากเลยรู้ไหม

พิม     อืม  แล้วกบกลับไปตอนไหน

กบ     ก็นั่งรอจนพิมหลับ กบก็กลับห้อง

พิม     พิมนี่แย่  เมาไม่รู้เรื่องเลย  แต่ว่าใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อให้พิมอ่ะ

กบ     เออ ๆ ๆ  ขอโทษนะพิม  กบเห็นมันเปียก เลยเปลี่ยนให้

พิม     ขอโทษอะไรกัน  พิมต้องขอบคุณกบต่างหาก 

-*-     (ผมค่อยโล่งอกขึ้นมาหน่อย)

พิม     ว่าแต่กบเปลี่ยนเสื้ออย่างเดียวเองหรา  เธอพูดแถมยังยิ้มให้ผม

กบ     อ้าว ก็เปลี่ยนเสื้ออย่างเดียวซิ  จะให้เปลี่ยนอะไรอีก

พิม     เฮ้อ!  อยากรู้จัก ไอ้นกมันทำยังไง

กบ     นกทำยังไง ? 

พิม     เปล่าๆ ไม่มีอะไร

กบ    ว่าแต่กบจะไปหาแม่  พิมจะไปด้วยกันไหม

พิม     อยากให้ไปหรือเปล่าล่ะ

กบ     ก็อยากให้ไปนะ 

พิม     งั้นเด๋วพิมอาบน้ำแต่งตัวก่อนแล้วกัน

กบ     ก็ได้ กบก็จะไปอาบน้ำเหมือนกัน ตื่นมาก็ลงมาเลย

พิม     มาอาบด้วยกันก็ได้  คิคิ

-*-     สรุปพิมยอมไปหาแม่กับผม  วันนี้เราตกลงที่จะนั่งรถเมล์ไป 

กบ     เป็งไงสนุกไหมนั่งรถเมล

พิม     ก็ดีได้เปลี่ยนบรรยากาศ 

กบ     เฮ้ย! รถมาแล้ว ผมจูงมือพิมขึ้นรถเมล์ สาย 8 ที่กำลังจอด

พิม     แล้วนี่ต้องต่ออีกกี่คัน มันจึงจะถึงบ้านกบ  คันนี้คันที่ 2 แล้วนะ

กบ    คันนี้ถึงแล้ว  พิมถามผมหลังจากหาที่นั่งกันได้แล้ว  คันนี้ถึงแล้ว

-*-    ผมนั่งคุยกับพิมตลอดทาง  ถึงแม้รถจะติดบ้าง แต่ก็รู้สึกเบื่อสักเท่าไหร่

กบ    พิม เตรียมตัวลงนะ  ป้ายหน้าก็จะถึงแล้ว 

-*-     ผมจูงพิมลงจากรถเมล์   

พิม     กบ  เด๋วพิมแวะซื้อของฝากแม่กบ่อน

กบ     อืม  กบก็ว่าจะแวะะซื้อเข้าไปเหมือนกัน

-*-     ผมกับพิมแวะซื้อของในตลาดหน้าปากซอยลาดพร้าว 101   

พิม     ตื่นเต้นจัง  พิมพูดขณะที่เรากำลังเดินเข้าซอยในหมู่บ้าน

กบ     ตื่นเต้นอะไรกัน 

พิม     ตื่นเต้นสิ  กบพาพิมมาให้แม่ดูตัว

-*-     พูดไปได้   แล้วผมกับพิมก็เดินมาจนถึงหน้าบ้าน   ผมกดกริ่งหน้าบ้าน

แม่     อ้าวกบเอง

กบ     สวัสดีคับแม่   แม่นี่พิมคับเป็นเพื่อนกบ

แม่     สวัสดีจ้า  เข้ามาในบ้านก่อน

-*-     ผมกับพิมเดินตามแม่เข้าไปในบ้าน

กบ     พี่หมูกับพี่โอ๋ยังไม่ตื่นหรอคับ

แม่     ตื่นแล้ว แต่ออกไปซื้อของกัน เห็นบอกว่าจะกลับเย็นๆ

กบ     เสียดายมาไม่เจอ  แม่คับ นี่ของฝากคับ พิมซื้อมา

แม่     ขอบใจมากลูก  ที่หลังไม่ต้องซื้ออะไรมา  แค่ลูกมาหาแม่ก็ดีใจแล้ว

เห็นว่านิดให้กบไปเล่นที่ร้านแทนหมูไม่ใช่เหรอ

กบ     คับแม่  มีงานประจำทำซะที

แม่     ตั้งใจทำงานแล้วกัน  อย่างให้พี่นิดเข้าผิดหวังล่ะ   นั่งเงียบเลยนะพิม

พิม     ฟังแม่กับกบคุยกันสนุกดีคะ

แม่     พิมที่เป็นเพื่อสนิทนกใช่ไหม

พิม     ค่ะแม่

แม่     ยังไงฝากดูกบด้วยนะ  อยู่คนเดียวแม่เป็นห่วง 

พิม     ค่ะแม่

แม่     แล้ววันนี้จะนอนค้างกับแม่ไหม

กบ     เอาไงดี  นอนที่นี่ไหม แม่ช่วนนอน

พิม     แล้วแต่กบล่ะกัน  แต่พิมไม่มีเสื้อผ้านะ

กบ     งั้นคืนนี้ผมกับพิมค้างที่นี่ก็แล้วกันคับ  ....
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 24, 2009, 09:43:54 PM
*-*    สรุปวันผมกับพิมจะนอนค้างกับแม่  แม่กับพิมช่วยกันทำอาหารเย็นกัน  ส่วนผมก็คอยเป็นลูกมือ  ผลรู้

สึกว่าตั้งแต่นกตาย  วันนี้ผมดูจะมีความสุขที่สุด  ผมนั้งมองดูแม่กับพิมที่เข้ากันได้ดี  จนผมอดนึกเสียใจไม่ได้

ที่ทำไมผมไม่พานกมาหาแม่บ้าง  บางที่อาจไม่มีเหตุการณ์ร้ายๆก็ได้

แม่     กบพรุ่งนี้เช้าไปวัดกันไหม  แม่ว่าจะไปทำบุญให้นกด้วย

กบ     ครับแม่  ผมก็ว่าจะชวนแม่อยู่เหมือนกัน

*-*  พี่หมูกับพี่โอ๋กลับมาจากซื้อของแล้ว

กบ     สวัสดีคับ  ผมยกมือไหว้พี่หมูกับพี่โอ๋

พี่หมู   เป็นไง  อยู่คนเดียวเหงาไหม

พิม     สวัสดีพี่หมู พิมยกมือไหว้

พี่หมู    อ้าว พิมมาด้วยหรอ

กบ      พิม  นี่พี่โอ๋นะ พี่สวของกบ

พิม      สวัสดีค่ะ

พี่โอ๋     ดีจ้า

พี่หมู    แล้วร้านจะเปิดวันไหน

กบ      วันเสาร์ที่จะถึงนี้คับ

พี่หมู    เด๋วยังไงถ้าว่างจะแว๊ะไปช่วย  แต่ไม่รับปากนะ  ถ้าไปได้คงช่วงหัวค่ำหน่อย

กบ       ดีเลยพี่

พี่โอ๋     แล้ววันนี้จะนอนที่ไหน

กบ       นอนนี่วันนี้    เออ พี่โอ๋ขอยืมชุดให้พิมหน่อย พอดีไม่ได้ติดมา

พี่โอ๋    งั้นพิมขึ้นไปเลือกกับพี่ จะเอาชุดไหนก็เอา

*-*   ดูพิมจะเข้ากันได้ดีกับครอบครัวผม   ผมนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่พิมเมา  แล้วตอนที่ผมเปลี่ยนเสื้อให้

ถ้าผมทำอะไรไม่ดีกับพิมลงไป  วันนี้เราอาจจะไม่ได้มานั่งมีความสุขกับแบบนี้  เย็นนั้นเรานั่งกินอาหารกัน

พร้อมหน้า 

พี่โอ๋     แล้วจะให้พิมนอนห้องไหน

แม่       นอนห้องแม่ก็ได้

กบ       อืม  เด๋วกบ ของที่โซฟาเอง  (บ้านผมมีแค่สองห้องนอน)

แม่       จะมานอนทำไมที่โซฟา  ก็นอนห้องเดียวกันแหละ   แค่คืนเดียวเอง 

*-*    ผมออกมานั่งเล่นนอกบ้าน

พี่หมู     อ้าว มาอยู่นี่เอง  พรุ่งนี้จะกลับกี่โมงล่ะ

กบ        บ่ายแก่ๆคับ

พี่หมู      เดี๋ยวคืนนี้จะเอาโน๊ตเพลงสากลมาให้ เผื่อต้องใช้   แล้วนึกยังไงถึงพาพิมมา

กบ        พามาเป็นเพื่อน เห็นพิมอยู่ห้องคนเดียวเหงาๆ

พี่หมู      นึกว่าพามาให้แม่ดูตัว

กบ        กรรม  ผมกับพิม แค่เพื่อนกัน

พี่หมู      เออ  ได้ยินมาเยอะแล้ว จะคอยดู  เด๋วพี่ไปทำงานก่อน  ไว้เจอกัน

กบ        คับพี่

*-*     พี่หมูกบพี่โอ๋ออกไปทำงานกันหมดแล้ว   กบ ๆ   คับแม่

กบ        ทำไมคับแม่ 

แม่กบ     พาพิมไปนั่งเล่นก่อน  แม่จะขึ้นไปสวดมนต์  กลัวพิมเหงา

กบ         คับแม่

*-*     ผมพาพิมออกมานั่งหน้าบ้าน   

พิม        น่าอิจฉากบนะ 

กบ         อิจฉาอะไร

พิม         ก็ครอบครัวกบรักแลเข้าใจกันดี

กบ         ก็จิงนะ  กบโชคดีมีแม่ กับพี่ที่เข้าใจ  ไม่เคยบังคับกบเลย  อีกอย่างแกไว้ใจกบด้วยล่ะ

ช่วงที่แย่ที่สุดกบก็ได้แม่กับพวกพี่ๆนี่แหละ  ถึงแม้พ่อของกบจะไม่เข้าใจ แต่สักวันนึกกบจะทำให้แกรู้เอง

เออ พิมกบขอบคุณพิมมากนะ

พิม         ขอบคุณเรื่องอะไร

กบ         ก็ขอบคุณพิมที่ช่วยให้กบผ่านเรื่องเลวร้ายมาได้ไง

พิม         เปลี่ยนคำขอบุณเป็นอย่างอื่นได้ไหม

กบ         จะเอาอะไรล่ะ

พิม        เก็บไว้ก่อน  รอมานถึงเวลาก่อนก็แล้วกัน

*-*      ผมมองหน้าพิม  ตอนพิมเผลอ   ผมรู้สึกว่าพิมมีบางอย่างที่คล้ายกับนกเหมือนกัน

พิม         แอบมองหน้าเค้าทำไม?  เด๋วโดนหรอก

กบ         เหอะๆ 

*-*      แม่ไหว้พระเสร็จแล้ว  ท่านเดินลงมานั่งคุยกับผม

แม่         เป็นไงพิม  หิวอะไรอีกไหม

พิม         ไม่ไหวแล้วค่ะแม่  เด๋วพิมอ้วนตายเลย

แม่         พิม  ว่างๆก็มาเทียวหาแม่ได้นะ  แม่ไม่รังเกียจพิมนะ  คนเราเลือกเกินไม่ได้  อีกอย่างแม่ก้ไม่ใช่

คนร่ำรวยอะไร  พิมเป็นเพื่อนกบ ก็เหมือนเป็นลูกแม่อีกคน

พิม         ค่ะแม่  ถ้าหนูว่างเมื่อไหร่จะมาหาแม่บ่อยๆเลยค่ะ ถึงแม่กบจะไม่ชวนพิมก็จะมา

กบ         (กรรม) แว๊ะมากัดเราอีก 

*-*     เรานั่งคุยกันอีกสักพัก แม่ขอตัวขึ้นไปนอนก่อน  ผมกับพิมนั่งดูทีวีอยู่ชั้นล่าง

กบ         พิมง่วงนอนหรือยัง

พิม         ยังอ่ะ  กบง่วงแล้งหรา

กบ         ก็ยังนะ  แต่ให้นอนก็นอนได้

พิม         พิมถามอะไรกบหน่อยได้ไหม

กบ          ถามอะไรล่ะ

พิม          แต่กบต้องพูดจิงๆนะ

กบ          ได้สิ

พิม          เมื่อคืนกบไม่รู้สึกอะไรหรา

กบ          รู้สึกอะไร

พิม          ก็ตอนที่กบเปลี่ยนเสื้อให้พิม

กบ          (กรรม) แล้วจะมาถามทำไมนี่

พิม          ตอบมาก่อนเลย รู้สึกยังไง

กบ          ก้รู้สึกง่วงมาก แถมยังเมาอีก

พิม          เฮ้ย  แล้วไม่รู้สึกแบบอื่นเลยหรา

กบ          แบบไหนล่ะ

พิม         นี่กบแกล้งไม่รู้ หรือไม่รู้จิงๆนี่

กบ          ไม่รู้จิงๆ

พิม          งั้นเอาหูมานี่  พิมจะบอกให้

*-*       ผมเอียงหูไปใกล้ๆพิม  พิมค่อยๆเอาริมฝีปากของเธอมากระซิบตรงหูผม

กบ          เฮ้ย  พิมจะทำอะไร

พิม          ก็จะทำให้กบรู้สึกไง เฮ้ย เด๋วแม่ลงมา

*-*       ก็ที่ผมจะพูดอะไรออกไป  ริมฝีปากของพิมก็มาประกบกับริมฝีปากของผมแล้ว...                 

ผมพยายามเรียกสติของตัวเองให้กลับมา  แต่ผมก็ไม่อาจฝืนความรู้สึกทางธรรมชาติได้

ลิ้นของเราเริ่มตอบสนองกัน  มือของเราเริ่มไข่วคว้าหากันและกัน   ก่อนที่ผมจะทำอะไรที่ผิดไปมากกว่านั้น

พิม         พอก่อนกบ   น้ำเสียงพิมสั่นเครื่อง  สติผมกลับคืนมา ผมรีบปล่อยมือออกจากตัวของพิมทันที

กบ         กบขอโทษ....


   

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 12:52:46 AM
ขาดตอนสำคัญ อีกหละ  :piggy-03


ติดตามอยู่นะคับ..ที่ว่า เลว เลวไง แบบไหน  jed15
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 01:39:13 AM
ตื๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ เข้ามาเก็บข้อมูล ตื๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ jed15
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 01:57:36 AM
เจสๆๆๆ
หนุกอ่ะ



รอต่อครับ      :RABBIT030
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 06:12:37 AM
รอตอนต่ออยู่นะครับ

 :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 08:14:35 AM
Ryo, PheoniX, kobzapza และ 0 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้


จขกท มาแล้ว  :raddds21
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ตัว[D]shi~R0 :: ก รู ก ลั บ ม า ล : ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 08:26:51 AM
รั่ว F5 รอ ละ เกิ๊บ  :dookdik2:  :dookdik2:  :dookdik2:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 08:42:16 AM
มาต่อเร็วๆ สิครับ

พิมพ์ใว้ใน เวิร์ดก่อนก็ได้ครับ

แล้วค่อย Copy มาลงครับ


เร็วๆนะครับ

 :Nonono :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 08:45:20 AM
จะรีบลงเลยนะคับ  ของส่งงานให้ลูกค้าแปป
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 08:59:17 AM
รอ... :singleso-noiy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: OhmDaHip ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 11:06:31 AM
อารมณ์ค้าง

 :จิตตก! :จิตตก!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 01:10:58 PM
ท่าน kobzapza ครับบบบบบบบบบ

มาตั้งแต่เช้าแล้วอะ ลงซักทีสิครับ

รอนานนนนนนนนนนนนนนนนนน

แล้วอะ

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 01:18:12 PM
ท่าน kobzapza ครับบบบบบบบบบ

มาตั้งแต่เช้าแล้วอะ ลงซักทีสิครับ

รอนานนนนนนนนนนนนนนนนนน

แล้วอะ


555+  :cofc-9drinks

ท่านนี่ใจร้อนเนอะ  :8:

แต่ผมก็เหมือนท่าน....จขกท  ต่อด้วยนะเกิ๊บบบบบบ jed1
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 01:22:15 PM
มาต่อเร็วๆ สิครับ

พิมพ์ใว้ใน เวิร์ดก่อนก็ได้ครับ

แล้วค่อย Copy มาลงครับ


เร็วๆนะครับ

 :Nonono :Nonono
ท่าน kobzapza ครับบบบบบบบบบ

มาตั้งแต่เช้าแล้วอะ ลงซักทีสิครับ

รอนานนนนนนนนนนนนนนนนนน

แล้วอะ
รู้สึกว่าหมู่นี้พอถึงซีนเซิ๊งเนี้ย...ทั่นนกไฟจะมาไวกว่าเพื่อนเลยนะเกิ๊บ  :dookdik2:

+1เพื่อซีนเซิ๊งดิเกิ๊บ  :duck-kuanteen
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 01:24:55 PM
รู้สึกว่าหมู่นี้พอถึงซีนเซิ๊งเนี้ย...ทั่นนกไฟจะมาไวกว่าเพื่อนเลยนะเกิ๊บ  :dookdik2:

+1เพื่อซีนเซิ๊งดิเกิ๊บ  :duck-kuanteen


แล้วตะเอง ล่ะครับ ซีนตั้มๆๆๆ เค้าตะเองก็มาก่อน mod หื่นอีก

มะยอม +1 เอาคืน

เค้ามารอบทพิสูจน์ ความรักของ จขกท กับ นางฟ้านก

ตะหาก

ปล. จะโดนแอ๊บเพิ่มไหมเนี่ย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 01:32:56 PM

แล้วตะเอง ล่ะครับ ซีนตั้มๆๆๆ เค้าตะเองก็มาก่อน mod หื่นอีก

มะยอม +1 เอาคืน

เค้ามารอบทพิสูจน์ ความรักของ จขกท กับ นางฟ้านก

ตะหาก

ปล. จะโดนแอ๊บเพิ่มไหมเนี่ย


+1   :duck-kuanteen

-1    :duck-kuanteen

ให้ทั้งสองอย่างเลยคับ  คริ คริ

ปล.. xxspidy จขกท ด้วยคับ ยืมพื้นที่ กันเล็กน้อย

 :onoinyong
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 02:00:35 PM
รอ   ร๊อ   รอ :yoyo-023
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: LordNightmare ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 03:55:35 PM
เอาไป 10 กะโหลกเลยครับซีรีย์นี้  :yoexp52
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 03:57:19 PM
Ryo, Dr.k, kobzapza, PheoniX และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้


มาต่อแล้วใช่มั้ยครับ :raddds21
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 05:24:02 PM
ขอโทษทุกๆท่านจิงๆคับ วันนี้ผมงานยุ่งมากจิง  ตอนนี้ขอพักแปปนะคับ

ยังไงวันนี้ผมต่อแน่นอน  ขอทำอารมณ์นิดนึก กลัวเขียนออกมาไม่ดีคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 05:39:18 PM
ขอโทษทุกๆท่านจิงๆคับ วันนี้ผมงานยุ่งมากจิง  ตอนนี้ขอพักแปปนะคับ

ยังไงวันนี้ผมต่อแน่นอน  ขอทำอารมณ์นิดนึก กลัวเขียนออกมาไม่ดีคับ

ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ แค่มากดดันเฉยๆ :yoyo-004
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 07:40:16 PM
*-*     ผมทำอะไรลงไปนี่   ผมไม่กล้าที่จะมองหน้าพิม  ผมทำผิดกับนกหรือนี่  ตอนนี้ผมสับสนไป

หมด

กบ     พิม ง่วงนอนหรือยัง 

พิม     อืม ก็เริ่มง่วงแล้ว

กบ     งั้นขึ้นไปนอนกัน

*-*     คืนนี้เป็นอีกคืนที่ผมนอนไม่หลับ  ผมนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย   ผมรักพิมหรือเปล่าผมถาม

ตัวเอง  หรือเป็นเพราะผมเหงา  แต่ผมจะไปรักพิมได้ยังไง  ก็เมื่อพิมเค้าก็มีแฟนอยู่แล้วนี่  คืนนี้มัน

ชั่งยาวนานเสียจิงๆ  ผมเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้

*-*     เช้าวันนี้ผมกับแม่แล้วก็พิม  เตรียมตัวที่จะไปวัดกันเพื่อไปทำบุญให้กับนก 

แม่     พิม  กบแต่งตัวเสร็จหรือยัง  แม่กลัวสาย  แม่ร้องถามพิม

พิม     เดี๋ยว พิมไปขึ้นไปดูให้นะค่ะแม่

*-*     พิมขึ้นมาตามผมที่ห้อง

พิม     กบ แม่ถามว่าแต่งตัวเสร็จหรือยัง

กบ     เสร็จแล้ว  งกำลังจะลงไปพอดีเลย

แม่     กบ  แล้วเมื่อไหร่จะเลิกแต่งชุดดำเสียที่ล่ะ  แม่เห็นลูกไว้ทุกข์นานแล้วนะ

กบ     รออีกสักพักคับแม่  ผมยังอยากทำอะไรให้นกอีก

*-*    ผมหันไปมองหน้าพิม  รู้สึกว่าสีหน้าเธอไม่ค่อยจะดีที่ได้ยินคำนี้จากผม  เราสามคนไปถึงวัด

ก็เอาของขึ้นไปถวายพระบนกุฏิ  พระท่านก็ให้พรตามปกติ

พระ     เป็นยังไงบ้างโยม  สบายใจขึ้นมาหรือยัง

กบ     ก็ดีขึ้นแล้วคับ หลวงลุง

*-*     เรานั่งคุยกับหลวงลุงอยู่สักพัก  ก็ขอตัวกลับ  แต่ก่อนกลับ ผมก็แวะไปดูกำแพงที่ผมซื้อไว้

สำหรับเก็บกระดูกของพิม  ที่กำแพงมีรูปของพิมติดไว้กับแผ่นหินอ่อน  คงเป็นสิ่งสุดท้ายของนก

ที่ยังอยู่บนโลกนี้  นอกเหนือจากความทรงจำที่ผมมีให้กับเธอ   เรากลับกันดีกว่าคับ  ผมเอ่ยปาก

ชวนทุกคน  เพราะเห็นว่าจวนจะเที่ยงแล้ว

แม่    กบจะกลับกันกี่โมงล่ะ  แม่ถามผมเมื่อมาถึงบ้านแล้ว

กบ   ก็ว่าเด๋วจะกบแล้วคับ  ถ้าเย็นกลัวรถจะติด

แม่    งั้นกินข้าวกันก่อน  แล้วค่อยกลับก็แล้วกัน

กบ    คับแม่

*-*   หลังจากกินข้าวกันเรียบร้อยแล้ว  ผมก็เตรีมตัวที่จะกลับหอ  ความจริงผมก็ยังอยากที่จะ

นอนกับแม่อีกสักคืน  แต่ติดตรงที่เกรงใจพิม   ผมบอกลาแม่พร้อมกับพิม

กบ   แม่คับผมกลับก่อนนะคับ  ไว้วันหลังผมจะมาใหม่

แม่    ตั้งใจทำงานนะลูก    พิม แม่ฝากดูกบด้วยนะ ตั้งแต่เกิดมาเค้าก็ไม่เคยไปไหนสักที  อยู่กับแม่

ตลอด  ดีนะที่มีพิม  แม่ก็เบาใจขึ้น

พิม   ค่ะแม่  พิมจะช่วยดูเอง

*-*    ผมกลับถึงหอ ก็ค่ำแล้ว เพราะรถติดมาก 

กบ    พิม เราแว๊ะหาอะไรกินกันก่อนไหม

พิม    ซื้อเข้าไปกินที่ห้องดีกว่า  พิมเบื่อนั่งกินข้างนอก เบียร์ยังเหลือกอีกด้วย

กบ    ตามใจพิม  แต่กบไม่กินเบียร์ได้ไหม

พิม    ทำไมกลัวเมาแล้วพิมจะปล้ำหรา

กบ    คิดว่าพิมปล้ำเป็นคนเดียวหรือไง  กบก็ปล้ำเป็นเหมือนกันนะ

พิม    ขอให้จิงเถอะ จะคอยดู

*-*    เราชื้อของกินขึ้นไปสองสามอย่าง  ผมไปส่งพิมที่ห้อง ก่อนขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อน

ระหว่างที่ผมกำลังจะลงไปหาพิม เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

กบ    สวัสดีคับ

พี่นิด   กบ  หายไปไหนมา  พี่โทรมาก็ไม่มีคนรับ

กบ     ขอโทษคับพี่นิด  พอดีผมกลับไปหาแม่มา  ผมไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปด้วย

พี่นิด   หรอ  ทีหลังเอาไปด้วยนะ  เพื่อมีธุระอะไรจะได้ติดต่อได้

กบ    คับพี่

พี่นิด   แล้วตอนนี้อยู่ที่หอหรือเปล่า

กบ   คับ

พี่นิด   พี่จะไปร้านบอย  กบจะไปกับพี่ไหม

กบ   สงสัยวันนี้ตัวขอตัวคับพี่  พอดีเมื่อคืนผมนอนคุยกับแม่ดึกไปหน่อย  เลยง่วงมาก

พี่นิด   ไม่ไปก็ไม่เป็นไร  แต่เด๋วพรุ่งนี้พี่จะไปรับนะ  พอดีพี่จะไปพัทยาสักสองวัน จะเอา

กบนั่งรถไปเป็นเพื่อน

กบ    คับ  แล้วพี่นิดจะมารับกี่โมง

พี่นิด  ก็สักตอนบ่ายๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะ

กบ    แล้วอย่าเมามากนะคับ

พี่นิด  จ้า

*-*   เฮ้ย  ผมวางโทรศัพท์พร้อมกับถอนหายใจ  พรุ่งนี้ผมจะต้องเดินทางอีกแล้วหรือนี่  กะว่าจะ

ซ้อมเพลงใหม่ซะหน่อย  เพราะวันเสาร์นี้ร้านก็จะเปิดแล้ว

กบ    พิม ๆ  เปิดประตูหน่อย

พิม    โห ทำไมอาบน้ำนานจัง 

กบ    พอดีพี่นิดโทรมา  พรุ่งนี้จะมารับไปพัทยา 

พิม    พี่นิดนี่ก็ยังไง  ชอบชวนกบไปเที่ยวจัง

กบ    หิวแล้วนะ  กินข้าวกันดีกว่า  แต่ว่าพิมจะนอนแล้วหรอ

พิม    ทำไมหรา

กบ    ก็เห็นทุกทีไม่เคยใส่ชุดนอน  (ใส่ชุดนอนซะบางเลย)

พิม    กินเสร็จจะได้นอนเลยไง  เกรงใจกบ

กบ   เกรงใจเรื่องอะไร  ก็เกรงใจไงถ้าพิมเมา กบก็จะได้ไม่ต้องมาคอยเปลี่ยนชุดให้ไง

*-*   พิมพูดซะผมอายเลย    เย็นนั้นพอกินข้าวเสร็จ  พิมก็ยกเบียร์ที่เหลือจากเมื่อคืนมากินต่อกันอีก

กบ   พิม  แล้วแฟนพิมไม่มาบ้างหรอ

พิม    คนไหนแฟนพิม

กบ    อ้าวก็คนในรูปไง  ที่พิมบอกว่าเคยมาชอบนก

พิม    บ้า  พิมพูดเล่น  นั่นมันพี่ชายพิม   เมื่อก่อนมันเคยมาชอบนก  แต่นกมันไม่ชอบ

กบ     ใครจะรู้ล่ะ  ก๋พิมบอกว่าเป็นแฟนพิม  กบก็นึกว่าใช่

พิม     ถึงว่า  เลยไม่กล้าจีบพิมล่ะซิ  รู้อย่างนี้แล้ว คืนนี้อย่าให้พลาดอีกนะ

กบ    พลาดอะไร   (ผมพูดพร้อมกับหัวเราะ)  เฮ้ย!พิม ปิดไฟทำไม

พิม    แป๊ป  (แล้วพิมก็จุดเทียน)  สร้างอารมณ์  คิคิ  พูดผิด สร้างบรรยากาศหน่อย

กบ    กรรม  พิมนี่ขี้เล่นจังวันนี้ 

พิม    อ้าว ดีหรา  หรือจะให้พิมโกรธ

กบ    อืม  แบบนี้ดีแล้ว 

พิม   ว่าแต่กบไม่รู้สึกอะไรบ้างหรา

กบ   รู้สึกอะไร

พิม   เฮ้อ   เธอถอนหายใจ  งั้นชนแก้วก่อน  หมดเลยนะ

*-*  ผมนั่งกินเบียร์ คุยกันไปเรื่อยๆ  จนเบียร์ขวดสุดท้ายหมดลง

พิม   เอาเบียร์อีกไหมกบ

กบ   ไม่เอาดีกว่า เมาแล้ว  (ผมว่าเธอก็เมาแล้ว)

พิม   แต่พิมจะกินต่อ

กบ   งั้นกบออกไปซื้อให้ก็ได้

พิม   พิมไม่กินเบียร์นะ

กบ   งั้นพิมจะกินอะไรล่ะ  จะกินเหล้าหรอ

พิม    ไม่กินเหล้า  แต่พิมจะกิน.....(พิมลุกขึ้นมานั่งข้างๆผม) วันนี้พิมจะกินกบแล้ว   

*-* เฮ้ย! ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อ  ริมฝีปากของพิมก็ปะกบเข้ากับปากของผมแล้ว...

รสลิ้นที่แสนหวานของพิมที่ผมยังจำได้จากเมื่อคืน ตอนนี้มันกลับมาแล้ว  ผมปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรม

ชาติ  อาจเป็นเพราะมันถึงเวลาแล้วก็ได้  ดูพิมจะไม่ยอมหยุดการใช้ลิ้นกับผมง่ายๆ  ซึ่งตอนนี้ผมก็ตอบสนอง

เธอกลับเช่นกัน  ผมดึงพิมไปยังที่นอน ซึ่งพิมก็ยังไม่ยอมปล่อยปากของเธอออกมาง่ายๆ....
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 08:01:30 PM
มาต่อไวๆนะ  :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: end ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 08:38:39 PM
เย้ :kulorpa'มาคนที่สอง :duck-kuanteen
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Tuvia ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 09:09:52 PM
วันนี้มาทัน   หุหุ :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ออดี้ เอสหก(สถานะ:โดนทิ้ง) ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 11:31:47 PM
ท่านPorsche พิมพ์ผิดปาย ตกลงซื้อกำแพงให้ นก หรือ ให้พิม ถ้าซื้อให้พิมแสดงว่าท่านPorsche กำลังแลกลิ้นกับ...  xxhaha xxhahaมาต่อน้า เค้าแซวเล่น
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 25, 2009, 11:40:39 PM
มาน้อยจังอ่ะ :onion-010
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 01:35:43 AM
รอต่อนะคับ


มาน้อยไปหน่อยนะ :piggy-03
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 06:00:29 AM
มาต่อเร็วๆนะครับ

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PJS... ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 07:15:47 AM
ติดตามอยู่เน้อ... :otaku-tui+
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: LordNightmare ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 09:58:56 AM
CLV writer ทุกท่านหยุดตอนไคลแม๊กซ์นี่ต้องเป็นโรคติดต่อแน่ๆเลยเกิ๊บ เร้าใจดี มาต่อไวเกิ๊บๆ  :maow!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 10:21:28 AM
แวะมาส่งกำลังใจให้ทั่น จขกท  :6:


แต่ทำไมต้องมาค้างตอนสำคัญๆด้วยล่ะเกิ๊บ  rodmay-kick rodmay-kick
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: EX ยืน-ยัง-เซ : ผมจะเป็นคนดี ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 10:37:49 AM
*-*     ผมทำอะไรลงไปนี่   ผมไม่กล้าที่จะมองหน้าพิม  ผมทำผิดกับนกหรือนี่  ตอนนี้ผมสับสนไป

หมด

กบ     พิม ง่วงนอนหรือยัง 

พิม     อืม ก็เริ่มง่วงแล้ว

กบ     งั้นขึ้นไปนอนกัน

*-*     คืนนี้เป็นอีกคืนที่ผมนอนไม่หลับ  ผมนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย   ผมรักพิมหรือเปล่าผมถาม

ตัวเอง  หรือเป็นเพราะผมเหงา  แต่ผมจะไปรักพิมได้ยังไง  ก็เมื่อพิมเค้าก็มีแฟนอยู่แล้วนี่  คืนนี้มัน

ชั่งยาวนานเสียจิงๆ  ผมเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้

*-*     เช้าวันนี้ผมกับแม่แล้วก็พิม  เตรียมตัวที่จะไปวัดกันเพื่อไปทำบุญให้กับนก 

แม่     พิม  กบแต่งตัวเสร็จหรือยัง  แม่กลัวสาย  แม่ร้องถามพิม

พิม     เดี๋ยว พิมไปขึ้นไปดูให้นะค่ะแม่

*-*     พิมขึ้นมาตามผมที่ห้อง

พิม     กบ แม่ถามว่าแต่งตัวเสร็จหรือยัง

กบ     เสร็จแล้ว  งกำลังจะลงไปพอดีเลย

แม่     กบ  แล้วเมื่อไหร่จะเลิกแต่งชุดดำเสียที่ล่ะ  แม่เห็นลูกไว้ทุกข์นานแล้วนะ

กบ     รออีกสักพักคับแม่  ผมยังอยากทำอะไรให้นกอีก

*-*    ผมหันไปมองหน้าพิม  รู้สึกว่าสีหน้าเธอไม่ค่อยจะดีที่ได้ยินคำนี้จากผม  เราสามคนไปถึงวัด

ก็เอาของขึ้นไปถวายพระบนกุฏิ  พระท่านก็ให้พรตามปกติ

พระ     เป็นยังไงบ้างโยม  สบายใจขึ้นมาหรือยัง

กบ     ก็ดีขึ้นแล้วคับ หลวงลุง

*-*     เรานั่งคุยกับหลวงลุงอยู่สักพัก  ก็ขอตัวกลับ  แต่ก่อนกลับ ผมก็แวะไปดูกำแพงที่ผมซื้อไว้

สำหรับเก็บกระดูกของพิม  ที่กำแพงมีรูปของพิมติดไว้กับแผ่นหินอ่อน  คงเป็นสิ่งสุดท้ายของนก

ที่ยังอยู่บนโลกนี้  นอกเหนือจากความทรงจำที่ผมมีให้กับเธอ   เรากลับกันดีกว่าคับ  ผมเอ่ยปาก

ชวนทุกคน  เพราะเห็นว่าจวนจะเที่ยงแล้ว

แม่    กบจะกลับกันกี่โมงล่ะ  แม่ถามผมเมื่อมาถึงบ้านแล้ว

กบ   ก็ว่าเด๋วจะกบแล้วคับ  ถ้าเย็นกลัวรถจะติด

แม่    งั้นกินข้าวกันก่อน  แล้วค่อยกลับก็แล้วกัน

กบ    คับแม่

*-*   หลังจากกินข้าวกันเรียบร้อยแล้ว  ผมก็เตรีมตัวที่จะกลับหอ  ความจริงผมก็ยังอยากที่จะ

นอนกับแม่อีกสักคืน  แต่ติดตรงที่เกรงใจพิม   ผมบอกลาแม่พร้อมกับพิม

กบ   แม่คับผมกลับก่อนนะคับ  ไว้วันหลังผมจะมาใหม่

แม่    ตั้งใจทำงานนะลูก    พิม แม่ฝากดูกบด้วยนะ ตั้งแต่เกิดมาเค้าก็ไม่เคยไปไหนสักที  อยู่กับแม่

ตลอด  ดีนะที่มีพิม  แม่ก็เบาใจขึ้น

พิม   ค่ะแม่  พิมจะช่วยดูเอง

*-*    ผมกลับถึงหอ ก็ค่ำแล้ว เพราะรถติดมาก 

กบ    พิม เราแว๊ะหาอะไรกินกันก่อนไหม

พิม    ซื้อเข้าไปกินที่ห้องดีกว่า  พิมเบื่อนั่งกินข้างนอก เบียร์ยังเหลือกอีกด้วย

กบ    ตามใจพิม  แต่กบไม่กินเบียร์ได้ไหม

พิม    ทำไมกลัวเมาแล้วพิมจะปล้ำหรา

กบ    คิดว่าพิมปล้ำเป็นคนเดียวหรือไง  กบก็ปล้ำเป็นเหมือนกันนะ

พิม    ขอให้จิงเถอะ จะคอยดู

*-*    เราชื้อของกินขึ้นไปสองสามอย่าง  ผมไปส่งพิมที่ห้อง ก่อนขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อน

ระหว่างที่ผมกำลังจะลงไปหาพิม เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

กบ    สวัสดีคับ

พี่นิด   กบ  หายไปไหนมา  พี่โทรมาก็ไม่มีคนรับ

กบ     ขอโทษคับพี่นิด  พอดีผมกลับไปหาแม่มา  ผมไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปด้วย

พี่นิด   หรอ  ทีหลังเอาไปด้วยนะ  เพื่อมีธุระอะไรจะได้ติดต่อได้

กบ    คับพี่

พี่นิด   แล้วตอนนี้อยู่ที่หอหรือเปล่า

กบ   คับ

พี่นิด   พี่จะไปร้านบอย  กบจะไปกับพี่ไหม

กบ   สงสัยวันนี้ตัวขอตัวคับพี่  พอดีเมื่อคืนผมนอนคุยกับแม่ดึกไปหน่อย  เลยง่วงมาก

พี่นิด   ไม่ไปก็ไม่เป็นไร  แต่เด๋วพรุ่งนี้พี่จะไปรับนะ  พอดีพี่จะไปพัทยาสักสองวัน จะเอา

กบนั่งรถไปเป็นเพื่อน

กบ    คับ  แล้วพี่นิดจะมารับกี่โมง

พี่นิด  ก็สักตอนบ่ายๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะ

กบ    แล้วอย่าเมามากนะคับ

พี่นิด  จ้า

*-*   เฮ้ย  ผมวางโทรศัพท์พร้อมกับถอนหายใจ  พรุ่งนี้ผมจะต้องเดินทางอีกแล้วหรือนี่  กะว่าจะ

ซ้อมเพลงใหม่ซะหน่อย  เพราะวันเสาร์นี้ร้านก็จะเปิดแล้ว

กบ    พิม ๆ  เปิดประตูหน่อย

พิม    โห ทำไมอาบน้ำนานจัง 

กบ    พอดีพี่นิดโทรมา  พรุ่งนี้จะมารับไปพัทยา 

พิม    พี่นิดนี่ก็ยังไง  ชอบชวนกบไปเที่ยวจัง

กบ    หิวแล้วนะ  กินข้าวกันดีกว่า  แต่ว่าพิมจะนอนแล้วหรอ

พิม    ทำไมหรา

กบ    ก็เห็นทุกทีไม่เคยใส่ชุดนอน  (ใส่ชุดนอนซะบางเลย)

พิม    กินเสร็จจะได้นอนเลยไง  เกรงใจกบ

กบ   เกรงใจเรื่องอะไร  ก็เกรงใจไงถ้าพิมเมา กบก็จะได้ไม่ต้องมาคอยเปลี่ยนชุดให้ไง

*-*   พิมพูดซะผมอายเลย    เย็นนั้นพอกินข้าวเสร็จ  พิมก็ยกเบียร์ที่เหลือจากเมื่อคืนมากินต่อกันอีก

กบ   พิม  แล้วแฟนพิมไม่มาบ้างหรอ

พิม    คนไหนแฟนพิม

กบ    อ้าวก็คนในรูปไง  ที่พิมบอกว่าเคยมาชอบนก

พิม    บ้า  พิมพูดเล่น  นั่นมันพี่ชายพิม   เมื่อก่อนมันเคยมาชอบนก  แต่นกมันไม่ชอบ

กบ     ใครจะรู้ล่ะ  ก๋พิมบอกว่าเป็นแฟนพิม  กบก็นึกว่าใช่

พิม     ถึงว่า  เลยไม่กล้าจีบพิมล่ะซิ  รู้อย่างนี้แล้ว คืนนี้อย่าให้พลาดอีกนะ

กบ    พลาดอะไร   (ผมพูดพร้อมกับหัวเราะ)  เฮ้ย!พิม ปิดไฟทำไม

พิม    แป๊ป  (แล้วพิมก็จุดเทียน)  สร้างอารมณ์  คิคิ  พูดผิด สร้างบรรยากาศหน่อย

กบ    กรรม  พิมนี่ขี้เล่นจังวันนี้ 

พิม    อ้าว ดีหรา  หรือจะให้พิมโกรธ

กบ    อืม  แบบนี้ดีแล้ว 

พิม   ว่าแต่กบไม่รู้สึกอะไรบ้างหรา

กบ   รู้สึกอะไร

พิม   เฮ้อ   เธอถอนหายใจ  งั้นชนแก้วก่อน  หมดเลยนะ

*-*  ผมนั่งกินเบียร์ คุยกันไปเรื่อยๆ  จนเบียร์ขวดสุดท้ายหมดลง

พิม   เอาเบียร์อีกไหมกบ

กบ   ไม่เอาดีกว่า เมาแล้ว  (ผมว่าเธอก็เมาแล้ว)

พิม   แต่พิมจะกินต่อ

กบ   งั้นกบออกไปซื้อให้ก็ได้

พิม   พิมไม่กินเบียร์นะ

กบ   งั้นพิมจะกินอะไรล่ะ  จะกินเหล้าหรอ

พิม    ไม่กินเหล้า  แต่พิมจะกิน.....(พิมลุกขึ้นมานั่งข้างๆผม) วันนี้พิมจะกินกบแล้ว   

*-* เฮ้ย! ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อ  ริมฝีปากของพิมก็ปะกบเข้ากับปากของผมแล้ว...

รสลิ้นที่แสนหวานของพิมที่ผมยังจำได้จากเมื่อคืน ตอนนี้มันกลับมาแล้ว  ผมปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรม

ชาติ  อาจเป็นเพราะมันถึงเวลาแล้วก็ได้  ดูพิมจะไม่ยอมหยุดการใช้ลิ้นกับผมง่ายๆ  ซึ่งตอนนี้ผมก็ตอบสนอง

เธอกลับเช่นกัน  ผมดึงพิมไปยังที่นอน ซึ่งพิมก็ยังไม่ยอมปล่อยปากของเธอออกมาง่ายๆ....


เอ่อ.............ผมพลาดอะไรไปหรือเปล่า จขกท ไปเก็บกระดูกพิมแล้วเหรอเนี่ยทำไมเรื่องมันข้ามจง



 :singleso-noiy :singleso-noiy :singleso-noiy :singleso-noiy เก๊าย้อเย่นน่า โหวตให้เป็นกระทู้แห่งปีเลยนะเนี้ยยยยยยย รออยู่นะก๊าบบบบบบ ทำไมนักเขียนที่นี่ชอบตัดตอนเซิ้งทุกที 
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 10:52:05 AM
รอ ร๊อ รอ... :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 11:52:00 AM
ช่วงนี้สับสนหน่อยคับ สงสันจะอินมากไปหน่ย   (อย่าว่าแต่นกเป็นพิมเลย) ชีวิตจิงก็เป็นคับ  เรียกแฟนปัจจุบันว่าพิม

เฉยเลย

เกือบซวยเอา  เหอะๆ  จะรีบต่อนะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: OhmDaHip ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 11:57:45 AM
อย่าหายไปนานนะเกิ๊บ

 xxmsn-cry xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 12:00:09 PM
จะรออย่างตั้งใจครับ

รีบมานะครับ

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 01:38:52 PM
 :Yingmang! *-* เราต่างรับรู้ถึงรสสัมผัสที่มีให้แก่กัน  ร่างกายของเราทั้งสองตอนนี้ไม่เหลือสิ่งปกปิดอยู่แล้ว ทุกทุกอย่าง

ก็ดำเนินต่อไปตามวิถีทางที่มันควรจะเป็น  (พอแล้วไม่ต้องลุ้นกันมาก  สงสารคนเขียนบ้าง)  ผมลึกขึ้นมาดู

นาฬิกา  ซึ่งตอนนี้ตีสองกว่าแล้ว  พิมนอนกอดผมอยู่   ผมนอนคิดเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับพิม    นี่ผมรัก

พิมหรือนี่   หรืออาจเป็นเพราะความเหงา   แต่มันจะเป็นอะไรก็ชั่ง  แต่ที่แน่ๆเราสองคนถือว่าเป็นคนๆเดียวกันแล้ว

ผมคงจะต้องดูแลเธอ  จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนกขึ้นอีก

พิม   กบตื่นนานหรือยัง

กบ   เพิ่งตื่น  เลยนอนเล่นคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

พิม    พิมรักกบนะ  แล้วกบรักพิมบ้างหรือเปล่า

กบ    รักสิ  ไม่รักกบคงไม่ทำแบบนี้  ผมตอบพร้อมกับหอมแก้มเธอ

พิม    กบ  พิมขออะไรสักอย่างนึงนะ

กบ    ขออะไรหรอพิม

พิม    พิมยังไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา  พิมยังไม่พร้อมที่จะบอกใคร

กบ    แล้วแต่พิมก็แล้วกัน   แต่ถ้าพิมต้องการที่จะเปิดเผย กบก็ไม่ว่าอะไรพิมนะ  กบพร้อมที่จะรับผิดชอบพิม

พิม    มันไม่เกี่ยวกับการรับผิดชอบหรอก  กบอายุยังน้อย  พิมอยากให้อิสระกบมากกว่า  ไม่จำเป็นที่จะเอาชีวิต

มาติดไว้กับพิม  พิมไม่ต้องการแค่คำว่ารับผิดชอบหรอก  พิมรู้นะต้อนนี้กบไม่ได้รักพิมหรอก  อาจเป็นเพราะกบเหงา

มากกว่า   เอาอย่างที่พิมบอกก็แล้วกัน  ตอนนี้เราคบกันแบบนี้ไปก่อน  อีกอย่างพิมก็สงสารนกมันด้วย ขอเวลาอีกหน่อย

ก็แล้วกัน  คนเรานะกบ  ถ้าเกิดมาคู่กันยังไงมันก็ต้องคู่กันอยู่วันยังค่ำ

*-*     ผมฟังที่พิมพูดมาทั้งหมด   ก็จริงอย่างที่พิมพูดทุกอย่าง  แต่อย่างน้อยตอนนี้ผมก็คงจะไปรักใครอีกไม่ได้

กบ     พิม  กบขอขึ้นไปบนห้องก่อนนะ  จะไปเตรียมใช้ที่จะเอาไปพัทยาหน่อย  ผมบอกกับพิม

พิม    แล้วพี่นิดจะมารับกี่โมง 

กบ   เห็นว่าตอนบ่ายๆ

พิม    กบ  ยังไงก็ระวังพี่นิดไว้ด้วยนะ  พิมว่าพี่นิดต้องคิดอะไรกับกบแน่ๆ

กบ    คิดมากน่าพิม   พี่นิดเป็นเพื่อนกัยพี่กบนะ  อีกอย่างแกก็มีแฟนแล้ว

พิม    กบจำเรื่องนกไม่ได้หรือไง  ก่อนที่นกจะตายพี่นิดเรียกนกไปคุย  พอนกกับมาก็เกิดเรื่อง

*-*   คำพูดของพิม   ทำเอาผมพูดอะไรไม่ออก   ผมน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว   ผมคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

กบ     ขอบคุณนะพิม  กบจะระวังตัวขึ้น   พิม  กบสัญญานะ ถ้ากบจะรักใคร พิมจะเป็นคนแรกที่กบจะรัก

ผมเดินเข้าไปหอมแก้มพิม

*-*   ผมขึ้นมาที่ห้องเตรียมจัดเสื้อผ้าที่จะเอาไปพัทยา  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

กบ    สวัสดีคับ

พี่นิด   เตรียมเสื้อผ้าแล้วหรือยัง

กบ      เตรียมเสร็จแล้วพี่  ว่าแต่ตอนนี้พี่นิดอยู่ที่ไหนคับ

พี่นิด    อยู่หน้าหอ กบแล้ว

กบ       งั้นรอผมแปปนะคับ เด๋วจะลงไป

*-*      ผมหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าเตรียมตัวที่จะลงไปหาพี่นิด  “นก กบไม่อยู่สองวันนะ” ผมหันไปบอกกับนกที่รูป

ผมล็อกห้องรีบเดินมาที่ห้องของพิม 

กบ     พิม  กบไปแล้วนะ  พี่นิดมารับแล้ว

พิม     จ้า  ดูแลตัวเองดีๆนะกบ

กบ    พิมก็ด้วยนะ  ไปแล้วนะ

พิม   ลืมอะไรหรือเปล่า

กบ   ไม่ลืมนะ

พิม   ลืมสิ   พิมพูดพร้อมกับยื่นแก้มมาให้ผม

*-*   กรรม  ผมหอมแก้วพิมก่อนที่จะไป   อย่างน้อยตอนนี้ผมก็ไม่รู้สึกเหงาอีกแล้ว  ผมเดินลงมาหาพี่นิดที่

รอผมอยู่ในรถ

กบ    สวัสดีคับพี่นิด  รอนานไหมคับ

พี่นิด   ดีจ้า  นานกว่านี้ก็รอได้  ขอให้มาก็แล้วกัน

*-*   ฟังดูแปลกๆ   รถของเราแล่นออกจากตัวเมือง มุ่งตรงสู่พัทยา จุดหมายของเรา   ผมไม่คิดเลยว่าอีกไม่กี่ชั่วโมง

ข้างหน้าผมจะต้องเจอกับเหตุการณ์ที่ จะเปลี่ยนชีวิตผมอีกครั้งนึง  .... :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ) ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 01:55:34 PM
ซะงั้น รอมาตั้งแต่เช้า

มาแค่นี้ และก็

ปล่อยให้ค้างใว้แบบนี้อีก


ขอซักที สองทีนะ

 :Yingmang! :Yingmang!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 05:15:06 PM
ปกติท่านกบจะพิมพ์เรื่องยาวมาก ๆ นะนี่...

ไมครั้งนี้น้อยจัง...

