CLV Society > ศาลาคนเศร้า Gold EXP ( Hot & HitZ )

อดีตที่เป็นบทเรียน กับชีวิตกลางคืน ที่ทำให้ผมเกือบตาย

<< < (174/294) > >>

kobzapza:
*-* : บนเส้นทางแห่งความรัก  ผมเพิ่งจะรู้จริงๆ ว่ามันไม่มีอะไรที่แน่นอน   ไม่แปลกใจเลยที่

พี่สาวของผม กับพี่เขยคนเก่า ที่อยู่กินกันมาตั้งหลายปียังต้องแยกทางกันได้ง่าย  เหมือนอย่างผม

กับพิม ที่คบกันมา กว่า 3 ปี  ผ่านอะไรที่มันเลวร้ายมามากมาย   หวังว่าสักวันนึงเราจะได้ใช้ชีวิต

อยู่ร่วมกัน  จะเป็นของกันและกัน  และจะใช้ลมหายใจดวงเดียวกัน    แต่มันก็จบลงง่ายๆ เพียง

เพราะแค่  หัวใจของเราทั้งสอง  ที่มันไม่เปิดรับฟังเหตุผลของกันและกัน เหมือนแต่ก่อนมา

ผมเดินออกมาหาพี่นิด ที่รออยู่บนรถ    “ กบ ”  (ผมรีบหันหลังกลับไปมอง)

พิม : จะกลับเลยหรอ

กบ : อืม

พิม : ต่อไปนี้  กบต้องอยู่คนเดียวแล้วนะ  พิม คงไม่มีโอกาสไปดูแล กบ อีกแล้ว  อย่ากิน

เหล้าเยอะล่ะ   แล้วเรื่องผู้หญิง  กบก็มีบทเรียนมาเยอะแล้วนะ  คงจะรู้ว่ามันเป็นยังไง

ส่วนถ้าวันไหนที่ กบ รู้สึกแย่  ให้นึกถึงพิมนะ  อย่างน้อย พิมก็จะเป็นกำลังใจให้ กบ อยู่ เสมอ

ส่วนแหวน วง นี้  พิมขอคืนให้กบก็แล้วกัน

*-* : ทุกอย่างดูมืดมัวไปหมด  ให้ตายเถอะ  ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าผมกับพิมต้องเลิกกัน

แล้วหรือนี่

กบ : แหวนวงนี้  ไม่มีใครที่จะมาใส่ได้หรอก  นอกจากพิมคนเดียว   พิมเก็บไว้เถอะ   กบตั้งใจ

ให้พิม     ถึงแม้พิมจะไม่ใส่มัน    แค่เก็บมันไว้ก็ดีแล้ว

พิม : ขอบคุณนะกบ  หวงว่าเราคงจะได้พบกันอีก   แล้วข้อมือไปโดนอะไรมา

กบ : ไม่มีอะไร 

พิม : อย่าทำอะไรโง่ๆ   มันไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้นมาหรอก  ไม่มีใครมาเจ็บกับเราหรอก

กบ : พิมรู้ได้ยังไง  ว่าคนอื่นเค้าไม่เจ็บ  ตอนที่พิม กรีดแขนตัวเอง  พิมรู้ไหม ว่ากบก็

เจ็บไม่ต่างอะไรกับพิมสักเท่าไหร่หรอก

พิม : แล้วกบเจ็บเป็นคนเดียวหรือไง  ถ้าเห็นแก่พิม อย่าทำอย่านี้อีก   

*-* : ผมดึกพิมเข้ามากอด   มันคงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว  ที่ผมกับพิม จะได้อยู่ด้วยกัน

กบ : ขอโทษจริงๆ นะพิม   สำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา

*-* : ผมปล่อยมือออกจากพิม   ผมรอให้พิมเดินกลับเข้าไปในห้อง    ก่อนที่ผมจะเดิน

กลับมาหาพี่นิดที่รถ

พี่นิด : กบจะไปไหนต่อ  พี่จะได้ไปส่ง

*-* : ผมคิดไม่ออกว่าจะไปไหนดี  ทุกๆครั้งที่ผมมีปัญหา ผมก็จะมาหาพิม  แต่วันนี้