สงสัยติดโรคนักเขียนศาลาคนเศร้าป่าวเนี่ยะ... xxmsn-cry

รอต่อไปครับ...
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: end ที่ พฤศจิกายน 26, 2009, 07:57:30 PM
ทำไมมันสั้นนักละท่านกบ  :meungtayy :meungtayy :meungtayy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 12:14:07 AM
ลุ้น จัง ชอบๆๆ


รอๆๆๆ มาไวๆๆ นะครับ


 :meungtayy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 01:46:23 PM
ซะงั้น รอมาตั้งแต่เช้า

มาแค่นี้ และก็

ปล่อยให้อารมณ์ค้างใว้แบบนี้อีก


ขอซักน้ำ สองน้ำนะ

 :godester :godester
หื่นไม่เลิกเลยนะเกิ๊บทั่นนกไฟ  :kimji-kuanting
สงสาร จขกท บ้างเหอะ  :duck-kuanteen


รออ่านอยู่...รีบมาต่อนะเกิ๊บ  :6:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 03:03:15 PM
รออยู่นะ :yoexp51
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 03:22:53 PM
จขกท เปนงี้อะ ตอนแรก มาซะยาวเลย

พอเพื่อนๆ หลง กันหัวปักหัวปรำก็ มา นิดนิด หน่อยหน่อย

 :piggy-03


แต่ไงก็รอติดตามอยู่นะคับ :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 03:24:43 PM
  xxballll  *-*   เรามาถึงพัทยา ก็จะ 5 โมงเย็นแล้ว  พี่นิดกำลังวนรถเพื่อหาที่พัก

พี่นิด    เดี๋ยวหาโรงแรมกันก่อน  พี่ไม่ได้มานานแล้ว  งงทางอยู่เหมือนกัน

กบ      คับพี่  พี่นิดนี่ขับรถเก่งนะคับ

พี่นิด    พี่เบื่อจะตาย  อีกหน่อยจะจ้างให้กบมาขับให้พี่นั่ง

*-*  พี่นิดเลี้ยวรถเข้ามาในโรงแรมแห่งหนึ่ง  ดูจากภายนอกก็รู้แล้วว่า  น่าจะเป็นโรงแรมระดับ 5 ดาว

พี่นิดลงจากรถ  ตรงไปเช็คอินห้องพักทันที

พี่นิด    กบ พี่เช็คอินห้องเดียวพอนะ  นอนคนเดียวพี่กลัวผี

กบ     ตามใจพี่คับ  ผมยังไงก็ได้

*-*    ตกลงพี่นิดเช็คอินเพียงห้องเดียว  พนักงานของโรงแรมพาเราขึ้นไปยังห้องพัก  พี่นิดรับกระเป๋าจากพนักงาน

เมื่อมาถึงห้อง พร้อมกับไม่ลืมที่จะทิปพนักงาน

พี่นิด  พอดีห้องเตียงคู่มันเต็มหมด   เตียงเดี่ยวก็ได้นะกบ  เตียงกว้างจะตายไป
 
กบ     ไม่เป็นไรคับ  ผมนอนที่โซฟาก็ได้

พี่นิด   นอนบนเตียงแหละ  พี่ไม่ทำอะไรกบหรอก  งั้นเดี๋ยวเราพักกันก่อนนะ  แล้วค่อยออกไปหาของทะเลกินกัน

*-*     พี่นิดเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว  ผมเอาเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าไปใส่ในตู้เสื้อผ้า  “ไม่รู้พิมทำอะไรอยู่นะ

ตอนนี้”  ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินอยู่ พี่นิดก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ  (โห ผมคิดในใจ) พี่นิดนุ่งผ้าเช็ดตัว

ออกมาเฉยเลย   ผ้าเช็ดตัวก็พื้นนิดเดียวเอง แทบจะปิดอะไร ๆ ของพี่นิดไม่มิดเลย

พี่นิด   อาบน้ำแล้วค่อยสบายตัวหน่อย  กบไม่ไปอาบน้ำล่ะ  พี่เปิดน้ำอุ่นใส่อาบไว้ให้แล้วนะ

กบ     (กรรม)  คับพี่  ผมพยายามไม่มองหน้าพี่นิด 

พี่นิด   เป็นอะไรไปกบ

กบ    เปล่า ๆ ๆ คับพี่  ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะคับ  ผมรีบเข้าห้องน้ำทันที

*-*    ภาพของพี่นิดยังติดตาผมอยู่    แปลกแฮ  ทำไมผมรู้สึกแบบนี้  ผมพยายามสลัดภาพของพี่นิดออกไปให้หมด

ผมทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อนแล้ว  แต่ผมยังไม่กล้าที่จะออกจากห้องน้ำอยู่ดี   เวลาผ่านไปสักพัก  เป็นไงเป็น

กัน ผมตัดสินใจที่จะเปิดประตูออกมา  ผมมองไปที่พี่นิดซึ่งตอนนี้เธอนอนห่มผ้าอยู่

พี่นิด    ออกมาแล้วหรอ  พี่ว่าพี่อาบนานแล้วนะ  กบอาบนานกว่าพี่อีก

กบ     ครับ นอนแช่น้ำเพลินไปหน่อย

พี่นิด   หิวหรือยัง

กบ     ก็ยังไม่ค่อยหิวคับ

พี่นิด   งั้นพี่ขอนอนพักสักแปปนะ  กบขึ้นมานอนบนเตียงก็ได้  กว้างจะตายไป

กบ    ไม่เป็นไรคับ  ผมขอนั่งเล่นก่อนดีกว่า

พี่นิด   ตามใจจ้า

*-*     ผมออกไปยืนนอกระเบียง เพื่อรับอากาศ  อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมหายจากการถูกกดดันได้   ผมนึกถึงคำพูด

ของพิม  ที่ให้ผมระวังพี่นิดไว้  กับเรื่องการตายของนกหลังจากพี่นิดเรียกไปคุย  ตอนแรกผมมองเป็นเรื่องไร้สาระ

แต่ตอนนี้ผมชักเริ่มไม่มั่นใจแล้ว  เพราะดูจาการกระทำของพี่นิดที่มีต่อผม  มันเริ่มเป็นจริงอย่างที่พิมพูด  ถ้ามัน

เป็นจริง   ผมจะทำยังไง   ผมกลับเข้ามานั่งในห้อง  มองไปที่พี่นิดซึ่งตอนนี้นอนหลับอยู่บนเตียง  ผมได้แต่หวังว่า

สิ่งทีพิมพูดจะไม่เป็นความจริง

พี่นิด    อ้าว! กบ นั่งอยู่ทำไมมานอนพักก่อน นั่งรถมาเหนื่อยๆ 

กบ    ไม่เป็นไรคับพี่ 

พี่นิด  ถ้ารังเกียจพี่  พี่ก็จะไปเปิดอีกห้องก็ได้

กบ   เปล่า ไม่ได้รังเกียจคับ นอนก็ได้คับ  ผมค่อยๆเดินไปที่เตียง

พี่นิด  รังเกียจพี่ก็ไม่ต้องนอนก็ได้

กบ  พี่นิดอย่าพูดแบบนี้ซิคับ  ผมจะไปรังเกียจพี่นิดได้ยังไง  พี่นิดดีกับผมทุกอย่าง

*-*  พูดจบผมก็ค่อยล้มตัวลงนอนบนเตียง  โชคดีที่ตรงกลางมีหมอนข้างกั้นอยู่

พี่นิด   เข้ามาในๆก็ได้ เดี๋ยวตกเตียงพอดี

กบ    ผมค่อยๆเขยิบเข้าไปในๆ 

พี่นิด  ไม่ต้องกลัวพี่ปล้ำหรอก  มีแต่กบจะปล้ำพี่  คิ คิ พี่นิดหัวเราะ

*-*   กรรม วันนี้ทำไมพี่นิดพูดแบบนี้ว่ะ (ผมคิดในใจ) 

พี่นิด   พี่ถามอะไรหน่อยสิ

กบ   ถามอะไรหรอคับ

พี่นิด   กบว่าพี่แก่ไหม

กบ    ไม่แก่นี่คับ  ดูดีเสียด้วยซ้ำ   ผมตอบพี่นิกไป

พี่นิด  แล้วอะไรที่กบว่าดูดีล่ะ

กบ    เออ ผมบอกไม่ถูกอ่ะคับ

พี่นิด   แล้วนี่ล่ะ ดูดีไหม

*-*  เฮ้ย!  ตะลึงคับ  สิ่งที่ผมเห็นตรงหน้านั้น คือหน้าอกของพี่นิดซึ่งไม่มีอะไรห่อหุ้มเอยู่เลย  ก็พี่นิดแกเล่นไม่ใส่

อะไรเลย แล้วขึ้นไปนอนห่มผ้าบนเตียง  พอถามผมเสร็จ พี่แกก็ดึงผ้าห่มลงไปกองบนเอวเธอ

กบ    พี่นิด ผมเรียกชื่อเธอ ( ผมตกใจ ทำอะไรไม่ถูก )

พี่นิด   ว่าไง  แล้วนี่ดูดีไหม 

*-*  พี่นิดไม่พูดเปล่า  ยังเอามือของแกมาจับมือผมให้ไปจับนมของเธอ

พี่นิด  ดูดีไหมกบ

กบ    ก็ๆ   พี่นิดคับ ทำอย่างนี้มันไม่ดีนะคับ  ผมรีบดึงมือออก

พี่นิด   ไม่ดีตรงไหน  บอกพี่มาสิ  ไม่ดีตรงนี้หรา 

*-*   พูดจบพี่นิด ก็ดึงผ้าห่มส่วนที่เหลือ ออกไปจนหมด  ตอนนี้ร่างกายของพี่นิดไม่มีอะไรปกปิดอีกแล้ว

พี่นิด   มาเดี๋ยวพี่จะทำให้กบรู้ว่าของพี่ดูดีจิงไหม    ตอนนี้พี่นิดก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผม  เธอทำลาย

กำแพงที่ปิดกั้น   ตอนนี้ทุกส่วนของร่างกายผมถูกริมฝีปาก กับสิ้นที่ร้อนแรง ของพี่นิด ลุกล้ำไปเรื่อย   

 พอก่อนคับพี่นิด  ผมบอกเธอขณะที่เธอกำลังเข้าถึงจุดสำคัญของผม

กบ   พอ ๆ ๆ เถอะคับ  ผมรักพี่นิดแบบพี่สาวผมคนนึงนะคับ  อย่าให้ผมผิดไปมากกว่านี้เลย

พี่นิด   แต่พี่รักกบ และต้องการกบจริงๆนะ  มา พี่จะทำให้กบลืมทุกอย่างเลย

*-*   ผมคงจะห้ามอะไรพี่นิดอีกต่อไปไม่ได้  ทุกอย่างดำเนินต่อไปตามวิถีทางของมัน  ตอนนี้ผมทำผิดกับนก

อีกครั้งแล้ว ที่ผมไปมีคนอื่น  เท่ากับว่าชีวิตผมผ่านผู้หญิงมาถึงสามคนแล้ว  แถมต้อนนี้ผมยังคบพร้อมกันถึงสอง

คน   แล้วถ้าพิมรู้เธอจะเป็นยังไง ทั้งที่เธอก็เตือนผมแล้วก่อนที่จะมา

พี่นิด   เป็นอะไรไป  นอนซึมเลย 

กบ     ผมไม่สบายใจคับ เรื่องพี่นิดกับผม  ผมกลัวแม่จะรู้  อีกอย่างแฟนพี่นิดจะว่ายังไง

พี่นิด   ถ้าไม่บอกแม่จะไปรู้ได้ยังไง ส่วนแฟนพี่ กบไม่ต้องกลัว พี่กับเค้าอยู่ด้วยกันเพื่อรักษาหน้าตามากกว่า

เค้าไม่มาสนใจอะไรพี่หรอก

กบ    แต่ผมก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี

พี่นิด   ไม่ต้องห่วงอะไร  พี่จัดการทุกเรื่องเอง  งั้นเดี๋ยวออกไปหาที่นั่งกินกัน

*-*   คืนนั้นพี่นิด ขับรถพาผมมานั่งกินอาหารทะเล  แถวๆหาดจอมเทียน   ดูเธอจะไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับ

เรื่องที่เกิดขึ้น   ผมพยายามทำตัวให้เป็นปกติ 

พี่นิด   อาหารที่นี่อร่อยนะ  เมื่อก่อนพี่มาเป็นประจำ

กบ    คับพี่  ผมเพิ่งจะเคยมาเป็นครั้งแรกเองคับ

พี่นิด   งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะพาไปเที่ยวให้ทั่วเลย

กบ    เออพี่นิดคับ ผมมีเรื่องจะขอร้องอะไรพี่นิดซักอย่างคับ

พี่นิด   ได้ซิ  จะของอะไรล่ะ

กบ    เรื่องระหว่างพี่กับผม  ผมไม่อยากให้มีใครรู้เลยคับ

พี่นิด   ได้สิ  พี่ไม่บอกใครหรอก  แต่กบต้องทำตามใจพี่นะ เวลาที่พี่ต้องการ

กบ    แล้วพี่นิดต้องการอะไรล่ะคับ

พี่นิด   คิ คิ   ก็แบบเมื่อกี้ไงล่ะ

*-*     กรรม  ผมไม่นึกเลยว่าพี่นิดจะกล้าพูดแบบนี้ออกมา  ในใจตอนนี้ผมรู้สึกเบื่อๆยังไงไม่รู้ 

อยากออกไปให้พ้นจากจุดนี้เร็วๆ 

กบ    พี่นิดคับ  ผมขอกินเหล้าได้ไหมคับ

พี่นิด   ได้ซิ ที่หลังไม่ต้องมาของพี่หรอก กบอยากทำอะไร อยากกินอะไรกบทำไปเลย โตแล้วนะหัดคิดเองได้แล้ว

กบ     คับพี่

 พี่นิด  งั้นเดี๋ยวไปหาร้านใหม่ก็แล้วกัน

*-*    พี่นิดพาผมมาที่คลับภายในโรงแรมที่เราพัก เพราะสะดวกดี ถ้าเมาก้ไม่ต้องขับรถกลับ 

พี่นิด   อยากกินเหล้าใช่ไหมกบ  วันนี้จะให้กบลองกินของใหม่ก็แล้ว  พี่นิดพูด พร้อมหันไปบอกกับพนักงานที่มา

ต้อนรับ  พูดคุยกันอยู่สักพัก   แล้วพนังงานถือเหล้านำมาวางที่โต๊ะเรา ผมมองจากภายนอกรูปร่างของขวดผมไม่

เคยเห็นแน่ๆ  (Hennessy XO)

พนักงาน   จะรับเป็นยังไงดีคับ

พี่นิด    ของพี่ขอเพียวๆเลย  ส่วนอีกแก้วใส่น้ำแข็งก็แล้วกัน  กบลองหัดกินดูนะ

*-*   พี่นิดยกแก้วให้ผม  ผมค่อยๆยกมันเข้าไปในปาก  รสชาติของบรันดีแก้วแรกในชีวิต

ผมว่าถึงแม้จะนุ่มนวลเพียงใด แต่ลึกๆแล้วยังดูเข้มแข็งเหมือนเดิม  ผมรีมยกน้ำเปล่าตามเข้าปาก

พี่นิด   เป็นยังไงบ้างกบ 

กบ    ก็ดีคับ นุ่มดีกลิ่นยังติดปากเลย

พี่นิด  ค่อยๆหัดไป เด๋วก็เก่งไปเอง

*-*   ผมนั่งดื่มไปเรื่อยๆ  อย่างน้อยมันก็ช่วยให้ผมลืมเรื่องอะไรไปได้บ้าง  ผมว่าพี่นิดเป็นผู้หญิง

ที่กินเหล้าเก่งคนนึงเลยที่เดียว  ผมยังไม่เคยเห็นแก่เมาจนขาดสติเลยสักครั้ง 

พี่นิด   เป็นยังไง  นั่งเงียบเลย

กบ    เพลงเพราะดีคับ  พี่นิดเมาหรือยังคับ

พี่นิด   พี่นี่นะเมา  ถ้าพี่เมากบระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน

กบ    ผมขอไปห้องน้ำแปปนะคับ   (พอผมลุกยืนขึ้นเท่านั้น  กรรมทำไมโลกมันหมุนได้ว่ะนี่)

*-*  ผมพยายามประคองตัวเองมาห้องน้ำ  ไม่นึกนะคับว่า บรั่นดีจะเล่นผมเข้าให้แล้ว ตอนผมนั่งกินแทบไม่มีอา

การอะไรเลย  แต่พอผมลุกเท่านั้น 

กบ   ผมกลับมานั่งที่โต๊ะ  สงสัยจะเมาแล้ว

พี่นิด  เมาแล้วหรอ  จะกลับหรือยังล่ะ

กบ   แล้วแต่พี่นิดคับ

พี่นิด   งั้นกลับเลยก็แล้วกัน 

*-*     พี่นิดเช็คบิลเรียบร้อย  เราก็พากันกลับขึ้นห้องทันที

พี่นิด   วันนี้เมาเหมือนกันนะนี่   ตามธรรมดาพี่จะไม่ค่อยเมา

กบ    ผมเมาเลย   ไม่ไหว

พี่นิด   งั้นพี่ช่วยให้หายเมา

*-*   พี่นิดเดินตรงเข้ามาหาผม   ค่อยๆถอดเสื้อของเธอออก   เผยให้เห็นทรวงอกที่มีขนาดใหญ่  หัวนมยังไม่

คล้ำเท่าไหร่นัก  หุ่นของพี่นิดถือว่าดีมาก ส่วนว้าว ส่วนโค้งที่ชัดเจน สำหรับคนที่มีอายุ 30 กว่า  พี่นิดนั่งคลุกเข่า

ตรงหน้าของผม  เธอค่อยๆใช้ปากของเธอ กับน้องชายของผม  ดูเธอจะไม่รังเกียจของผมเลย   ผมตอบสนองเธอ

กลับเป็นบางที  พี่นิดละปากของเธอออก  พร้อมกลับจับหัวของผมกดลงไปตรงจุดนั้นของเธอ  ผมใช้ลิ้นตรงส่วน

นั้นของเธอ  เสียงของพี่นิดเริ่มครางออกมาเป็นช่วง ๆ   บางช่วงพี่นิดเอามือกดหน้าของผม เข้าไปตรงจุดนั้น จน

ผมแทบหายใจไม่ออก    ตอนนี้น้ำของพี่นิดเต็มหน้าของผมหมด    พี่ไม่ไหว้แล้วกบ     เสียงพี่นิดบอกกับผม

ผมลุกขึ้น  ดันพี่นิดไปที่เตียงนอน   

พี่นิด   มาเดี๋ยวพี่ทำให้

*-*   พี่นิดจับผมนอนลง เธอขึ้นไปอยู่ด้านบนตัวผม  เธอค่อยๆจับน้องชายของผมสอดเข้าไปตรงจุดนั้นของเธอ

พี่นิดเริ่มขยับ พร้อมกับเสียงคราง  ถึงตอนนี้แล้วทุกอย่างมันไปตามขั้นตอนของมันเอง  ดูพี่นิดเองจะไม่ยอมหยุด

เอาง่ายๆ  เหมือนกับแกไม่ได้เจอเรื่องแบบนี้มานาน....

*-*   ผมออกมายืนหน้าระเบียงของห้อง  ถ้ามองออกไปจะเห็นทะเล   พี่นิดยังหลับอยู่บนเตียง   อากาศตอนเช้า

ช่วยให้ผมผ่อนคลายลงได้บ้าง   ถ้าจะถามผมว่ารักพี่นิดไหม   ผมตอบได้เต็มปากว่าไม่รักแน่นอนอ    แต่ถึงตอนนี้

แล้วผมคงต้องเลยตามเลยกับพี่นิดไปก่อน  ผมจะใจร้ายกับแกก็ยังไงอยู่

พี่นิด   ตื่นนานแล้วหรอกับ

กบ    สักพักแล้วพี่  ออกมาสูดอากาศยามเช้า

พี่นิด   พี่หลับเป็นตายไม่รู้เรื่องเลย 

กบ   (ก็น่าจะหลับอยู่หรอก ขนาดผมหนุ่มๆยังแย่เลย)   วันนี้พี่จะไปไหนต่อหรือคับ

พี่นิด  เด๋วจะพากบไปเที่ยวให้ทั่วพัทยาเลย แต่ก่อนไปเรามาทำอะไรสุนกๆ กันก่อนดีกว่า

*-*   กว่าจะได้ออกไป ผมก็เสียตัวให้พี่นิดอีกรอบ   วันนั้นทั้งวันพี่นิดพาผมตระเวนไปทั่วพัทยา

แต่ก็แปลกนะครับ แทนที่ผมจะรู้สึกสนุก  กับเป็นว่าผมรู้ซึกเซ้งๆยังไงไม่รู้   ทั้งที่พี่นิดก็มีให้ผมทุกอย่าง

สรุปเย็นนั้นกว่าจะกลับมาถึงโรงแรม ก็จะ 2 ทุ่มแล้ว   ผมกลับมาอาบน้ำเพื่อเตรียมจะพักผ่อน

แต่ก็อีกนั้นแหละ  ผมคงจะหนีเรื่องพันอย่างว่าไม่ได้แน่นอน.........


 xxballll
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: A-HA ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 03:38:53 PM
มารอบนี้บอกได้คำเดียว ตุง
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 03:40:20 PM
ที่ 2 ก็ได้เกิ๊บ  :kulorpa'

เฮ่อ...ทั่น จขกท โดนข่มขืนซะแย้ว  :otaku-tui+ :otaku-tui+

เป็นกำลังใจให้เขียนต่อนะเกิ๊บ  :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 03:40:29 PM
F5 F5 F5  :dookdik1:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 03:43:23 PM
บอกได้คำเดียวว่า 18+  :dookdik24:


แต่  ณ  เวลานั้น เจ้าของเรื่อง 15 เอง  :otaku-tui+


พี่สาวที่แสนดี จิงๆด้วย (มั้ง) :Ont-hodsard

รอติดตามอยูนะเกิ๊บ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 03:45:18 PM
อุ้ย... :otaku-tui+

แล้วปัจจุบันนี้พี่นิดอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ยะ...

น่าจะร่วม ๆ 50 แล้วนะนี่...

รอต่อครับ... :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 04:03:15 PM
รอเกาะติดขอบ จอเยยย



 :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Fabregas ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 05:31:57 PM
ถามนิสนึงนะคับ...ท่าน จขกท ตอนตั้มๆ กับพี่นิด ใส่ถุงอ่ะป่าวคับ  :dookdik21:

ปล ดูจากสถานการณ์ตอนนั้นท่าน จขกท คงไม่ได้เตรียม  :dookdik26:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 06:33:00 PM
ถามนิสนึงนะคับ...ท่าน จขกท ตอนตั้มๆ กับพี่นิด ใส่ถุงอ่ะป่าวคับ  :dookdik21:

ปล ดูจากสถานการณ์ตอนนั้นท่าน จขกท คงไม่ได้เตรียม  :dookdik26:


เก๊ากะลังจะพิมแบบนี้พอดีเลย ดีนะที่อ่านคอมเม้นก่อน :dookdik26: :yoyo024
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 07:19:23 PM
 :kulorpa' ไม่ได้ใส่แน่นอนครับ  ช่วงผมอายุ 15-17 เพียวๆมาตลอดคับ โชคดีผมมีบุญ

สมัยก่อน การป้องกันยังไม่ดีเท่าที่ควรคับ  แบบว่ายืดอก โดนมองหน้าประมาณนี้ 

:Yingmang!   :Yingmang!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: GoFL ที่ พฤศจิกายน 27, 2009, 09:15:12 PM


ไม่ได้อ่านมาหลายวัน...เข้ามาไม่ผิดหวังจริง ๆ ... :yoyo024
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 28, 2009, 03:45:01 AM
ไม่มาต่อแย้วหงอ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 28, 2009, 10:04:36 AM
 :dookdik22:


ตื่น มารอ แต่เที่ยงกั๊บ


 :Ont-hodsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ พฤศจิกายน 28, 2009, 10:09:17 AM

ไม่ได้อ่านมาหลายวัน...เข้ามาไม่ผิดหวังจริง ๆ ... :yoyo024
+1 Karma Point na My Mod  :yoexp52
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 28, 2009, 10:36:46 AM
*-*   แล้วผมก็ผ่านคืนนี้มาได้  ถึงแม้จะหนักไปหน่อยก็ตาม   เราเตรีมตัวเก็บของจะกลับกรุงเทพฯ กัน เพราะ

พรุ่งนี้ร้านก็จะเปิดแล้ว

พี่นิด   พี่ว่าจะแวะซื้อของที่หนองมนก่อน 

กบ     แล้วแต่พี่คับ  (ก็ดีเหมือนกันผมจะได้ซื้อของไปฝากพิมด้วย)

*-*    รถของเรามาถึงตลาดหนองมน  พี่นิดเดินเลือกของ ผมมีหน้าที่เดินตามคอยหิ้วของให้พี่นิด

พี่นิด  กบจะเอาอะไรไหม  ผมได้แล้วคับพี่ (ผมซื้อข้าวหลามไปฝากพิม จิงๆไม่ต้องซื้อก็ได้นี่)

งั้นเรากลับกันเลยก็แล้วกัน 

*-*   พี่นิดชวนผมคุยมาตลอดทาง

พี่นิด   เดี๋ยวพอร้านอยู่ตัว พี่จะให้กบดูแล  ส่วนพี่จะเปิดอีกร้าน  เพื่อนพี่ชวนไปเปิดแถวรัชดา

กบ    ผมคงจะไม่ไหว   ผมอายุยังน้อยอยู่เลย

พี่นิด   พยายามดูพี่เวลาทำงาน  อีกอย่างพี่ก็บอกพนักงานในร้าน กับแขกว่ากบเป็นน้องชายพี่

ยังไงเค้าก็ต้องเกรงใจกบ

*-*   ผมไม่รู้สึกยินดียินร้ายนะ กับเรื่องที่พี่นิดพูด   พี่นิดขับรถมาจอดหน้าหอผม

กบ   ขอบคุณนะคับพี่

พี่นิด  พี่กลับก่อนนะ  ไว้พรุ่งนี้เจอกัน  เออ ตกลงจะให้พี่มารับหรือเปล่า

กบ    ไม่เป็นไรคับพี่  ผมไปเองดีกว่า

*-*   รถของพี่นิดแล่นออกไป  ผมรีบเดินไปที่ห้องพิมทันที  ก๊อก ๆ ๆ  ประตูค่อยๆเปิดออกมา

กบ   หวัดดีจ้าพิม

พิม   กลับมาแล้วหรอ  เข้ามาก่อนซิ

กบ   ผมเดินเข้าไปในห้อง  อ่ะ  นี่ของฝาก
พิม   ที่หลังไม่ต้องซื้อมาหรอกข้าวหลามน่ะ

กบ   ทำไมล่ะ  ไม่ชอบกินหรอ

พิม   พิมกินข้าวหลามของกบ  อร่อยกว่าตั้งเยอะ

กบ   กรรม!  แล้วพิมทำอะไรอยู่

พิม   ว่าจะออกไปซื้อของกิน  กบจะไปด้วยกันไหมล่ะ

กบ   งั้น กบขึ้นไปเก็บของก่อนแล้วกัน  เด๋วจะรีบลงมา

*-*  เก็บของเสร็จ ผมก็รีบลงมาหาพิมทันที ทั้งที่ผมก้เหนื่อยกับการนั่งรถมา

กบ   พิมอยากกินอะไรล่ะ กบเลี้ยงเอง

พิม   อยากรู้จิงๆหรา ว่าพิมอยากกินอะไร

กบ   (ผมพอจะรู้คำตอบแล้ว)  ไม่อยากรู้แล้ว เหอะ ๆ

*-*  สรุปพิมอยากกินไอติม  ผมเลยตกลงไปกินเซเวนเซน ที่ตึก CP ตรงสีลมกัน

พิม   พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานแล้ว  หยุดมาหลายวันเริ่มขี้เกียจ

กบ   อืม  แล้วพิมไม่คิดจะหางานอื่นทำบ้างหรอ

พิม   ที่ไหนเขาจะรับพิมล่ะ  เรียนก็ไม่ได้เรียน  ความรู้ก็ไม่มี  ชีวิตพิมก็คงเป็นได้แค่นี้แหละ

ช่วงที่ยังสาวอยู่ก็ต้องรีบเก็บตังไว้  พอแก่ตัวลงก็ทำไม่ได้แล้ว  ถ้าโชคดีหน่อยก็มีคนมาเอาไปเลี้ยง

*-*    ผมฟังที่พิมพูด  ทำเอาผมนึกถึงนกขึ้นมาทันที  ชีวิตนกก็ไม่ต่างอะไรกับพิมมากนะ

กบ    อีกหน่อยถ้าพิมแก่  กบจะเลี้ยงพิมเอง

พิม    จะวิ่งหนีมากกว่า  คิคิ 

*-*    ผมเห็นพิมหัวเราะ  ทำให้ผมอดคิดถึงนกไม่ได้  ส่วนที่คล้ายกันของพิมกับนก คือนกจะไม่เอา

เรื่องที่ไม่สบายใจ มาพูดให้ผมฟัง  นกจะยิ้มทุกครั้งที่อยู่กับผม แม้ภายในใจเธอจะมืดมนเพียงใด พิมเอง
ก็เช่นกัน

พิม    เออ  ไปเที่ยวพัทยามา  เป็นยังไงบ้าง สนุกไหม  แล้วโดนพี่นิดทำอะไรหรือเปล่า  เธอถามออกมาเป็นชุดๆ

กบ     ก็สนุกดี

พิม   แล้วพี่นิดทำอะไรกบหรือเปล่า

กบ    (กรรม พูดเหมือนรู้)  ไม่เห็นทำอะไรเลยนี่

พิม   แล้วกบทำอะไรพี่นิดหรือเปล่า

กบ     กบจะไปทำอะไรพี่นิด  พิมนี่ถามแปลกๆ

พิม   อย่างให้จับได้ก็แล้วกัน

กบ   กรรม (ยังไงกันหว่า)  เด๋วกบซื้อเบียร์ไปนั่งกินที่ห้องพิมดีกว่า

พิม   ตามใจ  ระวังโดยพิมปล้ำก็แล้ว  คิคิ คิคิ

*-*  คืนนั้นผมเลยซื้อเบียร์ไปนั่งกินที่ห้องพิม 

พิม   กบ พิมเรียกผม  พิมรักกบนะ และคิดว่าคงจะไม่น้อยไปกว่าที่นกรักกบ   ส่วนเรื่องระหว่างเราพิมอยากให้กบ

เงียบๆไว้  อย่าแสดงออกมา  หลายๆอย่างมันไม่เป็นผมดีกับกบเลย

กบ    แต่กบไม่แคร์อะไรนะพิม

พิม   กบถามใจตัวเองให้ดีก่อนเถอะ   อย่างเพิ่งมาตัดสินใจอะไร  ก็อย่างที่พิมบอกถามใจตัวเองดีๆก่อน

ที่จะตัดสิ้นใจทำอะไรลงไป  พิมให้อิสระกบเต็มที่

กบ    ก็แล้วแต่พิมก็แล้วกัน  แต่พิมจำไว้อย่างนะ  นอกจากนกแล้ว  กบก็มีพิมนี่แหละที่เข้าใจกบ

*-*   เราตกลงที่จะคบกันแบบเงียบๆ  เพราะพิมยังอยากให้เวลากบผมมากกว่า  อีกอย่างพิมกลัวปัญหาที่เคย

เกิดขึ้นกับนกมาแล้ว     

กบ    เอ! วันนี้ทำไมพิมกินน้อยจัง
พิม    กินเยอะเด๋ว พิมปล้ำกบอีก  วันนี้เลยเบาๆลงหน่อย

กบ   แสดงว่าอยากให้กบปล้ำพิมแทนใช่ไหมล่ะ

พิม    กบนี่นะ จะปล้ำพิม  เห็นทุกทีพิมต้องเริ่มเองทุกครั้งก่อน  จริงๆกบนี่น่าจะไปบวชเป็นพระนะ

กบ   อ้าว! พูดแบบนี้ได้ไง  อย่างนี้ต้อง.......

*-*  ผมว่างแก้ว  แล้วลุกขึ้นไปหาพิมตรงหน้า แล้วทุกอย่างก็........

กบ   เป็นไง  หาว่าเราเป็นพระ  ผมพูดขณะที่พิมนอนกอดผม

พิม   เด๋วนี้เริ่มเก่งแล้วนี่

กบ   ก็ได้ครูแบบพิมนี่ไง

พิม   ครูพิม หรือครูนิด

*-*   กรรม  พิมรู้เรื่องของผมหรือนี่ (ผมคิดในใจ)

กบ   ก็พูดไปพิม  พี่นิดเป็นพี่กบนะ

พิม   แต่พิมรู้สึกว่าพี่นิด คิดกับกบมากกว่านั้นแน่  แต่ก็ชั่งเหอะ พิมบอกแล้วไง พิมให้อิสระกบเต็มที่

กบ   ขอบคุณนะพิม  วันนึงที่กบพร้อม พิมจะเป็นคนแรกที่กบจะอยู่ด้วย  ผมจูบลงบนหน้าผากของพิม......

*-*   คืนนั้นตกลงผมนอนที่ห้องพิม   พิมตื่นก่อนผม   เธอลุกขึ้นมาเก็บกวาดห้อง

กบ   ทำไมวันนี้ขยันจัง

พิม   ก็เด๋วเย็นนี้ต้องไปทำงานแล้ว

กบ   เออ!  จิงด้วย  งั้นเด๋วกบกลับห้องก่อนดีกว่า  กบต้องไปร้านตั้งแต่ตอนบ่าย จะไปตั้งเครื่องด้วย

พิม   แล้วจะลงมากินข้าวด้วยกันไหม

กบ    ไม่ดีกว่า  ยังไม่อยาก  แต่ถ้ากินอย่างอื่นก็เอานะ

พิม    เด๋วนี้ ชักเอาใหญ่เลยนะ      ไม่อยากกินข้าว แต่จะกินอย่างอื่น  พิมหันมาทำตาดุใส่ผม
*-*    ผมกลับขึ้นไปที่ห้องผม  เพื่อเตรีมตัวที่จะไปร้าน เพราะผมต้องไปตั้งเครื่องก่อน  ผมมองดูรูปนกเหมือนเช่น

ทุกครั้งที่ผมขึ้นมาบนห้อง    วันนี้กบจะได้ทำงานเป็นวันแรกแล้วนะ   เป็นกำลังใจให้กบด้วยนะ     เสียงโทรศัพท์

ดังขึ้น   

กบ   สวัสดีคับพี่นิด

พี่นิด   ทำอะไรอยู่

กบ   เตรียมของอยู่คับ  เสร็จแล้วจะออกไปร้าน

พี่นิด   ให้พี่ไปรับไหม

กบ    อย่าดีกว่าคับ  ผมไปเองดีกว่า  ตอนนี้พี่นิดอยู่ที่ไหนคับ

พี่นิด   พี่อยู่ที่ร้านแล้ว

กบ    งั้นเด๋วเจอกันคับ  ผมก็กำลังจะออกไปแล้ว

พี่นิด   จ้า  งั้นพี่จะรออยู่ที่ร้านนะ

กบ    คับพี่ เด๋วเจอกัน  ผมวางโทรศัพท์   เตรียมที่จะออกไปร้าน

*-*   ผมเดินลงมาจากห้อง  แว๊ะไปหาพิมก่อน  ผมเคราะประตูห้องพิม

พิม   อ้าว! จะไปแล้วหรา  ไหนว่าจะไปบ่ายๆ

กบ   พอดีพี่นิดมาที่ร้านแล้ว  กบเลยว่าจะไปตั้งเครื่อง แล้วไปช่วยแกเตรียมตัวด้วย

พิม   อืม  เด๋วพิมตามไปเย็นๆนะ

กบ   คับ  ก่อนไปขอกำลังใจหน่อยสิ

พิม   กำลังใจอะไร 

กบ   ผมยื่นแก้มให้กับพิม เร็วๆ

พิม   เฮ้ย!  ไม่แปลกใจเลยจิงๆ ที่ไอ้นกมันรักนักรักหนา  พูดจบพิมก็เข้ามาหอมแก้มผม  สู้ๆนะ
กบ    ครับ  ( ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ)

*-*   ผมให้รถ ตุ๊กๆเข้ามาส่งที่หน้าร้าน เพราะต้องเอาของลง

กบ   เท่าไหร่คับพี่

ตุ๊กๆ  30  บาทคับ

กบ   ขอบคุณคับพี่

*-*  ผมหิ้วของเดินขึ้นไปบนร้าน  พอเปิดประตูเข้าไปก็พบกับพี่นิดซึ่งกำลังคุยอยู่กับแคชเชียร์

กบ   สวัสดีคับพี่  ผมยกมือไหว้พี่นิด

พี่นิด  มาแล้วหรอกบ   มาหาพี่ก่อน

*-*  ผมเดินเข้าไปหาพี่นิด

พี่นิด   วรรณ (แคชเชียร์)   พี่ว่าจะให้วรรณช่วยสอนระบบงานในร้านให้กบหน่อย  พี่จะไปเปิดร้านใหม่

ยังไงคงจะให้กบมาดูแลแทนพี่

วรรณ  ได้ค่ะพี่นิด

พี่นิด    กบก็คอยดูวรรณไว้ก็แล้วกัน ถ้าไม่เข้าใจอะไร ก็ถามได้

กบ   คับพี่  งั้นผมขอไปตั้งเครื่องก่อนนะคับ

พี่นิด   จ้า!  เสร็จแล้วบอกพี่นะ  จะได้ไปหาอะไรกินกัน

*-*   ผมตั้งเครื่องกว่าจะเสร็จก็เกือบ4 โมงเย็นแล้ว   พี่นิดนั่งรอผมจนหลับคาโซฟา

กบ   พี่นิด ๆ  ผมเรียกเธอ

พี่นิด   อ้าว  กบเอง  พี่เผลอหลับไป   เสร็จแล้วหรอ

กบ    คับพี่

พี่นิด   พี่นิดดูนาฬิกา  งั้นเด๋วไปหาอะไรกินกัน  พี่จะรีบมากลับมาแต่งหน้า  6 โมงพี่ต้องประชุมพนักงานอีก
*-*   เราออกไปหาอะไรกินแถวนั้น  เพราะพี่นิดต้องรีบกลับมาแต่งหน้าทำผมอีก  แล้วอีกอย่างพี่นิดจะประชุม

พนักงานทั้งร้าน ก่อนที่ร้านจะเปิด    ผมนั่งทวนเพลงที่จะใช้เล่นในคืนนี้ระหว่างรอพี่นิด   พนักงานเริ่มทยอยเข้า

มาในร้านแล้ว เพราะใกล้จะ 6 โมงเย็นแล้ว   แล้วพิมก็เดินเข้ามาในร้าน  ผมมองหน้าเธอ เธอยิ้มตอบเล็กๆ ก่อน

เดินไป    วันนี้พิมดูดีมาเลยในสายตาผม  เธอเสื้อสีขาวรัดรูป คอเสื้อค่อนข้างลึก เผยให้เห็นทรวงอก  กระโปรง

ยาวต่ำกว่าเข่าตามสมัยนิยม    แต่งหน้าอ่อนๆ     ผมสังเกตุว่ามีพนังงานเข้ามาใหม่อยู่หลายคนเหมือนกัน พี่นิด

เรียกให้พนักงานมานั่งรวมกันเพื่อที่จะเริ่มประชุมกัน

พี่นิด   กบมานั่งด้วยกัน พี่นิดเรียกผม

*-*     พี่นิดคุยถึงกฎระเบียบต่างๆของร้าน   ผมนั่งฟังด้วย

พี่นิด   แล้วเดือนหน้าพี่จะเปิดร้านใหม่อีกที่นึง  ตรงนี้พี่จะให้น้องกบเค้าช่วยดูแลแทนพี่  ยังไงพวกเราก็ช่วยๆกัน

หน่อย ถ้าร้านเรายอดขายดี  พี่ก็จะเพิ่มเงินเดือนให้พวกเรา  คิดว่าร้านนี้เป็นของพวกเราทุกคน  และที่สำคัญพี่ขอ

ย้ำไว้เลยเรื่อง การคบกันของพนักงานในร้าน  พนักงานในร้านทุกคนห้ามมีอะไรด้วยกันเด็ดขาด ก็คงรู้ๆกันอยู่

ว่ามันปกครองกันได้ยาก  พี่กลัวปัญหาเรื่องหึงหวงกัน  ถ้าพี่รู้ออกอย่างเดียวนะคะ  ใครมีปัญหาอะไรบ้างไหมคะ

ถ้าไม่มีก็พอแค่นี้แล้วกัน   (พนักงานแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวกัน)

พี่นิด   กบเด๋ววันนี้ขึ้นเล่นสักตอน 2 ทุ่มก็แล้วกัน  สักทุ่มกว่าๆแขกคงเริ่มมากันแล้ว เพราะพี่โทรไปบอกเขา

หมดแล้ว   เหนื่อยหน่อยนะวันนี้

กบ   คับพี่

*-*   ผมเดินมานั่งที่หน้าบาร์  รอเวลาที่ขึ้นเล่น   ผมเล่นดนตรีมาเกือบ 1 ปีแล้วก็ตาม แต่วันนี้รู้สึกตื่นเต้น

เหมือนกัน  คงเป็นเพราะผมจะได้เล่นประจำครั้งแรกในชีวิตก็ๆได้     แขกเริ่มทยอยกันมาบ้างแล้ว  แล้ว

ผมก็เห็นพี่นิดก็พาแขกเข้ามาในร้าน  ผมจำได้ดีว่านั่นคือพี่บอย แต่ผู้หญิงที่พี่บอยพามา ถ้าผมจำไม่ผิด

เธอคือวินั่นเอง   พี่นิดมองมาทางผมแล้วให้พนักงานมาตามผมให้ไปหา
กบ   สวัสดีคับพี่บอย   ผมยกมือไหว้พี่บอยเมื่อผมมาถึงที่โต๊ะ

พี่นิด   นั่งก่อนกบ  พี่นิดบอกผม

พี่บอย   เป็นไงกบ ไม่เห็นแว๊ะไปร้านบ้างเลย

กบ    พอดีช่วงนี้ยุ่งๆอยู่คับ 

พี่บอย   เออ! นี่ วินะกบ เป็นPRร้านพี่ วันนี้พามาเป็นเพื่อน   แล้วนี่กบ นะวิ  เป็นน้องของพี่นิด

และก็เป็นนักดนตรีที่นี่ด้วย

กบ    สวัสดีคับ  ผมทักทายเธอ  เธอยิ้มตอบผมเช่นกัน

พี่นิด   ตามสบายเลยนะบอย  เด๋วนิดขอตัวไปรับแขกก่อน อยู่คุยกับกบก่อนนะ

พี่บอย   ตามสบายเลย

*-*    ผมนั่งคุยเป็นเพื่อนกับพี่บอย   ผมแอบมองไปที่วิเป็นระยะๆ  ดูเธอเองก็แอบมองมาที่ผมเช่นกัน

กบ   พี่บอยคับ  ผมของตัวขึ้นเล่นก่อนคับ  สองทุ่มแล้ว

พี่บอย  ตามสบายเลยกบ   ตรงนี้พี่จัดการเอง

กบ    จะขอเพลงอะไรก็บอกนะคับพี่

พี่บอย  ได้ๆ เด๋วขอนึกก่อนก็แล้ว

*-*  ผมเดินขึ้นไปปิดเสียงเพลงที่เปิดอยู่   นกเป็นกำลังใจให้กบด้วยนะ (ผมนึกในใจ)   ผมหยิบ

แผ่นดิกส์ใส่เข้าไปในชีเควเซอร์  แล้วเลือกเพลงที่ผมจะใช้เล่น   

กบ  วันนี้ก็เป็นวันเปิดร้านใหม่ของเรานะคับ   ทางร้านขอตอนรับและสวัสดีแขกทุกๆท่านที่มา

ใช้บริการร้านของเรา  แขกท่านใดต้องการขอเพลงหรืออยากมาร่วมสนุกร้องเพลงกับเราก็แนะนำขึ้นมาได้ 

ขึ้นมาได้นะคับ  ส่วนช่วงนี้มาฟังเพลงช้างๆจากผมก่อนก็แล้วกัน   สำหรับเพลงนี้นะคับ  ผมตั่งใจที่จะมาเล่น

วันนี้โดยเฉพาะ   ผมว่ามันตรงกับวันนี้มากที่สุด  หลายท่านเคยมาเที่ยวที่แห้งนี้แล้ว  วันนี้จะเห็นว่าหลายๆสิ่ง
มันเปลี่ยนแปลงไป  ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ใหม่  พนักงานใหม่  แต่ถึงทุกอย่างจะเปลี่ยนไป  แต่ก็มีสิ่งนึ่ง

ที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย   (ผมหยุดไปสักครู่แล้วมองไปรอบๆร้านเหมือนมองหาอะไรบางอย่าง แล้วผมก็มาหยุด

ตรงที่พิมนั่งอยู่)  รับฟังกันได้แล้วคับ เสียงอินโทนของดนตรีดังขึ้นพร้อมด้วยเสียงปรบมือ

หัวใจขอมา

กลับมายืนที่เดิม ที่ที่เคยคุ้นตา
ที่ที่ใจนั้นคอยเรียกหา เฝ้าคิดถึงวันที่ผ่านไป
ที่ที่เคยพบเธอ ที่ที่ยังฝังใจ
กลับมาตามหาความสดใส ที่ยังเหลือพอให้จดจำ

กวาดตามองไม่พบเธอตรงที่เก่า
ถึงแม้วันนี้เงียบเหงาแต่ยังดีใจที่ได้มาเยือน

กลับมาคราวนี้เพื่อมาทวงความฝันคืน
สูดความฝันให้ชื่นใจ
ยาวนานเหลือเกินที่ฝันจางหายไป
ในหัวใจยังทวงถาม
กลับมาคราวนี้เพราะหัวใจมันขอมา
ให้ตามหาความทรงจำ
ปล่อยใจตัวเองให้มันชื่นฉ่ำ
กับความทรงจำที่เคยมี

กลับมายืนที่เดิม ที่ที่เคยคุ้นตา
ที่ที่ใจนั้นคอยเรียกหา เฝ้าคิดถึงวันที่ผ่านไป

ปล่อยใจตัวเองให้มันชื่นฉ่ำ
กับความทรงจำที่เคยมี

*-*  ผมว่าตั้งแต่ผมร้องเพลงมา  เพลงนี้ผมร้องได้ดีที่สุด  “มันเหมือนกับว่าเราเข้าไปอยู่ในบทเพลงนั้น

ผมพยายามมองไปรอบๆร้าน   ที่แห่งนี้ผมเจอนกเป็นครั้งแรก  ที่แห่งนี้ทำให้ผมรู้จักกับความรัก 

ที่แห่งนี้ทำให้ผมเจ็บปวด  ที่แห่งนี้ทำให้ผมเข้มแข็ง  และก็ที่แห่งนี้ทำให้ผมมีความสุข  ภาพของนก

ยังอยู่ในใจผมเสมอ “   พิมมองมาทางผมตลอดเวลาที่ผมร้องเพลงนี้  ผมมองตอบกลับไปเป็นระยะๆ

อย่างน้อยเพลงนี้พิมก็มีส่วนกับมัน  พิมที่ช่วยให้ชีวิตผมกลับมาเป็นเหมือนเดิม....

*-*  เสียงตบมือดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเพลงจบลง  ขอบคุณมากครับ  อยากฟังเพลงอะไรแน่นำขึ้นมาได้นะ

คับ    :kulorpa'     
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 28, 2009, 11:10:18 AM
คนแรกอิอิ


ซึ้งมากครับ



รอต่อเหมือนเดิมนะครับ

 xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ พฤศจิกายน 28, 2009, 11:19:45 AM

วันนี้ก็เป็นวันเปิดร้านใหม่ของเรานะคับ   ทางร้านขอตอนรับและสวัสดีแขกทุกๆท่านที่มา

ใช้บริการร้านของเรา  แขกท่านใดต้องการขอเพลงหรืออยากมาร่วมสนุกร้องเพลงกับเราก็แนะนำขึ้นมาได้ 

ขึ้นมาได้นะคับ  ส่วนช่วงนี้มาฟังเพลงช้างๆจากผมก่อนก็แล้วกัน   สำหรับเพลงนี้นะคับ  ผมตั่งใจที่จะมาเล่น

วันนี้โดยเฉพาะ   ผมว่ามันตรงกับวันนี้มาก

   :kulorpa'   

ช้าง ๆ ๆ น้องเคยเห็นช้างรึเปล่า... :dookdik26:

คุณกบนี่ห้อยขุนแผนป่าวนี่...

น่าอิจฉา...
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ออดี้ เอสหก(สถานะ:โดนทิ้ง) ที่ พฤศจิกายน 28, 2009, 11:38:40 AM
เข้ามาให้กำลังใจพี่Porsche!!!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 29, 2009, 09:27:05 AM
ไม่ได้เข้าบอร์ดมาอาทิดนึง อ่านจุใจจิงๆคับ

รอต่อนะคับ

 :koyubi-diwa
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 29, 2009, 04:23:35 PM
*-*     ผมมองไปที่พิม   พิมเองก็ยิ้มกลับมาให้ผม  อย่างน้องเพลงนี้พิมก็มีส่วนร่วมกับมัน

คืนนั้นแขกเยอะมาก  ผมแทบจะไม่มีเวลาพักเลย  จนถึงช่วงประมาณเที่ยงคืน  ผมของพัก

เบรค  15  นาที  เพื่อลงมาทำธุระส่วนตัว  ผมลงมาจากเวทีรีบไปเข้าห้องน้ำทันทีเพราะเก็บ

ไว้นานมากแล้ว   ผมออกจากห้องน้ำ  เด็กเสริฟเดินเข้ามาหาผม  พี่กบ ๆ

กบ    มีอะไรหรือเปล่าคับ

เด็กเสริฟ   แขกโต๊ะสี่เรียกคับ

กบ   โอเค     เด๋วผมเข้าไป

*-*  โต๊ะพี่บอยนี้เอง   ผมเดินเข้าไปหาพี่บอย

พี่บอย   นั่งก่อนกบ  ดื่มอะไรดี 

กบ    ขอวิสกี้ก็แล้วกันคับ

พี่บอย   เล่นดีมากเลย  คนเดียวคุมได้ทั้งหมด  เห็นนิดบอกว่าเล่นยังไม่ถึงปี

กบ   ขอบคุณคับพี่  พี่บอยไม่ขึ้นไปร้องเพลง 

พี่บอย ไม่ดีกว่า เด๋วพี่ให้วิขึ้นไปแทน

กบ    เออ! วิไม่ขึ้นไปร้องเพลงเหรอคับ

วิ     กลัวแขกหนีหมดค่ะ

พี่บอย   อย่าไปเชื่อกบ  วิเสียงดีจะตายไป  แขกร้านพี่ชอบให้วิร้องเพลงกัน

กบ   งั้นเด๋ว วิขึ้นไปร้องสักเพลงนะคับ

วิ   ก็ได้คะ

*-*   ระหว่างที่ผมนั่งคุยกับพี่บอย  ผมพยายามมองหาพิม  แต่ผมไม่ยักเห็นพิม

กบ   พี่บอยคับ ถึงเวลาขึ้นเล่นแล้วคับ  ยังไงขอตัวก่อนนะคับ
พี่บอย   ได้เลย  ตามสบาย

*-*    ผมรีบขึ้นบนเวที   เพราะถึงเวลาที่ผมต้องเล่นแล้ว

กบ    ช่วงนี้ก็มาสนุกกันต่อนะคับ    เออ ! ขอเชิญคุณวิ  ขึ้นมาร่วมสนุกร้องเพลงกับเรานะคับ 

*-*   วิ ลุกขึ้นเดินออกมาจากโต๊ะที่เธอนั่ง  แขกที่มาเที่ยวในร้านหันมามองเธอเป็นตาเดียวกันหมด

วิ ถือว่าเป็นคนหน้าตาและหุ่นดีมากเลยที่เดียว  ในสายตาของผม

กบ   วิจะร้องเพลงอะไรดีคับ

วิ    จริงๆอยากร้องเพลงที่กบร้องเมื่อตอนหัวค่ำ  แต่กบร้องไปแล้ว

กบ  วิชอบเพลงนี้เหมือนกันหรอ 

วิ  ใช่  แปลกนะ ทำไมเราถึงชอบเพลงเดียวกันอยู่เรื่อย  งั้นวิของเพลงฟังซิฟัง ของใหม่ก็แล้วกัน

กบ  ได้เลยคับ

ใหม่ เจริญปุระ - ฟังซิฟัง - Free MP3 Stream on IMEEM Music (http://media.imeem.com/m/gwnnYB5erI)

*-*    ทุกสายตาตอนนี้จับจ้องมาที่วิคนเดียว  ผมว่านะ  ถ้าวิเป็นนักร้องได้สบายเลย นอกจากรู้ร่างหน้าตาแล้ว

เสียงก็ดีอีกต่างหาก 

กบ   อีกสักเพลงสิคับวิ  แขกชอบกันใหญ่เลย

วิ   พอแล้ว อยากฟังกบร้องมากกว่า

กบ   ร้องมาหลายเพลงแล้ว วิไม่เบื่อหรือไง

วิ   เพราะดี จะเบื่อทำไม

กบ  งั้นวิอยากฟังเพลงอะไรล่ะ

วิ   เพลงอะไรก็ได้  กบร้องชอบทั้งน้าน

*-*  วิพูดซะผมรู้สึกหัวใจพองโตยังไงไม่ถูก    แขกยังคงหมุนเวียนขึ้นมาร้องเพลงกันไม่ขาด  เผลอแป๊ปเดียว
ก็ตีสองแล้ว   

กบ  สำหรับวันนี้ก็คงหมดเวลาลงแต่เพียงเท่านี้นะคับ  โอกาสหน้าเราคงได้พบกันไหม  สวัสดีคับ

*-*  ผมเก็บเครื่องดนตรีเสร็จ  ก็รีบไปหาพิมทันที

กบ    พิม   จะกลับหรือยังล่ะ

พิม  เด๋วก็จะกลับแล้ว

กบ   งั้นเด๋วกลับพร้อมกัน

พนักงานเสริฟ    พี่กบคับ    พี่นิดเรียกคับ

กบ    ok คับ       พิมไปรอกบที่หน้าร้านนะ  เด๋วตามลงไป

พิม  ได้จ้า

*-*   ผมเดินเข้าไปหาพี่นิด  ที่นั่งอยู่โต๊ะพี่บอย

พี่นิด   นั่งก่อนสิกบ   พี่บอยเค้าชวนไปต่อ  กบจะไปหรือเปล่า

กบ     สงสัยต้องขอตัวครับ  วันนี้เหนื่อยๆยังไงไม่รู้

พี่บอย   กะว่าจะชวนไปต่อสักหน่อย  ถ้าเหนื่อยก็ไม่เป็นไร   แต่แกต้องไปนะนิด

พี่นิด   เออ  เด๋วไปเคลียร์บัญชีก่อน  กบนั่งคุยกับพี่บอยก่อนนะ

กบ  คับพี่   

พี่บอย   ว่างๆ แว๊ะไปร้านพี่ก็ได้    เออ แล้วกบพักอยู่ที่ไหน

กบ     ผมเช่าหออยู่แถวๆสาธรคับ  สะดวกดี

พี่บอย    อ้าว วิ  มีอะไรจะถามกบก็รีบๆถามซิ   ทีอยู่กับพี่ถามเอา ถามเอา 

วิ    พี่บอยก็  เผากันเฉยเลย  วิยิ้มอายๆ

พี่บอย   สงสัยนางวิ  จะปลื้มกบเข้าแล้ว   
กบ   ขอบคุณคับวิ  ผมยิ้มให้กับวิ

วิ    แล้วกบหยุดวันไหนบ้างล่ะ   

กบ   ก็แล้วแต่คับ   ถ้าจะหยุดต้องหาคนแทนคับ

วิ    อย่างนี้ก็ไม่มีเวลาเลยซิค่ะ

*-*  ผมนั่งคุยกันอยู่สักพัก   ผมนึงถึงพิมขึ้นมาได้ว่านัดเธอไว้   แต่ผมจะลุกไปก็ใช่ที่พราะพี่บอยยังไม่ยอมกลับ

วิ   กบง่วงนอนแล้วหรอ

กบ   ยังคับ

วิ    นึกว่าง่วงนอน  เห็นซึมๆ

พี่นิด    บอยไปกันหรือยัง   พี่นิดเดินมาบอกกับพี่บอย

พี่บอย   ก็รอนอดนั้นแหละ

พี่นิด    งั้นไปกันเลย   กบไม่ไปแน่นะ

กบ    ไม่ไหวจิงๆคับ  ของพักสักวัน

พี่นิด  ได้จ้า  งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ตื่นแล้ว  จะโทรไปหา

กบ    คับพี่  งั้นผมกลับก่อนนะคับ  สวัสดีคับพี่บอย  สวัสดีคับพี่นิด  วิ ผมไปก่อนนะ

*-*    ผมรีบเดินลงมาจากร้านทันที   ผมลงมาถึงหน้าร้าน   ก็ไม่พบใครเลย  ผมพยายามมองไปรอบๆ

สงสัยพิมจะกลับไปแล้ว  ขณะที่ผมกำลังจะเดินออกไปเรียกรถ    จะไปไหนหรือคะ

กบ   อ้าว  พิม    กบนึกว่าพิมกลับไปแล้ว

พิม    นัดกบไว้จะผิดนัดได้ยัง  ไม่เหมือนใครบางคน

กบ    กบขอโทษคับพิม   พอดีพี่บอยเรียกไปนั่งคุย  จะลุกออกมาก็ยังไงอยู่

พิม   จ้า  พิมล้อเล่น  กลับกันดีกว่า
กบ   งั้นไปหาอะไรกินกันก่อน

พิม  ก๋วยเตี๋ยวหน้าหอดีกว่า  ง่ายได้

กบ   ได้เลย  ตามใจพิม

*-*    ผมกับพิมกลับมากินก๋วยเตี๋ยวหน้าหอกัน  เพราะสะดวกดี  แบบว่ากินเสร็จก็กลับเข้านอนได้เลย

กบ   วันนี้พิมดูดีมากเลย

พิม   ดูดียัง  แล้วทุกวันดูแย่หรา

กบ   บอกไม่ถูกอ่ะ  พอกบเห็นพิมวันนี้นะ เหมือนถูกมนต์สะกด

พิม   เวอร์ !  กบรู้ไหม ตอนที่กบร้องเพลงหัวใจขอมา นะ 

กบ   ทำไมหรอ

พิม    คนในร้านนั่งเงียบกันหมดเลย

กบ    ตกใจมั่ง  เหอะๆ

พิม    ไม่นะ  พิมว่า กบร้องเพลงนี้ได้ดีมากๆเลย  ขนาดเป็นเพลงผู้หญิง  แขกผู้ใหญ่ที่ไม่ฟังเพลงวัยรุ่น

ยังบอกว่าเพราะเลย

กบ    ขนาดนั้นเลยหรอ  เพลงนี้ เป็นเพลงของพิมนี่  พิมเป็นคนเอามาให้กบ  เนื้อเพลงมันตรงกับเราด้วย

พิม     เล่นเอาสาวๆปลื้มกันเป็นแถวเลย   

กบ    ก็ได้แค่ปลื้ม 

พิม    ทำไมได้แค่ปลื้ม

กบ    กลับห้องกันดีกว่า  ง่วงนอนแล้ว

พิม    ตอบมาก่อน  ทำไมได้แค่ปลื้ม

กบ   อยากรู้จิงๆหรอ
พิม   อืม  (เธอพยักหน้า)

กบ   งั้นเด๋วค่อยไปบอกที่ห้อง  วันนี้กบนอนห้องพิมนะ

*-*  พิมไม่ตอบ  ได้แต่ยิ้มๆ   ผมกลับขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้อง  ผมยังคงมองดูรูปของ

นกทุกครั้งที่ขึ้นมาบนห้อง  “นก วันนี้นกคงเห็นแล้วนะ ว่ากบทำได้ คิดถึงนกเสมอนะ” 

คืนนั้นผมกลับลงมานอนที่ห้องของพิม


*-*  ชีวิตของผมดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ตามทางของมัน  จะพูดได้ว่าเป็นช่วงที่ดีช่วงหนึ่งของชีวิตก็ได้

ร้านพี่นิดแขกเยอะทุกคืน  พี่นิดตัดสินใจเปิดร้านใหม่ ผมเข้ามาดูแลร้านนี้เต็มตัวในฐานะน้องชายเจ้าของร้าน


(ช่วงชีวิตของตัวละครที่ดำเนินอยู่ขณะนี้)

แม่กบ   ถ้ามีเวลาผมจะไปเยี่ยมแม่เสมอ  แม่ดูจะสบายใจกับผมมากขึ้น

พิม   ยังคงเติมเต็มในส่วนที่ผมขาดอยู่เสมอ  เราวางกรอบที่จะไม่ก้าวล้ำกัน เธอยังคงให้อิสระกับผมเสมอ

พี่     นิดพี่สาวที่แสนดีในสายตาคนอื่น  แต่ถ้ามีเวลาว่างเมื่อไหร่ เรื่องอย่างว่าก็จะตามมา

วิ      แวะเวียนมาหาบ้างเป็นครั้งคราว แต่ไม่มีอะไรเกินคำว่าเพื่อน  (อาจเป็นเพราะผมพอใจกับที่มีอยู่แล้วก็ได้)

นก   รักแรกของผม เธอยังคงเป็นเป็นนางฟ้าของผมตลอดไป  ทุกครั้งที่มีโอกาสผมจะทำบุญให้เธอเสมอ

กบ    ดูเหมือนว่าทุกอย่างในชีวิตกำลังไปได้ดี แต่ในใจส่วนลึก ยังมีเรื่องที่ค้างคาอยู่ (คงเป็นเรื่องพ่อของผม)

ผมจะทำให้พ่อผมยอมรับตัวผมได้ไหม  มันยังเป็นคำถามที่รอคำตอบ....
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 29, 2009, 05:53:06 PM
ปูเสื่อรอ  :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 29, 2009, 06:09:53 PM
มาต่อไวๆนะคร้าบๆๆๆๆ

น่าจะครึงเรื่องแระ

ยังไม่รุเลยว่าเกือบตายยังไง

 xxseedd

เปนกำลังใจให้งับ

 :koyubi-diwa
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ พฤศจิกายน 29, 2009, 06:25:00 PM
รอด้วยครับ

คนเราเลือกเกิดไม่ได้จิงๆ

แต่คนเราเลือกที่จะเป็นได้

แต่ทางเลือกที่อยากจะเป็นมันจะมีซักกี่ทางในชีวิต

 :จิตตก!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 29, 2009, 07:13:54 PM
รอภาคต่อครับผม
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ตัว[D]sakay12<< AnGLe In ThE DaRk NiGhT >> ที่ พฤศจิกายน 29, 2009, 11:27:45 PM
 :dookdik6:รอต่อไปงับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ออดี้ เอสหก(สถานะ:โดนทิ้ง) ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 08:35:43 AM
ชอบอ่านเรื่องนี้ เนื้อเรื่องดำเนินไปง่ายๆ เข้าใจง่ายๆ สะท้อนให้เห็นถึงชีวิตของมนุษย์ในอีกแง่มุมหนึ่ง

มาต่อเร็วๆนะพี่Porsche  :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 09:04:31 AM
รอคอยภาคต่อนะเกิ๊บ  :dookdik1:

ขอเป็นกำลังใจให้ทั่น  kobzapza  :6:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: olanla ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 09:39:11 AM
ลงชื่อรอด้วยคนครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: เทพราตรี ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 10:23:08 AM
เท่าที่อ่านผมว่าเหมือนจะจบแร้วจะคับ...

บอกได้คำเดียวว่า โคดเท่ห์  :kulorpa' อ่ะก๊าบพี่น้อง...
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 12:08:19 PM
     :kulorpa' :Yingmang!     

         ผมรู้สึกว่าเวลาแห่งความสุข  มักจะอยู่กับไม่นาน  แต่ช่วงเวลาแห่งความทุกข์มักจะไม่ยอมไป

จากผม   เผลอแป๊บเดียวก็ครบรอบ 1 ปี   ของการจากไปของนก    ผมหยิบกล่องพลาสติกใบเล็กๆ

ที่วางอยู่ข้างรูปของนกขึ้นมาเปิดออกดู     ภายในยังมีเทปเพลงกับตั๋วหนังที่นกเก็บเอาไว้    ทุกครั้ง

ที่ผมหยิบมันขึ้นมาดู    ผมก็รู้สึกเหมือนกับว่านกยังอยู่กับผมเสมอ      ก๊อก ๆ ๆ ๆ (เสียงเคาะประตู)

กบ :  ผมเดินไปเปิดประตู   อ้าว!พิม  เข้ามาก่อนสิ  วันนี้ทำไมถึงตื่นเช้าจัง  มีธุระอะไรหรือเปล่า?

พิม : จะบอกกับกบยังไงดีล่ะ   ดูสีหน้าพิมไม่ค่อยสู้ดีนัก

กบ: มีอะไรก็บอกมาเถอะพิม   ธรรมดาพิมไม่เคยเป็นแบบนี้นี่

พิม : กบอย่าคิดมากนะ 

กบ : อืม  ผมยิ้มให้กับพิม

พิม : พิมสงสัยว่าพิมจะท้อง

-*-: “ดังนรกชังหรือสวรรค์แกล้ง”  (ละครคู่กรรม)  มันบอกไม่ถูกคับ  จะว่าดีใจก็ไม่ใช่ ตกใจ

มากกว่า  ผมกับพิมเวลามีอะไรกัน  ผมจะไม่ได้ป้องกันเลย  อีกอย่างเราก็อยู่กันมาจะเป็นปีแล้ว

กบ : อืม  ดีสิจะได้มีลูกทันใช้

พิม : บ้าหรอกบ  พูดเล่นอยู่ได้

กบ : ไม่ได้พูดเล่น ถ้าท้องจิงจะทำยังไงได้

พิม : แล้วครอบครัวของกบ เขาจะว่ายังไง

กบ : เด๋วกบจะไปบอกแม่เอง  ไม่น่ามีปัญหา (ผมพยายามพูดเป็นปกติ) แกจะได้มีหลานซะที

พิม : กบ อย่าพูดเล่นสิ  พิมไม่สบายใจจิงๆนะ

กบ : อ้าว! กบพูดจิงๆนะพิม  อะไรมันจะเกิดมันก็ต้องเกิด  เออ แล้วพิมไปตรวจหรือยัง

พิม : ยัง  แค่สันนิฐาน ประจำเดือนพิมไม่มา สองเดือนแล้ว 

กบ : เอางี้ เด๋วไปคลินิกหน้าปากซอยกัน  ลองไปตรวจดูก่อน  บางทีอาจไม่มีอะไรก็ได้

พิม : อืม  (ดูพิมจะกังวลมากจิงๆ)

-*- : ผมพาพิมมาตรวจที่คลินิกตรงหน้าปากซอย  รู้สึกแปลกๆดีเหมือนกันแฮ   พิมหายเข้าไปใน

ห้องตรวจสักพัก   พยาบาลหรือใครไม่รู้ เดินมาตามผมให้เข้าไปในห้องตรวจด้วย

กบ : สวัสดีคับหมอ (ผมยกมือไหว้หมอ)

หมอ : น้องเป็นแฟนใช่ไหม

กบ : คับ หมอ (ไม่ใช่แฟนแล้วจะมาทำไมนี่ ไม่น่าถาม ผมนึกในใจ)

หมอ : แฟนของน้องท้องอ่อนๆอยู่นะคับ ประมาณ 2 เดือน ยังไงช่วงนี้ดูแลตัวเองมากๆคับ

แล้วยังไงเดือนหน้า หมอนัดให้มาตรวจอีกที

กบ : ครับ หมอ  ขอบคุณมากคับ (ผมยกมือไหว้ลาหมอ)

*-* : พิมเดินออกมาจากคลินิก พร้อมกับผม  เธอไม่พูดอะไรออกมาเลย  ผมว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรก

เลย ตั้งแต่ที่ผมรู้จักกับพิมมา ที่เธอเครียดมาก  ผมพาพิมกลับมาที่ห้องของพิม

กบ : พิมอย่าคิดมากสิ  ท้องก็ท้อง  เราช่วยกันเลี้ยงก็ได้  พิมก็เลิกทำงานกลางคืนออกมาเลี้ยงลูก

พิม : กบพูดง่าย ลองเป็นพิมดูบ้างสิ แล้วกบจะรู้

กบ : แล้วพิมจะทำยังไง จะมานั่งเครียดแบบนี้นะหรือ  กบไม่เห็นมันจะมีอะไรดีขึ้นมาเลย

พิม : กบ  ฟังให้ดีนะ  ใครเขาจะมายอมรับพิม  จริง กบเองอาจไม่มีปัญหา  แต่ครอบครัวของกบล่ะ

พิมทำงานกลางคืน ใครเขาจะไปยอมรับ  (พิมพูดออกมา พร้อมกับน้ำตาของเธอ)  เป็นครั้งแรกเลย

ก็ว่าได้ ที่ผมเห็นพิมร้องไห้

กบ : พิมอย่าคิดมาก  (ผมเดินเข้าไปกอดพิม)  พิม  กบไม่มีวันทิ้งพิมกับลูกหรอก  ทำใจให้สบายไว้

พรุ่งนี้กบจะไปคุยกับแม่ก่อน ว่าจะเอายังไง

พิม : กบ  พิมขออะไรสักอย่างสิ

กบ :  ได้สิ บอกมาเลย

พิม : อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับใครนะกบ ขอเวลลาพิมสักพักก่อน  พิมขอร้อง

กบ : ทำไมล่ะ  กบว่าไม่ดีมั้ง

พิม : ถ้ากบบอกเรื่องนี้กับใคร พิมจะหนีไปเลย

กบ : เฮ้ย พิมอย่างพูดแบบนั้นสิ  ก็ได้กบจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร

-*- : พูดยากจิงๆคับ เรื่องแบบนี้ใครไม่เจอกับตัวจะไม่รู้เลยว่ามันเป็นยังไง   วันนั้นผมอยู่กับพิมจน

ถึงบ่าย  ผมจึงออกไปซื้อของที่จะเอาไปวัดในวันพรุ่งนี้

กบ : พิม  พรุ่งนี้ครบรอบวันตายของนก  ไปวัดด้วยกันไหม

พิม : อืม  เธอพยักหน้าตอบผม

กบ : งั้นเด๋วกบจะออกไปซื้อของที่จะเอาไปวัดก่อน  พิมจะไปด้วยกันไหม

พิม : กบไปเหอะ  พิมไม่ค่อยสบาย ขอพักก่อน

กบ : ก็ได้  แล้วพิมจะเอาอะไรไหม  กบจะได้ซื้อเข้ามา

พิม : ไม่รู้เอาอะไร  กบไปเหอะ พิมยังไม่อยากได้อะไร

-*- : ผมออกไปซื้อของ  แต่รู้สึกไม่สบายใจยังไงไม่รู้  ผมไม่เคยเห็นพิมเป็นแบบนี้เลย  พูดง่ายๆว่า

ดูเหมือนพิมจะไม่เคยมีความทุกข์กับเค้าเลย    ตั้งแต่ผมคบกับพิมมาปีกว่า     คิดแล้วผมก็รีบซื้อของ

เพื่อที่จะกลับไปดูพิมดีกว่า    กว่าจะกลับมาถึงห้องก็ 4 โมงเย็นเข้าไปแล้ว  ผมรีบไปห่พิมทันที

กบ : พิม ๆ กบเองนะ

พิม : พิมเปิดประตูออกมา

กบ : อ่ะ กบซื้อมะม่วงมาฝาก  เห็นว่าคนท้องชอบไม่ใช้หรอ

พิม : ขอบใจนะกบ  เสียดายนะกบ  ถ้าพิมย้อนเวลาได้ พิมจะไม่มาทำงานแบบนี้เด็ดขาดเลย 

กบ : พิม คนเราเลือกเกิดไม่ได้นะ พิม  แต่พิมเลือกที่จะดำเนินชีวิตได้นี่  แม่กบก็เคยบอกกับพิมไม่

ใช่หรอ  อย่าคิดมากพิม  ปัญหามันมีไว้ให้แก้ สำคัญพิมอย่าไปหนีปัญหาก็แล้วกัน  กบไม่อยากให้..

(ผมหยุดไว้แค่นั้น)  เพราะมันอาจจะทำให้พิมไม่สบายใจขึ้น

-*- : ถึงตอนนี้แล้ว ผมคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว  ผมกลัวเหตุการณ์แบบนก จะกลับมาอีกหน

เมื่อปีที่แล้วกับเหตุการณ์ของนก พิมเป็นคนที่ดึงผมกลับขึ้นมาจากความทุกข์  ผมมีทุกวันนี้ได้ ก็

เพราะพิม    ว่าแล้วผมตัดสินใจที่จะทำอะไรบางอย่างเพื่อพิมทันที

กบ : พิม  เด๋วกบมานะ ขอไปทำธุระแป๊บนึง  แล้วอย่าเพิ่งรีบไปทำงานนะ  เด๋วไปพร้อมกัน

-*- : พิม พยักหน้าให้ผม  ผมรีบกลับขึ้นไปบนห้องเพื่อเอาอะไรบางอย่าง   ผมมองดูรูปนก

“ หวังว่านกคงเข้าใจกบนะ  อย่างน้อยพิมก็เป็นเพื่อนของนึงของนก  เป็นคนที่ช่วยให้กบอยู่ได้

จนถึงทุกวันนี้  กบคงจะใจดำกับพิมไม่ได้”  ผมบอกกับรูปนก  ก่อนที่ผมจะออกจากห้องไป

ผมโบกมือเรียกรถแท็กซี่   จุดหมายของผมคือ ซีพีเทาว์เวอร์    กว่าผมจะมาถึงก็จะหกโมงเย็นแล้ว

ผมรีบเดินเข้าไปข้างในอาคารทันที  ผมพยายามมองหาร้านที่ผมต้องการ  (เจอแล้ว! ผมตรงเข้าไป

ทันที)    สวัสดีค่ะ   รับเป็นอะไรดีคะ  พนักงานในร้านยิ้นให้ผม

กบ :   เออ !  ผมอยากได้แหวนสักวงคับ

พนักงาน : จะใส่เองหรือเปล่าคะ

กบ : เปล่า ๆ คับ พอดีผมจะซื้อให้แฟนคับ

พนักงาน : พอจะทราบขนาดของนิ้วไหมคะ

กบ : น่าจะประมาณได้คับ

-*- : พนักงานหยิบแหวนมาให้ผมเลือกดูอยู่หลายวงเหมือนกัน  แต่ผมยังตัดสินใจไม่ได้

พี่ช่วยเลือกให้ผมได้ไหมคับ  ผมไม่ค่อยถนัดสักเท่าไหร่  พนักงานถามถึงลักษณะ รูปร่าง นิสัย

ของพิม  ผมบอกไปเป็นอย่างๆ  แล้วเธอก็เลือกแหวนมาให้ผมดู

พนักงาน : เอาอย่างงี้ไหมคะ รับเป็นแหวนเกลี้ยง ทำจากทองคำขาว เหมาะ สำหรับคู่รักดีนะคะ

เธอหยิบมาให้ผมดู  มันเป็นแหวแหวนคู่ ทองคำขาว White Gold 18k   ผมชอบทันที

กบ : ราคาเท่าไหร่คับ

พนักงาน :  ช่วงนี้ราคาพิเศษนะคะ   14,000 บาท (ขนาดพิเศษแล้ว)

กบ : งั้นช่วยเอาใส่กล่องไว้เลยนะคับ เด๋วผมไปกดเงินก่อนคับ

-*- : ผมเดินไปกดเงินที่ตู้เอทีเอ็ม   กรรม!  นี่จะทุ่มแล้ว นัดพิมไว้ เด๋วมาทำงานสายพอดี

ได้แหวนแล้ว  ผมรีบกลับไปหอทันที

กบ : พิม ๆ ผมเรียกเธอเมื่อผมกลับมาถึงห้อง

พิม : ไปไหนมากบ พิมรอตั้งนาน เดี๋ยวไปทำงานไม่ทันหรอก

กบ : ไปซื้อของมา  พิมรอกบแป๊บนะ  กบไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน

พิม : เร็วๆนะ เด๋วถูกหักเงินมาสาย  (ยังงกอีก)

-*-: เป็นว่าวันนั้นผมเข้าทำงานสายคับ ไปถึงก็ 3 ทุ่มกว่าแล้ว พี่นิดโทรมาบอกว่าจะเข้ามาร้าน

ตอนดึกๆ   วันนี้แขกยังคงเยอะเหมือนทุกวัน   ผมมองดูพิมอยู่ห่างๆ   

พนักงาน : พี่กบ  แขกโต๊ะ 1 ของเพลงคับ

กบ : เพลงนี้จากการแนะนำขึ้นมาของแขกโต๊ะ 1 นะคับ  แต่พอดีเพลงนี้ผมตั้ง

ใจจะร้องให้กับใครบางคนที่อยู่ในที่นี้ด้วยนะคับ  ถึงเวลาแล้วคับ ที่ผมจะบอกกับเธอ


ธงไชย แมคอินไตย์ - เงาที่หายไป - Free MP3 Stream on IMEEM Music (http://media.imeem.com/m/P1gol-7ais)

เงาที่หายไป
กว่าจะเจอ หัวใจก็จวนจะร้าวราน
กว่าจะได้เจอ ก็เพ้อก็คอยอยู่นาน
ฉันเหมือนดั่งคนไร้เงา ทนเหงาทุกวัน
ค้นหาอยู่นานแสนนาน หวังเพียงเจอกับเงาที่เฝ้าคอย

กว่าจะเจอ ว่าเธอคือเงาที่หายไป
อยู่อย่างเลื่อนลอย ชีวิตไม่มีความหมาย
แล้วฉันก็มาพบเธอ มันเหมือนฝันไป
พลิกฟ้าแผ่นดินแทบตาย มันคุ้มที่ได้เจอะเธอ ได้เจอเงา

โหยหาไขว่คว้ามานาน ไม่มีวันยอมเสียไป
รักนี้จะเหมือนดวงไฟ ส่องให้ฉันและเธอคู่กัน ทุกเวลา   :singleso-noiy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: OhmDaHip ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 12:16:28 PM
เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้ว

มารอต่อนะครับ :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 02:41:13 PM
ใช้ชีวิต และความคิด ในอายุ แบบนั้น นับถือคับ :LK-diwoy


รอผลต่อนะคับ จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกแน่นอน   ชีวิตไม่ง่ายอย่างที่คิดแน่นอน :10:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: aobtion echo " ติดคุก. " ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 03:09:01 PM
รอตอนต่อไปอยู่ครับ  :yoexp51
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 03:55:15 PM
มาต่อไวๆนะคร้าบ

เหตุการณ์คงจะเส้าแล้ว

คงไม่ได้บอกรักกันกลางเวทีร้านหลอกนะคับ

 xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 06:27:26 PM
เด๋วนี้อัพน้อยจังเลยอ่ะ :yoexp51
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 07:02:55 PM
l-ottoman, kobzapza, D, Ryo, ssss0085


เจอท่านดีเลย ต่อเลยคับ :Ont-hodsard


หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: cec2002 ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 07:25:01 PM
รออ่านอยู่นะครับ

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 07:45:04 PM
เครียด + เศร้าแทนอ่ะ  xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 07:52:22 PM

*-*   ผมพยายามมองไปที่พิมให้มากที่สุด   อย่างน้อยเธอก็คงจะรู้ว่าผมร้องให้เธอ

แต่ผมกับรู้สึกว่า   พิมดูไม่ค่อยสนใจผมสักเท่าไหร่    แต่ผมก็ยังคิดเข้าข้างตัวเอง

ว่าพิมอาจจะกลุ้มใจเรื่องที่ตัวเองท้องก็ได้   ผมดึงสติกลับมาอีกครั้ง อย่างน้อยผมก็

ยังต้องทำหน้าที่ของผมต่อไป    ดนตรียังคงเล่นต่อไปเรื่อยๆ   ทำไมคืนนี้มันชั่งยาวนาน

เสียจริง   (ผมบ่นกับตัวเอง)    ตี 1 กว่าแล้ว อีกไม่นานร้านก็จะเลิกแล้ว  อ้าว! พี่นิดมาพอดี

ผมคงต้องบอกเรื่องพิมกับพี่นิดได้แล้ว  อย่างน้อยผมก็จะไม่ได้ทำผิดกับพิมอีกต่อไป

แล้วก็ถึงเวลาร้านเลิก    ผมรีบเก็บเครื่องแล้วเดินเข้ามาทักพี่นิด 

กบ : สวัสดีคับพี่นิด

พี่นิด : จ้า  เป็นยังไงเหนื่อยไหม  (พี่นิดถามผมน้ำเสียงที่ยังห่วงใยผมเสมอ)

กบ : นิดหน่อยคับพี่   เออ! ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่นิดหน่อยได้ไหมคับ
พี่นิด : ได้ซิ  เดี๋ยวพี่เคลียร์บัญชีเสร็จก่อนะ

กบ : คับพี่  ผมของตัวก่อนนะคับ  ( ผมรีบเดินลงไปดักรอพิมที่หน้าร้าน)  พิม

ผมรีบเรียกเธอเมื่อเห็นเธอเดินลงมา  พิมจะกลับแล้วหรอ

พิม : อืม  กบล่ะจะกลับหรือยัง

กบ : พิม กบว่าจะคุยเรื่องพิมกับกบ  ให้พี่นิดฟัง

พิม : อย่านะกบ  ถ้าพี่นิดรู้  พิมต้องโดนไล่ออกแน่ๆ

กบ : ออกก็ออก  จะไปกลัวทำไม  ถึงพี่นิดไม่ไล่ กบก็ต้องให้พิมออกอยู่แล้ว

พิม : พิมบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับใคร  ขอพิมจัดการเองก่อน

กบ : พิมจะจัดการเองยังไง  เด็กในท้องก็ลูกของกบเหมือนกัน  กบจะปล่อยให้พิมจัด

การคนเดียวได้ยังไง  ยังไงกบก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบ

พิม : พิมคิดดูแล้วนะกบ  เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้หรอก  กบอาจจะรู้สึกผิดแต่กบไม่จำเป็น

ต้องทำขนาดนี้ก็ได้

กบ : ทำไมมันจะเป็นไปไม่ได้  (ผมเริ่มเสียงดัง)  ก็กบรักพิม  ได้ยินไหมว่ากบรักพิม  (คนเริ่มมอง)

พิมตามกบมา   กบจะทำให้พิมรู้ว่ากบรักพิมแค่ไหน  (ผมดึงมือพิมกลับขึ้นไปบนร้าน)

พิม : กบจะทำอะไร

-*- : ถึงตอนนี้แล้วอะไรก็คงห้ามผมไม่อยู่แล้ว  ผมพาพิมเข้าไปหาพี่นิด

พี่นิด : อ้าวกบ พิม   พี่กำลังจะไปหาพอดี  มานั่งคุยกันก่อน   ไหนมีเรื่องอะไรจะคุยกับพี่

กบ : ผมยกมือไหว้พี่นิด  ผมขอโทษนะคับพี่นิด

พี่นิด : ขอโทษพี่ทำไม  แล้วมีเรื่องอะไรกันไหนค่อยๆพูดใจเย็นๆ

กบ : คือ ๆ ๆ ผมกับพิมเรามีอะไรกันคับ (ผมพูดไม่ออก)

พี่นิด : มีอะไรกัน  แล้วยังไงล่ะ  ไม่เห็นจะแปลกเลย

กบ : แต่กฎในร้านห้ามพนักงานมีอะไรกันนี่คับ

พิม : เฮ้ย! พี่จะบอกอะไรให้นะ  กบไม่ใช่พนักงาน  กบก็เป็นเหมือนน้องชายพี่คนนึง

ส่วนกฎมันก็เป็นเพียงกฎ  เรื่องแบบนี้มันห้ามกันยาก  พี่ยังจำเรื่องนกได้ดี  ตอนที่กบ

คบกันกับนก  พี่ก็เรียกนกมาคุย  ที่เรียกมาไม่ใช่ว่าจะไล่ออก  แต่ตอนนั้นกับยังเด็กอยู่มาก

พี่บอกตรงๆเลย ว่าพี่กลัวนกมันจะหลอกกบ  พี่เลยจะให้นก แยกกับกบซักระยะนึง

ถ้านกมันจริงใจกับกบ  การแยกกันมันไม่ใช่ปัญหา  แต่วันนั้นพี่คิดผิดหมดเลย  พี่นึกไม่ถึง

ว่านกมันจะรักกบมากมายขนาดนั้น  ทุกวันนี้พี่ก็ยังรู้สึกผิด   ส่วนเรื่องของกบกับพิม

ถ้ารักกันจริง  พี่จะจัดการให้เอง  อย่างน้อยวันนี้ กบก็แสดงให้พี่เห็นแล้วว่ากบโตพอที่จะ

คิดเองได้แล้ว 

พิม : แต่ พิมกลัวครอบครัวของกบเค้าจะรับพิมไม่ได้

พี่นิด : แล้วพิมรู้ได้ยังไงว่าครอบครัวกบจะรับพิมไม่ได้    พิมไม่ดีตรงไหน  หรือติดตรงที่พิมทำงาน

กลางคืนหรอ    พิม  พี่จะบอกให้นะ  บทเรียนของนกก็เคยมีมาแล้ว ยังไงผู้ใหญ่เขาก็ต้องคิด

ขออย่างเดียวให้เราสองคนรักกัน และมั่นคงก็พอ 

กบ : แต่มันมีอีกเรื่องนึงคับ

พี่นิด : เรื่องอะไรอีก ไหนว่ามาให้หมด

กบ : คือ ตอนนี้พิมท้องได้ สองเดือนแล้วคับ

พี่นิด : แน่ใจแล้วหรือ

กบ : ผมพาพิมไปตรวจมาเมื่อเช้า

พี่นิด : เด๋วพี่จัดการเองก็แล้วกัน ตอนนี้อยู่เฉยๆ กันไปก่อน  ตกลงเอาตามนี้นะ

กบ : แล้วแต่พี่นิดก็แล้วกันคับ 

*-* : ผมกับพิม บอกลาพี่นิด  แล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน   ผมว่านะบางทีคนเรากลัวที่จะพูด

ความจริงกัน  วันนี้ผมกล้าที่จะพูดความจริง ทั้งที่ผมกลัวมันที่สุด  แต่ผมว่าผลลับที่มันกลับมา

ก็คุ้มค่า    ผมกลับมาถึงหอก็เกือบจะตี 4 แล้ว  พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าอีก เพราะต้องไปทำบุญให้กับนกอีก

กบ : วันนี้กบนอนกับพิมนะ  เด๋วขึ้นไปเก็บของก่อน

พิม : อืม!

กบ : ยังไม่สบายใจอยู่อีกหรอ

พิม : บอกไม่ถูกเหมือนกัน

กบ : งั้นเด๋วกบลงมา

*-* : ผมรีบขึ้นไปเก็บของแล้วลงมาหาพิมที่ห้อง    คืนนั้นผมลงมานอนกับพิม  เราคุยถึงเรื่องเก่าๆ

กัน   ไม่รู้ว่าผมนอนหลับไปเมื่อไหร่เหมือนกัน       เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น   7  โมงแล้วนี่   ผมรีบ

ปลุกพิม

กบ : พิม ตื่นเหอะ เด๋วไปไม่ทัน

พิม : งั้นเด๋วพิมรอที่ห้องนะ  กบขึ้นไปแต่งตัวเหอะ

กบ : แต่งตัวสวยๆด้วยล่ะ  วันนี้กบมีอะไรจะบอกพิมด้วยนะ

*-* : ผมรีบขึ้นไปแต่งตัว  “วันนี้เป็นวันสำคัญในชีวิตของผมเลยก็ว่าได้”   กว่าผมจะมาถึงบ้าน

แม่ ก็เกือบ 10 โมงแล้ว 

กบ : สวัสดีคับแม่ 

แม่ : มาถึงแล้วหรือลูก  พิมกินอะไรมากันหรือยัง  (แม่ผมทักพิม)

พิม : ยังค่ะแม่ กบเค้ารีบมากลัวไม่ทัน

กบ : ผมว่ารีบไปกันก่อนดีกว่า  ผมกลัวไปวัดไม่ทัน (จะ11 โมงแล้ว)

แม่ : ก็ได้  งั้นแม่ไปเอาของก่อนก็แล้วกัน

*-* : เราสามคนไปถึงวัด  ผมพาแม่กับพิมขึ้นไปถวายสังฆทาน   หลวงลุงยังจำผมได้

หลวงลุง : สบายดีไหมโยม

กบ : สบายดีคับหลวงลุง  หลวงลุงล่ะคับ

หลวงลุง : ก็ไม่เจ็บไม่ป่วย  ตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะ

กบ : ผมเช่าหออยู่แถวๆที่ทำงานคับ

หลวงลุง : แล้วแวะมาหาแม่บ้างไหม

กบ : ถ้ามีเวลาก็มาคับ  ประมาณเดือนละครั้ง

หลวงลุง : ยังไงก็อย่าลืมแม่นะโยม  ไม่มีใครรักเราเท่ากับแม่อีกแล้ว

กบ : แม่คับ ผมขอไปดูที่เก็บกระดูกของนกหน่อยนะคับ  แม่อยู่คุยกับหลวงลุงไปก่อน

แม่ : ไปเถอะลูก ไม่ต้องห่วงแม่

*-* : ผมกับพิม เดินมาตรงที่เก็บกระดูกของนก  ผมค่อยๆเอาผ้าที่เตรียมมาเช็ดที่รูปของนก

พิม : ถ้านกเห็น  มันคงจะดีใจนะ  (พิมพูดขณะที่ผมกำลังเช็ดรูปของนก)

กบ : พิมจำได้หรือเปล่า  วันนี้ของปีที่แล้ว กบเจอกับเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ 

พิม : จำได้สิ  ใครก็ไม่รู้วิ่งออกไปให้รถชน

กบ : แล้วพิมไม่เป็นห่วงหรอ

พิม : ก็ได้แค่ห่วง  ถามทำไมนี่

กบ : แต่วันนี้ ของปีนี้ มันไม่เหมือนกันนะพิม 

พิม : งง  พูดวกวนยังไงไม่รู้

กบ : วันนี้ปีที่แล้ว กบเสียของที่กบรักมากที่สุดไป  แต่วันนี้ ปีนี้ กบได้ของรักกลับมา

พิม : ได้อะไรมา ไหนเอามาดูซิ

*-* : ผมค่อยๆหยิบกล่องเล็กๆที่อยู่ในกระเป๋าผมออกมา 

พิม : อะไรอ่ะ

กบ : อย่างรู้จิงหรอ

พิม : อืม

กบ : อย่างงั้นส่งมือมา  หลับตาด้วย

พิม : ไม่หลับตาได้เปล่า

กบ : ไม่ได้ ต้องหลับตาด้วย

*-* : พิมหลับตาลง พร้อมกับส่งมือมาให้ผม  ห้ามลืมตานะ  ผมค่อยๆบรรจงสวมแหวนเข้าไปใน

นิ้วนางของพิม....   
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 08:31:17 PM
 :dookdik1:

หวานเจี๊ยบ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ พฤศจิกายน 30, 2009, 08:48:57 PM
 :dookdik24:  บร้า อ่ะ

หวานแล้วอ่ะ...มันเลี่ยนอะ..เอามาอ่านอีกแก้เลี่ยน


หล่อได้อีกจิงๆ :kulorpa'


ต่อเลยคับ...ติดตามอยู่เน้อออ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 01, 2009, 01:49:53 AM
โอ้ยยยย


อดใจรอไม่ไหวแล้ว


รออยู่นะครับ อิอิ  :6:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ ธันวาคม 01, 2009, 10:45:41 AM
หวานซะไม่มีอ่ะทั่น kobzapza  :dookdik24:

รออ่านอยู่...รีบมาต่อนะเกิ๊บ  :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ ธันวาคม 01, 2009, 12:05:11 PM
สมัยผมอายุเท่าท่าน(16-17) ยังทำไรเองไม่เป็นเลย เป็นแต่แบมือขอเงินพ่อแม่...

ท่านนี่โตเร็วจริง...อิอิอิ :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 01, 2009, 08:23:55 PM
Ryo, notenaja, lemontea, kobzapza, ratapon และ 0 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

เย้ๆๆๆๆ มาต่อแล้วววว   ขอเยอะๆๆๆๆนะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 02, 2009, 04:13:01 PM
*-* : พิมลืมตาขึ้นมา

พิม : กบทำอะไรนี่

กบ : อ้าว! แล้วคนเค้าสวนแหวนให้กันทำไม

พิม : แต่ว่า  กบคิดดีแล้วหรอที่ทำแบบนี้

กบ : ทำไมพิมถึงพูดแบบนี้ล่ะ

พิม : ไม่เห็นที่กบจะต้องทำขนาดนี้  ถ้ากบคิดว่าพิมท้อง  เลยต้องมารับผิดชอบ  ข้อนี้กบตัดไปได้

เลย

กบ : พิม  ถึงวันนี้แล้ว ยอมรับใจตัวเองสักที ไม่ต้องปิดตัวเองขนาดนั้นหรอก

พิม : พิมรู้ใจตัวเองเสมอ  กบต่างหากที่ยังไม่รู้ใจตัวเอง

*-* : ผมมองไปที่รูปของนก   “ 1 ปีแล้วนะนก ที่นกจากกบไป  กบเสียใจนะที่กบไม่

กล้าที่จะพูดความจริงในวันนั้น  เลยทำให้เราไม่มีวันนี้ “   ผมหันมามองพิมพร้อมกับดึงพิมเข้ามา

กอด  “ กบรักพิมมากนะ วันนี้กบรู้แล้วว่าชีวิตกบต้องการอะไร”   ผมปล่อยพิมออกจากอ้อมอก

กบ :  กบรู้นะว่าพิมก็รักกบ  ยอมรับใจตัวเองซะทีเถอะ  กบคงจะอยู่ต่อไปไม่ได้แน่ถ้าต้องเสียพิมไป

อีกคน  แต่งงานกับกบนะ  เราสบตากัน

พิม : ถ้ากบมั่นใจในตัวพิม  พิมก็...(ไม่มีคำต่อท้ายใดๆออกมาจากปากพิม แต่ผมก็รู้แล้วว่าพิมคิด

ยังไง)

*-* : ผมกับพิมกลับมาหาแม่ที่คุยอยู่กับหลวงลุง 

แม่ : จะกลับกันแล้วหรือลูก

กบ :  คับแม่  พอดีกบมีเรื่องที่จะคุยกับแม่อีก

*-* :  พวกเรากราบลาหลวงลุง      อ้าวไหนมีเรื่องอะไรจะคุยกับแม่  (แม่ถามผมเมื่อกลับถึงบ้าน)

กบ :  มีคับ ผมกับพิมจะแต่งงานกันคับ  เรารักกัน 

แม่ : ถ้าลูกทั้งสองคนรักกันจิง  แม่ก็ไม่ว่าอะไร เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องของคนสองคน

กบ : แต่ยังมีอีกเรื่องคับ  คือตอนนี้พิมท้องคับแม่

แม่ : นานแค่ไหนแล้ว

กบ : 2 เดือนแล้วคับ

แม่ : แล้วมีใครรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง

กบ : พี่นิดรู้แล้วคับ

แม่ : นิดว่ายังไงบ้างล่ะ

กบ : เห็นว่าพี่นิดว่าจะจัดการให้  แกรับปากผมกับพิมแล้ว

แม่ : ก็รอดูพี่นิดก่อนแล้วกัน แม่เองคงจะว่าอะไรไม่ได้ 

พิม : แม่คะ (พิมยกมือไหว้แม่) พิมขอโทษแม่ด้วยนะคะ  ที่ทำให้เกิดเรื่อง

แม่ : พิม แม่เคยบอกพิมแล้วไง แม่ไม่เคยรังเกียจพิมเลย  คนเรายากดีมีจนยังไง

มันก็คนเหมือนกัน   ลูกแม่รักใคร  แม่ก็รักด้วย   ที่สำคัญพิมต้องรักลูกแม่มากๆด้วย

*-* : ผมโชคดีนะคับ  ที่มีแม่ที่เข้าใจในตัวผมตลอด   เรานั่งคุยกันอยู่อีกพัก ก็ต้องลาแม่กลับ

เพราะเย็นนี้ผมยังต้องไปทำงานอีก

แม่ : ถ้าพี่นิดเขาว่ายังไง ก็ค่อยมาคุยกับแม่อีกที  ค่อยๆคิดกันดีๆ 

กบ : ครับแม่ ผมกับพิมลาแม่กลับ

*-* : ดูพิมจะสบายใจมากขึ้น อย่างน้อยแม่ผมก็ยอมรับในตัวเธอ   ผมกลับถึงห้องก็เย็นมาก  เลย

ต้องเตรีมตัวไปทำงาน    ผมมาถึงที่ทำงานก็เจอะกับพี่นิดซึ่งวันนี้มาเร็วกว่าทุกวัน

กบ : สวัสดีคับพี่นิด

พี่นิด : ดีจ้ากบ

กบ : วันนี้ทำไมพี่นิดมาเร็วคับ

พี่นิด : พอดีจะมาคุยเรื่องพิมกับกบก่อน  กลัวกบจะรอ

กบ : ไม่เป็นไรคับพี่ วันนี้ผมก็ไปคุยกับแม่มาแล้ว

พี่นิด : งั้นเด๋วไปหาที่คุยกันก่อน  คุยในร้านไม่สะดวก  แล้วกบเรียกพิมไปด้วยนะ  พี่จะไปไปรอ

ตรงที่จอดรถ  ส่วนที่ร้าน กบเปิดเพลงไว้ก่อน

*-* : ผมกับพิม  ออกมาหาพี่นิดตรงที่จอดรถ  พี่นิดขับรถพาเราออกมานั่งที่ร้านกาแฟเล็กๆ แถวนั้น

พี่นิด : ตกลงพี่จะให้พิมเข้ามาทำงานในบาร์แทน  ไม่ต้องออกไปนั่งกับแขกแล้ว จนกว่าท้องของพิม

จะใหญ่ขึ้นมา  พิมค่อยออกไปอยู่บ้าน  ส่วนกบก็ทำไปเหมือนเดิม  ที่สำคัญเรื่องของเราทั้งสอง

คน  ยังคงเป็นความลับอยู่  พี่ไม่อยากให้แขก หรือพนักงานในร้านรู้  พี่จะดูแลลำบาก  ตกลงไหม

*-* : ผมกับพิมยกมือไหวขอบคุณพี่นิด  อย่างน้อยวันนี้ ผมกับพิมก็สบายใจมากขึ้น  พิมคงทำงาน

ได้อีกสัก 3 – 4 เดือน  กว่าท้องจะใหญ่   คืนนั้นผมกลับเข้ามาในร้าน ก็ทำตัวตามปกติ  ส่วนพิมพี่

นิดให้ย้ายเข้ามาทำงานในบาร์แทน  ไม่ต้องออกไปนั่งกับแขกแล้ว  เด็กๆในร้านเริ่มสงสัยกันบ้าง

*-* : แต่ละวันของผมตอนนี้   มีแต่พิมกับลูกที่กำลังจะเกิดเท่านั้น   ตอนนี้ผมย้ายลงมาอยู่พิมแล้ว

แต่ก็ยังคงเช่าห้องของนกไว้อยู่     จนย่างเข้าสู่เดือนที่ 3 ผมพาพิมไปฝากท้องที่โรงพยาบาล ตาม

คำแนะนำของพี่นิด   แต่แล้วก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดกับผมขึ้นอีกจนได้    หมอเรียกผมเข้าไปพบ

หลังจากตรวจท้องของพิมแล้ว

หมอ : หมอสงสัยนะคับ ว่าคนไข้จะตั้งครรภ์นอกมดลูก 

กบ : แล้วตั้งครรภ์นอกมดลูกมันเป็นยังไงคับ  (ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน)  หมออธิบายให้ผมฟัง

หมอ : ยังไงหมอจะตรวจคนไข้แบบละเอียดอีกที  เพราะถ้าทิ้งไว้ คนไข้อาจได้รับอันตรายได้

*-* : หมอนัดพิมวันรุ่งขึ้น    เพื่อเข้าตรวจแบบละเอียดอีกที     พอถึงวันนัด ผมพาพิมมาให้หมอ

ตรวจอีกที  ผมนั่งรอพิมอยู่หน้าห้องตรวจ  เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ผมไม่รู้ แต่ตอนนี้ผมห่วงพิม

กับลูกมากที่สุด    แล้วพยาบาลก็เดินมาตามผมให้เข้าไปพบหมอ

หมอ : ผลการตรวจออกมาแล้วนะคับ คนไข้ตั้งครรภ์นอกมดลูกคับ

*-* : ผมไม่อยากจะเชื่อว่าความซวยจะเข้ามาในชีวิตผมอีก  หมอแล้วเราต้องทำยังไงบ้างคับ

หมอ : โชคดีเราตรวจเจอได้เร็ว เลยไม่ต้องผ่าตัด แค่ฉีดย่าทำให้ก้อนเลือดฝ่อไปก็ได้แล้ว

กบ : อย่างนี้ก็เท่ากับว่าเราต้องเอาเด็กออกใช้ไหมคับ

*-* : ผมตัดสินใจโทรบอกพี่นิดก่อนเป็นคนแรก    อย่างน้อยก็ยังดีกว่าที่ผมจะคิดอะไรเองคนเดียว

ส่วนพิม คงไม่ต้องบอก ว่าเธอจะเสียใจขนาดไหน  พี่นิดรีบมาหาผมที่โรงพยาบาลทันที หลังจากรับ

โทรศัพท์จากผม

พี่นิด : พิมเป็นยังไงบ้างกบ

กบ : ก็ไม่ไม่เป็นไรคับ หมอรอทางเรา ถ้าเราตกลงหมอก็จะจัดการให้เลยคับ

พี่นิด : งั้นกบพาพี่ไปหาหมอก่อน พี่อยากรู้รายละเอียดก่อน

*-* : ผมพาพี่นิดไปพบหมอเจ้าของไข้  พี่นิดคุยกับหมออยู่นานพอสมควร  ก่อนที่พี่นิดจะออกมาหา

ผมกับพิม

พี่นิด : พิม ไม่ต้องเสียใจนะ เรายังเด็กทั้งคู่ ยังมีโอกาสอีก  ยังไงเราก็เอาเด็กไว้ไม่ได้  พิมจะเป็น

อันตรายเปล่าๆ  เด๋วพี่ไปจัดการเรื่องหมอก่อนแล้วกัน

*-* : ผมนั่งอยู่กับพิมสองคน พิมเป็นคนเข็มแข็งมาก  เธอไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลยแม่แต่นิด

เดียว  ผมเสียอีกที่ดูแย่ยังไงไม่รู้

กบ : พิมไม่ต้องเสียใจนะ ยังไงเราก็มีใหม่ได้อีก  ผมพยายามพูดปลอบใจพิม

พิม : ไม่ต้องห่วงพิมหรอก ห่วงตัวเองก่อนดีกว่า  พิมเข็มแข็งกว่ากบนะ

กบ : พิมพูดแบบนี้กบก็สบายใจขึ้นมาหน่อย  ถ้าพิมหายเมื่อไหร่ เราค่อยมีใหม่ก็ได้

*-* : สรุปว่าหมอตกลงที่ทำวันนี้เลย เพราะทิ้งไว้นานกลัวจะมีปัญหากับพิม  พี่นิดให้ผมหยุด

งานมาดูแลพิม....
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: jetman ที่ ธันวาคม 02, 2009, 04:25:26 PM
ไม่ได้ขัดจังหวะนะครับ

จำแม่นจังอะ ทุกคำพูดเลย

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ ธันวาคม 02, 2009, 06:25:14 PM
เฮ้อ......เครียดเลย

แต่อยู่ได้ด้วยความรักความเข้าใจกันทั้ง 2 คน
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ ธันวาคม 03, 2009, 11:33:23 AM
เฮ้อ......เครียดเลย

แต่อยู่ได้ด้วยความรักความเข้าใจกันทั้ง 2 คน
เอ้า...นอยด์เข้าไปเน้อ GT

อ่ะ...คนกันเอง -1  :singleso-noiy ให้ล่ะกาน

มาส่งกำลังใจให้ทั่น จขกท เขียนต่อนะเกิ๊บ :6:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ ธันวาคม 03, 2009, 12:32:59 PM
เอ้า...นอยด์เข้าไปเน้อ GT

อ่ะ...คนกันเอง -1  :singleso-noiy ให้ล่ะกาน

มาส่งกำลังใจให้ทั่น จขกท เขียนต่อนะเกิ๊บ :6:

มิน่าช่วงนี้คะแนนขึ้นทั้ง 2 ฝั่ง xxmsn-cry



รออ่านต่ออยู่นะเกิ๊บ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: jetto ที่ ธันวาคม 03, 2009, 12:40:48 PM
ถ้าเป็นผมในวัยนั้นจะทำได้อย่างนี้มั๊ยเนี่ย เก่งจริงๆ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ ธันวาคม 03, 2009, 12:55:04 PM
เสียใจด้วยคับ  xxmsn-cry


รอติดตามอยู่คับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 03, 2009, 12:57:54 PM
รักและเข้าใจกันดีครับ

รอต่อ เหมือนเดิมครับ




หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 03, 2009, 01:11:34 PM
*-* : หลังจากวันนั้น หมอก้ให้พิมกลับมาพักฟื้นอยู่ที่บ้าน  โดยรวมแล้วร่างกายพิมไม่น่าจะมีปัญหาอะไร  จะติดก็

ตรงเรื่องจิตใจมากกว่า    ผมใช้เวลาช่วงกลางวันอยู่กับพิมส่วนกลางคืนผมยังต้องไปทำงานอยู่     เพราะหาคนเล่น

แทนไม่ได้    แม่ผมก็แวะมาเยี่ยมพิม    เหตุการณ์ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าที่เข้าทาง 

พิม : พิมว่าพิมจะกลับไปทำงานแล้ว

กบ : แล้วพิมหายดีแล้วหรอ

พิม : ก็ไม่เป็นอะไรแล้วนี่

กบ : พิมไม่ต้องไปนั่งกับแขกแล้วล่ะ ถ้าอยากทำก้ไปทำงานในบาร์ก็แล้วกัน

พิม : ทำไมล่ะ ตอนนี้พิมก็หายดีแล้ว พิมกลับไปนั่งกับแขกก็ได้แล้วนี่

กบ : แต่กบไม่อยากให้พิมไปนั่งกบแขกแล้ว อีกอย่างตอนนี้พิมก็เป็นแฟนกบเต็มตัวแล้ว

พิม : ไม่เห็นจะเป็นไรเลย   คนอื่นเค้าก็ทำกันเยอะไป

กบ : แต่กบไม่อยากให้พิมทำงานแบบนี้แล้ว  เงินเดือนกบก็พอจะเลี้ยงพิมไหว

พิม : พิมบอกกบแล้วไง  เรื่องนี้มันเรื่องส่วนตัว  เราเคยคุยกันแล้วไม่ใช่หรอ

กบ : ตอนนั้น กับตอนนี้มันไม่เหมือนกันนะพิม

พิม : ไม่เหมือนกันตรงไหน  (พิมย้อนถามผม)

*-* : พูดได้คำเดียวคับ ว่าผมเซ็ง  ธรรมดาพิมไม่เคยเป็นแบบนี้เลย   ผมตัดสินใจที่จะเดินออกไปจาก

ห้องก่อน เพราะถ้าคุยกันตอนนี้ ไม่รู้เรื่องแน่ๆ   ผมกลับขึ้นมาบนห้องรู้สึกเบื่อๆแบบไม่ถูก  ผมกับพิม

ไม่เคยที่จะทะเลาะกันเลยก็ว่าได้  ตั้งแต่พิมเสียลูกไป ดูเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเลย   ผมนั่งคิดอะไร

ไปเรื่องเปื่อย  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

กบ : สวัสดีคับ (พี่นิดนี่เอง)

พี่นิด : กบอยู่ไหน
กบ : ผมอยู่บนห้องคับ 

พี่นิด : แล้วพิมล่ะ เป็นยังไงบ้าง

กบ : ก็น่าจะหายดีแล้วคับ

พี่นิด : แล้วพิมจะกลับมาทำงานหรือเปล่า

กบ : เห็นว่าจะกลับไปทำคับ แต่ผมไม่อยากให้ไปทำแล้ว

พี่นิด : ก็แล้วแต่กบนะ ลองคุยกันก่อน

กบ : ผมก็คุยอยู่เหมือนกัน  แต่ไม่ค่อยรู้เรื่อง พิมไม่ยอมฟังผม

พี่นิด : ลองคุยกันช่วงพิมอารมณ์ดีๆ  บางที่ช่วงนี้พิมอาจจะเคียดก็ได้

กบ : คับพี่  ผมก็หวังให้เป็นแบบนั้น

*-* : ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบพี่นิดพูด   ผมกลับลงมาที่ห้องพิมอีกตอนเย็นก่อนที่จะไปทำงาน

กบ : กินข้าวหรือยังพิม

พิม : ยังไม่อยาก

กบ : ทำไมไม่กินล่ะ พิมยังต้องกินยาอีกนะ  อ้าว แล้วจะแต่งตัวไปไหน

พิม : พิมจะไปทำงาน  อยู่ห้องก็เบื่อ

กบ : ทำไมพิมทำแบบนี้ล่ะ เมื่อก่อนพิมไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย

*-* : พิมไม่พูดอะไร   เธอแต่งตัวเสร็จก็เดินออกจากห้องไปเฉยๆ เหมือนไม่มีผมอยู่ในห้อง

ผมงงไปหมด  มันเกิดอะไรขึ้นกับพิม   ผมรีบแต่งตัวเพื่อที่จะตามพิมไปที่ร้าน   

กบ : คุยกันก่อนซิพิม  ผมเดินเข้าไปหาพิม ซึ่งกำลังนั่งแต่งตัวอยู่

พิม : กบ พิมว่าเราน่าจะคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ  ถ้ายังไม่เข้าใจเด๋วกลับไปค่อยคุยกันดีกว่า

*-* : ผมทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้  เพราะพนักงานในร้านเริ่มมากันแล้ว  คืนนั้นผมไม่มีสมาธิ
ที่จะเล่นเลย   คอยแต่มองไปที่พิม   พิมทำเป็นเหมือนไม่เห็นผม  พี่นิดเข้ามาถึงที่ร้านก็แวะมาคุยกับผม

พี่นิด : เป็นยังไงบ้างกบ  พิมอยู่ที่ห้องหรอ

กบ : สวัสดีคับพี่  พิมมาทำงานแล้วคับ

พี่นิด : อ้าว ! แล้วพิมหายดีแล้วหรอ

กบ : ไม่รู้กับเค้าเหมือนกัน

พี่นิด : ทะเลาะกันมาหรือเปล่านี่

*-* : ผมไม่ตอบพี่นิด

พี่นิด : งั้นเดี๋ยวพี่มาก็แล้วกัน

*-* : พี่นิดเดินไปแล้ว  ผมมองไปที่โต๊ะพิมนั่ง  แขกที่นั่งด้วยกำลังจะกลับแล้ว  ผมค่อยดีขึ้นมาหน่อย

(บอกได้เลยคับ ตอนนี้ผมหึงพิมมาก)      อ้าว !  แต่ทำไมพิมถือกระเป๋าออกไปกับไอ้หมอนั่นด้วยล่ะ 

หรือพิมจะออกไปกับแขก  ผมตัดสินใจที่จะลุกออกไปตามพิม  แต่เด็กเสริฟ์เดินมาเรียกผมพอดี

เด็กเสิรฟ์ : พี่กบคับ พี่นิดให้มาตามคับ  ผมรีบเดินลงไปหาพี่นิด

กบ : พี่นิดมีอะไรคับ

พี่นิด : แขกซื้อดื่มพิมออกไป  กบคุยกับพิมแล้วหรอ

กบ : หา ! พิมนี่นะคับให้แขกซื้อดื่มออกไป  ผมว่าแล้วทำไมพิมออกไปกับไอ้หมอนั่น 

พี่นิด : พี่ก็งง เห็นมาม่าซังมาบอกกับพี่  พี่ก็เลยเรียกกบมาถาม

กบ : ปล่อยเค้าเถอะคับพี่  อยากทำอะไรก็ทำ  ผมจะไม่ว่าอะไรแล้ว

พี่นิด : อย่าคิดมาก เจอะกันค่อยๆคุยกัน

*-* : ผมกลับขึ้นไปเล่นต่อ  ถึงตอนนี้ผมคงทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้แน่   คืนนั้นหลังจากร้านเลิกแล้ว

ผมลงมานั่งกินเหล้าอยู่หน้าบาร์กับเด็กเสิร์ฟอีก 2 คน  ส่วนพี่นิดรีบกลับไปอีกร้าน
เด็กเสิร์ฟ : วันนี้นึกยังไงคับถึงกินเหล้าได้

กบ : เบื่อๆ คับ  (ผมตอบสั่นๆ)

เด็กเสิร์ฟ : เอานี่ไหมคับ แก้เบื่อ  (เด็กเสิร์ฟยื่นบุหรี่พร้อมจุดให้กับผม)

กบ : ผมรับบุหรี่มาใส่ปาก แล้วสูดเข้าไปเต็มปอด แฮ๊กๆ (สำลักคับ)  ไม่ไหวคับ

เด็กเสิร์ฟ : ค่อยๆคับ เด๋วก็ดีเอง  ระหว่างที่ผมกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่นั้น

*-* : อ้าว ! ยังไม่กลับกันอีกหรา หนุ่มๆ  (น้องจิ่ม พนักงานที่ร้าน) เธอเอ่ยทักเด็กเสิร์ฟมากกว่า

เพราะผมเอกก็ไม่รู้จักกับเธอ

เด็กเสิร์ฟ : อยู่กินเหล้าเป็นเพื่อนกับพี่กบ  แล้วจิ๋มยังไม่กลับอีกหรือ

จิ๋ม : จะกลับอยู่พอดี

เด็กเสิร์ฟ : กินเหล้าด้วยกันก่อนไหม

จิ๋ม : พี่กบเขายังไม่เห็นชวนเลย  ใครจะกล้ากินด้วย

กบ : งั้น เชิญเลยคับ

จิ๋ม : ขอบคุณคะ 

*-* : ตกลงผมได้จิ๋มมานั่งคุยเป็นเพื่ออีกคน  จิ๋มพยายามที่จะชวนผมคุย  ผมเองก็คุยไปตามมารยาท

ตอนนี้พิมจะอยู่ที่ไหนนี่ (ผมนึกในใจ)

จิ๋ม : พี่กบเป็นอะไร ไม่ค่อยพูดเลย

กบ : ผมพูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่คับ ชอบฟังมากกว่า

จิ๋ม : แบบนี้ต้องอยู่กับจิ๋ม  จิ๋มจะหัดให้คุยเอง

*-* : เรานั่งกินกัน จน Black ที่เปิดไว้หมดขวด  เด็กเสิร์ฟถามผมว่าจะกินต่ออีกไหม  ผมเห็นว่ากลับ

ไปตอนนี้ก็ไม่เจอพิมอีก  หรือถ้าเจอก็ทะเลาะกันอีก ผมเลยตัดสินใจที่จะกินต่ออีก
กบ : เอามาอีกขวกก็ได้คับ ลงบิลผมไว้

จิ๋ม : โห พี่กบจะมอมเหล้าพิมหรา ถ้าพิมเมากลับม่ได้ใครจะพาไปส่ง

กบ : เด๋วผมให้.. น้อง..เข้าพาไปส่งก็ได้ (ผมชี้ไปที่เด็กเสิร์ฟ)

จิ๋ม : ไม่เอาดีกว่า พี่กบเป็นคนเลี้ยง ก็ต้องเป็นคนไปส่งด้วย

*-* : (พูดตรงนะคับ ตอนนั้นผมรำคาญอีกนี่จิงๆ ไม่รู้ทำไม)   ผมดูนาฟิกา จะตี 5 แล้ว

ตอนนี้พวกเราเมากันหมดทุกคนแล้ว

กบ : จะกลับกันหรือยัง จะเช้าแล้ว

เด็กเสิร์ฟ : พี่กบกลับเลยคับ  ผมนอนนี่ดีกว่า  กลับไม่ไหวแล้ว

กบ : เฮ้ย ! ไม่ได้พี่ต้องปิดร้าน เด๋วของหายขึ้นมาพี่ซวย  งั้นเด๋วลงไปพร้อมกัน พี่จะรียกรถให้

เด็กเสิร์ฟ : แล้วจิ๋มล่ะคับ  (จิ๋มตอนนี้เมาหลับไปแล้ว)

กบ : กำ ! ทำไงดีหว่า รู้จักบ้านจิ๋มไหม

เด็กเสิร์ฟ :ไม่รู้คับ  ลองปลุกดูอีกทีคับ

*-* : ผมกับเด็กเสิร์ฟช่วยกันปลุกจิ๋ม แต่เธอไม่ยอมตื่น  (ทำไงดีว่ะ ผมคิดในใจ)

เด็กเสิร์ฟ :ยังไงผมฝากพี่กบด้วยนะคับ  ผมไม่ไหวแล้วขอตัวกลับก่อน

กบ : เฮ้ย! ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไร มันก็เดินออกจากร้านไปเฉยเลย

*-* : ผมซวยอีกแล้วคับ  แล้วจะทำยังไงจะให้นอนที่ร้านเกิดของหายขึ้นมาผมซวยอีก 

จะไปส่งที่บ้านเธอก็ไม่ยอมตื่น  ผมพยายามหาทางออกอยู่พักใหญ่  เป็นไงก็เป็นกันวะ

ผมตัดสินใจที่จะพาจิ๋มไปนอนที่ห้องผมก่อน พรุ่งนี้เธอหายเมาค่อยให้เธอกลับ... :RABBIT030
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 03, 2009, 01:31:04 PM
งานเข้าสะแล้ว
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Mr.Z_jang ที่ ธันวาคม 03, 2009, 01:37:44 PM
งานงอกเลยครับ   :xox03

รออ่านต่อครับ  :dookdik6:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ ธันวาคม 03, 2009, 01:37:50 PM


ผมตัดสินใจที่จะพาจิ๋มไปนอนที่ห้องผมก่อน พรุ่งนี้เธอหายเมาค่อยให้เธอกลับ... :RABBIT030


นั่นหละคับ

งาน ตามมาแน่นอน ชัวร์

ขออีกซักตอน กะลัง ได้ทีเลย ขาดตอนอะ ขาดตอน :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 03, 2009, 02:42:30 PM
*-* : กว่าผมพาจิ๋มมาถึงห้อง  ก็เล่นเอาผมแทบหายเมา จิ๋มเป็นคนตัวใหญ่มาก  (แถมขาวอีกต่างหาก)

ผมรีบพาจิ๋มขึ้นไปบนห้องผม  หลังจากจัดที่นอนให้จิ๋มแล้ว  ผมก็เดินลงมาที่ห้องของพิม  ผมมองไปที่

สายยู ที่ถูกล็อกอยู่ ก็รู้ได้เลยว่าพิมยังไม่กลับห้อง   พิมไปกับไอ้หมอนั้นยังไม่กลับมาอีก  ทำไมพิมถึงทำแบบนี้

ผมเริ่มเครียดขึ้นมาอีก  ระหว่างที่ผมกำลังจะเดินกลับขึ้นไปบนห้อง   ผมก็เห็นพิมกำลังเดินกลับมาพอดี

กบ : พิม ไปไหนมา

พิม : แขกพาไปเลี้ยงข้าว

กบ : เลี้ยงเข้าวกันตอนนี้นะ  ทำไมพิมทำแบบนี้ล่ะ  (เสียงผมเริ่มดัง)

พิม : พิมง่วงนอนแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน  (เธอไขกุญแจเดินเข้าห้องไปเฉยเลย ปล่อยผมให้ยืนอยู่ตรงนั้น)

*-* : ผมเดินออกมาซื้อเหล้าที่หน้าหอ  กะจะเอาไปกินให้เมาๆไปเลย จะได้ไม่ต้องคิดอะไรอีก

กบ : Black  ขวดคับ Marlboro ซองนึง ไฟแช๊กด้วยคับ  ผมสั่งของที่ผมต้องการออกไป 

*-* : ผมเดินกลับมาที่ห้อง  เห็นจิ๋มซึ่งนอนอยู่บนเตียง  ผมรีบออกมาหน้าระเบียงหลัง พร้อมกับเหล้าในมือ

ผมค่อยๆเทเหล้าลงในแก้ว พร้อมยกเข้าปาก ความเข้มข้นของ Black ที่ลงไปบาดคอของผม ตอนนี้มันยัง

ไม่เท่ากับที่พิมทำกับผมวันนี้  Marlboro ถูกจุดขึ้น ผมค่อยๆดูดควันของมันเข้าไปในปอดช้าๆ เป็นครั้งแรก

ในชีวิตผม ที่ได้ลิ้มรสของมัน  ถึงจะรู้ว่ามันไม่ดี แต่อย่างน้อยผมก็สบายใจขึ้น  ดวงอาทิตย์เริ่มขึ้นแล้ว

ผมยังคงนั่งอยู่นอกระเบียง โดยมีเหล้า กับบุหรี่นั่งเป็นเพื่อนผม  ถึงผมจะเมาหรือง่วงแค่ไหน แต่เมื่อผมคิดถึง

เรื่องพิม  ผมก็ไม่อาจจะใจของผมให้หลับลงได้  เสียงรถเริ่มแล่นดังกันมากขึ้น  ผมค่อยๆดูนาฬิกา  จะ 8 โมงแล้ว

ผมลุกขึ้นยืม เพื่อที่ไปเข้าห้องน้ำ  ระหว่างที่ผมกำลังเดินเข้าไปในห้อง  ผมมองไปจิ๋มที่กำลังนอนอยู่  แล้ว

ความรู้สึกบางอย่างก็วิ่งเข้ามาในหัวผม  ไม่รู้ว่าเพราะผมเมา หรือผมโกรธพิม  “ ที่พิมยังไปกับคนอื่นได้เลย 

ทำไมเราจะเอาคนอื่นมานอนไม่ได้” ผมคิดได้ดังนั้น ผมก็ค่อยๆเดินไปตรงที่จิ๋มนอนทั้นที  ผมค่อยๆกดริมฝีปาก

ของผมลงไปที่ริมฝีปากของจิ๋ม   ระหว่างที่ผมจะทำอะไรไปมากเกินกว่านี้  จิ้มก็รู้สึกตัวเสียก่อน  ผมรีบดึงตัวเอง

กลับขึ้นมา  ทำเป็นปกติทุกอย่าง   

จิ๋ม : โอ้ย! ปวยหัวจัง   ที่นี่ที่ไหนกัน

กบ : ห้องผมเอง เมื่อคืนเธอเมามาก ผมเลยพามาที่นี่

จิ๋ม : แล้วแฟนพี่กบไม่ว่าหรอ พาจิ๋มมานินค้างอย่างนี้

กบ : ผมไม่มีแฟนคับ 

จิ๋ม : คนเค้ารู้กันทั้งร้าน ว่าพี่กบมีแฟนแล้ว

กบ : แล้วไหนล่ะแฟน มีไหม (ผมมองไปรอบๆห้อง)  ถ้ามีผมจะกล้าพาเธอมาที่นี่ได้ยังไง  (สงสัยผมจะเมาหนัก

จิงๆ) 

จิ๋ม : ยังไงจิ๋มก็ของคุณพี่กบนะคะ  ที่ช่วยพาจิ๋มมานอนพัก  ไม่งั้นคงแย่แน่เลย

กบ : ทีหลังก็กินให้ระวังๆหน่อยก็แล้วกัน  ระหว่างที่ผมกำลังคุยกับจิ๋มอยู่  ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

*-* : ผมเดินไปเปิดประตู....เวรแล้วตู :Nonono


หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ ธันวาคม 03, 2009, 02:48:50 PM
 :meungtayy  เอาอีกแล้ว :meungtayy


อย่าขาดตอนแบบนี้นะ :Nonono


พิมพ์ หรือ พี่นิด มาเคาะห้อง...ต่อด่วนเลย :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: คนแพ้กลางคืน ที่ ธันวาคม 03, 2009, 02:52:13 PM
งานเข้าเกิ๊บบบ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 03, 2009, 08:25:02 PM
โอ้ยยย   ขาดตอนแล้วตรู :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: A-HA ที่ ธันวาคม 03, 2009, 08:32:53 PM
*-* : ผมเดินไปเปิดคอมเข้าเว็บ...เวรแล้วตู ไม่น่ารีบเข้ามาอ่านเลย ขาดตอนอีกแล้ว :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 03, 2009, 09:11:03 PM
เวงงงง แย้ววววว
ลุ้นนนนสาดดดดด


รีบมาต่อด่วนเลยยยยยยยยยย

 :onion-044
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 03, 2009, 09:16:12 PM
:meungtayy  เอาอีกแล้ว :meungtayy


อย่าขาดตอนแบบนี้นะ :Nonono


พิมพ์ หรือ พี่นิด มาเคาะห้อง...ต่อด่วนเลย :Nonono

หรืออาจจะเป็น ปั๋วน้องจิ๋ม
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: hartge ที่ ธันวาคม 03, 2009, 11:17:20 PM
อูยยยย เข้มข้น รอติดตามอยู่นะครับพี่กบ
 :RABBIT030
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 04, 2009, 10:24:36 AM
*-* : แต่ถ้าเป็นพิมผมจะทำยังไง   แล้วมาเจอผมอยู่กับจิ๋มอย่างนี้  ( ผมหยุดคิด)  เป็นไงเป็นกันวะเราบริสุทธิ์ใจนี่

ผมค่อยๆเปิดประตูออกมา

กบ : อ้าว!พิม  วันนี้ตื่นเช้าจัง  (ผมรีบปิดประตูแล้วออกมายืนหน้าห้อง)

พิม : ทำไมกลิ่นเหล้าหึ่ง 

กบ: ก็กบนั่งกินเหล้าอยู่   ว่าแต่พิมมีธุระอะไรกับกบ

พิม : ขอพิมเข้าไปนั่งคุยด้วยได้ไหม

กบ : พิมยังอยากคุยกับกบอีกหรอ  ยังเห็นกบอยู่ในสมองอีกหรือ     

พิม : พิมขอโทษกบ เรื่องเมื่อวาน

กบ : กบจะไม่โกรธเลย   ถ้าพิมไม่ออกไปกับแขก

พิม : ก็พิมถึงอยากมาคุยกับกบเรื่องนี้ไง

กบ : เอาไว้กบสบายใจก่อนค่อยมาคุยก็แล้วกัน  ตอนนี้กบเมาอยู่

พิม : งั้นพิมขอนอนที่ห้องกบได้ไหมวันนี้

กบ : (สาด) บอกแล้วไงว่ารอให้กบสบายใจก่อนแล้วค่อยคุยกัน  พิมกลับไปก่อนเถอะ

พิม : แต่ว่าเราไม่เคยทะเลาะกันเลยนะกบ

กบ : แล้วทำไมพิมต้องทำกับกบแบบนี้ด้วย  พิมออกไปกับแขกได้ยังไง  เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้วไม่ใช่หรอ

พิม : แต่พิมออกไปกินข้าวกับเค้าเฉยๆนะ

กบ : ออกไปเฉยๆ  กินข้าวนี่นะ กลับมาถึงหอตอนเช้า  ใครเค้าจะไปเชื่อ  ของกบมันไม่พอหรือไงถึงต้องออกไป

หาที่อื่น  (อารมณ์+ความน้อยใจ)

*-* : เพี๊ยะ !    (ผมรู้สึกชาๆที่หน้า) ใช่แล้วคับ พิมตบหน้าผม  ไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของพิมนอกจาก

น้ำตาที่เริ่มไหลออกมา

กบ :  จำไว้นะพิม  ชีวิตของกบ นอกจากนก ก็จะมีแต่พิมเท่านั้นที่กบรัก  พิมไม่น่าทำกบเลย  ผมเดินเข้าห้อง

ทันที โดยที่ปล่อยพิมให้ยืนข้างนอกอยู่อย่างนั้น

*-* : ผมกลับเข้ามานั่งกินเหล้าที่เหลือต่อ  จิ๋มนั่งมองดูผมแต่เธอไม่กล้าที่จะพูดอะไร  นี่ผมทำอะไรลงไป

วันนี้ผมทำให้พิม ร้องไห้หรือนี่   แต่คิดอีกทีก็สมควรแล้วที่จะโดนแบบนี้บ้าง

กบ : จะกลับหรือยังล่ะจิ๋ม  ถ้าจะกลับก็กลับไปเลย

จิ๋ม : โห! ไล่กันเฉยเลย

กบ : เปล่าไล่  แค่บอกว่าถ้าจะกลับก็กลับไปเลย  ผู้หญิงนี่พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง

จิ๋ม : พี่กบ กับพี่พิมเป็นแฟนกันหรอ

กบ : ฟงแฟนอะไร  พี่ไม่เคยมีแฟน  อีกอย่างผู้หญิงแบบพิมนี่นะจะมาเป็นแฟนพี่

จิ๋ม : เมามากแล้วพี่กบ หยุดกินก่อนดีกว่า

กบ : ใครว่าพี่เมา  ว่าแต่จิ๋มมากินเป็นเพื่อนพี่ดีกว่า

จิ๋ม : ไม่อ่ะ  ยังไม่สร่างดีเลย

*-* : ผมยังนั่งกินต่อไปเรื่อยๆ  โดยมีจิ๋มนั่งคุยเป็นเพื่อน   ตอนนี้เหล้าหมดแล้ว      ผมเมามากจนเริ่มจะคุม

ตัวเองไม่อยู่

กบ : เด๋วผมมานะจิ๋ม 

จิ๋ม : พี่กบจะไปไหน

กบ : เหล้าหมดแล้ว จะลงไปซื้อเหล้าก่อน  จิ๋มจะเอาอะไรไหม

จิ๋ม : พอเถอะพี่กบ เมามากแล้ว

กบ : พี่ยังไม่เมา  งั้นรอพี่อยู่ที่นี่นะ  ผมเปิดประตูเดินออกไปซื้อเหล้า   ระหว่างทางที่ผมกำลังลงไป

ซื้อเหล้า  พิมเดินมาเจอกับผมพอดี

พิม : จะไปไหนกบ

กบ : จะไปซื้อเหล้า  พิมยุ่งอะไรด้วย

พิม : กบเมามากแล้วนะ   แล้ววันนี้จะไปทำงานไหวหรอ

กบ : ใครว่ากบเมา   (ผมพูดเสร็จก็จะเดินไปซื้อเหล้า)

*-* : พิมตรงเข้ามาดึงผม ไปที่ห้องของเธอ  ผมโวยวายเธอตลอดทาง  พิมเปิดประตูแล้วผลักผมเข้าไปในห้อง

ผมล้มลงไปกองกับพื้น

กบ : มายุ่งอะไรกับกบนี่  น่าเบื่อจิงๆ

พิม : ทำไมต้องทำตัวขนาดนี้ด้วย 

กบ : .ถามตัวเองก่อนดีกว่า

พิม : หายเมาแล้วค่อยคุยกันดีกว่า  พิมพูดเสร็จก็เดินออกไปจากห้องแถมล็อกประตูขังผมไว้อีก

*-* : ตอนนั้นผมจะหลับให้ได้   แต่นึกถึงเรื่องพิมก็โมโหทุกครั้ง ผมเดินไปค้นเบียร์ในตู้เย็น ว่ามีเหลือบ้างไหม

โชคดีจิงๆ  ยังเหลืออีกสองขวด  ผมนั่งกินเบียร์ต่อ  โดยที่ผมลืมคิดถึงจิ๋มที่ยังอยู่บนห้องผม   เบียร์ขวดที่สอง

ถูกเปิดออก   (สภาพผมในตอนนั้นแทบไม่เหลือความเป็นคนอยู่เลย)   ผมพยายามคลานไปห้องน้ำ  แต่ผมไปได้

แค่หน้าห้องน้ำ ผมก็อวกออกมาหมด   พร้อมกับสติของผมที่ดับลงไป

*-* : ผมรู้ตัวอีกที   เหมือนกับมีใครมาเรียกผม   ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา  พิมนั่นเอง

พิม : ลุกได้แล้ว  จะได้กินข้าวกินยา  แล้วค่อยนอนต่อ

*-* : ผมลุยขึ้นจากที่นอน  เดินไปเปิดประตู

พิม : จะไปไหน 

กบ : เรื่องของกบ  พิมจะมาสนใจทำไม

พิม : จิ๋มกลับไปแล้วนะ

*-* : (เวรแล้วไง)   เจอกันได้ยังไงว่ะ  แต่เราจะไปสนใจทำไม ที่พิมยังทำกับเราได้

กบ : กลับก็กลับไปสิ  เกี่ยวอะไรกับกบด้วย  ผู้หญิงก็เหมือนๆกันทั้งนั้น

พิม : กบเป็นคนไม่มีเหตุผลตั้งแต่เมื่อไหร่นี่

กบ : ก็ตั้งแต่ที่พิมออกไปกับไอ้นั่นเมื่อคืน  พิมทำไปได้ยังไง (ผมเริ่มเครียดขึ้นมาอีก)

พิม : ถ้ากบไม่ไว้ใจพิมก็แล้วแต่จะคิด

กบ : พิมพูดมาได้ไง  ว่ากบไม่ไว้ใจพิม 

*-* : ยังไม่ทันที่พิมจะพูดอะไรออกมา  ผมก็เดินกลับมาที่ห้องทันที   สภาพห้องถูดเก็บกวาดเรียบร้อยหมดแล้ว

สงสัยพิมจะเป็นคนทำ   แต่เอ้  ไม่รู้ว่าพิมกับจิ๋มพูดอะไรกันบ้าง   แต่ถึงจะพูดอะไรกันไม่ก็ไม่เกี่ยวกับผมอยู่

แล้ว   คิดได้อย่างนั้น  ผมก็นอนหลับต่อ    ผมรู้สึกตัวอีกทีดูนาฬิกาก็จะ 6 โมงเย็นแล้ว  ต้องรีบแต่งตัวเตรียมไป

ทำงาน  วันนั้นระหว่างที่ผมกำลังจะไปทำงาน ผมเดินผ่านห้องพิม แต่ก็ไม่ได้แวะเรียกพิมแต่อย่างใด

เด็กเสิร์ฟ : หวัดดีคับพี่กบ  เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างคับ (ทักผมเมื่อผมมาถึงร้าน)

กบ : ทิ้งกันเฉยเลย   

เด็กเสิร์ฟ : แล้วพี่เอาจิ๋มไปไว้ที่ไหนล่ะคับ

กบ : ไม่รู้เหมือนกัน พี่เมา  กลับมาตอนไหนไม่รู้  งั้นเด่วขอตัวก่อน

*-* : ผมเดินเข้าไปในร้าน  รู้สึกว่าพนักงานในร้านมองผมแบบแปลกๆยังไงไม่รู้    ผมยังคงทำตัวเป็นปกติ

ระหว่างที่ผมกำลังรอเวลาที่จะขึ้นเล่น     เฮ้ย! พิมมากับไอ้หมอนั่นได้ยังไงวะ    (ของขึ้นเลยคับ  เป็นไงเป็นกันวะ)

ผมลุกขึ้นเดินเข้าไปหาพิมทันที   

กบ : พิม  กบขอคุยอะไรด้วยหน่อย

พิม : พิมไม่ว่าง เห็นไหมว่าพิมมีแขก

กบ : ถ้าพิมเห็นแขกสำคัญกว่าก็ตามใจ  ต่อไปนี้เราไม่ต้องมาพูดกันอีก

*-* : ผมเดินออกมานอกร้าน  หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ   ผมไม่เข้าใจจิงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพิม

ระหว่างที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่  จิ๋มก็เดินเข้ามาหาผม

จิ๋ม : หายเมาหรือยังพี่กบ

กบ : อืม ดีขึ้นแล้ว เออ! แล้วจิ๋มกลับมาตอนไหน
จิ๋ม : ก็พี่พิมขึ้นไปเจอจิ๋มที่ห้อง  จิ๋มก็รีบกลับเลย

กบ : แล้วพิมว่ายังไงบ้าง

จิ๋ม : ก็ไม่เห็นว่าอะไรเลย  ถามว่ามาทำไม  จิ๋มก็บอกว่ามากินเหล้าเป็นเพื่อนพี่กบ

กบ : อืม !  งั้นพี่ขอตัวขึ้นไปเล่นก่อน ได้เวลาแล้ว

จิ๋ม : จ้า

*-* : ผมขึ้นเวทีด้วยความรู้สึกไม่ค่อยดีนัก  แขกเริ่มเข้ามากันบ้างแล้ว  พิมนั่งกับไอ้หมอนั่น

ผมมองไป พิมก็ไม่สนใจอะไร  ผมรู้สึกว่าพิมจะสนิทกับไอ้หมอนั่นเกินไปแล้ว   ในที่สุด

ผมก็หมดความอดทนอีกต่อไป

กบ : บทเพลงนี้สำหรับโต๊ะ สอง นะคับ  ขอให้มีความสุขในค่ำคืนนี้


ไฟกับตะวัน ตั้ม สมประสงค์

คืนที่เรายืนมองฟ้าด้วยกัน บอกฉัน จะจับมือกันเรื่อยไป

จะไม่คิดเกรงกลัวกับหนทางไกล จะให้ฉันเป็นไฟส่องทางความมืดมัวอ้างว้าง นำเธอไม่หวั่นไหว

เดินผ่านกลางคืนมาถึงกลางวัน กลับหัน สะบัดมือเดินหนีไป

เมื่อเธอพบตะวัน ส่องแสงแรงไกล ก็เลยทิ้งดวงไฟส่องทาง เธอไม่กลัวอ้างว้างจึงจากฉันไป

ไฟกับประกายของแสงตะวัน ฉันจึงไม่สงสัย เธอย่อมจะโยนดวงไฟ และคงไม่คิดกลับคืน

กัดฟันฝืนใจทน เหตุผลเธอมี เจ็บคราวนี้จะยอมข่มใจ มองภาพเธอเดินหายไปจากสายตา

เดินผ่านกลางคืนมาถึงกลางวัน กลับหัน สะบัดมือเดินหนีไป

เมื่อเธอพบตะวัน ส่องแสงแรงไกล ก็เลยทิ้งดวงไฟส่องทาง เธอไม่กลัวอ้างว้างจึงจากฉันไป

กัดฟันฝืนใจทน เหตุผลเธอมี เจ็บคราวนี้จะยอมข่มใจ มองภาพเธอเดินหายไปจากสายตา

*-* : ผมว่าเพลงนี้เป็นอีกเพลงที่ผมร้องได้ดีมากๆ ในตอนนั้น   เสียงตบมือดังขึ้นเมื่อสิ้นเสียงเพลง   ขอบคุณนะ

คับ  สำหรับเสียงตบมือ  ช่วงนี้คนตรีของเบรกสักครู่นะคับ  ผมลงจากเวทีมานั่งหน้าบาร์   รู้สึกเบื่อๆแบบบอกไม่

ถูก      พี่ว่า   ผมขอเบียร์สักแก้วคับ  ผมสั่งเบียร์จากพนักงานในบาร์    ผมนั่งจิบเบียร์ไปเรื่อยๆ     พี่กบ....ผมหัน

ไปตามเสียงเรียก   มีอะไรหรือคับ

พนักงาน : แขกโต๊ะ สองเชิญที่โต๊ะคับ

กบ : ช่วยบอกแขกนะคับ ว่าผมไม่ว่าง ....
 :Yingmang! rodmay-kick
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ ธันวาคม 04, 2009, 10:46:14 AM
อ่านแล้วเครียดใช้ได้เลย  xxseedd

เป็นกำลังใจให้ทั่น kobzapza เขียนต่อนะเกิ๊บ  :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 04, 2009, 01:05:35 PM
ขอถามนิดนึงนะคับ คาใจ คือว่าตอนที่ท่าน จขกท เล่าเนี่ย คาดว่าน่าจะประมาณอายุ 16-17 แต่ว่า ทำไมเด็กที่ร้านหลายๆคนเรียกคุณ จขกท ว่า พี่ ล่ะครับ หรือว่า เด็กในร้านนั้น อายุ น้อยๆครับ อย่างน้องจิ๋มก็เรียกว่าพี่ เด็กเสริฟ ก็เรียกว่าพี่ :kimji-kuanting
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: EX ยืน-ยัง-เซ : ผมจะเป็นคนดี ที่ ธันวาคม 04, 2009, 01:15:09 PM
เพลงไฟกับตะวัน นี่มันสมัยผมวัยรุ่นเลยนะเนี่ย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ ธันวาคม 04, 2009, 01:19:55 PM
อ่านแล้วเครียดใช้ได้เลย  xxseedd

เป็นกำลังใจให้ทั่น kobzapza เขียนต่อนะเกิ๊บ  :LK-diwoy

อารมณ์เดียวกันเลยคับ :onion-010


มันเปนอารม ความรู้สึก ธรรมชาติมากมาก ระหว่าง ชาย หญิง  แต่ๆถ้าใครไม่อยู่ตรงนั้นไม่มีทางเข้าใจ


ผมว่าตอนต่อไป เปน รอยต่อเรื่องราวสุดๆแน่ เพราะ รอยร้าว ต่างความเข้าใจ ทั้งที่ พิมพ์ทำให้เห็น และคุณก็ทำให้พิมพ์


เห็นเช่นกัน....รอต่อนะคับ :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 04, 2009, 01:24:17 PM
ขอบคุณทุกกำลังใจนะคับ

เด็กในร้านส่วนมากจะเรียกผมว่าพี่ทุกคนคับ   (แต่หน้าผมไม่แก่นะคับ)   ส่วนหนึ่งอาจมากจากที่พี่นิด บอกพนักงานทุกคนว่าผมเป็นน้องชายของเธอ

เด็กในร้านส่วนมากจะเกรงใจผม  (ยกเว้นเป็นเด็กรุ่นเก่า ที่รู้จักกับนก)
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: hundred ที่ ธันวาคม 04, 2009, 01:29:48 PM
ชอบเรื่องนี้มากๆเลยคับ รออ่านต่ออยู่นะคับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Dizzy ™® ที่ ธันวาคม 04, 2009, 01:50:44 PM
สนุกมากคับ เหมือนกับหนังเรื่องนึง ที่สอนให้รู้จักโลกกลางคืนมากขึ้น

ต่อเรยสิค้าบ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ ธันวาคม 04, 2009, 01:59:53 PM
รอต่อเหมือนกัน... :koyubi-diwa
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 04, 2009, 02:20:02 PM
กำลังเจ้มจ้นเยยยย


เรื่องราวน่าจะแย่ลงเรื่องๆ นะครับ เห็นได้ชัดว่าเรื่องราวช่วงนี้ อารมณ์จะมาก่อนเลย


ตอนนี้ เหตุผลผมเริ่มจะไม่ค่อยมีละเหมือนกันครับ ยิงนานวันที่รอเทอ อารมณ์มันยิ่งก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆๆ
ผมละกลัวจิงๆ ว่าอารมณ์ผมจะระเบิดออกมาเมื่อไร่กัน เฮ้ออออออ

อ่านแล้วก้อรู้สึกกดดันตัวเองดีครับ ชอบๆๆ เวลา นอยด์ๆๆ เนี่ย


รออ่านต่ออยุ่นะครับ

ขอโทดที่มาระบายในกระทู้ครับ

 :singleso-noiy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 05, 2009, 09:52:37 AM
 :kulorpa'

*-* : พนักงานเดินไปยังโต๊ะที่พิมนั่งอยู่  คุยกันอยู่สักพัก  พนักงานเดินกลับมาที่ผมอีก

พนักงาน : แขกขอร้องเพลคับ

กบ: OK คับ งั้นเด๋วผมขึ้นไปคับ  (มันจะเอายังไงกับตูว่ะ ผมคิดในใจ)  ผมตัดสินใจขึ้นเวทีทันที

ช่วงนี้ พบกับดนตรีกันต่อนะคับ  ขอเชิญแขกโต๊ะสองขึ้นมาร้องเพลงคับ

*-* : กรรม!  พิมเดินตรงมาทางผม  เป็นไงเป็นกันว่ะ  (ผมคิดในใจ)

พิม : วันนี้ขอร้องเพลงหน่อย

กบ: ร้องให้ไอ้หมอนั่นฟังเหรอ (ผมถามยั่วพิมกลับไป)

พิม : ใช่ จะร้องให้ไอ้หมอนั่น  ไอ้หมอนั่นเพราะไอ้หมอนั่นมันโง่! 

*-* : เจอมุกนี้ ผมไปไหนไม่ถูกเลย     เพลงอะไรว่ามาเลยเสียเวลาคนอื่น  พิมบอกชื่อเพลงที่เธอจะร้องให้

กับผม   

กบ : กรรม นึกยังไงมาร้องเพลงนี้

เกิดมาเพื่อเธอ (วาสนา พูนผล)

อาจเพราะใจเคยมีคนจับจองไว้ก่อน

รักจึงต้องซ้อนให้เธอต้องเจ็บ

อย่ามาถามเลยว่าจะให้เลือกใคร

แค่จำไว้ว่าตรงกลางใจนั่นแหละเธอ

สั่งใจแล้วให้ลืมอย่าคิดถึงเธอเลย

มันหลอกตัวเองไม่ได้

อาจเป็นเพราะชะตาที่ฟ้ามาดลใจ

ให้เกิดมาเป็นของเธอ

ส่วนลึกในใจยังคงเก็บเธอซ่อนอยู่

ขอเพียงได้รู้ว่ายังเป็นห่วง

ห่วงเธอเหลือเกิน กลัวจะไม่เข้าใจ

สิ่งที่ฉันนั้นทำลงไปตรงข้ามใจ

อย่าไปคิดวุ่นวาย อย่าคิดระแวงเลย

เธออยู่ในใจเหมือนเก่า

หากเธอรู้ความจริงว่ารักฉันคือเงา

คอยติดตามเธอเรื่อยไป

เกิดมาเพื่อเธอ ก็ต้องเป็นของเธอ

จะไม่เผลอหลงลืมเอาใจไปเผื่อใคร........


*-* : ผมพอจะรู้แล้วว่าพิมร้องเพลงนี้ให้ใคร   แต่ทำไมพิมถึงต้องทำตัวแบบนี้   พิมร้องกลับไปนั่งกับ

ไอ้หมอนั่นทันที   ถึงยังไงผมก็ยังไม่หายโกรธง่ายๆ   นึกหรือว่าร้องเพลงแค่นี้จะทำให้ผมใจอ่อน

คืนนั้นพี่นิดโทรมาหาผม ว่าวันนี้ไม่เข้ามาที่ร้าน  ถ้าร้านเลิกให้กลับได้เลยไม่ต้องรอ  ผมตั้งใจจะคุย

กับพิมให้รู้เรื่อง   แต่ก่อนร้านปิด พิมก็ออกไปกับไอ้หมอนั่นอีก  ผมมารู้อีกทีจากมาม่าซัง ว่าพิมถูก

ซื้อดื่มออกไป   ทำเอาผมถึงกับเครียดขึ้นมาทันที



*-* :  มันต้องมีอะไรมากกว่าแขกแน่ๆ คนเราซื้อดื่ม สองคืนติดกันเป้นไปไม่ได้แน่นอน (ผมคิดในใจ)

วันนี้ผมหาเพื่อนไปเมาดีกว่า  เพราะกลับไปห้องก็เซ็งอยู่ดี  ว่าแล้วผมก็มองหาจิ๋มทันที

กบ : จิ๋ม ๆ  (ผมเรียกจิ๋มเมื่อเธอเดินผ่านมา)   

จิ๋ม : มีอะไรหราพี่กบ

กบ : วันนี้ว่างหรือเปล่า

จิ๋ม : ทำไม จะพาจิ๋มไปนอนที่ห้องหรา

กบ : เปล่า ๆ ว่าจะชวนไปกินเหล้ากัน

จิ๋ม : สงสัยต้องขอตัว  ยังเมาค้างอยู่เลย   เอาไว้โอกาสหน้านะคะ

*-* : ไม่มีใครไปด้วย  ไปคนเดียวก็ได้   ผมตัดสินใจที่จะไปหาที่นั่งกินต่อคนเดียว   แต่จะไปกินต่อที่ไหน

ตอนนี้ร้านก็ปิดหมดแล้ว   ระหว่างที่ผมกำลังคิดว่าจะไปต่อที่กินที่ไหนดี      อ้าวพี่กบ ยังไม่กลับอีกหรอ

พนักงานในร้านคนนึงทักผม

กบ : ยังคับ  พอดีว่าจะไปหาที่ดื่มซะหน่อยคับ แต่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

จ๋า : จะไปเที่ยวหรอคะ ไปกับจ๋าไหม พอดีนัดเพื่อนไว้ 

กบ : อ๋อ! ชื่อจ๋าหรอคับ  ก็ได้คับกำลังหาเพื่อนอยู่พอดี  แล้วจ๋าจะไปที่ไหนคับ

จ๋า : จ๋านัดเพื่อนไว้ที่ร้าน.....แถวรัชดาคะ  งั้นไปเลยก็แล้วกัน

กบ : ok คับ

*-* : จ๋าเรียกรถแท็กซี่ทันที    ผมกับจ๋าถึงร้านก็เกือบจะตี 3 แล้ว

กบ : ร้านปิดกี่โมงหรอจ๋า

จ๋า : ปิดเช้า  มีเวลาอีกประมาณ 3 ชั่วโมง  แต่ถ้าพี่กบยังไม่เมา ค่อยว่ากันอีกที

*-* : ผมกับจ๋า เดินเข้าไปในร้าน  เสียงเพลงดังมาก จนเราพูดไม่ได้ยินต้องใช้วิธีกระซิบเอา

ผมรู้สึกว่าจ๋าพยายามมองหาอะไรบางอย่าง

กบ : จ๋ามองหาใครหรอ (ผมตะโกนถามเธอ)

จ๋า : มองดูเพื่อนว่ามาถึงหรือยัง (จ๋าเอาปากมากระซิบข้างหูผม   ผมรู้สึกแปลกๆ)

กบ : แล้วจะมองเห็นหรือนี่ มืดจะตาย

จ๋า : งั้นเด๋วเราไปหาที่นั่งกันก่อนก็แล้วกัน

*-* : หลังจากหาที่นั่งได้แล้ว จ๋าขอตัวออกไปหาเพื่อนก่อน  ทิ้งให้ผมนั่งอยู่คนเดียว   ผมนั่งดื่มพร้อมกับมองดู

อะไรไปเรื่อยๆ      สักพักจ๋าก็เดินมาพร้อมกับเพื่อนของเธอ 2 คน   1  ในนั้นถ้าผมจำไม่ผิด  เธอคือวินั่นเอง

จ๋า : รอนานไหมพี่กบ   นี่เพื่อนจ๋านะพี่ วิกับอ้อ   ส่วนนี่ก็พี่กบ   เธอแนะนำเพื่อนเธอให้รู้จักกับผม

วิ : อ้าว ! กบ มาได้ยังไงนี่   (วิทักผม)

กบ : เบื่อๆคับ

จ๋า : สองคนนี้รู้จักกันด้วยหรา

กบ: เคยเจอกันแล้วคับ

วิ : ไม่เห็นไปที่ร้านบ้างเลย

กบ : ไม่มีเวลาเลยคับวิ กว่าจะเลิกงาน ร้านวิก็ปิดแล้ว

จ๋า : อีนี่ กุไม่น่าพามึงมาเลย  กูเป็นคนพามาแท้ๆ โดนแย่เฉยเลย

*-* : สามสาวลุกขึ้นไปเต้น   ส่วนผมเลือกที่จะนั่งดื่ม  (อย่างน้อยผมก็กำไรเรื่องกิน)  เหล้ายุบไปเกินครึ่งขวดแล้ว

ผมเริ่มมึนๆ     หนุ่มโต๊ะอื่นเริ่มเข้ามายุ่งกับสามสาว    วิแยกตัวออกมานั่งกับผม

วิ : เมาหรือยังกบ

กบ : นิดหน่อย  วิล่ะเมาหรือยัง

วิ : ยังเลย  ไม่ค่อยได้กิน  มั่วแต่ไปเต้น 

*-* : ผมกับวินั่งดืมกันอยู่สองคน  จนถึงเวลาร้านปิด   ผมเองยังไม่อยากกลับเลย

กบ : ร้านปิดแล้ว  วิจะกลับหรือยัง

วิ :  ก็ว่าจะกลับเลย  ไม่รู้จะไปไหนดี  แล้วกบล่ะ

กบ : เหมือนกัน

วิ : แล้วเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ 

กบ : วิมีเบอร์กบแล้วนี่  มีอะไรก็โทรมาก็แล้วกัน

*-* : ผมกับจ๋ากลับด้วยกัน เพราะเป็นทางเดียวกัน   ระทางที่นั่งรถกลับ จ๋ายังแซวผมเล่น

จ๋า : พี่กบว่า วิน่ารักไหม

กบ : ก็น่ารักดี

จ๋า : ติดต่อให้เอาไหม

กบ : ไม่เป็นไร  อยู่แบบนี้ดีกว่า  สนิทใจกว่ากัน   ถ้าเป็นแฟนกันแล้ว  มันพูดยาก

*-* : ผมแวะไปส่งจ๋าที่ห้องพักขอเธอก่อน   

จ๋า : พี่กบไม่ลงมาก่อนหรอ

กบ : ไม่ดีกว่า  งั้นพี่กลับเลยละกัน

จ๋า : คืนนี้เจอกันนะคะ

*-* : ผมนั่งรถต่อไปที่หอของผม   ผมยังอดที่จะคิดถึงเรื่องพิมไม่ได้   ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมกำลังจะเสียเธอไป     รถแท็กซี่มาจอดหน้าหอผม    ขณะที่กำลังจะเดินขึ้น

ห้อง       ผมตัดสินในที่จะเดินไปหาพิมก่อน

กบ : ก๊อก ๆ ๆ พิม นี่กบเอง  เปิดประตูให้หน่อย

*-* : ไม่มีเสียงตอบกลับมา  ผมพยายามเรียกอีกครั้ง ก็ยังไม่มีอะไร   หรือพิมยังไม่กลับ  แต่ประตูหน้าไม่ได้ล็อก

น่าจะกลับมาแล้ว  ผมตัดสินใจที่จะกลับห้องของผมก่อน  แต่ระหว่างทางที่ผมกำลังจะกลับ.....ผมก็เจอกับพิมที่

กำลังเดินมากับไอ้หมอนั่น   (ไม่ต้องบอกนะคับว่าผมจะเป็นยังไง )    ผมเดินตรงเข้าไปหาพิมกับไอ้หมอนั่นทันที

กบ : พิมไปไหนมา  กบมาเรียดตั้งนาน

พิม : แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกบด้วย

กบ : พิม ทำไมพิมถึงทำแบบนี้  กบงงไปหมดแล้วนะ

พิม : ก็บอกแล้วไง  มันเรื่องของพิม   ไปกันเถอะคะ  พิมพูดบอกไอ้หมอนั่นพร้อมจูงมือ

กบ : พิม  จะไปไหน  (ผมเดินเข้าไปขวางทาง)

ไอ้หมอนั่น : ผมว่าคุณกลับไปก่อนดีกว่าคับ  วันหลังค่อยมาคุยกัน 

กบ : เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย  พิมเมียผม   (ผมจ้องหน้ามัน)

พิม : ทำไมกบพูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้

กบ : ใครกันแน่ที่พูดไม่รู้เรื่อง พิมเอาผู้ชายมานอนในห้องแบบนี้ได้ยังไง  กบก็เป็นผัวพิมเหมือนกัน

*-* : ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อ  มือของพิมก็ลอยมาเต็มๆ เพี๊ยะ

พิม : ถ้ากบยังเป็นแบบนี้อยู่อีก  ก็ไม่ต้องมาพูดอะไรกัน

กบ : พิมเห็นมันดีกว่ากบ

*-* : ผมพูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้  น้ำตาผมมันจะไหลออกมา  ผมรีบเดินออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด

ผมทำอะไรผิดหรือนี่  พิมถึงต้องมาทำแบบนี้กับผม  น้ำตาของผมมันไหลออกมาแบบไม่อายใครอีกต่อไปแล้ว

ไม่มีอะไรที่เจ็บปวดได้มากมายขนาดนี้   สู้ให้ผมตายไปเลยดีกว่า  ภาพของพิมที่ทำกับผมเมื้อกี้ลอยเข้ามาในหัวผม

ตลอดเวลา  ระหว่างที่ผมกำลังสับสนอยู่นั้น  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา   สติผมกลับคืนมา   สวัสดีคับ!!

วิ : ถึงห้องหรือยังคะ

กบ : ถึงแล้วคับ

วิ : กบเป็นอะไรหรือเปล่า  น้ำเสียงไม่ค่อยดีเลย

กบ : มีปัญหานิดหน่อย  วิอยู่ที่ไหนคับ

วิ : วิอยู่ที่ห้อง

กบ : กบขอไปหาวิได้ไหมคับ

วิ : ได้สิ

*-* : วิบอกที่อยู่ของเธอให้กับผม  ผมรีบขึ้นรถออกไปหาเธอทันที  อย่างน้อยตอนนี้ผมต้องการเพื่อนที่จะมา

พูดคุยกับผมได้บ้าง   ผมมาถึงหน้าหอของวิ   แถวๆทองหล่อ   

กบ : ห้อง.......ผมเดินไปบอก ร.ป.ภ. ให้โทร.ขึ้นไปบอกวิ

ร.ป.ภ. : รอตรงนี้สักครู่นะคับ กำลังลงมา

*-* : วิ ลงมารับผมข้างล่าง  ผมว่าเธอดูดีมากเลยคับ   ดูไม่ออกว่าจะเธอทำงานกลางคืน

วิ : นั่งก่อนคะ  กบจะดื่มอะไรดี  กาแฟ โอวัลติน  นม  น้ำเปล่า  เหล้า  เบียร์  ไวท์ 

กบ : ผมของเหล้าดีกว่าคับ

วิ : งั้นรอสักครู่นะคะ เธอยิ้มให้ผม

*-* : ผมมองดูรอบๆห้องของวิ  ข้าวของเครื่องใช้  ผมก็รู้เลยว่า เธอมีฐานะดีเลยก็ว่าได้ 

วิ : มาแล้วคะ  on the rock ก็แล้วกันนะคะ  พอดีน้ำแข็งหมด

กบ : ยังไงก็ได้คับ  นี่ผมมารบกวนวิ จิงๆ  พูดจบผมยกเหล้าเข้าปากที่เดียวหมดแก้ว

วิ : รบกวนอะไรกัน คิดมาก 

กบ : วิอยู่คนเดียวหรอคับ

วิ : อยู่กับแฟนคะ  แต่แฟนนานๆจะมาที

กบ : แล้วแฟนวิไม่ว่าหรอคับ ที่พาผู้ชายมาห้องแบบนี้

วิ : ไม่ว่าหรอกคะ  เราต่างก็มีเหตุผมของตัวเอง

กบ : แฟนวินี่ใจดีนะคับ  เป็นผมคงยอมไม่ได้แน่ๆ

วิ : มันอยู่ที่ตัวเราเองนะกบ  ว่าเราคิดแบบไหน  อย่างวิ  ขอแค่เรามีความสุขไม่เดือนร้อนคนอื่น

มันก็น่าจะ ok แล้ว  อย่างแฟนวิ เค้าก็มีครอบครัวแล้ว  วิกับเค้าตกลงที่จะไม่ก้าวก่ายกัน ถ้ามีเวลา

เรามาเจอกัน ก็ OK    คนรักกันนะกบ  บางทีไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ด้วยกันเสมอไปหรอก

กบ : ขอบคุณนะวิ  อย่างน้อยตอนกบก็รู้สึกดีขึ้น

วิ : ว่าแต่กบมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า

*-* : ผมเล่าเรื่องของผมกับพิมให้วิฟังทุกอย่าง  วิหัวเราะ

กบ : วิหัวเราะผมเรื่องอะไร

วิ : ก็หัวเราะกบนะซิ   เท่าที่ฟังมานะ  วิว่าพิมเค้าก็รักกบ  แต่เค้าอาจจะมีปัญหาอะไรสักอย่าง  กบไม่ลองคุยกัน

กบ : คุยอะไร  เอาผู้ชายมานอนแบบนั้น  ผมรับไม่ได้

วิ : แล้วทีกบเอาผู้หญิงอื่นไปนอนที่ห้องล่ะ

กบ : ก็แค่นอนเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย

วิ : แล้วกบไม่คิดจะมีอะไรสักหน่อยหรือ  วิลุกขึ้นมานั่งข้างๆผม  เธอทำท่าเอามือมาโอบเอวผม

กบ : วิจะทำอะไรนี่  ผมยิ่งเครียดอยู่

วิ : ก็จะทำให้กบหายเครียดไง......... :RABBIT030
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ ธันวาคม 05, 2009, 03:46:16 PM
พี่คร้าบบบบบบบบบบบบบ :kimji-kuanting

ถ้าพี่ไม่มาต่อไวไว ผนก็จะเครียดแล้วนะคร้าบบบบบบบบบบบบบบ :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 05, 2009, 04:05:12 PM
ไม่น่าเข้ามาอ่านช่วงนี้เลย



ประโยคของ วิ มันทำให้ผม น้ำตาไหล อีกแล้ว    xxmsn-cry




รอต่อนะครับ

 :6:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 06, 2009, 12:29:47 AM
งานเข้าแล้วครับ :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ ธันวาคม 06, 2009, 06:55:30 AM

เขร้

ผมเครียดดดดดดด

 :arkkmaiii :arkkmaiii
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 06, 2009, 10:30:51 AM
กบ : วิ จะทำอะไร

วิ : วิ ล้อกบเล่น ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนี้เลย   แล้วตอนนี้กบจะเอายังไงต่อ

กบ : ไม่รู้เหมือนกัน  ถึงยังไงกบก็ยังทำใจไม่ได้   ถ้าพิมยังทำตัวแบบนี้อยู่

วิ : แล้วกบยังรัก พิม อยู่หรือเปล่า   ถามใจตัวเองดีๆ  ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไป

เพราะคนที่เจ็บก็คือ กบ กับ พิมเท่านั้น

*-* : ผมไม่อยากจะเชื่อว่า วิ  ผู้หญิงที่ทำงานกลางคืน จะคิดและพูดได้ดีขนาดนี้   จะ 10 โมงแล้ว

กบ : วิ กบขอตัวกลับก่อนดีกว่า  รบกวน วิ มามาก   แล้วคืนนี้ต้องไปทำงานอีก 

วิ : ไม่เป็นไร  ถ้ามีอะไรก็มาหา วิ ที่ห้องก็แล้วกัน ยินดีต้อนรับเสมอนะ

กบ : ขอบคุณมากนะ วิ  ถ้ายังไงจะเอาเหล้ามาใช้คืน

*-* : วิลงมาส่งผมขึ้นรถ   ระหว่างทางที่กลับ  ผมยังคิดถึงแต่เรื่องพิม  ไม่รู้ผมว่าจะเกิดอะไรขึ้น

อีกถ้ากลับไปเจอพิม   ผมกลับมาถึงที่หอ  ก็ตรงขึ้นห้องทันที    เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  “สวัสดีคับ”

พี่นิด : ตื่นนอนหรือยังกบ

กบ :  เพิ่งตื่นพอดีคับ (โกหกหน้าตาเฉย ยังไม่ได้นอนเลยสักหน่อย)

พี่นิด : เมื่อคืนที่ร้านเป็นยังไงบ้างกบ

กบ : ก็ดีคับ แขกปกติ  เด๋วผมจะออกไปโอนเงินให้นะคับ

พี่นิด จ้า ยังไม่ต้องโอนมาหรอก  รวมไว้ก่อนก็ได้  โทร.มาถามเฉยๆ  งั้นแค่นี้ก็แล้วกัน

*-* : พี่นิดวางสาย   ผมล้มตัวลงนอนเพราะความเมา   แต่ในใจยังคิดถึงเรื่องพิมอยู่

ผมรู้ตัวอีกที ก็จะ 5 โมงเย็นแล้ว   กรรม! ทำไมเหมือนเราจะไม่สบายเลย ปวดเนื้อปวดตัวยังไงไม่รู้

ผมลุกขึ้นเพื่อทำธุระส่วนตัว    ผมเดินออกมาจากห้องเพื่อจะไปหาของกิน   ระหว่างทางผมผ่านห้องพิม

ผมตัดสินใจที่จะไม่แวะ  อย่างน้อยผมก็ยังรู้สึกโกรธ ที่พิมทำกับผม   เสียโทรศัพท์ดังขึ้นอีกแล้ว

กบ : สวัสดีคับ

วิ : วิเองนะ ตื่นหรือยัง

กบ : ตื่นแล้วคับ พอดีกำลังลงมาหาอะไรกินอยู่

วิ : นึกว่ายังไม่ตื่น 

กบ : วิ ผมอยากเจอวิจังคับ  คืนนี้เลิกงานผมแวะไปหาได้ไหมคับ

วิ : ได้สิ 

กบ : งั้นคืนนี้ผมแวะไปที่ห้องวินะคับ

วิ : จ้า แล้วจะรอนะจ๊ะ

*-* : ไม่รู้ผมพูดออกไปได้ยังไง  อารมณ์ผมตอนนั้นอาจะเหงาหรืออะไรสักอย่าง  ผมหาอะไรกินเสร็จ ก็

กลับขึ้นมาบนห้อง ก็รีบกินยา กะว่าจะนอนต่อสัก ชั่วโมงก่อนไปทำงาน        ก๊อก ๆ ๆ ใครมาเคาะอีกวะ

ผมเดินไปเปิดประตู  อ้าว ! พิมนั่นเอง   ผมมองดูพิมเฉยๆ แต่ไม่พูดอะไรออกไป

พิม : ขอพิมเข้าไปได้นั่งคุยได้ไหม

กบ : ถ้าพิมไม่กลัวไอ้หมอนั่นมันมาเห็น  ก็เข้ามา แต่ถ้ากลัวมันมาเห็นก็ไม่ต้องมาก็ได้

*-* : พิมเดินเข้ามาในห้อง  เธอเดินเข้ามามองที่หน้าของผม

พิม : เจ็บไหมกบ พิมขอโทษนะ

กบ : นิดหน่อย  เรื่องแค่นี้  ตอนนกตาย กบเจ็บมากกว่านี้อีก  เพราะฉะนั้นเรื่องของพิมกบไม่เก็บมาคิดให้

ปวดหัวหรอก   (ไม่รู้ว่าจะแรงไปไหม)

พิม : ฟังพิม  อธิบายก่อนได้ไหม

กบ : ไม่ต้องอธิบายอะไรหรอก  กบเข้าใจพิมดี   กบมันก็แค่ไอ้โง่ในสายตาของพิมเท่านั้น   พิมกลับไปดีกว่า

เด๋ว ! ไอ้หมอนั่นมันมาเห็น  มันจะเข้าใจผิด   

*-* : น้ำตาของพิมเริ่มไหลออกมา  เธอมองหน้าผม 

กบ : กลับไปเถอะพิม   กบจะนอนต่อ  (ผมพูดออกไปได้ยังไงกัน ความจิงผมอยากจะคุยกับเธอแทบตาย)

*-* : พิมเดินกลับไปแล้ว    ผมคิดอะไรไม่ออก  ผมทำอะไรลงไป  ผมหมดรักพิมแล้วหรือนี่  หรือผมแค่โกรธเธอ

หลายๆคำถามวิ่งเข้ามาในหัวของผม    สรุปว่าผมไม่ได้นอนต่อ   แต่แต่งตัวไปทำงานเลย    ผมมาถึงร้าน ทุ่มกว่า

พนักงานยังไม่มากัน  มีเพียงแม่บ้าน กับพนักงานบาร์เท่านั้นที่มา

บาร์ : วันนี้ทำไมมาเร็วจัง

กบ : จะมาต่อเพลงใหม่ดูคับ  (ผมก็อ้างไป)  พี่ ผมขอเบียร์สักขวดคับ

บาร์ : วันนี้ทำไมกินแต่วันเลย

กบ : สร้างอารมณ์หน่อยคับ

*-* : ผมนั่งซ้อมเพลงไปเรื่อยๆ  พนักงานเริ่มมากันแล้ว   หวัดดีคะพี่กบ  ( จ๋านั้นเอง)

กบ : สวัสดี  ว่าไงจ๋า

จ๋า : เมื่อคืนสนุกไหม

กบ : ก็ดีนี่

จ๋า : คืนนี้ไปอีกไหม

กบ : วันนี้ขอพักดีกว่า (จริงๆผมนัดวิไว้)

จ๋า : ถ้าจะไปก็บอกนะ  จ๋าไปแต่งหน้าก่อน

*-* : ผมออกมายื่นหน้าร้าน  หยิบบุหรี่ขึ้นมาดูด  เป็นจังหวะเดียวกับที่พิมมาพอดี

พิม : เด๋วนี้สูบบุหรี่ด้วยหรอ

*-* : ผมไม่ตอบอะไรพิม 

พิม : ถ้าคิดว่าจะไม่พูดกัน ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมาพูดกันอีกเลย

*-* : พิมเดินเข้าร้านไป   ทิ้งไว้แต่ผมที่ยังยืนงงกับตัวเองอยู่  ผมเดินกลับเข้ามาในร้านเพื่อเตรียม

ขึ้นเล่น  เพราะได้เวลาแล้ว   ผมเล่นเพลงบรรเลงไปเรื่อยๆ   สายตาก็พยายามมองหาพิม

กบ : ช่วงนี้รับฟังเพลงช้าๆกันก่อนนะคับ  กับบทเพลง รักที่สูญเปล่า  มอบให้กับใครบ้างคนในที่

นี้นะคับ

เนื้อเพลง รักที่สูญเปล่า – ฟรีเบิร์ด

รักนี้เพื่อเธอ

เก็บถนอมรักไว้ให้เธอ

เฝ้าเสนอรักมอบให้มา

สร้างความหวังไว้ร่วมชีวา ด้วยกัน

คือเธอใช่ไหม เป็นเจ้าหัวใจ ครอบครองมิคลาย

แล้วทำไมเธอจึงแหนงหน่าย รักนั้นมลายสิ้นไป

หรือเธอมีใครคนใหม่จึงหมางเมิน


แล้วเมื่อรักมากลายกลับสูญเปล่า

จึงเป็นวันแห่งความเศร้าหมอง

แล้วในวันที่เธอสุขสมปอง

คงเป็นวันที่ฉันต้องร้องไห้


รักสิ้นเยื่อใย ฝากเป็นรอยแผลรักภายใน

ติดดวงใจฉันนี้ไปนาน

สุดจะทนทุกข์ทรมานเพื่อลืม

ดวงใจดวงนี้จะไม่ขอพลี ทุ่มเทรักใคร

ครั้นเธอไปแดนไกลในหล้า

น้ำตาพาใจล่องลอย

หมายปองเธอเกินจะกล่าวคำฉันลา

*-*  ขอบคุณคับสำหรับเสียงปรบมือ  อย่างฟังเพลงอะไรก็แนะนำขึ้นมาได้นะคับ   คืนนี้แขกไม่ค่อยเยอะ

อาจเป็นเพราะวันอาทิตย์ก็ได้   วันนี้ไม่เห็นไอ้หมอนั่นมาหาพิมเลย      ผมลงมาพักตอนเที่ยงคืนเหมือนที่

เป็นทุกวัน   ผมเดินออกมายื่นเล่นที่หน้าร้าน   

จิ๋ม : พี่กบร้องเพลงเมื่อกี้ให้ใครฟังหรอ  ร้องซะซึ้งเลย

กบ : ร้องเล่นๆ ไปแบบนั้นแหละ พูดให้มันดูดีมีอารมณ์ แต่ไม่มีอะไรเลย  เหอะๆ

จิ๋ม : แต่มีคนบ้างคนซึ้งจนต้องหนีไปแอบร้องไห้เลยนะพี่

กบ : จิงหรอ เหอะๆ สงสัยจะโดนใจอย่างแรง

จิ๋ม : โดนไม่โดนไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ลากลับบ้านไปแล้ว

กบ : ใครหรอจิ๋ม

จิ๋ม : ก็พี่พิมไง  เดินร้องไห้ออกไปเฉยเลย  ดีนะที่ยังไม่นั่งกับแขก

*-* : กรรม!  พิมจะเป็นยังไงบ้างนะ  แต่คิดดูอีกทีก็ดี  สมควรโดนซะบ้าง   ผมกลับขึ้นไปเล่นต่อ

วันนี้เป็นอีกวันที่พี่นิดไม่เข้ามาในร้าน  พอร้านเลิก ผมตั้งใจที่จะไปหาวิ  ตามที่นัดไว้   ผมกลับไปที่ห้อง

ก่อนเพื่อจะไปเอาเหล้าที่เหลืออยู่ในห้อง   ขณะที่ผมกำลังจะเปิดประตูห้อง ผมก็เจอกับจดหมายที่สอดไว้

ด้านใต้ของประตู    ผมเปิดมันออกมาอ่าน

(จดหมาย)  จดหมายฉบับนี้ ที่พิมเขียนถึงกบ  พิมอยากจะบอกว่า  ในชีวิตของพิมมีแต่กบคนเดียวเท่านั้น

แต่บางสิ่งที่พิมทำลงไปมันก็มีเหตุผล  เสียใจอยู่เหมือนกันที่ไม่ได้คุยกับกบให้รู้เรื่องกันก่อน มันก็เลยเกิด

เหตุการณ์แบบนี้      พิมทำใจและยอมรับมันได้แล้ว    ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ

                                                             รักและห่วงใย

                                                                 พิม

*-* : เมื่อผมอ่านจดหมายจบ ผมรีบลงไปที่ห้องของพิมทันที 

กบ : พิม ๆ เปิดประตูหน่อย นี่กบเองนะ   ไม่มีเสียงตอบออกมา  ผมเริ่มใจไม่ดีอีกแล้ว

เพราะเหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดกับผมมาแล้ว      ผมรีบวิ่งกลับขึ้นไปบนห้อง เพื่อกุญแจ

ห้องของพิม ซึ่งผมมีสำรองไว้ลงมา   ผมไขกุญแจเข้าไปในห้อง    พิม  ๆ  ผมรีบตรงเข้าไป

หาพิมซึ่งตอนนี้นอนอยู่บนเตียง   ข้างเตียงมีขวดเหล้าเปล่าวางอยู่  แต่แล้วผมก็ต้องตกใจสุดๆอีกครั้ง.....
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: พี่ชาย ที่ ธันวาคม 06, 2009, 10:41:48 AM
อย่าบอกนะคับว่าเหตุการณ์เดิมๆมันจะเกิดขึ้นอีกครั้ง  xxsad

ต่อเลยคับรอ.... xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PJS... ที่ ธันวาคม 06, 2009, 10:51:30 AM
โอ๊ววว... xxsad มาต่อเร็วๆ เถอะค๊าบบ... :10:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 06, 2009, 12:17:45 PM
 :dookdik15:

ลุ้นจิงๆๆๆ

รอแทบขาดใจ


เหมือนชีวิต ตอนนี้เลย

ไม่ยอมคุยกันเนี่ย

เฮ้อออออ ทำไม ไม่ยอมคุยกัน นะ


รอต่อครับบบบบ     :onion-010
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: hundred ที่ ธันวาคม 06, 2009, 04:06:42 PM
ลุ้นตามด้วยคนคับ  xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: aobtion echo " ติดคุก. " ที่ ธันวาคม 06, 2009, 04:50:49 PM
aobtion, JIMBEAM, Bavarian, TorLiverpool, kobzapza, kakanoi, ★ Alive ★, Sword, ตัว[D]shi~R0 :: จ้oงสืuพัuธ์ and 1 Guest are viewing this topic.

เย้ๆ จขกท มาแล้ว ต่อเลยค๊าบพี่ ผมรออยู่ครับ :10:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: hartge ที่ ธันวาคม 06, 2009, 05:40:00 PM
ช่วยด้วยครับ ปุ่ม F5 ผมพัง
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: godester34 ที่ ธันวาคม 06, 2009, 09:25:21 PM

รีบๆมาต่อนะคับ

 xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: papabangbang ที่ ธันวาคม 06, 2009, 10:09:03 PM
ลุ้นนะเนี่ย ถึงตอนนี้ กระทู้นี้บอกผมว่าต้องคิดเสมอว่าเค้าต้องมีเหตุผลของเค้า แล้วต้องคุยกันเสมอ อย่าคิดเอาเอง
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 06, 2009, 10:29:42 PM
รีบมาต่อนะครับ ลุ้นมากๆ :maow!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: เทพราตรี ที่ ธันวาคม 07, 2009, 02:42:55 AM
ทำให้ลุ้นตลอดเรยนะพี่คร๊าบบบบบบบบบบบบบบบ  :onion-010
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ ธันวาคม 07, 2009, 08:26:49 AM
โรคศาลาคนเศร้า (ทิ้งท้ายให้รอ) นี่ลามไปทุกเรื่องเลยแฮะ...

แต่ยังไงก็จะรอค้าป... xxseedd
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ออดี้ เอสหก(สถานะ:โดนทิ้ง) ที่ ธันวาคม 07, 2009, 09:31:52 AM
เชร้ด....อย่าบอกนะว่าพิม พิมเค้าทำขวดเหล้าหก.


รีบๆมาต่อนะท่านPorsche ตอนนี้เริ่มงง ตัวละครเล็กน้อย


แบบว่าเริ่มเยอะแหะแหะ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ ธันวาคม 07, 2009, 11:55:07 AM
รู้สึกว่าระยะนี้เรื่องของทั่น kobzapza จะเครียดตลอดเลย  xxseedd

คอยเป็นกำลังใจให้เขียนต่อนะ...เก๊ารออ่านอยู่เกิ๊บ  :6:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 07, 2009, 03:33:53 PM
*-*  :    ผมเห็นรอยเลือดบนข้อมือของ พิม   ใช่แล้วคับ พิมเธอกรีดข้อมือตัวเอง  ผมรีบหาผ้ามาพันแขนเธอไว้

ผมกลัวเลือดออกมามาก     ตอนนี้เธอยังไม่รู้สึกตัว     ผมรีบออกไปเรียกรถแท็กซี่เพื่อจะพาพิมไปโรงพยาบาล

หมอเรียกผมไปพบ   เพื่อซักถามประวัติของพิม    หลังจากนั้นผมมานั่งรอพิมที่หน้าห้องตรวจ

กบ : เป็นยังไงบ้างคับหมอ    ผมรีบถามหมอทันทีที่หมอออกมา

หมอ : ตอนนี้คนไข้หลับอยู่คับ เธอกินเหล้าเข้าไปมาก ส่วนบาดแผลหมอทำแผลให้แล้ว ตอนนี้รอเพียงคนไข้

ฝื้นขึ้นมาก็กลับบ้านได้แล้วคับ   ช่วงนี้พยายามดูแลเธอหน่อยก็แล้วกัน    หมอไปแล้ว   ผมเดินเข้าไปหาพิมใน

ห้อง   ตอนนี้เธอนอนหลับอยู่บนเตียง   ไม่น่าเชื่อเลยว่าเหตุการณ์แบบนี้มันจะกลับเข้ามาในชีวิตผมอีก

ถ้าเกิดพิมเป็นอะไรขึ้นมา ผมคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่เลย   ผมนั่งมองพิมอยู่อย่างนั้น   แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

กบ : สวัสดีคับ

วิ : ตอนนี้กบอยู่ที่ไหน

กบ : ผมขอโทษคับวิ พอดีกบมีปัญหานิดหน่อยคับ  (ผมลืมไปสนิทเลยว่านัด วิ ไว้)

วิ :  ไม่เป็นไร  แต่ว่ากบมีปัญหาอะไรมากหรือเปล่า

กบ : พอดี พิม กรีดข้อมือคับ  ผมพาพิมมาส่งโรงพยาบาล

วิ : แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า

กบ : ไม่เป็นอะไรแล้วคับ หมอทำแผลให้แล้ว ตอนนี้นอนอยู่ที่โรงพยาบาลคับ

วิ : งั้นเด๋ว วิ ออกไปหากบ นะ  โรงพยาบาลอะไร

กบ : ไม่เป็นไรคับ ลำบาก วิ เปล่าๆ

วิ : ไม่เป็นไร งั้นเด๋วเจอกัน  ว่าแต่อยู่โรงพยาบาลอะไร

*-* : ผมพยายามบอกปฏิเสธวิ ไม่ให้มา แต่เธอดึงดันที่จะมาให้ได้   ผมนั่งเฝ้าพิม คิดอะไรไปเรื่อย

แล้ว วิ ก็มาถึงโรงพยาบาล

วิ : พิมเป็นยังไงบ้างกบ

กบ : หมอบอกไม่เป็นไรมากคับ  ตื่นขึ้นมาก็กลับบ้านได้แล้ว

วิ : แล้วมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า  พิมถึงทำอย่างนี้

กบ : กบผิดเองแหละวิ ที่ไม่ยอมฟังพิมพูด

วิ : กบ มีเรื่องอะไรพยายามใช้เหตุผลพูดจากันให้มากที่สุด ยิ่งพิมทำงานแบบนี้ ถ้ากบไม่หนักแน่น

รับรองว่า อยู่ด้วยกันไม่ได้แน่  พยายามอยู่กันด้วยความไว้ใจให้มากที่สุด

กบ : ขอบคุณนะ วิ ผมจะจำคำของ วิ ไว้ตลอด

*-* : ผมกับวินั่งคุยกันอยู่สักพัก  วิขอตัวกลับก่อน เพราะกลัวพิมตื่นขึ้นมาจะยิ่งไปกันใหญ่

วิ : กลับก่อนนะกบ อย่าลืมที่วิบอกล่ะ  ไม่ต้องไปส่งวิหรอก เด๋วพิมตื่นขึ้นมาจะไม่เจอ

กบ : ขอบคุณมากนะวิ    (ผมรู้สึกดีขึ้นกับคำพูดของวิ)

*-* : ดูนาฬิกาตอนนี้จะ 8 โมงเช้าแล้ว (ผมยังไม่ได้นอนเลยวันนี้)   แล้วพิมก็ค่อยๆขยับตัว

ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกตัวแล้ว  ผมรีบเข้าไปจับมือของพิม,

กบ : พิม นี่กบเองนะ

พิม : ที่นี่ที่ไหนหรอ  พิมทำท่าจะลุกขึ้น

กบ : พิม นอนไปก่อน 

พิม : พิมอยู่ที่ไหน

กบ : พิมอยู่โรงพยาบาล  เมื่อคืนพิมเมามาก

*-* : พิมนิ่งไป เหมือนเธอกำลังนึกทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา  แล้วน้ำตาของพิมก็ไหลออกมา

กบ : พิม  อย่าร้องไห้สิ   กบอยู่นี่ไง   กบจะไม่ทิ้งพิมไปไหนทั้งนั้น   กบรักพิมมากนะ

พิม : พิมขอโทษ พิมมันไม่ดีเอง

กบ : ยังไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น  ไว้กลับบ้านค่อยพูดกัน ตอนนี้พิมพักผ่อนก่อน

*-* : ผมออกไปโทรศัพท์บอกพี่นิด เพื่อขอลางาน 1 วัน

พี่นิด : แล้วพิมเป็นยังไงบ้างกบ

กบ : ไม่เป็นไรมากคับ หมอทำแผลแล้ว เดี๋ยวพอน้ำเกลือหมด ก็กลับบ้นได้แล้ว

แต่กบขอหยุดงานสักวัน 1 คับ ยังไงพี่นิดช่วยหาคนแทนให้ทีคับ

พี่นิด : ได้สิ เดี๋ยวพี่หาคนแทนให้ก็แล้วกัน  ถ้ายังไงบ่ายๆพี่จะเข้าไปหา

กบ : พี่นิดอย่าบอกเรื่องนี้กบแม่นะคับ กบกลัวแกจะไม่สบายใจ

พี่นิด : จ้า 

*-* : ผมว่างสาย   แล้วรีบกลับเข้ามาดูพิม

กบ : เด่วน้ำเกลือหมด พิมก็กลับได้แล้ว 

*-* : น้ำเกลือหมดขวด  หมอก็เข้ามาดูอาการ  พอเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว ก็ให้พิมกลับบ้าน

รถแท็กซี่มาส่งที่หน้าหอ  พอรถจอดผมรีบไปเปิดประตูพร้อมกับประครองพิมลงมาจากรถ

พิม : ไม่ต้องหรอกกบ  พิมเดินเองได้

กบ : ไม่เป็นไร  พิมยังไม่หายดี

*-* : ผมพาพิมเข้าไปในห้อง 

กบ : พิมนั่งตรงนี้ก่อนนะ  เด๋วกบเปลี่ยนผ้าปูที่นอนก่อน  มีแต่คราบเลือดทั้งนั้น

พิม : ไม่ต้องหรอกกบ พิมทำเองได้

*-* : ผมลุกมานั่งตรงหน้าพิม

กบ : ทีหลังพิมอย่างทำแบบนี้นะ  ถ้าไม่อยากให้กบต้องมาทำ  แล้วตอนนี้ยังไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น(ผมลุกมา

เปลี่ยนผ้าปูที่นอนต่อ)

*-* :  พอผมจัดอะไรเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว ผมขอตัวพิมที่จะไปอาบน้ำก่อน แล้วจะแวะไปซื้อของใช้ด้วย

กบ : พิม เด๋วกบมานะ จะไปอาบน้ำก่อน แล้วจะเลยไปซื้อของใช้ด้วย  พิมนอนพักไปก่อน

*-* : พิม พยักหน้าให้ผม    ผมรีบขึ้นไปอาบน้ำ เสร็จแล้วก้ออกไปซื้อของกินของให้มาให้พิม

กบ : กลับมาแล้ว   เด๋วพิมกินข้าวก่อน  กบซื้อมาหลายอย่างเลย  กินเสร็จจะได้พักผ่อน

พิม : ขอบคุณมากนะ กบ  พิมทำเรื่องเดือดร้อนให้กบอีกแล้ว

กบ : คิดมาก  ทีกบเดือดร้อนพิมยังช่วยกบเลย   แต่ที่หลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ  ถ้าพิม เป็นอะไรไป กบจะ

อยู่ได้ยังไง   กบสัญญานะ ว่าต่อไปนี้ ถ้ากบมีเรื่องไม่สบายใจหรือไม่เข้าใจ กบจะคุยกับพิมก่อนเลย

พิม : พิม ผิดเอง  ที่ไม่ยอมคุยกับกบ   เลยทำให้เกิดเรื่องขึ้น   ต่อไปนี้ถ้ามีเรื่องอะไรพิมจะบอกกบเป็นคนแรกเลย

*-* : ผมนั่งคุยกับพิมถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นกับเรา  พิมบอกว่าทางบ้านเธอมีปัญหาเรื่องเงิน  เธอไม่กล้าที่จะ

บอกเรื่องนี้กับผม  เป็นจังหวะเดียวกันกับแขกประจำของเธอ ที่ทำงานอยู่ต่างประเธอกลับมาพอดี เธอเลยปรึกษา

กับเค้า  จิงๆแขกคนนั้นจะให้เงินพิมไปใช้เฉยๆ  ถ้ามีเมื่อไหร่ค่อยเอามาใช้ แต่พิม เกรงใจ เลยแลกกับการซื้อดื่ม

ออกไปเที่ยว  โดยพิมเองบอกว่า พิมไม่ได้มีอะไรกับเค้าเลย  แถมพิมยังคุยเรื่องผมกับเธอให้เค้าฟังอีก  วันที่พิม

พาเค้ามาห้อง  ตอนแรกก็กะว่าจะมาคุยกับกบ  แต่วันนั้นพอดีกบเมามาก  พิมคิดว่าถ้าคุยกันก็คงไม่รู้เรื่อง

เลยทำให้มันเกิดเรื่องขึ้นมาได้


*-* : หลังจากเหตุการณ์วันนั้น  ผมกับพิม  ตัดสินใจที่จะถอยหลังออกมากันคนละก้าว คือจากแฟนกลับ

มาเป็นเพื่อนกัน  เราสองคนคิดแล้วว่า  ถ้าเรายังคงต้องใช้ชีวิตกลางคืนแบบนี้ โอกาสที่จะเกิดปัญหาแบบ

นี้มันต้องมีอีก  อย่างน้อยความรู้ดีๆที่เราทั้งสองคนมีให้กัน จะได้ไม่ถูกทำลายลง 

พิม : กบ

กบ : เรียกกบทำไม

*-* : พิมส่งแหวน ที่ผมซื้อให้เธอคืนกับผม

พิม : พิมคืนให้กบนะ  เก็บมันไว้  อีกหน่อยเมื่อมันถึงเวลากบจะได้ใช้มัน

กบ : พิมเก็บไว้เถอะ  ถึงเราจะเป็นเพื่อนกัน แต่ความรู้สึกของกบก็ยังเหมือนเดิมกับพิม  หากวันหนึ่ง เราไม่ได้

พบกันอีก  พิมจะได้มีอะไรที่แทนตัวกบ ไว้ให้หายคิดถึงไง  ผมเข้าไปกอดพิม  (แปลกคับ ผมน่าจะรู้สึกใจแต่

ครั้งนี้ไม่เป็นอย่างนั้น)   


*-* : เวลาไม่เคยคอยใครจริงๆ  เผลอแป๊ปเดียว ก็จะ สองปีแล้วที่ผมใช้ชีวิตกลางคืน  วันนี้ผมตั้งใจจะกลับไปหา

แม่  เพราะเกือบเดือนแล้วที่ผมไม่ได้ไป

กบ : พิม วันนี้กบจะไปเยี่ยมแม่  พิมจะไปด้วยกันไหม  (ผมลงมาบอกพิม)

พิม : ก็ได้  คิดถึงแม่อยู่เหมือนกัน

กบ : งั้นพิมเตรีมตัวเลยนะ  เด๋วกบลงมารับ

*-* : ผมกับพิมตกลงที่จะไปเยี่ยมแม่กัน    สวัสดีคับแม่

แม่ : อ้าว กบกับพิมหรอ เข้ามาก่อน  จะมาทำไมไม่บอกแม่ก่อน แม่จะได้ทำกับข้าวไว้รอ

กบ : ไม่ต้องเหนื่อยหรอกคับแม่  พอดีวันนี้ว่างเลยช่วนพิมมา

แม่ : พิมเป็นยังไงบ้างลูก  ดูผอมไปนะ

พิม : สบายดีคะแม่  พอดีช่วงนี้ลงความอ้วนคะ

กบ : พี่หมูกับพี่โอ๋ยังไม่ตื่นหรอคับ

แม่ : ยังเลย  เออ! กบ มาก็ดีแล้ว แม่มีเรื่องจะคุยกับกบพอดี

กบ : ได้คับ 

แม่ : พอดี พี่ที่อยู่ข้างบ้าน  เขาทำงานเป็นทหารอยู่......(ผมขอไม่ระบุชื่อนะคับ  เป็นหน่วยงานเกี่ยวกับดนตรี แต่

บางท่านอาจจะพอรู้แล้ว)  ตอนนี้เปิดรับสมัครอยู่  พอดีเค้าเห็นกบชอบดนตรี  แกเลยชวนไปสมัครสอบดู ถ้าสอบ

ได้ ก็เรียน 5 ปี แล้วบรรจุรับราชการเลย  แม่เห็นว่ามันก็ดีนะ  อย่างน้อยจบออกมาก็มีงานที่มั่นคงทำ ส่วนจะออกไปหางานพิเศษทำก็ได้อีก 

อีกอย่างพ่อเค้าจะได้หายโกรธกบด้วย

กบ : ผมขอคิดดูก่อนนะคับแม่

แม่ : อยากคิดนานล่ะลูก  เห็นเค้าว่ามันใกล้จะปิดแล้ว

*-* : ผมกับพิม  นั่งคุยกับแม่กันอยู่สักพัก  ก็ของตัวกลับ 

กบ : ผมขอกลับก่อนนะคับแม่  ถ้ายังไงจะรีบมาบอกแม่เรื่องที่จะสอบคับ

แม่ : โชคดี นะลูก  แม่ฝากดูกบด้วยนะพิม

พิม : คะ แม่  พิมไปก่อนนะคะ

*-* : ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถ  ผมนั่งคุยกับพิมถึงเรื่องที่แม่จะให้ผมไปสอบเข้า

กบ : พิมว่ายังไงล่ะ เรื่องที่แม่ว่าจะให้กบไปสอบเข้าเป็น.....

พิม : ก็ดีนะกบ เป็นทหารโก้จะตายไป 

กบ : พูดเล่นอยู่เรื่อยพิม  เอาจิงๆดิ

พิม : ก็แล้วแต่กบสิ  แต่ถ้าเป็นพิมนะ จะรีบไปสมัครเลย   ก็อย่างที่บอกนะกบ อาชีพ

แบบเรา จะทำไปได้นานแค่ไหน  พออายุมากก็ทำไม่ได้แล้ว แต่ถ้ากบรับราชการ ถึงแก่

มันก็มีบำเน็ต บำนานเรียงไปจนตาย  ที่สำคัญนะ พิมชอบคนใส่เครื่องแบบ  คิ คิ

*-* : ผมกลับมานั่งคิดถึงเรื่องที่แม่ กับพิมพูด  มันก็มีส่วนถูกอยู่  หลายอย่าง รองไป

สอบดูก่อน ถ้าได้ก็เรียน ถ้าไม้ได้ก็กลับมาทำงานต่อได้  ผมตัดสินใจที่จะโทรไปหาพี่หมู

ให้บอกแม่ว่าให้เตรียมใบสมัครไว้ให้ผมด้วย  ผมจะไปสอบ  ตัวพี่หมูเองก็ว่าดี

ผมยังคงไปทำงานตามปกติ  รอเพียงวันที่จะไปสอบเท่านั้น...
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 07, 2009, 04:08:32 PM
ขอบคุณทุกๆ กำลังใจนะคับ 

ช่วงนี้งานยุ่งไป

หน่อยแต่ก็กำลังพยายามอัพเรื่อยๆนะคับ :RABBIT030
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ออดี้ เอสหก(สถานะ:โดนทิ้ง) ที่ ธันวาคม 07, 2009, 04:53:53 PM
รอ ร้อ รอ นะท่านPorsche :xox02
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 07, 2009, 06:13:48 PM
ทำไมนะเวลาคนเรารักกัน แล้วตอนมีปัญหาไม่คุยไม่ปรึกษากันนะ   ทำให้เราคิดไปเอง


รอต่อนะครับ


 :dookdik24:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 07, 2009, 06:54:31 PM
*-*  ในที่สุด ก็ถึงวันที่ผมจะไปสอบ     เมื่อคืนผมไม่ไปทำงาน   เพราะต้องตื่นแต่เช้า

ผมรีบแวะลงมาหาพิม ที่ห้อง  พิม ๆ

พิม : จะไปแล้วหรอกบ

กบ : อืม!   อวยพรหน่อยสิ

พิม :  รอแปป พิมไปด้วย

กบ : เฮ้ย! ไปจิงๆหรอ

พิม : ทำไม อายคนหรา งั้นพิมไม่ไปก็ได้

กบ : เปล่าๆ งั้นรีบไปแต่งตัวเลย เด๋วสาย



*-* : ในที่สุดผมก็สามารถสอบเข้าเรียนต่อที่นี่ได้     ชีวิตการทำงานกลางคืนของผมคงต้องยุติลงแล้ว

ถ้าจะถามว่าผมดีใจไหม  ผมคงจะรู้สึกเฉยๆมากกว่า  เพราะทุกวันนี้ผมก็มีความสุขดีอยู่แล้ว  แต่คน

รอบข้างของผมดูจะดีในกันทุกคน   ผมต้อรีบสะสางงานในร้านที่ผมทำอยู่ทั้งหมด  ต้องหาคนที่จะมา

เล่นประจำแทน  ผมตัดสินใจที่จะคืนห้องที่ผมเช่าอยู่  ถึงแม้ผมจะไม่อยากคืนมันก็ตาม  ข้าวของภายใน

ห้องที่เป็นของนก   ผมตัดสินใจที่จะขนมาเก็บไว้ที่บ้านแม่ผมก่อน   ส่วนพิม ถึงแม้เธอจะดีใจกับผม

แต่ลึกๆผมดูเธอออกว่าเธอดูเศร้าไป  เพราะเราเคยเจอกันอยู่ทุกวัน  พี่นิดตัดสินใจปิดร้าน 1 วันเพื่อที่

จะเลี้ยงส่งผม  โดยจะเชิญเฉพาะแขกที่สนิทเท่านั้น

พิม :  กบ ไปถ้าจะเหงาเหมือนกัน

กบ  : วันศุกร์วันเสาร์ กบก็จะมาหาพิม ไม่ได้ไปแล้วไปลับซะหน่อย

พิม : คนเคยเจอกันทุกวัน มันก็ต้องมีบ้าง

กบ  : คืนนี้แต่งตัวสวยๆนะ

พิม : ทำไม  แล้วทุกคืนไม่สวยหรา

กบ  : สวยจ้า  แต่วันนี้ขอพิเศษหน่อย  เด๋วเสร็จงานเลี้ยงที่ร้าน กบจะมีเซอร์ไพส์ พิม

พิม : เซอร์ไพส์อะไร  บอกมาก่อน

กบ  : ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพส์สิ  รอถึงเวลาก่อน

*-* : วันนั้น ผมกับพิมไปถึงร้าน เกือบ 3 ทุ่มแล้ว  พี่นิด กับพนักงานที่ร้านมากันหมดแล้ว

กบ : สวัสดีคับพี่นิด

พี่นิด : อ้าวกบ  แหม่วันนี้แต่งตัวซะหล่อเลย

กบ  : วันนี้ขอวันนึงครับ พรุ่งนี้ก็ต้องตัดผมสั้นแล้ว  (ทรงนักเรียน)

พี่นิด : วันนี้ไม่ต้องเล่นหรอก ให้นักดนตรีใหม่เล่นเลย  กบอยากทำอะไรเต็มที่เลย

กบ  : ขอบคุณคับพี่

*-*  : ผมเรียกพิมให้มานั่งข้างผม   ดนตรีเริ่มเล่นแล้ว เด็กในร้านต่างขึ้นไปกันร้องเพลงกันสนุกสนาน

ผมพยายามเก็บภาพทุกภาพในค่ำคืนนี้  ให้มากที่สุด  เพราะนับจากพรุ่งนี้เป็นต้นไปผมก็คงไม่ไม่ได้สัมผัส

กับบรรยากาศแบบนี้อีกแล้ว    นักดนตรีเชิญพี่นิดขึ้นบนเวที เพื่อกล่าวอะไรเล็กๆให้กบผม

พี่นิด : กว่า 18  ปี  ที่พี่ทำงานกลางคืนมา  เริ่มตั้งแต่เป็นพนักงานแบบพวกเรา จนก้าวขึ้นมาเป็นเจ้าของร้าน

พี่เห็นชีวิตของลูกน้องแต่ละคนมามาก  บางคนประสบความสำเร็จ บางคนก็ล้มเหลว   พี่เปิดโอกาสให้กับทุกคน

ถ้ามีช่องทางอะไรที่ดี  ขอให้บอกพี่ยินดีช่วยเหลือทุกคน  สำหรับกบน้อยชายสุดรักของพี่  เกือบ 2 ปีแล้วที่เราอยู่

ด้วยกันมา  ถ้าใครที่เป็นพนักงานเก่า  คงจะรู้ว่าน้องของพี่คนนี้เก่งแค่ไหน  จากวันนั้นจนถึงวันนี้

พี่อยากจะบอกว่า พี่ภูมิใจในตัวน้องคนนี้มากๆ     คืนนี้คงจะเป็นคืนสุดท้ายที่กบจะอยู่กับพวกเรา

พรุ่งนี้น้องชายของพี่คนนี้   ก็คงจะพบกับสิ่งใหม่  ได้ไปเริ่มต้นกับสิ่งใหม่   ตั้งใจทำให้เต็มที่

เหมือนกับที่กบทำทุกวันนี้  พวกเราทุกคนในร้านรอดูความสำเร็จของกบอยู่ 

*-* :  พี่นิดพูดจบผมเดินขึ้น ไปหาพี่นิด  ผมจับมือพี่นิด  . “ขอบคุณจากใจจิงคับพี่”  เป็นคำพูด

ที่พอจะนึกได้ในขณะนั้น     แล้วนักดนตรีก็เชิญผมขึ้นไปบนเวทีเพื่อกล่าวลา

กบ :  ขอบคุณครับ มีคนเคยบอกกับผมนะคับ ว่าชีวิตคนกลางคืนไม่มีความจริงใจ  มีแต่ใส่หน้ากาก

หลอกกัน  แต่วันนี้ผมรู้แล้วคับว่า สิ่งที่ผมได้ยินมามันไม่แน่เสมอไป   ขอบคุณพี่นิด พี่สาวที่แสนดีของผม

ขอบคุณพี่ๆพนักงาน ที่ช่วยเหลือดูแลผมมาตลอด  และที่ขาดไม่ได้นะคับ  ถ้าผมไม่มีเธอคนนี้ ผมยังไม่รู้

ว่าผมจะมีวันนี้ได้ไหม  ผมสัญญานะคับว่าจะตามฝันของผมต่อไปจนเจอ  ขอบคุณจิงๆคับ

*-* : ผมเดินลงมาจากเวที  กลับมานั่งที่โต๊ะ  ดนตรีเริ่มเล่นต่อ  ผมนั่งมองภาพบรรยากาศในร้าน

มาคิดดูอีกที่ก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน   เกือบสองปีที่ผมอยู่ที่นี่มา  ผ่านมาทั้งดีและร้าย  ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้

จะเป็นคืนสุดท้ายที่ผมจะอยู่ที่นี่    งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา  คืนนี้ก็เช่นกัน  ผมเดินไปลาพนักงานทุกคนในร้าน

พี่นิด : ถ้ายังไงพี่จะเข้าไปหาที่บ้าน

กบ  : คับพี่   ยังไงผมฝากพิมด้วยล่ะกัน   งั้นผมลาพี่นิดเลยละกัน  สวัสดีคับพี่

พี่นิด : จ้า ไม่ต้องห่วง  กลับดีๆล่ะ

*-*   : ผมลาพี่นิดเสร็จ ก็เดินออกมาจากร้านกับพิม 

กบ : ยังไม่อยากกลับเลย

พิม : อ้าว ไม่อยากกลับแล้วจะไปไหน

กบ : ไม่รู้เหมือนกัน  คืนนี้อยากอยู่กับพิมนานๆ

พิม : หวานอีกแล้ว  อยากจะอวก

กบ : วันนี้เปลี่ยนบรรยากาศดีกว่า  ว่าจะพาไปเซอร์ไพส์

พิม : เซอร์ไพส์ยังไง

กบ : บอกก็ไม่เซอร์ไพส์สิ

*-* : ผมเรียกรถแท็กซี่  จะไปไหนคับพี่   คนขับถามผม

กบ : พี่พอจะรู้จักโรงแรมม่านรูดที่ดีๆหน่อยไหมคับ

คนขับ : ได้เลยพี่  เด๋วผมจัดให้

พิม : พิมกระซิบข้างหูผม   นี่นะเซอร์ไพส์    เด๋วนี้ชักเอาใหญ่  สังสัยพาใครมาบ่อยสิ

กบ : เปล่านะ  ไม่เคยพาใครมา  พิมเป็นคนแรกแลย   ขอส่งท้ายหน่อยล่ะกัน   :Yingmang! :Yingmang! :Yingmang!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: u.fox ที่ ธันวาคม 08, 2009, 12:03:43 AM
เซอร์ไพร้ส์ คนอ่านด้วยง่ะ  :xox02

รออ่านต่อนะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 08, 2009, 12:44:52 PM
 :kulorpa'  คงจะถือเป็นตอนจบสำหรับภาคแรกก็ได้นะคับ
เพราะต่อจากนี้  ก็จะเข้าช่วงที่ สองของชีวติผม 

ความจริงผมอยากจะขึ้นกระทู้ใหม่  แต่ก็ยังอยากสร้างความต่อเนื่อง

ก็เลยขอต่อที่กระทู้เดิมเลยละกันคับ

ช่วงชีวิตที่สองของเจ้าชายกบ (จากวิภาวิดี ไปสุทธิสาร สุดทางที่รัชดา) :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ ธันวาคม 08, 2009, 12:53:02 PM
ก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะเกิ๊บที่เขียนจนจบภาคแรก  :dookdik6:

ขอบคุณนะเกิ๊บสำหรับประสปการณ์ที่เอามาแชร์ให้กัน  xxspidy

รออ่านภาคต่อไป...รีบๆมาต่อนะเกิ๊บ  :LK-diwoy





ปล. จะตัดจบตอนสำคัญๆทำไมเนี้ย...กรำ...เสียรมณ์ขิงๆ  xxsard xxsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ ธันวาคม 08, 2009, 02:43:00 PM
มาลงชื่อรออ่านภาคสองด้วยคนนะคับ :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: OhmDaHip ที่ ธันวาคม 08, 2009, 02:48:03 PM
 :dookdik6: :dookdik6:

มารอต่อภาค 2 ด้วยคนกั๊บ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 08, 2009, 02:59:56 PM
มีภาค2ด้วย  :yoyo024
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ ธันวาคม 08, 2009, 04:14:02 PM
 xxohmyไม่เข้ามาหลายวัน มี ภาค 2 ด้วย


ต่อเลยเน้อ ยาวไป คับ ว่าที่เลวสุด สุด เปนแบบไหน :kimji-kuanting
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: nongnong ที่ ธันวาคม 08, 2009, 04:23:07 PM
มารออ่านเหมือนกันครับ ภาค 2
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: aobtion echo " ติดคุก. " ที่ ธันวาคม 08, 2009, 05:33:42 PM
 :dookdik6: เยี่ยมมากเลยครับ

เขียนได้ต่อเนื่องและ ขาดตอนทุกที่  jed1

ปัดโธ่เอ้ยมาต่อภาค 2 เดี๊ยวนี้เลยนะ  :10:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 08, 2009, 05:38:11 PM
ภาคสองๆๆๆๆๆ      :Nonono
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: น้อง archi ที่ ธันวาคม 08, 2009, 06:29:14 PM
เป็นเรื่องแรกที่อ่านแล้วน้ำตาไหลเลย xxmsn-cry
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 08, 2009, 08:50:02 PM
*-*  : บางทีคนเราถ้าได้ทำอะไรที่มันไม่เคย  มันก็ให้ความรู้สึกใหม่กับเราได้ไม่น้อยเลย  ยิ่งเรื่องแบบว่าด้วยแล้ว

ผมว่าใครบางคนที่รู้สึก เบื่อๆ ลองเปลี่ยนบรรยากาศใหม่ๆดูบ้างก็ดีนะคับ   เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา  ปลุกผมให้ตื่น

กบ  :  สวัสดีคับ

พี่นิด: ตื่นหรือยังกบ

กบ  : กำลังจะตื่นคับ

พี่นิด: กบจะไปบ้านวันไหน

กบ  : เย็นนี้ก็จะเข้าไปแล้วคับ

พี่นิด: งั้นจะไปด้วยกันไหม พอดีพี่จะเข้าไปหาหมูด้วย 

กบ  : แล้วพี่นิดไปกี่โมงคับ

พี่นิด: ก็แล้วแต่กบ

กบ  : งั้นเด๋ว 3  โมงเย็นพี่นิดมารับผมที่ห้องแล้วกันคับ  พอดีผมจะคืนกุญแจห้องด้วย

พี่นิด: ก็ได้  บ่าย 3 พี่เข้าไปหาก็แล้วกัน

พิม  : ใครโทรมา

กบ   : พี่นิด แกจะมารับไปบ้าน พอดีแกจะไปหาพี่หมูด้วย พูดเสร็จผมล้มตัวนอนต่อ

พิท  : แล้วยังจะนอนต่ออีก ไม่เตรีมตัวไปได้แล้ว

กบ  : ยังไม่อยากไปเลย  อยากอยู่กับพิมต่ออีกนิด  ผมดึงพิมเข้ามากอด

พิม  : บ้าใหญ่แล้วนี่เรา  ทุกทีเราแทบจะต้องปล้ำถึงจะยอม   วันนี้มาแปลก

กบ  : สงสัยเปลี่ยนบรรยากาศ  รู้งั้นพามาบ่อยๆก็ดี  พูดจบผมก็......

*-*  : ผมกลับมาที่หอเพื่อเอากุญแจคืนเจ้าของ   ผมยืนมองดูห้องที่ผมเคยอยู่  มันเป็นจุดเริ่มต้นทุกอย่าง

ผมต้องยอมที่จะทิ้งมัน  ทั้งที่ไม่อยากก็ตาม  อย่างน้อย นกจะคงเข้าใจผม    ผมกลับลงมาหาพิมที่ห้อง

กบ  : พิม  ดูแลตัวเองดีๆนะ  ไว้วันหยุดกบจะรีบมา

พิม :  กบนั่นแหละที่ต้องดูแลตัวเอง  ต่อไปนี้ไม่มีพิมแล้วนะ 

กบ  : กบคงจะไม่ได้ใช้โทรศัพท์แล้ว  ถ้ามีอะไรก็บอกพี่นิดไว้ก็แล้วกัน 

พิม : ใจหายเหมือนกันแฮะ

กบ  : แล้วอย่ากินเหล้าเยอะล่ะ  ส่วนเรื่องซื้อดื่มออกไปกับแขก  กบขอก็แล้วกัน ถึงเราจะเป็นแค่เพื่อนหรืออะไรก็ตาม

กบก็ยังไม่อย่าให้พิมทำแบบนั้นอยู่ดี  ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกมาแล้วกัน  จะได้ช่วยแก้ปัญหาได้   

พิม  :  จ้า  สำคัญตัวเองให้ดีก็แล้วกัน  เด๋วพอไปเจอสาวๆ เด็กๆ ก็ลืมพิมแล้ว

กบ  :  พิมก็ว่าไป   พี่นิดจวนมาแล้ว กบไปแล้วนะพิม

พิม  :  อืม 

กบ  :  แค่นี้นะ 

พิม  :  แล้วจะเอาอะไรอีก

กบ  :  เอาแก้มมาสิ แบบในหนังไม่เคยเห็นหรอ 

*-* :   พิมส่งผมที่ห้อง  ผมออกไปยืนรอพี่นิด  สักพักก็มาถึง  รถค่อยๆแล่นออกไป  ผมรู้สึกใจหายเหมือนกัน

มันเป็นอะไรที่บอกไม่ถูก   หรืออาจเป็นเพราะหลายๆสิ่งเริ่มจากที่นี่ก็ได้

กบ  :  ผมขอแวะตัดผมก่อนได้ไหมคับ  พรุ่งนี้ก็ต้องไปรายงานตัวแล้ว

พี่นิด : ได้สิ  เด๋วเจอร้านแล้วบอกพี่ก็แล้วกัน

*-*  :  ผมแวะลงตัดผม ร้านแถวหน้าปากซอยเข้าบ้าน   

พี่นิด : โห ! หมดเลยเลยน้อยชายฉัน

กบ   : กรรม! ผมหมดความมั่นใจเลย  พี่นิดเล่นพูดแบบนี้

พี่นิด : ล้อเล่น   มันยังไม่คุ้นตา  เด๋วสักพักก็ชินไปเอง

*-*  :  ผมมาถึงบ้าน  พี่นิดเข้าไปนั่งคุยกันในบ้าน ส่วนผมก็ต้องขึ้นไปเตรีมตัว ที่จะไปรายงานตัววันพรุ่งนี้

พรุ่งนี้แล้ว  ผมจะต้องไปเจออะไรใหม่ๆ   ไม่รู้ผมคิดถูกหรือเปล่าที่ตัดสินใจแบบนี้ (ผมบ่นกับตัวเอง)

พี่นิดกำลังจะกลับ   ผมลงมาส่งพี่นิดที่หน้าบ้าน

พี่นิด : ว่างๆก็แวะไปที่ร้านนะ 

กบ   :  แน่นอนคับพี่  เออ! ยังไงผมฝากพิมด้วยนะคับ

พี่นิด : ห่วงอยู่คนเดียวนี่นะ   

*-*  :  พี่นิดกลับไปแล้ว  ผมกลับเข้าบ้านมานั่งคุยกับแม่ต่อ    คืนนี้ผมนอนไม่หลับ  อาจเป็นเพราะยังไม่ถึง

เวลานอนของผม  กว่าผมจะหลับก็เล่นเอาผมแทบแย่



*-*  : แล้วก็ถึงวันที่ผมจะต้องไปรายตัวแล้ว    ผมไปถึงที่เรียนตอน 7 โมง   8  โมงก็เริ่มถูกเรียกตัวเข้าไป

มีการแนะนำตัวกัน  หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องของกฎระเบียบต่างๆ   รุ่นที่ผมเรียน มีทั้งหมด 20 คน เป็นชาย

15 คน และหญิง 5 คน   ส่วนมากจะเป็นเด็กจากต่างจังหวัด  มีน้อยคนที่อยู่กรุงเทพฯ   พวกที่อยู่ต่างจังหวัด

ทางโรงเรียนก็จะมีหอพักให้  ส่วนใครที่ไม่อยากอยู่ก็สามารถไปหาที่พักเองได้ (แต่ไม่สมัยนี้ต้องประจำหมดทุกคน)

3 เดือนแรกที่เข้ามาเรียน ก็เป็นการฝึกภาควิชาของทหาร  กฎระเบียบ  การเป็นอยู่  ชีวิตผมเปลี่ยนไปหมดทุกอย่าง

ต้องตื่นตั้งแต่ ตี 5 มาถึงโรงเรียนก็ 7 โมงแล้ว ช่วงเช้าก็ฝึกวิชาทหาร ไม่ว่าจะเป็นการวิ่ง การเดิน ฯลฯ  ช่วงบ่ายก็

กลับเข้ามานั่งเรียนวิชาสามัญ  ส่วนวิชาดนตรี ต้องรอให้ครบ 3 เดือนก่อนถึงจะได้เริ่มเรียน    แรกๆผมแทบแย่เหมือนกัน

อยากจะลาออกเลยด้วยซ้ำ  แต่เมามองคนอื่นเขาทำได้ เราก็ต้องทำได้  ผมผ่าน อาทิตยืแรกมาได้แบบย่ำแย่ วันนี้เป็นวันศุกร์

พอเลิกเรียน  ผมรีบแยกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนทันที

อ. : เฮ้ยจะรีบไปไหนว่ะ  ไปเดินเล่นห้างก่อน  พรุ่งนี้ก็วัดหยุด

ก. : ต้องรีบกลับบ้านวะ พอดีบอกกับแม่ไว้ว่าจะรีบกลับ  คราวหน้าก็แล้วกัน

อ. : เออ

*-* : ผมรีบแยกตัวมาจากเพื่อน  ความจริงผมไม่ได้กลับบ้านหรอกคับ  แต่ผมจะรีบกลับไปหาพิมต่างหาก

ผมกลับมาถึงห้องพิมก็จะ 1 ทุ่มแล้วเพราะจากวิภาวดีมาถึงสาธร รถติดมากมาย   ผมเคาะประตูเรียกพิม  พิมเปิดประตูออกมา

มองผม เธอทำหน้าแปลกๆ

กบ : อ้าว! ทำไมทำหน้าแบบนั้น

พิม  : จำไม่ได้  นึกว่าเด็กน้อยที่ไหนมา  (เหน้าผมเปลี่ยนไปมากเพราะตัดผมสั้น แถมยังดำกว่าเดิมอีก)

กบ  : 3 วันจาก เข้าว่านารีเป็นอื่น ถ้าจะจริงมั้ง  (ผมแซวเธอกลับ)

พิม : เข้ามาก่อนกบ  ทำไมดำขนาดนี้เลยล่ะ

กบ  : ก็วิ่งตากแดดเช้าเย็น มันจะไม่ดำได้ยังไง  แล้วพิมจะไปทำงานหรือยัง

พิม  : กำลังจะออกไปพอดี  ว่าแต่กบเถอะวันนี้จะที่ร้านไหม

กบ : ไม่ดีกว่า กบรอพิมอยู่ที่ห้องก็แล้วกัน

พิม : ก็ได้  หาของกินเอาเองก็แล้วกัน เบียร์อยู่ในตู้เย็นนะ เด๋วกลางคืนจะซื้อของกินเข้ามา

กบ : จ้า  ก่อนไปขอชื่นใจก่อนจิ ไม่ได้ชื่อนใจหลายวันแล้ว

*-* : ตกลงผมนอนรอพิมอยู่ที่ห้อง   ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนตี 2   ผมสำรวจภายในห้องของพิมว่ามีอะไรแปลก

ปลอมหรือเปล่า (เหมือนจะไม่รัก แต่ก็ห่วงหา)  เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ผมลุกตัวขึ้นจากที่นอน  เขาไปล้างหน้าล้างตา

เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น  สงสัยพิมจะกลับมาแล้ว  ผมรีบเดินไปเปิดประตู   

พิม : ยังไม่นอนอีกหรอกบ

กบ  : อืม  ก็รอพิมอยู่

พิม  : แล้วทำไมไม่นอนไปก่อนล่ะ  ฝึกมาทั้งวันไม่เหนื่อหรอ

กบ  :  ไม่หรอ  เพื่อพิม กบทดได้

พิม :  เด๋วนี้มาแปลก  เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย  มา พิมซื้อส้มตำเจ้าประจำมาฝาก

กบ :  กรรม! รู้อยู่ว่ากบไม่ชอบส้มตำ  ก็ซื้อมาอีก  ที่หลังอยากกิน บอกนะ  เด๋วกบตำให้กินเอง

ทั้งอร่อย ทั้งสนุก

พิม : เอาใหญ่แล้วนี่กบ

*-* : ผมนั่งคุยกับพิมจนถึงเช้า  หาเรื่องมาคุยกันไม่รู้จักจบ เหมือนกับไม่ได้เจอกันมานานมาก 

พิม : แล้วเริ่มเรียนดนตรีหรือยัง

กบ : ยังเลย  ต้องรอฝึกเสร็จ 3 เดือน  ถึงจะเลือกว่าจะเล่นเครื่องดนตรีอะไร

พิม : แล้วเจอสาวๆบ้างหรือยัง

กบ : ไม่มีเวลาคิดหรอก  กลับบ้านก็หลับเป็นตายแล้ว  อีกอย่างก็มีพิมอยู่ทั้งคน

พิม : แล้วจะคอยดู  แล้วพรุ่งนี้กบจะไปที่ร้านไหม

กบ : ขอดูก่อนดีกว่า  รู้สึกอายๆ ผมก็สั้น  ตัวก็ดำ  ไม่ค่อยมั่นใจ

พิม : ถ้าไม่ไป พิมจะได้ลาหยุด

กบ : กรรม! วันเสาร์นี่นะ จะลาหยุด  โดนตัดเงินบานเลย

พิม : ตัดก็ตัดไป  แฟนกลับมาทั้งที  ก็อย่าเป็นส่วนตัวบ้าง

กบ : อยากเป็นส่วนตัวจิงๆหรอ  (พิมไม่ตอบผม)  ถ้างั้น.......

*-* : ผมกับพิมก็อย่างว่า  (เมื่อก่อนพิมจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนทุกครั้ง  แต่วันนี้ผมกลับเป็นฝ่ายเริ่มก่อน)

สรุปว่าพิม ยอมขาดงานวันเสาร์  เพื่อที่จะอยู่กับผม  ผมเป็นคนโทรไปขอพี่นิด  ซึ่งพี่นิดก็ไม่ว่าอะไร

ช่วงวันหยุดเราตัดสินใจที่จะไม่ไปไหน  แต่เราเลือกที่จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้นานที่สุด   


*-* : แล้ววันอาทิตย์ที่แสนหน้าเบื่อก็กลับเข้ามาอีกครั้ง  ผมต้องเตรีมตัวกลับบ้านเพื่อที่จะไปเรียนใน

วันรุ่งขึ้น

กบ : เบื่อจิงๆ จะต้องกลับไปเรียนอีกแล้ว

พิม : อะไรกันแค่อาทิตย์เดียวก็ไม่ไหวแล้ว

กบ : ถ้ามันไปเรียนก็ดีจิ  แต่นี่ต้องไปฝึกทุกวัน เหนื่อยก็เหนื่อย  พูดแล้วช้ำจิงๆ ไม่น่าไปสอบเลย

พิม : ทนเอาหน่อยน่า  เรื่องแย่กว่านี้ยังผ่านมันมาได้เลย


*-* : ชีวิตของผมยังดำเนินต่อไป   และแล้วผมก็ผ่าน3เดือนแรกการฝึกไปได้ด้วยดี  และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้าย

ของการฝึก  ซึ่งจะปล่อยให้พักเป็นเวลา 3 วัน ก่อนที่จะกลับมาเรียนกันใหม่

อ.: เฮ้ย! กบ  วันนี้ไปเลี้ยงฉลองกันไหม 

กบ : ว่าจะกลับบ้าน

อ. : อะไรกัน ชวนกี่ครั้งก็จะกลับบ้าน  วันนี้ไปกันหลานคนนะ เลี้ยงฉลองฝึกเสร็จ  ไปเหอะน่า

*-* : ผมทนเพื่อเซ้าซี้ไม่ได้ เลยตกลงที่จะไป

กบ : แล้วจะไปที่ไหนกัน

อ. :  เออน่า  ถ้างั้น คืนนี้ 2 ทุ่มเจอกันที่หน้าโรงเรียน 

*-* : วันนี้ผมเลยอดกลับไปหาพิม  ผมรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน

กบ : แม่คับ วันนี้มีนัดกินเลี้ยงกับเพื่อนนิดหน่อยคับ  ถ้ากลับดึกยังไง  ผมจะไปนอนที่ห้องพิมนะคับ

แม่ไม่ต้องคอยผม

แม่ : แล้วอย่ากินเหล้าจนเมาไม่รู้เรื่องนะลูก แม่เป็นห่วง

กบ : คับแม่

*-* : ผมมาถึงหน้าดรงเรียนตามที่นัดกับเพื่อนๆไว้   

อ. : เฮ้ย  วันนี้ ฤาษีออกจากถ้ำโว๊ย  ทุกทีชวนมาไม่ยอมมา   อ้าว ถ้ามากันครบแล้วก้ไปกันเลย

เสียเวลามันส์หมด

*-* : ผมกับกลุ่มเพื่อน นับได้ประมาณ 8 คน เรียกรถแท็กซี่  โดยที่ผมก็ยังไม่รู้ว่าพวกเราจะไปที่ไหนกัน

อ. : ไปสุทธิสารคับพี่  (เพื่อนผมบอกโชว์เฟอร์  เมื่อขึ้นรถเสร็จ)   

*-* : พวกเพื่อนผมดูคึกคักกันมาก เพราะพวกมันน่าจะเคยไปกันมาแล้ว  ส่วนผมรู้สึกเฉยๆมากกว่า

กบ : ร้านที่พวก มรึงจะไป  มันเป็นร้านยังไงวะ

อ. : เด๋วถึงร้านแล้วก็รู้เองล่ะ  รับรองมรึงต้องชอบ

*-* : พวกเพื่อนผม หัวเราะผมกันใหญ่   เออ กูจะคอยดู(ผมคิดในใจ)   แล้วรถแท็กซี่ก็พาเรามาถึงยังจุดหมาย

อ. : พี่ ๆ ขับเลยๆไปหน่อย  แถวนี้ทำเลไม่ดี  (เพื่อนผมบอกคนขับ)  โอเคคับ จอดตรงนี้เลยคับ

*-* : พวกเราลงจากรถ  ผมมองไปรอบๆ เห็นร้านตั้งเรียงกันเป็นแถวยาว หน้าร้านมีแสงไฟสี พร้อมพนักงานชาย

ขอเรียกแขกเข้าไปในร้าน

อ. : อึ้งเลยหรอมรึง ไป เด๋วกูพามรึงไปเอง

*-* : พวกเพื่อนผม เดินนำผมไปยังร้านที่มันจะไป  มีผมเดินตามอยู่หลังสุด   พนักงานส่วนมากจะเป็นผู้ชาย

เรียกพวกเราตลอดทางที่เดินไป   ขณะที่ผมกำลังเดินตามอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีใครไม่ทราบได้ มาอุ้มตัวผมเข้าไปในร้าน ร้านหนึ่งเฉยเลย

พนักงาน : เชิญก่อนคับพี่ชาย  โชว์ดี ไม่มีชาร์ทคับ ล้วงได้ จับได้ ถูกใจพาไปเลยคับ   ผมถูกอุ้มเข้าไปในร้าน  แล้วผมก็ต้องตกใจคับ

เพราะภาพที่ผมเห็น มันเป็นภาพของผู้หญิงที่กำลังยืนเต้นอยู่บนเวที  ที่สำคัญ เธอเหล่านั้นบางคนก็แทบจะไม่ใส่อะไรเลยด้วยซ้ำ

มันก็คงเหมือนกับที่พัฒพงษ์ (ผมคิดในใจ) จะต่างกันก็ตรงเพียงที่นี่แขกเป็นคนไทย ส่วนที่นั้นแขกเป็นฝรั่ง

อ. : เฮ้ย ! ออกมาก่อน  ไม่ใช่ร้านนี้  (เพื่อนผมเข้ามาดึงผมออกมาจากร้าน)  เวรตรูนึกว่ามรึงไปไหน 

กบ : ไอ้ห่านั้น มันอุ้มกูเข้าไปเฉยเลย

อ. : มรึงตามกู่มา อย่าเข้าไปอีกล่ะ

*-* : แล้วพวกเราก็มาถึงยังจุดหมาย ผมมองดูชื่อร้าน “ TD99”  (ชื่อร้านก็ไม่น่าเข้าแล้ว)

กบ : เฮ้ย  พวกมรึงเที่ยวร้านแบบนี้ด้วยหรอวะ 

อ. : เออ! มรึงไม่ต้องพูดมากเลย  เข้าไปก่อน เด๋วดีเอง

*-* : ทำไงได้คับ  ในเมื่อมาแล้วก็ต้องเลยตามเลย   พวกเราเดินไปหาโต๊ะนั่งกัน   พวกเรานั่งโต๊ะใหญ่ เกือบหน้าเวทีเลยก็ว่าได้

พวกเพื่อผมสั่งเหล้ามาขวดหนึ่ง  ถ้าจำไม่ผิดหน้าจะเป็นแสงโสมหรือไงนี่คับ   

อ. : มรึงเล็งไว้เลยนะโว๊ย  ถูกใจใครเรียกมาเลย   วันนี้มาปลดปล่อย  (สาด สู่กู่กลับไปนอนกับพิมดีกว่า ) 

*-* : ผมนั่งดื่มไปเรื่อย  ส่วนเพื่อนผมเริ่มเรียกเด็กมานั่งกันบ้างแล้ว   

อ. : เฮ้ย สนใจใครมั่งหรือยัง 

กบ : เฉยๆ วะ  กูขอเมาดีกว่า

อ : เออ  เจอแล้วบอกกูก็แล้วกัน

*-* : ระหว่างที่ผมกำลังนั่งดื่มอยู่นั้น  ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ  วันนี้ยังไม่ได้ดื่มเลย  (อ้าว !แล้วเกี่ยวอะไรกับกูด้วยวะ)

ตกลงให้นั่งด้วยไหม   

กบ : ก็ได้คับ

*-* : ขอน้ำส้มแก้วนึกนะ

กบ : อืม

*-* : นายชื่ออะไร

กบ : กบ  (ผมตอบไปแบบเซ็งๆ)

*-* : เราชื่อฝน  เด๋วมานะ  ขึ้นเต้นก่อน

อ. : เฮ้ย ไหนบอกกินเหล้าอย่าเดียวไง  เหอะๆ   แล้วเด็กไปไหนล่ะ

กบ : เห็นบอกว่าขึ้นเต้น

อ. : ไอ้นี่เล่นเด็กเต้นเลย ไม่ธรรมดา

*-* : ผมรู้สึกเฉยๆนะคับ แต่เมื่อมาขอนั่งผมก็ไม่อยากปฏิเสธให้เสียน้ำใจ    ตอนนี้ฝนขึ้นไปบนเวทีแล้ว

อ. : เฮ้ยเด็กมรึงขึ้นไปแล้ว โชว์เทียนด้วย  เด็ดโว๊ย

*-* : ไฟในร้านถูกปิดลงหมด  แสงเทียนถูกจุดขึ้น  พร้อมกับเพลง....


ยอม - หิน เหล็ก ไฟ (http://www.youtube.com/watch?v=5IOnpDBxK_8#)


*-* : ทำไปได้ไงว่ะนี่   (ผมนึกในใจ)  ไม่ร้อนหรือไงวะ ก็พี่แกเล่นเอาเทียนหยดไปตามตัว

อ.: เฮ้ย ตาค้างเลยหรอวะ  ..... :Ont-hodsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ ธันวาคม 08, 2009, 09:50:28 PM
 xxseedd  เทียนไรคับ  เทียนพรรษา หรือป่าว


อึ้ง ทึ่ง เสียว  รอเสียวต่อคับ :xox03
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 08, 2009, 11:25:55 PM
โอ้ววว TD สมัย นั้น   


 :Ont-hodsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 10, 2009, 11:00:32 AM
กบ : ค้างซิวะ  มรึงไม่เห็นหรอว่าพี่แกเล่นเอาเทียนหยดไปตาตัว  เป็นมรึงทนได้หรือเปล่า 

อ.  : เวลาพี่แกลงมา มรึกก็ถามซิว่าร้อนไหม  เหอะๆ       

กบ : เออ ! เด๋วจะลองถามดู 

*-* : โชว์จบแล้ว  ฝนลงจากเวที ไปไหนไม่รู่ได้  ผมนั่งดื่มต่อไปเรื่อยๆ  (แสงโสมนี่เอาเรื่องเหมือนกัน)

พวกเพื่อนผมสนุกสนานกันมาก  ผมขอบุหรี่ของเพื่อนมาดูดแก้เซ็ง  (ไม่รู้พิมจะรอผมอยู่หรือเปล่า ผมคิดในใจ)

ฝน : รอนานไหม 

กบ : อืม  ผมตอบสั่นๆ

ฝน : หิ้วน้ำจัง  ของน้ำส้มอีกแก้วนะ

กบ : ตามใจ (ของเก่ายังไม่เห็นกินเลย)

ฝน : กบนี่ถ้าจะเป็นคนเงียบๆ  ไม่เห็นค่อยพูดเลย

กบ : เหอะๆ (ผมหัวเราะ)  ก็ไม่รู้จะพูดอะไร   ชอบฟังมากกว่า

ฝน : แบบนี้ฝนชอบ   มา ชนแก้วกันหน่อย

*-* : ผมกบฝนนั่งคุยกันไป  เพลงไหนถูกใจก็ร้องตาม 

กบ : ถามไรหน่อยจิ

ฝน : ถามมาสิ

กบ : แล้วตอนฝนเอาเทียนหยดตามตัว  ไม่ร้อนเลยหรือไง

ฝน : ไม่ร้อนหรอก  สบายๆ 

กบ : สงสัยหนังจะด้าน  เหอะๆ

ฝน : รู้ได้ยังไง  เคยจับเหรา

กบ : เปล่า เดาเอา

ฝน : เดาได้ไง  ต้องลองดูสิ 

*-* : ฝนพูดจบ ก็จับมือผมล้วงเข้าไปจับหน้าอกเธอ 

ฝน : เป็นยังไงบ้าง

กบ : ก็ดีนี่  ผมรีบดึงมือออก (จิงๆก็ยังไม่อยาก)

ฝน : ดีแล้ว    รีบเอาออกทำไม

กบ : เกรงใจ

ฝน : ไม่อยากจะเชื่อเลย  ว่าจะได้ยินคำนี้

กบ : ทำไมล่ะ

ฝน : คนมาเที่ยวแบบนี้ส่วนมากเค้ามาทำอะไรกันล่ะ

กบ : เหอะๆ  คนเรามันไม่เหมือนกันหมดหรอก

*-* : ผมนั่งคุยกับฝนไปเรื่อยๆ บางทีเธอก็ลุกหายไป  เด๋วก็กลับอยู่อย่างนี้  ผมว่าเวลาผมคุยกับเธอ เธอก็น่ารักดี

ไม่เหมือนตอนที่เธออยู่บนเวที   เที่ยงคืนแล้ว ผมแอบมองดูนาฬิกา  ผมลุกเดินออกมานอกร้าน เพื่อที่จะโทรศัพท์ไปหาพี่นิด

พี่นิด : ฮาโหล ว่าไงกบ

กบ : พี่นิดอยู่ที่ไหนคับตอนนี้

พี่นิด : อยู่ที่ร้าน  มีอะไรไหม

กบ : ผมวานบอกพิมหน่อยนะคับ  ว่าเด๋วคืนนี้ผมจะเข้าไปหาที่ห้อง

พี่นิด : แล้วตอนนี้กบอยู่ที่ไหน

กบ : พอดีผมมากินเลี้ยงกับเพื่อนๆอยู่คับ 

พี่นิด : ได้จ้า   ระวังเมาด้วนะจ๊ะ

กบ : ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะคับ

*-* : ผมเดินกลับเข้ามาในร้าน     ซึ่งตอนนี้ฝนนั่งรอผมอยู่ที่โต๊ะแล้ว

ฝน : หายไปไหนมา

กบ : (ทีพี่แกหายผมยังไม่บ่น)  ออกไปสูดอากาศข้างนอกมา

ฝน : นั่งสิ  จะยืนอยู่ทำไม

กบ : ก็ลุกก่อนสิ  ผมจะได้เข้าไปนั่งได้

*-* : ฝนลุกออกจากโซฟา  ผมกลับเข้าไปนั่งด้านในแทนที่ เพราะรำคาญเวลาฝนลุกเข้าลุกออก  แต่แทนที่ฝนจะนั่งตรงที่ว่าง  เธอกับมานั่ง
ตรงตักผมแทน

กบ : กรรม! ที่นั่งมีตั้งเยอะ  มานั่งทับกันอีก

ฝน : ไม่ชอบหรา   เป็นคนอื่นเค้าชอบกันจะตาย

กบ : อืม! ก็ดี  แต่หนักไปหน่อย   (แล้วเป็นจังหวะที่น้องชายของผมอยู่ผิดตำแหน่งพอดี)

ฝน : ถามจิงๆ เคยมาเที่ยวบ้างหรือเปล่า  หรือครั้งแรก

กบ : อืม ! ครั้งแรกเลย (*-*)

ฝน : ว่าแล้ว    ดูก็รู้

กบ : ทำไมอ่ะ  มาเที่ยวครั้งแรกแล้วเป็นยังไง

ฝน : ก็พวกที่ไม่เคยเที่ยว  โดยมากจะมีอาการแบบนี้

*-* : ระหว่างที่ผมกำลังคุยกับนกอยู่   เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น  ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาดู  กรรม!

กบ : ขอตัวแป๊ป   ผมรีบเดินออกไปนอกร้านทั้นที  สวัสดีจ้าพิม

พิม : กบจะมานอนที่ห้องหรอ  เห็นพี่นิดบอก

กบ : จ้า 

พิม : แล้วทำไมตอนเย็นไม่เข้ามา  พิมรออยู่จนเกือบไปทำงานสาย   กลัวกบมาเข้าห้องไม่ได้

กบ : พอดีมีเลี้ยงกับเพื่อน   เลยไปไม่ทัน

พิม : แล้วตอนนี้กบอยู่ไหน   ยังไม่ทันที่ผมจะตอบกลับไป  ฝนก็เดินเข้ามากอดผมจากด้านหลัง

ฝน : แอบออกมาคุยโทรศัพท์ที่นี่เอง ฝนรอตั้งนาน  (เวร แล้วไง)

พิม : กบ  เสียงใครอ่ะ

กบ : เสียงอะไร  ผมยอยถามเธอกลับไป

พิม : ก็เสียงเมื่อกี้ไง  เสียงเหมือนผู้หญิงเลย

กบ : ไม่มีนี่   สงสัยพิมหูฝาดมั้ง  งั้นเด๋วกบเข้าไปนะ แค่นี้ก่อนก็แล้วกัน  ผมรีบตัดสายทิ้งทันที

ฝน : แฟนโทรมาหรา 

กบ : เปล่า   เพื่อนโทรมา

ฝน : ไปเข้าไปในร้านดีกว่า 

*-* : ขณะที่ผมกำลังเดินกลับเข้าไปในร้าน  โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก (ซวยแน่เลย)

กบ : ว่าไงพิม

พิม : ทำไมกบรีบวางสายละ  มีอะไรหรือเปล่า

กบ : เปล่านี่  เห็นพิมทำงานอยู่  เลยเกรงใจ

พิม : แขกไม่มี  เลยเดินออกมาโทร   แล้วตอนนี้กบอยู่ที่ไหน

กบ : กินเหล้าอยู่กบเพื่อน    พอดีเลี้ยงฉลองฝึกเสร็จ

พิม : แล้วกินที่ไหน 

กบ : กินที่ร้านแถวๆหลังโรงเรียน

พิม : เป็นร้านยังไง  มีผู้หญิงหรือเปล่า

กบ : ร้านธรรมดา  นั่งกินเหล้ากันเฉยๆ  เอ วันนี้ทำไมถามเยอะจัง

พิม : เปล่าๆ ถามดูเฉยๆ  งั้นแค่นี้ก็แล้วกัน

*-* : ผมวางสาย  แล้วเดินกลับเข้าไปในร้าน โดยที่ฝนยืนมองผมอยู่  ผมกลับมานั่งที่โต๊ะ

อ. : เฮ้ย! หายไปไหนมาวะ 

กบ : ออกไปยืนตากอากาศ  อยู่นานๆแล้วหายใจไม่ออก

ฝน : ออกไปโทรศัพท์  สงสัยเมียโทรมาตามมั้ง

อ. : เฮ้ย  !  ซุ่มนี้หว่า

กบ : กรรม ! มงเมียที่ไหน กัน   แล้วจะกลับกันกี่โมง

อ. : จะรีบไปไหน  ร้านนี้ปิดดึก

กบ : ปิดดึก ของมรึง นี่กี่โมงวะ

ฝน : ปิดเช้าเลย  ถ้ามีแขก

อ. : เห็นไหม  น้องเค้าบอกปิดเช้าเลย  งั้นพวกเราก็กลับเช้าเลย

กบ : เฮ้ย! กลับเช้าไม่ได้  โดนแม่ด่าตายเลย

ฝน : แม่หรือเมีย

กบ : บอกแล้วไงไม่มีเมีย

ฝน : ถ้าไม่มีเมีย   ก็ไม่ต้องรีบกลับ  คิคิ

*-* : งานถ้าจะเข้าผมแน่...  :RABBIT030
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 10, 2009, 01:00:20 PM
งานเข้าแน่ๆๆ

พิมเริ่มสงสัย หึหึ 


รอติดตามนะครับ อิอิ

 :onion0sf
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Just Arrival!!! ที่ ธันวาคม 10, 2009, 01:55:58 PM
ติดตามอ่านตลอดเลยครับ ตอนนี้กลายเป็นติดหนึบแล้วเนี่ย  :10: :10: มาต่อไวๆนะค้าบบบบ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 10, 2009, 04:57:45 PM
มาร่วมดูคนชะตาขาดครับ :บอมบ์
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ ธันวาคม 10, 2009, 06:11:16 PM
เฮ่อ...ชาตะ...มรณา  :บอมบ์










เก๊าล้อเล่นนะ...มาเขียนต่อล่ะเกิ๊บรออ่านอยู่  :dookdik1:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: cec2002 ที่ ธันวาคม 10, 2009, 08:58:50 PM
รีบมาต่อไวๆ นะครับ รออ่าน ๆๆๆ .....  :วางระเบิด
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 11, 2009, 09:14:21 AM
 :วางระเบิด*-* : ตีสองแล้ว  เพื่อนๆของผมยังไม่มีวี่แววจะกลับสักคน  ร้านปิดแล้ว ไฟในร้านถูกเปิดขึ้น  พร้อมกับเสียงเพลงที่ถ฿กปิดลง   

แต่ข้างในยังเปิดอยู่   เด๋วพิมก็คงจะต้องโทร.มาตามผมอีก   นึกแล้วก็เซ็งจิงๆ  ไม่น่าหลวมตัวมาเลย

ฝน : เป็นอะไร กลัวเมียด่าหรา

กบ : เปล่า  แค่เริ่มง่วงอ่ะ

ฝน : แล้วบ้านกบอยู่แถวไหนหรา

กบ : อยู่ลาดพร้าว

ฝน : อยู่กับใคร  กับแม่  หรือเมีย

กบ : ถามทำไมนี่   จะไปอยู่ด้วยหรอ (ผมชักหงุดหงิด)

ฝน : ล้อเล่น ทำเป็นโกรธไปได้  มา  เด๋วจะทำให้หายโมโห

*-* : พูดจบเธอก็ลุกมานั่งบนตักผม 

ฝน : หายโกรธหรือยัง

กบ : เฉยๆ  ไม่ได้โกรธอะไร

ฝน : พูดแบบนี้แสดงว่ายังโกรธอยู่  งั้นต้องโดนแบบนี้

*-* : พูดจบฝนหันหน้าเข้ามามองหน้าผม  แล้วก็เอาปากของเธอปะกบปากของผมทันที

ผมรีบชักปากของผมออกทันที  ก่อนที่มันจะอะไรไปมากกว่านี้

กบ : กรรม!  พอก่อน

ฝน : คิ คิ เธอหัวเราะให้ผม

อ. : เฮ้ย ๆ ทำอะไร เมื่อกี้เห็นนะ

กบ : กลับยังวะ  กูนัดแม่ไว้

อ. : มรึงจะทิ้งเพื่อนก็กลับไปก่อนเลย  นานๆทีจะมาสักครั้ง ยังจะกลับก่อนอีก

*-* : มาถึงขั้นนี้  คงต้องเลยตามเลยแล้ว   ผมเลยนั่งกินเหล้าต่อ  แล้วก็เป็นอย่างที่ผมคิด  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

ขณะที่ผมกำลังจะลุกออกรับโทรศัพท์ที่หน้าร้าน 

ฝน : เมียท่าจะหวงเน๊อะ

อ. : เฮ้ยไอ้นี่ซุ่มจิงๆ   มีโทรศัพท์ก็ไม่บอก

กบ : เวร ! แล้วกู่จะต้องบอกมรึงทุกเรื่องเลยหรือไงวะ  (ผมเริ่มฉุนเพื่อน)

อ. : ล้อมเล่นน่า ไม่เห็นต้องโมโหขนาดนี้เลย  มึงไปรับโทรศัพท์ก่อนเลย เด๋วค่อยมาคุยกัน

*-* : ผมรีบเดินออกไปรับโทรศัพท์ 

กบ : ว่าไงพิม

พิม : อยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้

กบ : กำลังจะออกจากร้าน  พอดีเพื่อนเมามาก เลยต้องอยู่ช่วยมันก่อน

พิม : นี่จะตี 3 แล้ว ร้านอาหารที่ไหนยังเปิดอยู่อีกหรอ

กบ : วันนี้เขาพิเศษให้  อีกอย่างพอดีเพื่อนกบมันรู้จักกับเจ้าของร้าน

พิม : ตกลงแล้วจะมาหรือเปล่า  ถ้าไม่มาพิมจะได้นอน

กบ : ไปสิ ไม่ไปแล้วกบจะไปนอนไหนล่ะ  ถ้าพิมง่วงนอนไปก่อนเลย เด๋วกบไปเรียกก็ได้

พิม : ไม่นอน  จะอยู่รอ  รีบกลับมาก็แล้วกัน

กบ : คับ   งั้นเด๋วจะรีบออกไปเลย   คิดถึงนะ  สายถูกตัดไป

*-* : วันนี้พิมแปลกแฮ ทุกทีก็ไม่เห็นเป็นแบบนี้   ผมรีบเดินกลับเข้าไปในร้าน

กบ : เฮ้ย ! กูกลับก่อน  แม่กุโทรมาตาม  ผมส่งเงินค่าเหล้าให้กับเพื่อน

อ. : จะกลับจิงอ่ะ

กบ : เออ ไม่ได้ทิ้งกันนะโว๊ะ  กูติดธุระจิงๆ 

อ. : โอเค ไว้เจอะกัน

*-* : ขณะที่ผมกำลังจะกลับ  ฝนก็รีบเดินเข้ามาหาผม

ฝน : จะกลับแล้วหรา 

กบ : อืม ดึกแล้ว

ฝน : แล้วจะมาอีกหรือเปล่า

กบ : ถ้าว่างจะแวะมา

*-* : ฝนเดินเข้ามาหอมแก้มผม

ฝน : ถ้ามีเวลาแวะมาหานะ   ขอเบอร์โทรศัพท์ได้หรือเปล่า

กบ : อืม  ผมจดเบอร์โทร.ให้กับเธอไป

ฝน : รู้หรือเปล่า เราชอบตัวเองนะ

*-* : ผมยิ้มให้กบฝน  ฝนเดินมาส่งผมขึ้นรถที่หน้าร้าน

กบ : ไปแล้วนะ ผมบอกกับก่อนที่จะขึ้นรถ 

*-* : ผมกลับมาถึงหอก็เกือบตี 4  รีบตรงไปหาพิมทันที   ก๊อกๆ ๆ กบเอง  พิมเปิดประตูออกมา

มองหน้าผม  ไม่พูดอะไรเลยสักคำ

กบ : ขอโทษพิม  พอดีเพื่อนเมามาก  กบเลยต้องไปส่ง  ผมเดินเข้าไปในห้อง มองเห็นถุงก๋วยเตี๋ยวที่พิม

ซื้อมาไว้ให้ผม วางอยู่บนโต๊ะ  พิมโกรธกบหรอ

พิม : จะไปโกรธได้ยังไง  พิมเดินไปนั่งบนเตียง

กบ : ผมเดินเข้าไปหอมแก้วพิมทันที  กบขอโทษนะ ที่หน้าจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว  พิมกินข้าวหรือยัง

พิม : มีตาไม่เห็นหรือไง ว่ากินหรือยัง

กบ : ผมมองไปที่ถุงก๋วยเตี๋ยวก็รู้เลยว่าพิมยังไม่กิน  เธอรอผม   งั้นเด๋วกบไปอาบน้ำก่อนนะคับ

*-* : ผมถอดเสื้อผ้า กองไว้ที่ปลายเตียง  แล้วรีบเข้าห้องน้ำทันที   โดยหารู้ไม่ว่าหายนะกำลังจะมาเยือนผมเข้าแล้ว

ผมอาบน้ำเสร็จ  ก็เปิดประตูออกมา    แล้วพินก็เดินเข้ามาหาผม  เพี๊ยะ!

กบ : ชาเลยคับ  พอตั้งสติได้ผมรับถามพิมกับไป     พิม ตบกบเรื่องอะไรนี่?

พิม : วันนนี้กบไปไหนมา  บอกมาซะดีๆ

กบ : ก็บอกแล้วไง  ไปกินเหล้ากับเพื่อนมา

พิม : แล้วนี่อะไร  ( พิมปาเสื้อที่ผมใส่มาลงตรงหน้าผม)

*-* : ผมหยิบมันขึ้นมาดู  แล้วผมก็ต้องตกใจสุดขีด  เวรแล้วไง รอยลิปสติกติดที่ด้านหลังแขกเสื้อของผม

กบ : อ๋อ สงสัยเพื่อนแกล้ง  (ผมทำใจดีสู้เสือ)  ยังไม่ทันที่จะผมจะพูดอะไรต่อไป  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีก

สวัสดีคับ 

ฝน : ถึงบ้านหรือยังจ๊ะ 

กบ : (เสียงใครวะ !  เสียงไม่คุ้นเลย)  ถึงๆแล้วคับ

ฝน : แล้วทำอะไรอยู่

กบ : กำลังจะนอนคับ

ฝน : แล้วรู้หรือเปล่าว่าใครโทรมา

*-* : ยังไม่ทันที่ผมจะตอบอะไรออกไป  พิมก็แยกโทรศัพท์ของผมไปคุย

พิม : ทำไม !มีอะไรกันนักหนา 

*-* : ผมไม่รู้ว่าฝนพูดอะไรกลับมาบ้าง

พิม : อี......มรึงไม่ต้องมายุ่งกับผัวกู   แล้วพิมก็ตัดสายทิ้งทันที

*-* : ผมไม่เคยเห็นพิมจะโมโหขนาดนี้มาก่อน  (ตอนนี้คงต้องยอมรับชะตากรรมแล้ว)

กบ : พิม  กบขอโทษ   พิมไม่ตอบอะไรผม    แววตาของพิมเริ่มแดง 

พิม : กบโกหกพิม 

กบ : กบขอโทษ  ที่จริงกบไม่ตั้งใจจะไป

พิม : กบจะไปเที่ยว พิมไม่ว่าหรอก  แต่นี่กบมาโกหกพิม  แล้วยังไปให้เบอร์มันอีก

ถ้าแบบนี้ เราก็คงจะอยู่กันต่อไปไม่ได้

กบ : อะไรกันพิม เรื่องแค่นี้เอง  กบแค่ไปเที่ยวเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรกับใครสักหน่อย  เพี๊ยะ !

กรรม! ตบอีกแล้วหรอนี่   2  ทีแล้วนะ  เกิดมาพ่อแม่ยังไม่เคยทำแบบนี้เลย  นี่อะไรกัน

พิม : ถ้าทนไม่ได้ก็ไม่ต้องทน  คนอะไรเห็นแก่ตัว

กบ : เห็นแก่ตัวอะไร  ก็กบบอกแล้วไง ว่าไปเที่ยวเฉยๆ  ไม่มีอะไร

พิม : ไหนลองบอกมาสิ   รอยลิปสติก  แถมยังโทรมาอีก มันไม่มีอะไรได้ยังไง

กบ : กบไปงานเลี้ยงกับเพื่อนมาจริง  แต่ร้านที่ไปมันมีผู้หญิงมานั่งด้วย   ที่จิงกบไม่ได้เรียกใครมานั่งเลย

แต่น้องคนนี้เค้ามาของนั่งด้วย  กบก็เลยให้เค้านั่ง  แต่กบก็ไม่ได้คิดอะไรกับเค้าเลย   ถามว่ารอยลิปสติกมาจากไหน

อันนี้กบไม่รู่จิงๆ  จิงอยู่ตอนที่นั่งกบน้องคนนั้นเค้ามายุ่งกับกบเอง   น่าจะมาจากตอนนั้นก็ได้ แต่กบไม่ได้คิดอะไรกับ

น้องคนนั้นจิงๆ  ส่วนเบอร์โทร  พี่ไม่รู่ว่าเค้าเอาไปได้ยังไง  น่าจะเป็นเพื่อนกบบอก เด๋วกบจะไปถามดูอีกที 

*-* : ผมหาทุกคำพูด  ที่จะหาได้ในตอนนั้น  มาพูดให้พิมเข้าใจ   ดูพิมจะยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่

กบ : กบรักพิมมากนะ ที่กบโกหกพิมแค่ไม่อย่าให้พิมไม่สบายใจ  แต่ถ้าพิมไม่เชื่อใจกบ  กบก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

*-* : พูดจบ  ผมเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า  เตรียมที่จะกลับ

พิม : จะออกไปไหน

กบ : ก็พิมไม่อยากให้กบอยู่ 

พิม : ใครบอก  จำไว้ที่หลังอย่าโกหกพิมอีก   พิมไม่ชอบ  จะทำอะไรบอกมาตรงๆเลย

กบ : รู้อย่างนี้แล้ว ต่อไป มีอะไรกบจะบอกกับพิมตรงๆเลย   ผมเดินเข้าไปกอดแล้วหอมแก้มพิม

พิม : ไม่ต้องมาทำเป็นดีเลย   พิมผลักหน้าผมออก

กบ : โอ๊ย !  มือของพิมมาโดนหน้าของผม  ที่โดนพิมตบ

พิม : เป็นอะไรมากไหม

กบ : คนอะไรไม่รู้  ตบเอา ๆ ไม่ฟังอะไรก่อนเลย  นี่ถ้ามีปืน กบคงตายไปแล้ว

พิม : นี่ยังน้อยไปนะ ถ้ารู้ว่าทำอย่างอื่น โดนมากกว่านี้อีก

*-* : ผมผ่านคืนนี้มาได้ แบบหวุดหวิด  ไม่น่าเชื่อเวลาผู้หญิงหึง น่ากลัวกว่าที่คิด  .. :วางระเบิด
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: hundred ที่ ธันวาคม 11, 2009, 11:34:57 AM
ตามลุ้นต่อคับ  :Ont-hodsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PupPao ที่ ธันวาคม 11, 2009, 12:29:19 PM
ผมไม่ได้โพสกระทู้ใครมานานแล้ว

แต่ได้อ่านกระทู้ของท่านกบ

ผมชอบจริงๆเลย :yoexp52

นับถือในการกระทำ ความคิด ตอนที่ท่านเล่าคงยังไม่ 20 แต่ความคิดดีกว่าคนที่อายุเกิน 20 อย่างผมซะอีก  :kimji-kuanting

ว่าแต่ว่า ในปัจจุบันนี้ ท่านทำอาชีพอะไรเหรอครับ

ถ้าตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะครับ แค่อยากรู้เฉยๆ :singleso-noiy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ ธันวาคม 11, 2009, 01:22:07 PM
 :kimji-kuantingเออคือว่ามาต่อไว้ๆๆดิก้าบบบบบบบบบบบบบ :RABBIT030
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 11, 2009, 02:27:41 PM
เจอไป2ฉาด หายเมาเลย  :วางระเบิด
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 12, 2009, 12:48:02 PM
ขอบคุณคับ คุณ PupPao 
ตอนนี้ผมอยู่เชียงใหม่คับ ประกอบธุรกิจส่วนตัวคับ
ถ้ามาเชียงใหม่บอกนะคับ  จะพาเที่ยว :เงือก
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ ธันวาคม 12, 2009, 12:54:25 PM
เขียนเก่งมั่กๆชอบๆ

นึกถึงเพลงเก่าๆเพียบเลยเวลามาอ่านกระทู้นี้  :yoyo-007

จะติดตามผลงานต่อไปครับ  :LK-diwoy
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 12, 2009, 02:38:33 PM
*-* : กว่าผมจะตื่น ก็ปาเข้าไปเกือบบ่าย   วันนี้ผมว่าจะพาพิมออกไปเดินเที่ยวซะหน่อย  เพราะตั้งแต่

ผมไปเรียน  ก็ไม่มีโอกาสได้ไปไหนสองต่อสองเลย  อีกอย่างคงจะช่วยให้พิมหายโกรธผมเรื่องเมื่อคืนด้วย

กบ : พิมเด๋วออกไปเดินเล่นกันไหม

พิม : พิมว่าจะจัดห้องซะหน่อย

กบ : ไว้ค่อยจัดพรุ่งนี้ก็ได้  กบอยู่อีกสองวัน เด๋วจะช่วยจัด

พิม : ก็ได้  ว่าแต่จะไปที่ไหนกันดี

กบ : แล้วแต่พิมสิ   กบไปที่ไหนก็ได้

พิม : ก็ได้ 

*-* : วันนั้นตกลงผมกับพิมไปเดินเล่นแถวสยามกัน   

กบ : วันนี้ว่าจะไปที่ร้านซะหน่อย  ไม่ได้ไปนานแล้ว

พิม : ตามใจ 

กบ : แต่ไม่แน่นะ  ขอดูอีกที

*-* : ผมพาพิมมานั่งในร้านค๊อฟฟี่ช็อฟ   หลังจากที่เราเดินดูของกันอยู่หักใหญ่   ตอนนี้รู้สึกพิมจะหายโกรธผมแล้ว

กบ : เดือนหน้ากบคงไม่ค่อยได้มาหาพิม  เพราะจะต้องเลือกเครื่องมือหลักแล้ว (เครื่องดนตรีที่จะใช้เรียน)  ถ้าได้

เรียนเปียนโนก็ดีไป  แต่ถ้าไปได้เครื่องเป่า ถ้าจะแย่  ต้องมาเริ่มฝึกกันใหม่

พิม : ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร  ไม่ต้องห่วงพิมหรอก  ถ้าเรื่องเรียนพิมไม่ว่า  นอกจาก  (พิมมองหน้าผม)

กบ : พิมน่าจะรู้จักกบดี  ว่าเป็นคนยังไง   

พิม : รู้นะรู้ ว่ากบเป็นคนยังไง  แต่เพื่อนของกบ  จะพากบไปเสียมากกว่า  กบเป็นคนปฏิเสธใครไม่เป็นพิมกลัวเรื่องนี้มากกว่า

กบ : คับ ต่อไปนี้จะระวังตัวกว่านี้คราบ

*-* : ขณะที่ผมกับพิมกำลังคุยกันอยู่เพลินๆ  โทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น  (เวร! เบอร์ใครแปลกๆว่ะ หวังว่าคงไม่ใช่)

กบ : สวัสดีคับ 

ฝน : กบหรา  ทายสิใครเอ่ย

กบ : เออๆ สังสัยโทรผิดแล้วคับ  แค่นี้นะคับ  (ผมรีบตัดสายทิ้งทันที)

พิม : ใครโทรมา

กบ : สงสัยโทรผิด   เออ กบว่าจะหาโทรศัพท์ให้พิมไว้ใช้สักเครื่อง

พิม : ไม่เอาดีกว่า เสียดายเงิน

กบ : ก็จิง  แต่บ้างทีมันก็จำเป็นนะ

พิม : โทรสาธารณะดีกว่า  อีกอย่างเวลากบไปโรงเรียนก็ไม่ได้ใช้ไม่ใช่หรอ

กบ : อืม  แต่ตอนเลิกเรียนก็ใช้ได้  กบจะได้โทรหาพิมทุกวันไง  (ยังไม่ทันที่ผมจะคุยอะไรต่อ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีก)

กบ : สวัสดีคับ 

ฝน : นี่ใช่เบอร์ของกบไหม 

กบ : เออ ! ขอโทษนะคับ สงสัยคุณโทรผิดนะคับ  (ผมรู้แล้วว่าใครโทรมา)

พิม : อย่าบอกนะว่าโทรผิดอีก

กบ : อืม คนเมื่อกี้ไง  โทรผิดสองรอบแล้ว

พิม : คงไม่ใช่แม่คนเมื่อคืนที่โทรมาหานะ 

กบ : ใช่  (ผมตัดสินใจตอบไป อย่างน้อยผมก็ไม่ได้โกหกพิม) 

พิม : อ้าว แล้วทำไมไม่รับล่ะ  เค้าอุตสาห์โทรมา

กบ : ไม่อ่ะ  ไม่อยากจะคุยด้วย

พิม : แล้วไปให้เบอร์เขาทำไม  กบ  ผู้หญิงกลางคืนไม่เหมือนกันหมดทุกคนนะกบ

อย่าคิดว่าจะเหมือนนก หรือเหมือนพิม 

กบ : อืม!  โทรศัพท์ดังอีกแล้ว

พิม : รับแล้วบอกเค้าไปเลย  ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ  กล้าทำก็ต้องกล้ารับ

กบ : สวัสดีคับ

ฝน : ไม่ต้องหลบฝนก็ได้

กบ : คับๆๆ กบเอง

ฝน : แล้วทำไมโทรไปบอกว่าไม่ใช่เบอร์ตัวเอง

กบ : เออ ๆ (ผมพูดอะไรไม่ออก)

ฝน : หรือตอนนี้อยู่กับเมีย

กบ : คับ ๆ ตอนนี้กบอยู่กับแฟนคับ

ฝน : ก็แค่นั้น  จะได้ไม่โทรมา

กบ : คับ งั้นแค่นี้นะคับ

ฝน : เดี๋ยวก่อน  แล้วเมียไม่อยู่ตอนไหน จะได้โทรไปหา

*-* : ผมไม่ตอบอะไร   รีบตัดสายทิ้งก่อนดีกว่า

พิม :ไง สดชื่นเลย

กบ : พิมก็พูดไปเรื่อย

พิม : ก็มันจิงเปล่า หน้าบานเลย

กบ : บ้า  คงไม่โทรมาแล้ว  บอกไปแล้วว่าอยู่กับแฟน

พิม : ฝันไปเถอะ เมื่อคืนพิมด่ามัน  วันนี้มันยังโทรมาเลย   ว่าแต่มันทำงานที่ไหน

*-* : ผมบอกเรื่องเมื่อคืนที่ไปเที่ยวให้พิมทั้งหมด

พิม : เจริญ  จริงๆ    เที่ยวที่ไหนไม่เที่ยว ไปเที่ยวที่แบบนั้น  ถ้ารู้ตั้งแต่เมื่อคืนไม่ให้นอนด้วยหรอก

กบ : อ้าว! ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ 

พิม : ก็เห็นเมื่อก่อน  เด็กในร้านหน้าตาดีๆ มาชอบ   กบยังไม่สนใจ   เด๋วนี้ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ

สงสัยชอบน้ำตาเทียน

กบ : พอๆ เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว   (ผมรีบตัดบท ก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายอีก)

*-* : คืนนั้นผมแวะเข้าไปร้านพร้อมพิม  กะว่าจะไปหาพี่นิดด้วยเพราะไม่เจอะกันนานแล้ว   โห ! พี่กบ

หน้าตาเปลี่ยนไปเลยคับ ตัดผมทรงนี้  พนักงานเสิรฟ์ทักเมือเจอผมที่ร้าน

กบ : อืม !~ ดูเด็กเลยใช่ไหม  หุ หุ     ว้าย! พี่กบ  มาได้ไงคะวันนี้  (จ๋าเดินมาทักผม)

กบ : คิดถึงจ๋า  เลยแวะมาหา

จ๋า : ไม่ได้เจอกันไม่กี่เดิน ปากหวานขึ้นเยอะนะพี่กบ  ระวังพี่พิมก้แล้วกัน

*-* : เจอคำนี้เล่นเอาผมซีดไปเหมือนกัน   พนักงานในร้านเดินมาทักผมเรื่อยๆ  (อย่างน้อยก็ยังไม่ลืมเรา)

นาฬิกาจะ 3 ทุ่มแล้ว  ดนตรีเริ่มเล่นแล้ว  ผมออกไปหาร้านเพื่อที่จะโทรศัพท์ไปหาที่นิด

พี่นิด : ว่าไงจ๊ะกบ

กบ : สวัสดีคับพี่  พี่นิดอยู่ไหนคับ 

พี่นิด : กำลังจะเข้าไปร้าน  กบมีอะไรหรือเปล่า

กบ : พอดีผมแวะมาเที่ยวที่ร้านคับ

พี่นิด : อ่อหรอ งั้นรอพี่แป๊ป  กำลังจะถึงแล้ว

กบ : ได้คับพี่

*-* : ผมยืนเล่นอยู่ที่หน้าร้าน  รอพี่นิด  เสียงโทรศัพท์ก็ดังเข้ามา  (เวร! เบอร์แปลกๆอีกแล้ว)

กบ : สวัสดีคับ

ฝน : ฝนเองนะกบ  เมียอยู่หรือเปล่าตอนนี้

กบ : เออ  ไม่อยู่คับ (ปากหนอปาก)

ฝน : คิดถึงตัวเองนะ  เมื่อไหร่จะมาที่ร้านอีก

กบ : เออ ไว้มีโอกาสจะแวะเข้าไปนะคับ

ฝน : พรุ่งนี้วันเกิดฝน  อยากให้กบมาจัง

กบ : สงสัยจะไปไม่ได้คับ

ฝน : อย่างว่า นะ ฝนมันก็แค่ผู้หญิงอย่างว่า  ใครเค้าอยากจะมาคบด้วย

กบ : อย่าพูดแบบนั้นสิฝน  คนเราเลือกเกิดไม่ได้

ฝน : งั้นพรุ่งนี้กบมาวันเกิดฝนที่ร้านนะคะ  ฝนจะรอ แค่นี้นะคะเงินหมดแล้ว คิ คิ

*-* : กรรม! วางสายไปแล้ว  เอาแล้วไง  ความซวยมารออีกแล้ว (ตรงนี้เป็นจุดอ่อนของผมจิงๆ ตรงที่ปฏิเสธใครไม่เป็น)

ผมเดินกลับขึ้นไปบนร้าน    อ้าวพี่นิดมาพอดี

กบ : สวัสดีคับพี่

พี่นิด : ดีจ้า  รอพี่แป๊ป  เก็บของก่อน   พี่นิดเดินไปเก็บของ   กบๆ   พี่นิดกวักมือเรียกผม

*-* : ผมเดินเข้าไปหาพี่นิด 

พี่นิด : กินเหล้าไหม  หรือเอาเบียร์

กบ : เหล้าดีกว่าคับ

พี่นิด : เออ ! กบ  พี่ว่าวันเสาร์จะให้กบมาเล่นที่ร้าน  พี่อยากให้เล่นสัก 2 ชิ้น (กีต้า กับ อีเล็กโทน) พอจะมีเพื่อน

ที่เล่นกีต้าบ้างไหม

กบ : ก็มีคับ  แต่ไม่เคยเห็นว่าเล่นเป็นยังไง  ถ้ายังไงผมจะช่วยดูให้

พี่นิด : เร็วหน่อยก็แล้วกัน    บ้างที่จะจ้างนักร้องผู้หญิงอีกคน   แล้วโรงเรียนเปิดเมื่อไหร่

กบ : มรืนคับ  เค้าหยุดให้พัก 3 วัน 

พี่นิด : ตามสบายเลยนะกบ  เด๋วพี่ไปดูแขกก่อน

กบ : คับพี่ 

*-* : เป็นว่าคืนนั้นผมเมาตามระเบียบ   

พี่นิด : เมาหรือยัง

กบ : คับ ช่วงนี้กินไม่ค่อยได้เยอะ

พี่นิด : ค่อยๆกิน ถือว่ามาพักผ่อน  เด๋วพี่จะกลับแล้ว  ต้องไปร้านโน้นด้วย ยังไงพี่ฝากดูร้านด้วย

กบ : คับพี่   เด๋วผมลงไปส่ง

พี่นิด : ไม่เป็นไร  พี่ไปเองได้

*-* : พี่นิดกลับไปแล้ว  ผมนั่งกินอยู่คนเดียว   พิมเดินเข้ามาหาผม

พิม : ระวังเมานะคะ พระเอก   ขี้เกียจหามกลับ

กบ : อิอิ นานๆที   ว่าแต่วันนี้ ไปหาที่นอนเปลี่ยนบรรยากาศกันไหม

พิม : พอเลย ชักเอาใหญ่แล้วเด๋วนี้    ตั้งแต่เจอน้ำตาเทียน   (พิมเดินค้อนผมออกไป)

*-* : กรรม! เกือบซวยแล้ว   (คนเรามีประวัติไม่ดี)  เออ แล้วเราจะทำยังไงกับฝนดีวะ

จะไปหรือไม่ไปดี   คิดแล้วก็เซ็งจิงๆ     กินเหล้าดีกว่า   ในที่สุดผมก็ผ่านคืนนี้ไปด้วยดี

พิม : กบ เด๋วพิมจะออกไปซื้อของกิน  จะไปด้วยกันไหม

กบ : ไม่ดีกว่า ขอนอนต่ออีกหน่อย ยังเมาค้างอยู่เลย

พิม : ตามใจ  แล้วจะกินอะไรจะได้ซื้อมาฝาก

กบ : ไม่ดีกว่า เด๋วกินมาม่าก็ได้

*-* : พิมออกไปแล้ว   ผมนอนหลับต่อ    แล้วโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น

กบ : สวัสดีคับ 

ฝน : ฝนเองนะ

กบ : (ผมตกใจลุกขึ้นแทบไม่ทัน)  มีอะไรหรอฝน

ฝน : จะโทรมาย้ำไง ว่าวันนี้อย่าลืมไปงานวันเกิดฝนนะ  ถ้าไม่ไป ถือว่ากบรังเกียจฝน

กบ : แต่ ๆ

ฝน : แค่นี้นะคะ  คืนนี้เจอกัน

*-* : ยังไม่ทันไร เธอก็วางสายไปซะแล้ว   สรุปวันนี้ผมคงต้องไปหาเธอ  แต่ผมจะหาข้องอ้างยังไง

กับพิมเท่านั้น      ก๊อกๆ ๆ (สงสัยพิมกลับมาแล้ว)  ผมลุกไปเปิดประตู

พิม : ยังไม่ตื่นอีกหรอ  พิมซื้อข้าวต้มมาฝาก

กบ : อืม  สงสัยจะไม่สบาย  ร้อนๆ หนาวๆ ยังไงไม่รู้

พิม : ไหน ดูซิ ( พิมเดินเข้ามาจับตัวผม)  ไม่เห็นเป็นไรเลย  เมาค้างละสิ

กบ : ไม่รู้เหมือนกัน

พิม : งั้นลุกมากินข้าวก่อน  จะได้กินยา   ทหารอะไรอ่อนแอจัง

*-* : ที่จิงผมไม่เป็นไร   แต่ผมแกล้งทำเป็นไม่สบาย  เพื่อที่ผมจะได้ไม่ต้องออกไปร้านกับเธอในคืนนี้

หลังจากกินข้าวกินยาแล้ว ผมทำเป้นกลับเข้าไปนอนต่อ  เพื่อที่พิมจะได้นึกว่าผมไม่สบายจิงๆ

พิม : กบ ๆ   เป็นยังไงบ้าง  ไหวไหม   

กบ : ปวดหัวจังเลย  ถ้าจะแย่

พิม : จะไปหาหมอไหม

กบ : อย่าดีกว่า  เด๋วขอลองกินยาแล้วนอนพักดูก่อน

พิม : แล้วคืนนี้จะไปร้านไหวไหม   ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องไป  เด๋วเป้นอะไรไปจะแย่

กบ : อยากไปอ่ะ  อยากอยู่ไกล้ๆพิม

พิม : อยากอยู่จิงๆอ่ะ   

กบ :  อืม นานๆจะได้กลับมาอยู่กับพิม  ดันมาป่วยซะอีก

พิม : งั้นเด๋วพิมโทรไปลางานก็แล้วกัน   ขี้เกียจอยู่เหมือนกัน

กบ : เฮ้ย ๆ  อย่าดีกว่า  เกรงใจพี่นิดเค้า  เด๋วเค้าจะหาว่าพอกบมาอยู่ พิมก็หยุดงานเลย

เลิกร้านค่อยเจอกันดีกว่า

พิม : ก็ได้ 

*-* : ผมดึงพิมเข้ามากอด   บางทีผมก็ต้องโกหกเธอ  เพื่อความสบายใจ  ตรั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย

ที่ผมจะโกหกเธอ  (ผมคิดในใจ)

พิม : กบ พิมไปทำงานแล้วนะ   คืนนี้กลับมาจะซื้อก๋วยเตี๋ยวมาฝาก

กบ : จ้า  อยากไปกับพิมจัง  แต่ยังรู้สึกปวดหัวอยู่เลย

พิม : นอนพักก็แล้วกัน  เด๋วพิมก็กลับมาแล้ว

กบ : แล้วอย่าให้รู้นะว่ามีหนุ่มๆมาจีบ

พิม : ทำปากดี  สำคัญตัวเองก่อน  (กรรม! เข้าตัวอีกแล้ว)   

*-* : พิมออกไปทำงานแล้ว  ผมรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที    เพื่อที่จะไปงานวันเกิดฝน   ตอนนี้ 1 กว่าแล้ว

 ผมมีเวลาไม่กี่ชั่วโมง เพราะผมต้องกลับมาให้ทันก่อนที่พิมจะกลับมา    ผมเดินออกมาเรียกแท็กซี่

ที่หน้าหอ   ไปสะพานควายคับ   เหมือนฟ้าเป็นใจ  ถนนวันนี้โล่งมาก ผมใช้เวลาจากสาธร ไปถึง

สะพานควายไม่ถึง 30 นาที    จอดคับ ๆ   ผมบอกให้คนขับจอดก่อนที่จะถึงร้าน    ผมยกนาฬิกาขึ้น

มาดู   2 ทุ่มกว่าเอง    ผมรีบเดินตรงไปที่ร้านทันที   เพราะแถวนั้นไม่น่าจะยืนนานๆสักเท่าไหร่

ผมเดินมาถึงหน้าร้าน  พนักงานผู้ชาย เข้ามาทักผม

พนักงาน: มาคนเดียวหรอคับพี่

กบ : คับ

*-* : ผมไม่ต้องพูดอะไรมาก  เพราะมันแทบจะอุ้มผมเข้าไปในร้านเลย   ผมเลือกที่จะนั่งโต๊ะที่

มืดที่สุด  อาจเป็นเพราะผมกลัวใครจะมาเห็นผมที่นี่ก็ได้   

พนักงาน : มาคนเดียวหรือคะ   

กบ : คับมาคนเดียว (ก็น่าจะเห็นอยู่ว่าผมมาคนเดียว)

พนักงาน : รับเป็นอะไรดีคะ

กบ : สิงห์ขวดนึงก็แล้วกันครับ  กับแกล้มไม่เอานะคับ   ผมอิ่มมาแล้ว  (เจอผมตอบเข้าไป  เงียบไปเลย)

พนักงาน : แล้วจะเรียกเด็กคนไหนคะ (เวร  ยังไม่หมดอีก)

กบ : ยังไม่เรียกคับ  ขอนั่งดูก่อน

*-* : พนักงานเดินไปแล้ว  ผมพยายามมองหาฝน  เพราะผมจะต้องรีบกลับ  เบียร์ถูกยกมาแล้ว  พนักงานริน

เบียร์ใส่แก้วให้ผม  ผมรีบยกเข้าปากทันที  (ย้อมใจสักหน่อย)  ตกลงพี่จะเรียกเด็กนั่งไหมคะ

กบ : ตามน้องฝนให้ผมก็แล้วกัน   (พนักงานเดินไปแล้ว)   ผมมาที่นี่เป็นครั้งที่สอง  พูดตรงๆเลยว่าทุกครั้งที่มา

ผมไม่ค่อยจะรู้สึกสนุกเท่าไหร่      พนักงานเดินกลับมาแล้ว

พนักงาน :  วันน้องฝนไม่มาทำงานนะคะ   จะเรียกเด็กคนอื่นไหมคะ

กบ : ฝนไม่มาทำงาน   กรรม!  งั้นเช็คบิลเลยคับ  ผมจะกลับแล้ว

พนักงาน : ไม่เรียกเด็กคนอื่นก่อนหรอคะ  เด๋วเอามาให้ดู

กบ : ไม่ดีกว่าคับ  เช็คบิลเลยคับ

*-* : ผมเริ่มเครียดขึ้นมา   (อะไรกันวะ นัดแล้วไม่ยอมมา ไอ้เราหรือก็เสี่ยงตามออกมา)  แต่ก็ดี จะได้จบๆไปซะที

ผมเช็คบิลเสร็จ กลับทันที  ผมเดินออกไปหน้าร้านเตรียมที่จะเรียกรถ   กบ ๆ  ผมหันไปตามเสียง   ฝนนั่นเอง

ฝน : กบจะไปไหน   ฝนเพิ่งมาถึงเอง

กบ : ก็เด็กบอกว่าวันนี้ฝนไม่มาทำงาน

ฝน : วันนี้ฝนหยุด แต่จะมาชวนกบไปเที่ยวไง  วันนี้วันเกิดฝน  เด๋วกบไปรอฝนตรงซอยข้างหน้านะ

กลัวเจ้าของร้านมาเห็น   ฝนเจอหักเงิน  ที่ออกมากับแขก  ฝนเข้าร้านไปเอาของแปปนึง

*-* : ผมเดินไปตรงซอยที่ฝนบอก   ความรู่สึกตอนนี้บอกไม่ถูก  อีกใจก็อยากไป  ส่วนอีกใจก็กลัวฝนรู้

ว่าแล้วผมเลยเดินไปซื้อบุหรี่มาสูบดีกว่า  (ช่วงนี้เริ่มสูบบ่อยขึ้น  บางทีมันก็เหมือนกับติดไม่รู้ตัว)

ฝนเดินมาแล้ว

ฝน : จะไปเที่ยวไหนกันดี

กบ : ไม่รู้เหมือนกัน แล้วแต่ฝน  แต่ว่ากบอยู่ได้แค่เที่ยงคืนนะคับ

ฝน : ทำไมกลัวเมียวหรา

กบ : อืม (ผมตอบไปเฉยเลย)

ฝน : ไม่เอา  วันนี้วันเกิดฝนทั้งที  เด๋วฝนโทรไปขอเมียกบให้

กบ : เฮ้ย!  ไม่ได้  กบซวยแน่เลย   ไปหาร้านนั่งก่อนแล้วกัน

ฝน : ก็ได้  แล้วแต่กบพาไปก็แล้วกัน

*-* : ผมยังหาร้านที่จะไปไม่ได้   เพราะผมไม่ค่อยคุ้นแถวๆนี้สักเท่าไหร่   

กบ : ฝนอยากไปไหนล่ะ  ตามใจฝนก็แล้วกัน

ฝน : กบชอบแบบไหนล่ะ 

กบ : ถ้าชอบ ก็ชอบที่เงียบๆ  นั่งฟังเพลงเบา

ฝน : ได้งั้นเด๋วฝนพาไป

*-* : สรุปฝนพาผมไปนั่งกินฟังเพลง ใต้โรงแรมแถมๆประดิพัทธ์  (ผมจำชื่อไม่ได้เหมือนกัน)

ฝน : ตรงนี้แล้วกัน เงียบๆ  ฟังเพลงเบาๆ

กบ : แล้วแพงหรือเปล่านี่   ถ้าแพงมากเด๋วไม่มีเงินจ่าย

ฝน : อะไรกัน  พาสาวมาเลี้ยงวันเกิด แต่กลัวไม่มีเงินจ่าย

กบ : ก็เล่นพามาที่แบบนี้  (ปกติมีแต่ผมจะเลี้ยงผม  วันนี้ผมต้องมาเลี้ยงเธอเอง)

ฝน : ไม่แพงหรอก  กินเสร็จแล้วถ้าเมา ขึ้นไปนอนต่อได้เลย

กบ : ขนาดนั้นเลยหรอ  หุ หุ  :บอมบ์

หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 12, 2009, 02:49:36 PM
งานเข้าอีกแล้ว :บอมบ์
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ ธันวาคม 12, 2009, 02:50:38 PM
รอๆๆ  :dookdik13:

ปล.มีงานเข้าแน่ๆ  xxseedd
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ ธันวาคม 12, 2009, 02:53:51 PM
มันส์ขึ้นทุกตอนเลยเกิ๊บ  :บอมบ์

รีบๆมาต่อนะ...รออ่านอยู่เกิ๊บ  :dookdik1:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 12, 2009, 05:49:40 PM
เฮ้ออออ


คิดแล้วเศร้าาาาาา


การโกหก เนี่ย   :จิตตก!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: EX ยืน-ยัง-เซ : ผมจะเป็นคนดี ที่ ธันวาคม 12, 2009, 07:49:31 PM
นั่นไงโดนพลังแห่งสะพานควายเข้าแล้วไง กรี๊ดดดดดดด เด็กทีเด็ดยุคโบราณแรงได้โล่ห์จริงๆ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Gt ที่ ธันวาคม 12, 2009, 09:13:59 PM
เจรสสส...ไม่เคยรู้ว่าร้านอยู่มานานขนาดนี้  xxseedd
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: cec2002 ที่ ธันวาคม 13, 2009, 08:19:52 PM
ขอถามนิดนึงครับ 
ตอนนั้นคุณเจ้าของกระทู้ใช้มือถือที่เป็นรุ่นกระติกน้ำหรือป่าวครับ
ถ้าใช่นี่ สุดยอดอ่ะ ราคาแพงเลยนะนั่น มือถือยุคนั้นยังไม่บูมเลยมั้ง
มาต่อไวๆ นะ กำลังมันส์ ...   
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ตัว[D]sakay12<< AnGLe In ThE DaRk NiGhT >> ที่ ธันวาคม 14, 2009, 03:04:55 AM
มารอดูตอนโดน :บอมบ์
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 14, 2009, 10:54:52 AM
*-* : เราเข้าไปนั่งในค็อฟฟี่ช็อฟของโรงแรม  ฝนสั่งอาหารสองสามอย่าง ส่วนผมสั่งเบียร์มากิน 

กบ : แล้ววันเกิดฝน  ทำไมไม่พาเพื่อนมาเลี้ยงด้วยล่ะ

ฝน : วันนี้ไม่ใช่วันเกิดฝนหรอก

กบ : อ้าว! แล้วทำไมต้องบอกว่าเป็นวันเกิดล่ะ

ฝน : ถ้าไม่บอกอย่างนี้ กบจะมาหาฝนหรา

กบ : เฮ้ย! แบบนี้ก็แย่สิ   ทีหน้าทีหลังใครเขาจะเชื่ออีก

ฝน : ไม่สน  เอาวันนี้ก่อนดีกว่า

*-* : คนเรานะ คิดได้แค่นี้เอง   ผมอุสส่าห์หนี พิมมา   เจอแบบนี้เซ้งเหมือนกัน

กบ : กบอยู่ได้ไม่นาน 5ทุ่มก็คงกลับแล้ว

ฝน : เอาไว้ถึงเวลาก่อนค่อยว่ากัน

กบ : ฝนมาที่นี่บ่อยหรอ

ฝน : ไม่เคยมา  ครั้งแรกเลย

กบ : อ้าว แล้วพามาถูกได้ไง

ฝน : เคยผ่าน อีกอย่ากบกลัวคนเห็นไม่ใช่หรอ ที่นี่เงียบสุดแล้ว

*-* : ผมมองไปรอบๆร้าน (ถ้าจะจริง เพราะมีโต๊ะผมโต๊ะเดียวเอง)  เรานั่งคุยกันไปเรื่อยๆ

ฝน : เป็นอะไร ดูไม่ค่อยสนุก

กบ : เด๋วผมคงต้องกลับแล้ว

ฝน : อะไรกัน มานั่งเดี๋ยวเดียวก็จะกลับแล้ว  ฝนลงทุนหยุดงาน

กบ : พอดีผมนัดกับแฟนไว้คับ (ผมตัดบทเลย)

ฝน : ก็โทรไปบอกสิ ว่ามางานวันเกิดเพื่อน อะไรก็ว่าไป

กบ : ไม่ได้หรอก  นานๆจะเจอกันที

ฝน : อ้าว! ไม่ได้อยู่ด้วยกันหรือไง

กบ : กบเรียนอยู่  ส่วนเค้าก็ทำงาน

ฝน : แล้วแฟนทำงานอะไร

กบ : ทำงานคล้ายๆฝนแหละ

ฝน : ว่าแล้ว  วันก่อนโทรไป ค่าไฟแล็บเลย

กบ : ที่หลังอย่าโทรมจิ  วันนั้นกบเกือบซวยเอา

ฝน : ดี สมน้ำหน้า อย่ามีความลับ

กบ : ความลับอะไร

ฝน : ก็ไม่ยอมบอกนี่ ว่ามีแฟนแล้ว  ถามกี่ทีก็ไม่มี

กบ : กบต้องกลับแล้ว

ฝน : บอกว่าไม่ต้องกลับไง   เด๋วจะพาไปเที่ยวต่อ

กบ : ไม่ได้จิงๆ  นี่กบก็หนีออกมา  ถ้าแฟนกบกลับมา เรื่องใหญ่แน่

ฝน : แล้วไม่กลัวฝนจะเรื่องใหญ่บ้างหรือไง (เฮ้ย! มีขู่อีก)

กบ : แล้วจะกลัวทำไม   กบไปทำอะไรให้ฝน

*-* : ผมเรียกเพนักงานให้มาเก็บเงิน

ฝน : ถ้าวันนี้ กบไม่อยู่เที่ยวต่อกับฝน  ฝนจะไปบอกแฟนกบ ว่ากบหนีออกมาเที่ยว

กบ : อ้าว! ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ ฝน

ฝน : ไม่รู้  ยังไงกบต้องอยู่เที่ยวกับฝนคืนนี้ก่อน  แล้วทุกอย่างจะดีเอง

*-* : เวร  รู้อย่างนี้ผมไม่ออกมากับอีนี่หรอก  เราหวังดีแท้

กบ : แล้วฝนจะเอายังไง   บอกแล้วไงแฟนกบกลับมาเรื่องใหญ่แน่

ฝน : เด๋วฝนจัดการให้  ว่าแต่ตอนนี้ติดต่อแฟนกบได้ไหม

*-* : ผมว่า ฝนเอาจิงแน่ คราวก่อนยังโทรไปหาผมเฉยเลย   (คงต้องเลยตามเลยไปก่อน อย่างน้อยถ้าพิมรู้เรื่องตอนนี้ จบแน่ๆ)

กบ : เด๋วกบจะลองโทรไปหาเจ้าของร้านก็แล้วกัน   ไม่รู้ว่าเค้าจะให้คุยด้วยหรือเปล่า

แต่ว่าถ้าติดต่อได้  ฝนจะทำยังไง

ฝน : กบก็หาข้อแก้ตัวไปสิ เช่น ญาติไม่สบาย เพื่อนตาย  สารพัดที่จะเอามาอ้าง  สงสัยไม่เคยหนีเมียมาเที่ยว

*-* : ผมคิดสักพัก จึงตัดสิ้นใจโทรหาพี่นิด   สวัสดีคับพี่นิด

พี่นิด : ว่าไงจ๊ะกบ  ไม่สบายหรอ เห็นพิมบอก

กบ : นิดหน่อยคับ  แต่ตอนนี้ผมมีเรื่องรบกวนหน่อยคับ

พี่นิด : มีอะไรล่ะ ว่ามาสิกบ

กบ : พอดีเพื่อนของผมโทรมา  มันถูกรถชน  ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล  มันติดต่อใครไม่ได้ เลยโทรมาหาผม

พี่นิด : แล้วจะให้พี่ทำยังไงล่ะ

กบ : ผมจะออกไปหามันคับ  เลยว่าจะให้พี่นิดบอกพิมให้ด้วยว่าถ้าผมเสร็จธุระจะรีบกลับ ไม่ต้องเป็นห่วง

พี่นิด : ได้ ๆ เด๋วพี่เรียกพิมมาคุยกับกบเลยละกัน  รอแปปนะ  (ผมรอสายพิม)

พิม : มีอะไรหรอกบ  พี่นิดไปตาม  ไม่สบายมากหรอ

กบ : เปล่าๆ พอดีเพื่อนกบโทรมา  มันถูกรถชนตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล  กบเลยว่าจะไปหามัน

พิม : แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า  อยู่โรงพยาบาลไหน  แล้วเป็นอะไรมากไหม

กบ : ยังไม่รู้นะ  พอดีเพื่อนกบอีกคนโทรมาบอก  ตอนนี้นัดเจอกันที่โรงเรียน ก่อน

พิม : ระวังตัวด้วยล่ะ  แล้วจะกลับมานอนไหม

กบ : กลับสิ  วันหยุดทั้งทีจะอยู่กับพิมสักหน่อยก็มามีเรื่อง 

พิม : งั้นพิมไปทำงานต่อนะ ถ้ายังไงพิมจะโทรไปหา

กบ : กลับบ้านดีๆล่ะ คิดถึงนะคับ  (ผมรีบตัดสายทิ้งทันที)

ฝน : เห็นไหม  ไม่เห็นยากเลย

กบ : อืม ไม่ยาก ก็จิง  แต่ถ้าอีกหน่อยเค้ารู้ ก็ซวยอยู่ดี

ฝน : คิดว่า  ว่าแต่เจ้าของร้านดูจะสนิทกับกบนะ

กบ : อืม เมื่อก่อนกบเล่นดนตรีที่ร้านแก พอดีกบมาเรียนต่อเลยต้องออก  นับถือกันแบบพี่สาว

ฝน : โห เป็นนักดนตรีด้วยหรา   แล้วทำไมมาเรียนต่อล่ะ

กบ : เรื่องมันยาว ไว้ค่อยคุยกันดีกว่า  แล้วตกลงจะไปต่อที่ไหนล่ะ  หรือถ้าไม่ไปกบจะกลับแล้วนะ

ฝน : ไปหาที่ยืดเส้น ยืดสายกัน

กบ : เอ้ย! บ้าหรือเปล่า (ผมคิดว่าไปอย่างว่า)

ฝน : ไปเหอ เปลี่ยนบรรยากาศบ้างจิ

กบ : ก็ได้  แต่เด๋วกบแวะซื้อของก่อน   (หาซื้อCD ก่อน สมัยโน้นร้าน 7 ก็ไม่ค่อยมี ลำบากโคตร)

ฝน : อืม  ตามใจ

*-* : หลังจากได้ของที่ต้องการแล้ว  ผมเดินออกจากร้านมาหาฝน

ฝน : ซื้ออะไรมา 

กบ : ซื้อหมากฝรั่ง    ไปกันหรือยัง    แล้วจะไปกันที่ไหน

ฝน : โน้นไง  ฝนชี้ไปฝังตรงข้ามที่ฝนยืนอยู่

กบ : นั่นมัน เธคนี่  (คล้ายๆกับ ผับสมัยนี้)

ฝน : ก็ใช่  ทำไมหรา

กบ :เหอะๆ ๆ (ผมหัวเราะออกมา)  ไปกันเลย   (ผมนึกว่าไปแบบว่ากัน  คิดมากจิงนะเรา)

*-* : ฝนพาผมมา เธค แถวๆนั้น  (เยื้องๆ โรงแรมที่ผมออกมาเลย)   ความจริงผมเบื่อที่แบบนี้มากๆ

ตรงข้ามกับฝน  ดูเธอจะชอบเอามากๆ   ฝนพาผมไปหาที่นั่ง  ซึ่งก็เป็นโต๊ะ แบบ ผับสมัยนี้

ฝน : ตรงนี้ก็แล้วกัน  โชคดีมาเร็ว  ไม่งั้นไม่มีที่นั่ง

กบ : อืม

ฝน : กบจะกินอะไร เหล้าหรือเบียร์  แต่ผมอยากกินเหล้า

กบ : เหล้าก็ดี   จะได้เมาเร็ว

ฝน : เป็นอะไรหรือเปล่า  อยู่ดีก็เครียดขึ้นมา

กบ : เปล่านี่   สนุกดี (จิงผมรำคาญเสียงเพลงมาก)

*-* : เหล้าถูกนำมาวางที่โต๊ะ     ผสมอะไรดีคับ เด็กเสิร์ฟถามผม

กบ : โซดาอย่าเดียวคับ    เออ   ที่นี่มีบุหรี่ขายไหมคับ

เด็กเสิร์ฟ : มีคับ เอาอะไรดี

กบ : Marlboro เขียว ซองนึงคับ  (ไม่ใช่ว่าผมรวยนะคับ  แต่เมื่อก่อนที่ผมทำงาน  เด็กในร้านสูบแต่ยี่ห้อนี้)

ฝน : สูบบุหรี่นอกซะด้วย

กบ : กรรม  ก็ผมเห็นเค้าสูบกันต่อยี่ห้อนี้

ฝน : ไปเห็นที่ไหน

กบ : ก็เห็นที่ร้าน กบเล่นดนตรีอยู่

ฝน : เข้าใจแล้ว   มาๆ ชนแก้วกัน

*-* : ผมนั่งกินเหล้าไปเรื่อยๆ  ดูฝนจะสนุกมาก  บุหรี่ม้วนแล้วม้วนเล่า ถูกผมจุดขึ้นมาสูบ  แต่ไม่ใช่เพราะว่าผม

สูบหมดนะคับ  ฝนมาขอแบ่งไปตลอด  บางทีผมก็รู้สึกอึกอัดกับฝน  ดูเธอจะไม่ค่อยเกรงใจผมสักเท่าไหร่

ผิดกับคนอื่นๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผม 

ฝน : กบไม่ไปเต้นด้วยกันหรา

กบ : ไม่อ่ะ  กบไม่ชอบเต้น  ฝนไปเหอะ เด๋วกบจะไปเข้าห้องน้ำก่อน

*-* : ฝนออกไปแล้ว   เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  (พิมโทรมาแน่)   ผมเรียบเดินออกไปหน้าร้านให้เร็วที่สุด

เพราะในร้านเสียงดังมา  พิมต้องได้ยินแน่ๆ   สวัสดีคับ

พิม : กบอยู่ไหนแล้วตอนนี้

กบ : เออ ๆ อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

พิม : แล้วโรงพยาบาลอะไร  พอดี พี่นิดชวนพิมไป

กบ : เวรแล้วไง   เฮ้ย ไม่ต้องหรอก  เด๋วกบก็จะกลับแล้ว  เกรงใจพี่นิด

พิม : เอางั้นหรอ

กบ : อืม  บอกพี่นิดด้วยว่ากบขอบคุณ  แล้วพิมอยู่ที่ไหนแล้ว

พิม : อยู่ที่ร้าน  กำลังจะกลับพอดี

กบ : กลับดีๆล่ะ  กบเป็นห่วงนะคับ

พิม : จ้า  งั้นแค่นี้ก็แล้วกัน

กบ : บาย คับ

*-* : เกือบไปแล้ว    ผมมองดูนาฬิกา  ตี 2 กว่าแล้ว    กลับดีกว่า เด๋วไปบอกฝนก่อน

ผมเดินกลับเข้ามานั่งที่โต๊ะต่อ   ฝนหายไปไหนไม่รู้   ผมพยายามที่จะมองหาเธอ  แล้วผมก็ต้องสะดุ้ง 

เมื่อรู้สึกเหมือนมีใครมากอดผมจากด้านหลัง

ฝน : สะดุ้งเลยหรา   ฝนเอง

กบ : หายไปไหนมาฝน

ฝน : ก็อยู่แถวๆนี้  พอดีเจอเพื่อน  ออกไปเต้นกันไหม  เพลงช้าแล้ว

กบ : ไม่ดีกว่า  ตอนนี้ฝนเดินมานั่งตรงด้านหน้าของผม  (เก้าอี้นั่งสูง)  เธอจับมือผมไปกอดเธอไว้

ฝน : กบรู้หรือเปล่า  ว่าฝนไม่เคยออกมากับแขกแบบนี้เลย

กบ : จิงอ่ะ (ไม่น่าเชื่อ)

ฝน : จิง  ธรรมดาแขกจะต้อง off ออกมา  ฝนถึงจะออกมาได้  แต่สำหรับกบ ฝนลงทุนหยุดงานเองเลย

กบ : (ฟังดูดีมาก เล่นเอาฝนซึ้งไปเลยคับ ตอนนั้น)  อืม    ฝนจะกลับกี่โมง

ฝน :  กบอย่างกลับแล้วหรอ   

กบ : ก้อยากหมือนกัน  ที่จิง กบไม่ชอบที่แบบนี้สักเท่าไหร่  มานี่ก็เพราะฝนนะ

ฝน : ถ้างั้น เด่วเราไปหาที่คุยกันเงียบๆก็ได้  ฝนก็เริ่มเมาแล้วเหมือนกัน

กบ : ตี 3 แล้วนะ  จะไปหาที่ไหนต่อได้

ฝน : ตกลงกบจะไปไหมล่ะ เด่วฝนพาไป 

กบ : แต่กบนัดแฟนไว้  ว่าจะกลับ

ฝน : อยากกลับก็กลับไปเลย  ฝนมันก็แค่ผู้หญิงอย่างว่า

กบ : อะไรกันฝน  กบยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย  ไม่กลับก็ไม่กลับ (ผมตัดบท)

ฝน : งั้นเด๋ว เช็คบิลเลยละกัน  จะได้รีบไป

*-* : เหล้าในขวดยุบไปไม่ถึงครึ่ง  ฝนเอามันกลับมาด้วย  ฝนเรียกแท็กซี่  ผมยังไม่รู้ว่าเธอจะพาผมไปที่ไหน

กบ : ฝนจะไปไหน  (ตอนนี้ผมอยู่ในรถแท็กซี่แล้ว) 

ฝน : ไปโรงแรม  (ตอบแบบไม่อายคนขับเลย)

*-* : ผมไม่กล้าถามอะไรอีก  เพราะเจอคำตอบเมื่อกี้ พี่คนขับแท็กซี่ยังหันมายิ้มให้ผมเลย

รถเลี้ยวพาเราเข้าไปจอดในห้องเลย    ค้างคืนหรือช่วงคราวคับพี่

กบ : ชั่วคราวคับ

ฝน : ค้างคืนคะ

พนักงาน : อ้าว ตกลงเอายังไงกันคับ

ฝน : ค้างคืนคะ เอาสองคืนเลย

กบ : เฮ้ย : บ้าหรือเปล่า  ไม่ได้มาเที่ยวทะเล   1  คืนพอคับ :otaku-tui+

*-* : พนักงานเดินไปแล้ว  ผมกับฝนเข้าไปในห้อง 

ฝน : กินเหล้าต่อหรือเปล่า

กบ : ตามใจฝน  (ผมตัดสินใจที่จะปิดโทรศัพท์ก่อน)

ฝน : กลัวเมียขนาดนั้นเลยหรา

กบ : เปล่า  แต่เกรงใจ (ประโยคคลาสสิก) :somnamna

*-* : ผมสั่งมิกซ์ กับอาหารเข้ามากินต่อในห้อง   :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PupPao ที่ ธันวาคม 14, 2009, 12:12:01 PM
ขอบคุณคับ คุณ PupPao 
ตอนนี้ผมอยู่เชียงใหม่คับ ประกอบธุรกิจส่วนตัวคับ
ถ้ามาเชียงใหม่บอกนะคับ  จะพาเที่ยว :เงือก

โอ้วๆๆ  เชียงใหม่  :dookdik1: สวรรค์ของป๋มเยย

อยากไปอยู่ใจจะขาด  แต่เคยไปเที่ยวมาครั้งนึง

เข้าเกะหัวแตกชื่อเหมือนเครื่องดนตรี "เครื่องสีของยุโรป"

คืนเดียว หมดกันคนละ5พันกว่า  :บอมบ์

หลังจากนั้นก็ไม่กล้าไปอีกเรย น่ากัวมาก...  xxmsn-cry

แต่ถ้ามีโอกาศไปเจียงใหม่อีก กระผมจะไปขอชนแก้วกับท่านให้ได้เลย  :onion-036
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 14, 2009, 03:48:40 PM
งานกำลังจะเข้ามาเรื่อยๆแล้ว :วางระเบิด
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: s4110488 ที่ ธันวาคม 14, 2009, 04:22:50 PM
พึ่งเคย อ่าน วันนี้เอง

ขอบอกว่า หน้า 4 ทำเอาผม น้ำตาซึมครับ   :singleso-noiy

ขอให้ ผู้ที่จากไป ไปสู่ภพที่ดีด้วยครับ

เดี๋ยวขออ่านต่อ หน้า 5 นะครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 14, 2009, 05:05:42 PM
ขอถามนิดนึงครับ 
ตอนนั้นคุณเจ้าของกระทู้ใช้มือถือที่เป็นรุ่นกระติกน้ำหรือป่าวครับ
ถ้าใช่นี่ สุดยอดอ่ะ ราคาแพงเลยนะนั่น มือถือยุคนั้นยังไม่บูมเลยมั้ง
มาต่อไวๆ นะ กำลังมันส์ ...   

โมโตรุ่นกระติกน้ำคับ  ราคาเครื่องไม่แน่ใจคับ เพราะพี่นิดเป็นคนจัดให้ :cofc-9drinks
แต่รายเดือน ใช้หรือไม่ใช้ 500 จ่ายก่อนคับ  เวลาใช้ค่อยว่ากันอีกที
ไม่โชว์เบอร์อีกต่างหาก  ถ้าจะโชว์เบอร์ต้องเสียเงินอีก  แถมสัญญาก็ไม่ค่อยมี

ขอบคุณทุกกำลังใจนะคับ  ยังไงก็อย่าให้ตกละกัน :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 14, 2009, 06:06:11 PM
ขอหน่อยละกันนะครับ

พอดีว่า อ่านแล้วมันอินไปหน่อยอ่ะ

ผมอ่านแล้วรุ้สึกว่า ฝนนี่ ดอกมากๆ อ่ะ

เป็นผมคงกลับบ้านตั้งแต่ บอกว่าไม่ใช่วันเกิดแล้วอ่ะครับ

เรื่องเล็กมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เอา

แล้วอีกอย่าง ถ้าทำหยังงี้มีโอกาสมากที่จะเสีย พิมไป



ปล. ขอโทดด้วยนะครับเป็นแค่ความคิดเห็นส่วนตัว
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ ธันวาคม 15, 2009, 10:54:07 AM
นานแล้วนะคร้าบบบบบบบบบบบ :Nonono

มาต่อได้รับ :kimji-kuanting
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 15, 2009, 11:35:24 AM
ฝน : กินเหล้าต่อหรือเปล่า

กบ : ตามใจฝน  (ผมตัดสินใจที่จะปิดโทรศัพท์ก่อน)

ฝน : กลัวเมียขนาดนั้นเลยหรา

กบ : เปล่า  แต่เกรงใจ (ประโยคคลาสสิก)

*-* : ผมสั่งมิกซ์ กับอาหารเข้ามากินต่อในห้อง 



*-* : เหล้าหมดขวดแล้ว  ผมมองดูนาฬิกา  ตี 4 กว่าแล้ว  ป่านนี้ พิม คงจะถึงห้องแล้ว

ฝน : เป็นอะไรกบ นั่งเงียบเชียว  ไม่สนุกหรา

กบ : อืม 

ฝน : คิดถึงแฟนหรา

กบ : อืม

ฝน : อะไรกัน  พูดเป็นอยู่คำดียวหรอนี่ ถ้าเบื่อมากก็กลับไปก่อนเลย

กบ : อืม ก็ดีเหมือนกัน  ว่าแต่ฝนจะกลับเลยหรือเปล่า  เด๋วกบเลยไปส่ง

ฝน : จะบ้าหรือเปล่า 

กบ : บ้าอะไร  ก็ฝนชวนกบกลับเอง

ฝน : ก็พูดเล่น  ทำเป็นจริงไปได้  คนอะไร โง่หรือแกล้งโง่

กบ : จะกินอะไรอีกหรือเปล่า  เหล้าหมดแล้ว

ฝน : ไม่กินแล้ว  เด๋วฝนขออาบน้ำก่อนแล้วกัน

กบ : อืม  ระหว่างที่ฝนกำลังจะไปอาบน้ำ  ผมล้วงกระเป๋ากางเกง เพื่อที่จะหยิบกระเป๋าตังออกมา

พอดีกันกับที่ถุงยางที่ผมซื้อมา ตกลงพื้น 

ฝน : นั้นแน่ พกถุงยางด้วยหรา 

*-* : ผมพูดอะไรไม่ออก อายมาก จิงๆ 

ฝน : ล้อเล่น ไม่เห็นต้องอายขนาดนั้นเลย  ดีแล้วรู้จักพกไว้

กบ : อิ อิ  ฝนจะไปอาบน้ำก็ไป  เด๋ว กบจะได้รีบกลับ

ฝน : เชื่อตายแล้ว    ฝนก็เดินเข้ามาหาผม  ยังไงวันนี้ก็ไม่ให้กลับ

กบ : ว่าแต่โดนน้ำได้หรอ  ระวังของขึ้นนะ

ฝน : ของอะไร พูดมาดีๆ

กบ : ก็เห็นเวลาโดนน้ำตาเทียน ไม่เห็นเป็นอะไร นึกว่าโดนน้ำแล้วจะเป็น

ฝน : งั้นไม่อาบน้ำแล้ว  ลุยเลยดีกว่า   

*-* : สรุปว่าคืนนั้นเราสองคนมีอะไรกัน  ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่กับเรื่องนี้เท่าไหร่

อาจเป็นเพราะผมกังวลเรื่องพิมด้วย  ผมมารู้สึกตัวอีกที ก็จะ 8 โมงเช้าแล้ว

เวรแล้วไง  ผมต้องรีบกลับไปหาพิม

ฝน : กบจะรีบลุกไปไหน  กว่าจะเช็คout ก็ตอนเที่ยง

กบ : กบต้องกลับแล้ว  เย็นนี้กบต้องกลับบ้าน พรุ่งนี้ต้องไปเรียนแล้ว

ฝน : แล้วจะมาหาฝนอีกไหม

กบ : ถ้าว่างก็จะมา 

ฝน : พูดซะ เราไม่มีค่าเลย  ถ้าว่างก็จะมา

กบ : ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซะหน่อย  เด๋วกบล้างหน้าก่อน

*-* : ผมออกจากโรงแรมมา ก็จะ 10 โมงแล้ว  เลยแวะไปส่งฝนที่หน้าร้าน (ผมจะไปส่งที่หอก็ไม่ยอม)

แล้วรีบตรงไปที่หอของพิมทันที   ก๊อก ๆ ๆ  กบเอง  พิม เปิดประตูออกมา

กบ : ขอโทษนะพิม เมื่อคืนกบมาไม่ทัน

พิม : แล้วเปิดโทรศัพท์ทำไม 

กบ : เปล่าปิด  พอดีแบ็ตมันหมด

พิม : แล้วเพื่อนเป็นยังไงบ้าง

กบ  : ก็ดีขึ้นแล้ว  เมื่อคืนกบเฝ้ามันทั้งคืนเลย

พิม : เฝ้าเพื่อนหรือว่าเฝ้าใคร

*-* : สถานการณ์ไม่ค่อยจะดีอีกแล้ว  ผมรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

กบ : แต่งตัวสิพิม  เด๋วออกไปซื้อของกัน  กบจะไปดูเทปเพลงใหม่ๆด้วย

พิม : ไปบ่ายๆ ไม่ได้หรอ  พิมยังง่วงอยู่  เมื่อคืนไม่ได้นอน  มัวแต่รอกบ

กบ : ก็กีเหมือนกัน เมื่อคืนกบก็ไม่ได้นอน  ยุงที่โรงพยาบาลเยอะโคตร

*-* : พิมเข้าไปนอนต่อ  ผมรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วซักเลย เพราะกลัวพิมจะได้กลิ่นบุหรี่   

เฮ้ย  !  ทีหลังจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว   ปวดหัวจิงๆ     บ่ายวันนั้น ผมกับพิมออกไปเดินดูของกัน

กบ : พิม ช่วงนี้มีเพลงอะไรใหม่ๆบ้าง กบไม่ค่อยได้ตามเลย   พอดีพี่นิดจะให้กบไปเล่นวันเสาร์

พิม : นี่ไง  (พิมหยิบเทปส่งให้ผมดู)

กบ : นูโวหรอ  แล้วพิมชอบเพลงอะไร

พิม : ชอบหลายเพลง  แต่ชอบเพลงประกอบหนังมาก

กบ : หนังเรื่องอะไร

พิม : ถามทำไม  ถามไม่ก็ไม่เคยพาไปดู

กบ : แล้วหนังเรื่องอะไร

พิม : .”โตแล้วต้องโต๋”

กบ :  งั้นเด๋วซื้อของเสร็จไปดูกันเลย

พิม : จิง ๆ นะ

กบ : อืม จะหลอกทำไม

*-* : ดูพิมจะดีใจมาก  เพราะพิมชวนผมไปดูหนังหลายครั้งแล้ว แต่ผมไม่เคยไป

เพราะผมอดที่คิดจะถึงนกไม่ได้ (นกไปดูหนังกับผมเป็นคนแรก)  ก็ไม่รู้วันนี้ผมคิดยังไง

อาจเป็นเพราะผมสำนึกผิดเรื่องเมื่อคืนก็ได้   

พิม : หนังหนุกไหม (พิมถามผมเมื่อออกจากโรงหนัง)

กบ : ก็ดี  แต่ชอบเพลง  มากกว่า  เด๋วกลับไป จะไปนั่งแกะ

พิม : ดี ดี จะคอยฟัง

*-* : ผมกลับไปส่งพิมที่ห้อง  แล้วต้องรีบกลับบ้าน  เพราะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน

กบ : กบกลับก่อนนะ  ไว้วันศุกร์จะมาหา

พิม : ดูแลตัวเองดีๆล่ะ  แล้วอย่าลืมที่พิมบอกนะ “ผู้หญิงกลางคืนไม่เหมือนกันหมดทุกคน”

กบ : คับ   กบไปแล้วนะ

*-* : ผมกลับถึงบ้าน  ค่ำแล้ว  นั่งคุยกับแม่สักพักก็ขอตัวอาบน้ำเข้านอนเลย  เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า

แม่ : ว่างๆ ชวนพิมมาบ้านบ้าง  แม่คิดถึง  ไม่ได้เจอะกันก็หลายเดือนแล้ว 

กบ : คับแม่  เออ พี่นิดเค้าจะให้ผมไปเล่นที่ร้านทุกวันเสาร์คับ  แม่ว่ายังไง

แม่ : ไม่ว่าอะไรนี่ลูก  แล้วแต่กบ

กบ : งั้นผมขอไปนอนก่อนคับ พรุ่งนี้ตื่นเช้าอีก

*-* : ผมมาเรียนตามปกติ   กลุ่มเพื่อนที่ไปเที่ยวด้วยกัน  ตะโกนทักผม

อ. : เฮ้ย! กบ มานี่ก่อน

กบ : มีอะไรวะ

อ. : วันนี้ไปต่อหรือเปล่าวะ

กบ : ไปไหน

อ. : พวกกูจะไปกันอีก มรึงไปเปล่า

กบ : พอ ๆ กูไม่ไปแล้ว

อ. : ไม่หนุกหรอวะ

กบ : เออ กูไม่ชอบ

*-* : ผมแยกตัวออกจากกลุ่มเพื่อน  ขึ้นไปเก็บของบนห้องเรียน   วันนี้ผมจะต้องเลือกเครื่องมือที่จะเรียนด้วย

ความหวังของผมก็คือ เปียโน  อย่างน้อยผมก็เรียนมาทางนี้   ถ้าไม่ได้เรียนเปียโน ผมก็ต้องไปเริ่มต้นกับเครื่อง

ดนตรีชิ้นใหม่    แล้วก็ถึงเวลาที่ต้องเลือก  ผมกรอกเอกสารส่งให้กับทางอาจารย์  แล้วรอสัมภาษณ์   ถึงเวลา

ผมถูกเรียกเข้าไปในห้อง    เพื่อสัมภาษณ์    และทดสอบความสามารถ      หลังจากนั้นผมก็กลับมารอฟังผล

“ความรู้สึกตอนนี้ไม่ต่างจากการขึ้นเตียงกับผู้หญิงครั้งแรก“    แล้วผลสอบก็ออกมา  ผมไม่ได้เรียนเปียโน

แต่ต้องไปเรียนเครื่องเป่าแทน  เหตุผล บุคลากรด้านเครื่องเป่าไม่พอ (แต่เพื่อนผมอีกคนที่เล่นเปียโนไม่เป็นเลยกับ

ได้เรียนเปียโน     ผมผิดหวังมาก     มากขนาดที่ผมคิดจะไม่เรียนต่อ   ที่ผมเข้ามาเรียนที่นี่   สาเหตุหลักก็เพื่อครอบครัว

กับคนรอบข้างของผม  อีกอย่างผมก็เห็นว่าอย่างน้อยผมยังได้เรียนดนตรีอยู่   แต่เมื่อผมมันออกมาเช่นนี้มันก็ต้องรู้

สึกผิดหวังเป็นธรรมดา   


*-*  :  ผมไม่หวังอะไรจากที่นี่อีกแล้ว   ผมตัดสินใจที่จะไปหาเรียนเปียโนเองจากข้างนอก   และคิดจะกลับไปเริ่ม

เล่นดนตรีกลางคืนต่อ  ส่วนเรื่องเรียนผมก็จะยังคงเรียนอยู่ต่อไปเพื่อครอบครัวและคนรอบข้างของผมทั้งๆที่ผมจะ

ไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่      ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาค่อนข้างแย่มาก   ผมเริ่มอึดอัดกับการเรียนมากขึ้น  แล้วเวลาอีก

4 ปีกว่า ผมจะทนอยู่ได้นานขนาดไหน   ผมนั่งขณะรอเวลาปล่อยกลับบ้าน

ชัย: อ้าว! ทำไมมานั่งตรงนี้วะ 

กบ : เซ็งๆ  วะ (เพื่อนผมอีกคน  เป็นมือกีต้าที่ผมจะเอาไปเล่นด้วยกัน)

ชัย : แล้วเรื่องงานที่เอ็งบอก  เอายังไงต่อ

กบ : ก็ตามนั้น  เอ็งต่อเพลงที่ข้าให้ไว้เลย ถ้าเอ็งพร้อมเด๋วไปซ้อมที่บ้านข้าได้เลย

ชัย : กู ต่อไปหมดแล้ว 

กบ : จิงอะ งั้นวันเสาร์มรึงไปบ้านกูเลย   

ชัย : ได้ ๆ

*-* : โรงเรียนปล่อยแล้ว  ผมกำลังรอขึ้นรถที่จะไปห้องพิม     กบ  (เสียงคุ้นๆ ผมหันไปตามเสียง)

กบ : เฮ้ย! ฝน มาได้ยังไง

ฝน : ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ  ไม่ดีใจหรอ

กบ : ดี  ๆ    ฝนมีเรื่องอะไรหรือเปล่า

ฝน : ต้องมีเรื่องถึงจะมาได้หรา

กบ : เปล่า  ก็แค่แปลกใจ

*-* : เซ็ง โคตรๆ  คนที่มารถรถเริ่มมองผมกับฝน   (การแต่งตัวก็รู้แล้วว่าทำงานอะไร)  ผมตัดสินใจเรียกรถแท็กซี่ทันที

กบ : ขึ้นก่อนเลยฝน   ผมรีบเรียกฝนให้ขึ้นรถ  ก่อนที่พวกเพื่อนๆ หรือรุ่นพี่ผมจะมาเจอ

ฝน : จะไปไหนกบ 

กบ : ไปไหนก็ได้  (ผมหงุดหงิด)

ฝน : ถ้ารังเกียจฝน  เด่วฝนจะลงตรงนี้ก็แล้วกัน

กบ : อย่าพูดได้ไหม  “คำว่ารังเกียจ”   รังเกียจคงไม่ทำแบบนี้แน่

เด๋วกบจะไปส่งที่ร้าน

ฝน : ฝนกลับเองก็ได้  ไม่ต้องไปส่ง

กบ : พี่คับ  จอดตรงนี้คับ  (ผมบอกคนขับให้จอดรถ)   ถ้างั้นกบส่งแค่นี้นะ

ฝน : จำไว้นะ  ฝนลงทุนมาหา  แต่กบทำแบบนี้   ฝนพูดก่อนลงรถ

กบ : พี่คับ กลับไปส่งผมตรงที่ผมขึ้นคับ

*-* : รถแล่นมาส่งผมตรงที่เก่า   ผมเซ็งกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื้อกี้   ไม่รู้จะมีปัญหาอะไรตาม

มาอีกหรือเปล่า

ชัย : เฮ้ย ! ยังไม่กลับอีกหรือ

กบ : กำลังจะกลับ  พรุ่งนี้สัก 10 โมง ข้าจะแวะรับเอ็งที่บ้านก็แล้วกัน

ชัย : แล้วเอ็งจะไปไหนวะ

กบ : กูจะไปเอาคีย์บอร์ด ที่บ้านน้องกูก่อน

ชัย : กูนึกว่ามรึงว่าง  จะชวนไปกินเหล้า

กบ : มรึกจะไปกินเหล้าที่ไหน

ชัย : ยังไม่รู้  ถ้าไม่มีใครไปก็จะกลับบ้านนอน

กบ : งั้นมรึงไปกินกับกู   

ชัย : ที่ไหนวะ

กบ : เออ เด๋วรู้  แต่ว่ามรึงมีชุดเปลี่ยนหรือเปล่า

ชัย : ไม่มีวะ ถ้างั้นกูต้องกลับบ้านก่อน

กบ : ไม่ต้อง  งั้นเด๋วกูให้ยืมชุดกู

*-* : ผม พา ไอ้ชัย เพื่อนผม  ไปกินเหล้าที่ร้านพี่นิด  อย่างน้อยก็ถือโอกาสพามันไปดูร้านเลย

ผมแวะมาที่ห้องของพิมก่อน เพื่อกลับมาเปลี่ยนชุด  มาถึงห้องผมเคาะประตูเรียกพิม

พิม : วันนี้มาเร็วจัง

กบ : พิม นี่ชัย  เพื่อนกบ

ชับ : นี่พิม แฟนกูเอง

*-* : ผมแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน   ดูไอ้ชัยจะงงกับผมมากๆ  แต่มันไม่กล้าที่จะถามอะไรมากนัก

กบ : พิมไปก่อนก็แล้วกัน เด๋วกบตามไปกับ ชัยเอง

พิม : ก็ได้   (พิมออกไปแล้ว)

ชัย : เฮ้ย ! มรึงมีเมียแล้วหรอวะ 

กบ : แฟนโว๊ย !   เมียที่ไหน

ชัย : มันก็เหมือนกัน

กบ : มรึงเงียบๆไว้เลยนะ  เรื่องนี้ มี มรึงกับกูที่รู้   ที่กูพามรึงมานี่ ก็เห็นว่า อีกหน่อยมรึงก็ต้อง

มาทำงานที่ร้าน  ยังไงมรึงก็ต้องรู้   

ชัย : เออ ! เห็นกูปากหมาไปได้

กบ : มรึงไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเลย  เด๋วจะได้รีบไปร้าน

ชัย : แล้วแฟนมรึงทำงานอะไรวะ

กบ : สาด! สงสัยจังนะมรึง  เป็น PR ที่ร้านที่มรึงกำลังจะไป

*-* : ผม กับ ไอ้ชัย    มาถึงหน้าร้านแล้ว   ดูไอ้ชัยมันจะตื่นเต้นมาก  คงเหมือนกับผมเมื่อก่อน  ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพี่นิด

พี่นิด : หวัดดีจ้ากบ 

กบ : พี่นิดมาร้านไหมคับ

พี่นิด : ยังไม่รู่เหมือนกัน   กบมีอะไรหรอ

กบ : พอดีวันนี้ผมพาเพื่อนที่จะเอามาเล่น วันเสาร์  มาด้วยคับ  จะได้มาดูที่ดูทาง

พี่นิด : ดีสิ  งั้นเด๋วพี่เข้าไปดึกๆ แล้วกัน  ยังไงเอาเหล้าของพี่มากินกันก่อน ถ้าไม่พอก็เปิดใหม่เลย

กบ : คับพี่........................... :RABBIT030
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Weapon XxX : The Wolf ที่ ธันวาคม 15, 2009, 11:47:42 AM
 :dookdik13: :dookdik13:

มาต่อสักที...รอตั้งนาน

ขอเดาว่าต่อไปทั่น จขกท คงโดนน้องฝน  :วางระเบิด แหงมๆ  :podsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: EX ยืน-ยัง-เซ : ผมจะเป็นคนดี ที่ ธันวาคม 15, 2009, 12:21:34 PM
แฮะๆๆๆๆ จะเสน่ห์แรงไปไหนเนี่ยท่านเนี่ย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: MonkeyDLuffy ที่ ธันวาคม 15, 2009, 01:02:43 PM
หุหุหุ...ถ้าเป็นศัพท์สมัยนั้นคงเรียก เจี๊ยวหวาน   :somnamna
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kumu [ BlAcK dEvIl ] ที่ ธันวาคม 15, 2009, 01:49:51 PM
รอ รอ รอ มาต่ออีกนะคร้าบบบบบบ :raddds21 :onoinyong
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ตัว[D]sakay12<< AnGLe In ThE DaRk NiGhT >> ที่ ธันวาคม 15, 2009, 02:43:54 PM
 :maow!รอต่อไป
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ขำเนอะ ที่ ธันวาคม 15, 2009, 02:53:53 PM
ไปตัดผมเกรียนบ้างดีกว่าวุ้ย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 15, 2009, 03:43:06 PM
ต้องเล่นดนตรีไทยบ้างแล้วเรา :raddds21
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 15, 2009, 03:51:56 PM
สวรรค์ได้สร้างผู้หญิงมาคู่กับผู้ชาย

และก้อได้สร้างนิยายมาพร้อมกับคนเศร้า  (รึป่าว)



 :maow!


หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: PJS... ที่ ธันวาคม 15, 2009, 03:56:15 PM
ไม่โตก็โต๋ได้... :arkkmaiii

สมัยไหนฟระ... :dookdik26:
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: s4110488 ที่ ธันวาคม 15, 2009, 08:03:38 PM
น้องฝน กับน้องดอกบีใครจะหน้ากลัวกว่ากันนะ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: end ที่ ธันวาคม 16, 2009, 12:50:34 AM
เหอะๆน้องฝนนี่ร้ายจริงๆ ลงมา กทม เมื่อไหร่เหรอครับ ไปดื่มกันซักหน่อยนะไหมครับ
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 16, 2009, 10:22:44 AM
*-* : ผมพาไอ้ชัย เข้ามาในร้าน     หวัดดีพี่ไก่  ผมทักนักดนตรี

พี่ไก่ : มาเที่ยวหรอกบ

กบ : คับพี่ พอดีพาเพื่อนมาดูร้านด้วย นี่ชัย  เพื่อผมคับ

ชัย : สวัสดีคับ

พี่ไก่ : ตามสบายนะ พี่ขอตัวก่อน

กบ : นั่งโต๊ะนี้ก็แล้วกัน  คนไม่ค่อยนั่ง  แอรืมันเย็น

ชัย : กบ เอ็งมาที่นี่บ่อยหรือเปล่า

กบ : ตอนที่ยังไม่ได้เรียน ก็ทุกวัน กูมาทำงานที่นี่

ชัย : เจ๋งวะ  กูอยากมาที่แบบนี้ตั้งนานแล้ว
กบ : เด๋วอีกหน่อยมรึงก้เบื่อเอง

*-* : ผมนั่งกินเหล้ารอเวลาที่พี่นิดจะมา   

ชัย : เฮ้ย ! กุชอบน้องคนนี้วะ  น่ารักโคตร

กบ : คนไหนวะ

ชัย : นี่ไง กำลังเดินมาทางนี้ด้วย

กบ : อ๋อ  น้องจ๋า   มรึงชอบจริงเปล่า  กูติดต่อให้

ชัย : จิงเปล่า
กบ : เออ  แต่มรึงต้องเก็บเรื่องกุ เป็นความลับ  กุกลัวทางโรงเรียนจะรู้

ชัย : OK   กูนี่โชคดีวะ  ที่เป็นเพื่อนกับมรึง

*-* : พี่นิดมาถึงร้าน  ก้เดินมาหาพวกเราทันที

กบ : สวัสดีคับพี่  นี่ชัยเพื่อนผม

พี่นิด : หวัดดีจ้า  ตามสบายเลยนะ  เด๋วพี่ไปเคลียร์บัญชีก่อน

กบ : คับพี่   

ชัย : นี่เหรอ  พี่สาวมรึง  ดูยังไงก็ไม่เหมือน

กบ : นับถือกันเฉยๆ  พี่นิดเป็นเพื่อนกับพี่สาวกู

ชัย : ขนาดแก่แล้ว  ยังดูดีกว่าสาวๆบางคนอีก
กบ : สาดนี่  คิด ดีๆนะมรึง   

ชัย : มรึงเรียกน้องจ๋า มาคุยได้เปล่า

กบ : เฮ้ย! ไม่ได้   ที่นี่เค้าห้ามพนักงานมีอะไรกัน  มรึงจะจีบต้องนอกรอบเอา

ชัย : แล้วที่มรึงกับพิม  ยังมีอะไรกันได้

กบ : เรื่องมันยาว  อีกอย่างของกูกรณีพิเศษ  พี่นิดก็รู้เรื่องหมดแล้ว

*-* : ผมนั่งคุยกับชัยไปเรื่อยๆ   เหล้าที่เหลือหมดแล้ว   พี่นิดมาพอดี

พี่นิด : อ้าว เหล้าหมดแล้วนี่  เด๋วพี่เอามาให้ใหม่  (พี่นิดเรียกพนักงานให้เอาเหล้ามาใหม่)

กบ : พี่นิดไปอีกร้านมาหรือยัง

พี่นิด : ยังเลย เดี๋ยวว่าจะไป     รองสักเที่ยงคืนก่อน

กบ : ผมไปเป้นเพื่อนเอาไหมคับ

พี่นิด : ก็ดีสิ   ขับรถคนเดียวง่วงจะตาย  จะชวนกบไปเหมือนกัน  แต่เกรงใจพิม

กบ : พอดีพรุ่งนี้ผมนัดซ้อมดนตรีที่บ้าน  คงจะไม่ได้กลับไปนอนห้องพิม  อีกอย่างผมก็ไม่เคยไปร้านใหม่สักที

พี่นิด : ดีแล้ว  รีบๆซ้อม  เดือนหน้าพี่จะเอากบมาเล่นแล้ว  ตอนนี้ได้นักร้องผู้หญิงมาแล้ว

กบ : ร้องดีไหมคับพี่

พี่นิด : เสียงดี เลย  ที่สำคัญ สวยอีกต่างหาก
*-* : เรานั่งคุยกันไปเรื่อยๆ พี่นิดก็เดินไปเดินมา โต๊ะแขกกับโต๊ะผม  จนเที่ยงคืน  พี่นิดจะไปอีกร้าน

พี่นิด : พร้อมกันหรือยัง  พี่จะไปแล้วนะ

กบ : คับ  ผมขอไปบอกพิมก่อนนะคับ    ไม่รู่ว่านั่งกับแขกหรือเปล่า

พี่นิด : ไม่เป็นไร เด๋วพี่เรียกมาให้   

*-* : พี่นิดให้พนักงานไปตามพิมมาหาผม

กบ : พิม วันนี้กบไม่ได้กลับห้องนะ พอดีจะไปร้านใหม่กับพี่นิด  แล้วจะเลยกลับบ้าน

พรุ่งนี้นัดซ้อมดนตรีกับชัยด้วย

พิม : ได้  แล้วพรุ่งนี้เย็นจะมาหรือเปล่า
กบ : ดูก่อน  ถ้าไม่ติดอะไรจะมา   

พิม : จ้า   ยังไงก็อย่าลืมที่บอกก็แล้วกัน (-*-)

*-* : พี่นิด พาพวกผมมาถึงร้านใหม่ที่รัชดา   ร้านนี้เปิดได้หลายเดือนแล้ว แต่ผมไม่เคยมาสักที

พี่นิด : เป็นยังไง  ร้านนี้สวยไหม

กบ : ใช้ได้เลยคับ  ดูดีสมราคา  เหอะๆ

พี่นิด : เด๋วกบ กับเพื่อนไปนั่งหน้าบาร์ก่อนแล้วกัน พี่ไม่แน่ใจว่ามีโต๊ะว่างหรือเปล่า  ที่นี่เต็มทุกคืน

*-* : ผมกับชัย เดินตามพี่นิดเข้าไปในร้าน   จริงอย่างพี่นิดว่า  ที่นั่งแทบจะไม่มีเลย  ร้านนี้แบ่งเป็น สองชั้น
ชั้นล่างเป็นดนตรีสด   ส่วนชั้นสอง เป็นห้องคาราโอเกะรวม    ผมกับไอ้ชัยมานั่งที่หน้าบาร์รอพี่นิด

พี่นิด : ไป  ชั้นสองมีโต๊ะว่างอยู่  ไปนั่งข้างบนก็ได้

กบ : ผมนั่งหน้าบาร์ก็ได้คับ  เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี

พี่นิด : จะเอาอย่างงั้นก็ได้   แล้วจะกินเหล้า หรืออย่างอื่นล่ะ ที่นี่มีค๊อกเทลนะ สนใจสั่งได้เลย

กบ : เหล้าดีกว่าคับ  เด๋วมันจะตีกัน   ถ้าเมาผมกลับไม่ได้จะยุ่ง

พี่นิด : กลับไม่ได้พี่ไปส่งก็ได้ (ส่งตาหวานให้ผมอีก) ตามสบายเลยนะ พี่ไปดูแขกก่อน

ชัย : กูว่าพี่นิดกับมรึง  ไม่ได้นับถือกันแบบพี่น้องแล้ว  กูดูออกวะ

กบ : มรึงเงียบๆไปเลย   

*-* : ผมนั่งมองดูรอบๆร้าน  โดยเฉพาะเด็กๆร้านนี้แต่ละคน ไม่ต้องบรรยาย   เพราะร้านนี้เป็นแบบโนบาร์ (ไม่ใส่ยกทรง)

แถมยังเป็นบาร์ off อีก   จึงไม่แปลกที่พี่นิดไม่เคยพาผมมาเลยตั้งแต่เปิดร้าน   ถ้าวันนี้ผมไม่ขอมาก็คงจะไม่ได้มา

ชัย : กูว่าร้านโน้นเด็กน่ารักแล้วนะ เจอร้านนี้ลืมร้านโน้นไปเลย   มรึงดูน้องคนโน้นสิวะ  นมโคตรใหญ่เลย

กบ : คนไหนวะ  (ผมพยายามมองตามที่ไอ้ชัยบอก)  เออ จิงด้วยวะ   

ชัย : เรียกมาคุยได้ไหมวะ
กบ : สาด  ทำอะไรเกรงใจพี่นิดบ้าง  กูจะเสียไปกับมรึงด้วย    มรึงใจเย็นๆไว้  อีกหน่อยมรึงเล่นประจำเมื่อไหร่

รับรองมรึงจะเอาใครก็ได้   มรึงไม่หรือไง  พวกนั้นมองเราตาเป็นมันทุกคน   

ชัย : เออ จิงด้วยวะ  มองทำไมวะ

กบ : กูบอกอะไรให้  พนักงานพวกนี้ก็เหมือนมรึง  มีใครจะชอบคนแก่  แล้วแขกแต่ละคนที่มา แก่ๆทั้งนั้น

เด็กๆแบบเราจะเอาเงินที่ไหนมาเที่ยว  เพราะอย่างนี้ เวลามันเจอหนุ่มๆแบบพวกเรา  มันก็ต้องมองบ้างละวะ

ชัย : เออ ! จริงของมรึง  กูจะรอจนกว่าจะถึงวันนั้น (ดูมันพูด)

*-* : ผมกับชัย  ยังสนุนกสนานกันไปเรื่อยๆ  หารู้ไม่หายนะกำลังมาเยือนผม  เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น

กบ : สวัสดีคับ

ฝน : ฝนเองนะกบ

กบ : มีอะไรหรอฝน

ฝน : กบอยู่ไหนตอนนี้  เสียงดังจังเลย

กบ : มากินเลี้ยงกับเพื่อน

ฝน : คืนนี้กบแวะมาหาฝนหน่อยได้ไหม

กบ : ถ้าจะไม่ได้  พอดีกบมากับเพื่อน

ฝน : มาแป๊ปเดียวก็ได้

กบ : ไว้ว่างๆ ดีกว่าฝน  อีกอย่างวันนี้กบต้องกลับบ้าน

ฝน : เมื่อเย็นก็บอกว่ากลับบ้าน   วันนี้ถ้ากบไม่มา  ฝนจะไปหากบที่โรงเรียน  จะไปบอกเพื่อนๆที่โรงเรียนให้หมด

กบ : ก็ได้  งั้นรอกบอยู่ที่ร้านก็แล้วกัน ประมาณตี 2 ถึงจะเข้าไป (จนมุมเลย)

ชัย : ใครโทรมาวะ

กบ : ชัย กูงานเข้าวะ  เด๋วไปเป็นเพื่อนกูหน่อย

ชัย : งานอะไรวะกลางคืน

กบ : เออ เด๋วกูเล่าให้ฟัง

*-* : ผมนั่งรอจังหวะให้พี่นิด เดินมาใกล้ๆ

กบ : พี่นิดคับ ผมเดินเข้าไปเรียก

พี่นิด : มีอะไรหรือกบ

กบ : ผมขอตัวกลับก่อนคับ

พี่นิด : อ้าว จะรีบกลับไปไหน  พี่ว่าร้านเลิกจะพาไปกินข้าวต้มกัน

กบ : พอดีเพื่อนผมมันเมาแล้ว  เลยว่าจะกลับก่อน

พี่นิด : พี่ไปส่งให้ก็ได้ บ้านอยู่แถวไหนล่ะ

กบ : ไม่เป็นไรคับ  ทางผ่านบ้านผมพอดี

พี่นิด : ก็แล้วแต่กบ   แล้วจะกลับเลยหรอ

กบ : คับพี่  พี่นิดไปดูแขกต่อเถอะคับ  ผมกลับเองได้

พี่นิด : ไว้ว่างๆเจอกัน

*-* : ผมกับชัย  ออกมาหน้าร้านเพื่อเรียกรถ    “สะพานควายคับ” 

ชัย : มรึงจะไปสะพานควายทำไมวะ (ชัยไม่รู้เรื่อง อะไร)

กบ : กูมีเรื่องกับเด็กแถวนั้น ต้องไปจัดการก่อน

ชัย : เวร แล้วไปกันสองคนนี่นะ  พวกมันมากี่คน

กบ : กูก็ไม่รู้เหมือนกัน  มรึงกลัวหรอ

ชัย : เออ กูกลัว  สาด กูยังตายไม่ได้  กูยังไม่มีเมีย

กบ : งั้นมรึงก็ลงไปเลย กูไปคนเดียวก็ได้

ชัย : สาด กูจะทิ้งเพื่อนได้ไงวะ  มาถึงขนาดนี้แล้ว

กบ : มรึงไม่ต้องกลัว  กูเอาปืนมาด้วย

ชัย : ไหน  เอามาให้กูดูก่อน

กบ : เออนะ  ถึงเวลามรึงจะได้เห็นเอง

*-* : รถแล่นไม่ถึงห้านาที จากรัชดามาสุทธิสาร  ผมลงก่อนถึงร้านเล็กน้อยตามระเบียบ

ชัย : มรึง นัดพวกมันตรงไหน

กบ : ตามกูมา  อย่าปอด

*-* : ผมเดินนำไอ้ชัย  มาถึงหน้าร้าน   พนักงานเปิดประตูให้พวกเราเข้าไป

นาฬิกาบอกเวลาว่า จะตี 2 แล้ว   ผมมองดูโต๊ะว่าพอจะมีที่ว่างไหม 

ชัย : มรึงพากูมาทำไมที่นี่ 

กบ : มรึงอยู่เฉยๆก่อน  กูหาโต๊ะอยู่

ชัย : มรึงจะเล่นพวกมันในนี้เลยหรอ

กบ : เจอแล้ว  (โต๊ะว่าง)  ตามกูมา

*-* : ผมพาไอ้ชัยมานั่งยังโต๊ะที่ว่าง  มันเป็นทางผ่านไปห้องน้ำ   เด็กเดินมาถามตามระเบียบ   รับอะไรดีคับ

กบ : แสงโสม 1 ขวด  โซดา น้ำไม่ต้อง  กับแกล้มไม่เอา

ชัย : เวร  มรึงจะมาตีคน หรือมาเมากันวะ  ถ้าจะมาเมา กูว่ากินร้านเก่าดีกว่า  เหล้าก็ดีกว่า สาวก็สวยกว่า

กบ : คนเรามันต้องครบรส   เหอะๆ ๆ

ชัย : กูงงกับมรึงจิงๆ  สงสัยเมาแล้วเปรียว

ฝน : มาแล้วหรา  ที่รัก   (ฝนเดินเข้ามานั่งข้างผมทังทีที่เธอเห็น)

กบ : พอใจหรือยังล่ะ

ฝน : พอใจอะไร  ก็ฝนอยากเจอกบ  ถ้าไม่ทำแบบนี้ แล้วกบจะมาไหม

กบ : แบบนี้กบก็แย่สิ  ถ้าฝนอยากเจอกบทุกวัน กบไม่ต้องมาหาทุกวันเลยหรอ

ฝน : ทำเป็นโมโหไปได้  มากินเหล้ากัน  เอ คนนี้เพื่อนกบหรอ ไม่เคยเห็นหน้า

กบ : อืม  ชัย นี่ฝน  (ผมแนะนำให้รู้จัก)  วันนี้กบไม่ค่อยมีเงิน  ไม่ได้เตรีมตัวมาด้วย

ฝน : ไม่มีก็ไม่เป็นไร  มีจ่ายแค่เหล้าก็พอ  ดื่มฝนไม่เอาหรอก 

กบ : อยากสูบบุหรี่  ฝนมีไหม

ฝน : แป๊ป  เด๋วเอามาให้  (ฝนลุกไปจากโต๊ะ)

ชัย : กูงงไปหมดแล้ว  ไหนมรึงบอกว่ามีเรื่องไง  ไหนมานั่งกับน้องคนนี้วะ

กบ : ก็คนนี้ไงที่กูมีเรื่อง

ชัย : เจริญเลยมรึง   พูดจบฝนก็เดินกลับมาที่โต๊ะพอดี

ฝน : มาแล้วบุหรี่   สูบสายฝนได้ไหม 

กบ : กรรม   ทำไมไม่ซื้อมาทั้งซองเลย

ฝน : ก็ฝนเห็นกบไม่ค่อยมีเงิน  เลยไปเอาของโต๊ะอื่นมาให้   (เวร ดูมันทำ) สูบไปก่อน เด๋วจะไปหามาให้อีก

กบ : ไม่ต้องแล้ว  แล้วไม่ขึ้นเต้นหรอวันนี้

ฝน : กี่โมงแล้วคุณชาย  เค้าเลิกเต้นกันหมดแล้ว

*-* : ไฟในร้านถูกเปิดขึ้น  บอกเวลาว่าตี 2 แล้ว  แต่แขกในร้านยังนั่งอยู่เต็ม  ผมนั่งคุยกับฝน ส่วนชัยดูจะเซ้งๆ

ไปบ้าง    ถึงตอนนี้แล้วผมเริ่มรู้สึกสงสารฝน  บางทีฝนก็ทำเกินกว่าเหตุ  แต่ถ้ามองดูดีๆ ก็จะรู้ว่าที่ฝนทำก็เพราะเธอ

อาจจะรักผมก็ได้ (ความรู้สึกผมขณะนั้น)   ถ้าผมไม่มีพิม  ฝนอาจจะเป็นคนที่ผมเลือกก็ได้
กบ : ชัย  อยากกลับหรือยัง  (ผมถามชัยเมื่อเห็นมันนั่งซึม)

ชัย : อืม เริ่มง่วงแล้ว

กบ : งั้นเด๋วเช็คบิลก่อน  ฝนเช็คบิลด้วย  กบจะกลับแล้ว

ฝน : ทำไมรีบกลับ ล่ะ  มานั่งแปํปเดียวเอง

กบ : พรุ่งนี้มีงาน  ไว้ว่างๆกบจะแวะมาใหม่  แล้วเรื่องที่ไปโรงเรียนกบ

ของร้องเลยอย่าทำ   ที่กบมานี่ไม่ใช่ว่ากลัวฝนจะไปโรงเรียน หรือไปบอกใคร  ที่มานี่ก็เพราะอยากมาหาฝน

แต่กบยังต้องเรียนอยู่ จะให้มาทุวันก็ไม่ได้  เข้าใจหรือยัง

ฝน : จ้า พูดแบบนี้ค่อยดีขึ้นมาหน่อย   เด๋วฝนไปส่งกบขึ้นรถนะ  อะ (ฝนยื่นบุหร่ให้ผมอีกมวนนึง)

หามาได้แค่นี้

*-* : ผมรับบุหรี่มาจากมือฝน  ก่อนที่จะขึ้นรถ   ผมยิ้มให้ฝนก่อนที่รถจะแล่นออกไป 

ก็แปลกนะคับ ก่อนมาผมรู้สึกโกรธผมมาก ที่ทำแบบนี้  แต่เมื่อผมมาเจอเธอ  การที่เธอไม่เอาดื่มผม

แถมยังไปหาบุหรี่จากโต๊ะอื่นมาให้ผม  มันทำให้ผมรู้สึกดีกับเธอขึ้นมาได้

ชัย : กูเห็นมรึงแล้วกล้วแทน

กบ : กลัวอะไรวะ

ชัย : ก็แม่งคบผู้หญิงทีละ 2 คน  ระวังจะซวยเอา  กูว่ามรึงมีพิมคนเดียวก็ดีอยู่แล้ว  ดูดีกว่าฝนอีก

ที่สำคัญมรึงมาแบบนี้มีแต่เสียกับเสีย  เสียเงิน  เสียเวลา  แล้วมรึงจะเสียใจตามมา

*-* : ผมไม่ตอบอะไรชัยไป  จิงอย่างที่มันพูด   ผมเองก็ยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ ว่าทำไม

ผมต้องมายุ่งกับฝนด้วย  ทั้งๆผมก็มีพิมอยู่แล้ว    คืนนั้นผมส่งชัยลงที่บ้าน ส่วนผมกลับไปนอนบ้านกับแม่



*-* : เช้านี้ทุกอย่างเป็นปกติ   หลังจากที่ผมทำธุระส่วนตัวเสร็จ   ก็ลงมานั่งคุยกับแม่     

แม่ : วันนี้เห็นว่าจะพาเพื่อนมาบ้านหรือ

กบ : ตับ  พอดีจะมาซ้อมเพลงกัน   

แม่ : แล้วไปเล่นที่ร้านนิดเมื่อไหร่

กบ : สิ้นเดือนนี้คับ

แม่ : ถ้าเหนื่อยหรือไม่ไหวยังไงก็บอกแม่แล้วกัน อย่าไปฝืน

กบ : ไม่เหนื่อยหรอกคับแม่  เล่นแค่วันเสาร์วันเดียวเอง

แม่ : อาทิตย์หน้า แม่ว่าจะขึ้นไปหาพ่อ  กบจะไปด้วยกันไหม

กบ : ไม่คับ  พ่อคงไม่อยากเจอหน้าผม

แม่ : อย่าไปคิดแบบนั้น   ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่จะเกรียจลูกได้หรอก แล้วอีกอย่าง ตอนนี้กบก็กลับไปเรียนแล้วด้วย

กบ : ขอเวลาผมสักพักดีกว่า  (เกือบสองปีแล้วที่ผมไม่ได้เจอกับพ่อ  ก็ตั้งแต่ตอนนกตาย)

แม่ : คิดดูดีๆนะกบ ยังไงพ่อก็เป็นพ่อของเราอยู่ดี  อีกอย่างเวลาไม่คอยใครนะกบ  พ่อก็อายุมากแล้วจะอยู่กับกบได้อีก

แค่ไหนก็ไม่รู้

*-* : แม่พูด ทำเอาผมต้องคิดเลย   ตลอดเวลาผมจะคิดเสมอ ว่าต้นเหตุ   ของการตายนกมาจากพ่อของผม   พ่อผมรังเกียจ

นกมาก ทั้งๆที่ยังไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำ  เพียงเพราะนกเป็นผู้หญิงทำงานกลางคืน    พ่อตัดผมออกจากการเป็นลูกนับจากวันที่

ผมรับนกเข้ามา   ภาพเหตุการณ์เก่าๆกำลังเริ่มกลับเข้ามาอีก     กบ  กบ   (เสียงชัยเรียกผม)

กบ : เฮ้ย  เข้ามาก่อน

ชัย : กูเดินหาบ้านมรึงแทบตาย   ยางแมร่งก็กวนติง

กบ : มรึงกินอะไรมาหรือยัง

ชัย : เรียบร้อยแล้ว   

*-* : ผมพา ชัย มาแน่นำให้แม่รู่จัก   เรานั่งคุยกันสักพัก  ก็ขอตัวออกมานั่งซ้อมเพลงกัน

ชัย : แม่มรึงท่าทางใจดี  (ชัยถามผมขณะหยุดพัก)

กบ : อืม   กูไม่มีแม่กูคงตายไปแล้ว   มรึงเล่นเพลงนี้ได้หรือยังวะ  (ผมส่งโน้ตเพลง “สองคนในร่างเดียว”)

ชัย : ได้แล้ว

กบ : ยังไงท่อนแรกมรึงช่วยประสานให้กูด้วยแล้วกัน 

*-* : ผมซ้อมเพลงกับชัย จนถึงเย็น  ดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาสำหรับสิ้นเดือนนี้  คงเหลือเก็บรายละเอียด อีกนิดหน่อย

ถึงแม้ ชัยจะไม่เคยเล่นกลางคืนมาก่อน  แต่ด้วยความที่เป็นคยมีพื้นฐานดี  ส่วนโน้ตแม่น  มันก็เพียงพอแล้วสำหรับการ

เริ่มต้นชีวิตนักดนตรีของมัน

กบ : มรึงจะกลับหรือยัง

ชัย : ว่าจะกลับแล้ว  วันนี้จะไปนอนพักซะหน่อย  เมื่อคืนไม่ได้นอน เหอะๆ

กบ : งั้นมรึงรอกูด้วย  กูจะไปด้วย

ชัย : มรึงจะไปไหน

กบ : กูว่าจะไปนอนห้องพิม  สงสารพิม เมื่อคืนก็ไม่ได้ไปนอน

ชัย : อิจฉาวะ  เด๋วอีกหน่อยกูจะเอามั่ง  ยังไงกูจองน้องจ๋าไว้เลยละกัน

กบ : มีปัญญาก็ตามใจ   ว่าแต่น้องจ๋านี่  เล่นลิ้นเก่งนะโว๊ย!

ชัย : มรึงรู้ได้ยังไง

กบ : กูพูดเล่น  สาด  ยังไม่ได้เป็นอะไรกันทำเป็นหึง

*-* : ผมกับชัยเข้าไปลาแม่   แม่ผมก็ให้ศีลให้พรตามระเบียบ    ผมออกมาขึ้นรถ

วันนี้รถไม่ค่อยติดสักเท่าไหร่   รถแล่นสักพักก็ถึงบ้านของ ชัย  (บ้านผมอยู่ลาดพร้าว 101 บ้านของไอ้ชัย อยู่โชคชัย 4 )

ชัย : กูไปแล้ว 

กบ : วันจันทร์เจอกัน

*-* : ชัยลงรถไปแล้ว  ผมนั่งต่อไปเรื่อยๆ แล้วรถเมล์สาย 8 ก็มาหยุดติดไฟแดงตรงสี่แยกสะพานควาย

อยู่ดีๆผมคิดถึงฝนขึ้นมาทันที    ก่อนที่รถจะแล่นออกไป ผมตัดสินใจกระโดดลงจากรถเมล์ทันที   ผมเดิน

ข้ามถนนมาอีกฝั่ง   “เฮ้ย! กูลงมาทำไมว” ผมยืนงงตัวเอง  ผมจะไปหาพิมนี่หว่า  แล้วทำไมผมต้องมาลงตรงนี้

ระหว่างที่ผมกำลังสับสน   เฮ้ย! “ไอ้กบ” เสียงใครเรียกผม

กบ : อ้าว ! โจ ไปไหนมาวะ (โจ เพื่อที่โรงเรียนผม)

โจ : แวะมาดูหนัง

กบ : หนังอะไรวะ  แถวนี้เห็นมีแต่โรงหนัง X

โจ : เออ  !

กบ : เวร  ! 

โจ : แล้วมรึงล่ะ ไปไหนมา

กบ : กูก็ไม่รู้เหมือนกัน  อยู่ดีๆ กูก็มาอยู่ตรงนี้

โจ : ไอ้บ้า   เหอะๆ  มรึงรีบไปไหนหรือเปล่า  ถ้าไม่รีบ ไปนั่งกินเบียร์กัน

กบ : กินเบียร์ที่ไหน

โจ : ข้างบนห้องนี่ไง  มีร้านอยู่ บรรยากาศใช้ได้

กบ : (ผมคิดสักพัก )  ก็ดีเหมือนกัน

*-* : ผมกับโจ เดินเข้าไปในห้าง (ถ้าผมจำไม่ผิดน่าจะเมอรี่คิงหรือยังไงนี่ จำไม่ได้จิงๆ)   ข้างในมีค๊อฟฟี่ช็อฟอยู่ร้านนึง

บรรยากาศใช้ได้จิงๆ มีดนตรีเล่นสด   รับอะไรดีคับ (เด็กเสิร์ฟเอาเมนูมาส่งให้ผม)

กบ : เอาอะไรดีโจ

โจ : เบียร์แล้วกัน 

กบ : ขอเบียร์ก่อนแล้วกัน  (ความสุขที่คุณดื่มได้) 

*-* : ผมไม่ยักรู่ว่ามีร้านแบบนี้อยู่ด้วย  มองจากด้านนอกก็เหมือนห้างธรรมดาๆ

กบ : มาร้านนี้บ่อยหรือ

โจ : จะว่าบ่อยก็บ่อย  ไม่แพงดี 200 ก็มาได้แล้ว   

กบ : ใช้ได้เลย  กูชอบที่นี่วะ

โจ : แล้วมรึงไปไหนมา

กบ : กูจะไปบ้านเพื่อน  พอดีรถมันติด เลยลงมาเดินเล่นก่อน

โจ : เวร ! คิดได้ไงวะ  มาๆชนๆก่อน  (ผมยกแก้วขึ้นชน)  จังหวะเดียวกับที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี

กบ : สวัสดีคับ

ฝน : ฝนเองนะ กบอยู่ทีไหน

กบ : อยู่แถวๆนี้แหละ

ฝน : แถวๆ ไหน   งง

กบ : ก็ฝนอยู่แถวไหนล่ะ

ฝน : ฝนนั่งกินข้างอยู่กับเพื่อน แถวๆร้าน

กบ : กบนั่งกินเบียร์อยู่บน......

ฝน : จิงหรา  ฝนไปหาได้ไหม

กบ : แล้วแต่  ว่าแต่ไม่ทำงานหรอ

ฝน : ไม่ทำแล้ว  ไปหากบดีกว่า

กบ : งั้นเด๋วเจอกัน  (ผมตัดสาย)

โจ : ไอ้ห่านี่รวย  มีโทรศัพท์ด้วย

กบ : รวยห่าไร ยืมของพี่กูมา     พูดยังไม่ทันจบ โทรศพท์ก็ดังขึ้นอีก

สวัสดีคับ   

พิม : ทำอะไรอยู่

กบ : พิมหรอ  กบออกมานั่งกินเหล้ากับเพื่อน

พิม : กินเหล้านี่นะ  นึกยังไง

กบ : ว่างๆ  ซ้อมดนตรีเสร็จเลยชวนกันออกมากิน

พิม : แล้วจะมาที่ห้องไหมวันนี้

กบ : ไปสิ  คิดถึงพิมจะแย่อยู่แล้ว

พิม : แหวะ  แล้วจะมาตอนไหน

กบ : เด๋วดูก่อน  ถ้าไม่ทันยังไงก็จะไปรับที่ร้านเลยก็แล้วกัน

พิม : จ้า  แล้วอย่าเมาให้มากล่ะ 

กบ : คราบ  สวัสดีคับ  (...)

โจ : ใครโทรมาอีกวะ 

กบ : เพื่อน     เออ! เด๋วเพื่อนกูจะมา

โจ : ผู้ชายหรือผู้หญิงวะ

กบ : กะเทย

โจ : จิงดิ  สเป็กกูเลย  (*-*(

*-* : ผมนั่งกินเบียร์รอฝนไปเรื่อยๆ   สักพักฝนก็เดินเข้ามาที่ร้าน   ผมลุกขึ้นเรียกเธอ.......... :Ont-hodsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: Ryo ที่ ธันวาคม 16, 2009, 12:35:21 PM
สร้างงานได้อีกแล้ว :Ont-hodsard
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: EX ยืน-ยัง-เซ : ผมจะเป็นคนดี ที่ ธันวาคม 16, 2009, 03:08:16 PM
หางานได้โล่จริงๆ เจ้าชายกบเนี่ย
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: lM-1980 ที่ ธันวาคม 16, 2009, 06:14:26 PM
โอ๋...ไม่ได้อ่านหลายวัน จุใจเลย

ช่วงหลังนี่ ท่าน สร้างงานอย่างต่อเนื่องได้อีกนะเนี่ย

จริงๆไม่ได้สร้างนะ งาน วิ่งเข้ามาชนท่านเอง น่าอิจฉาจิงๆ อายุ17-18 ปรี้ไม่เว้นแต่ละวัน

รอต่อนะเกิ๊บบบบบบบบ :kulorpa'
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: ~ DarkSoda ~ ที่ ธันวาคม 16, 2009, 07:11:50 PM
ผมว่า คงต้องเสียไปทั้งสองแน่ๆๆ หึหึ


แค่เดานะครับ


 :จิตตก!
หัวข้อ: Re: อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย
เริ่มหัวข้อโดย: kobzapza ที่ ธันวาคม 17, 2009, 09:13:52 A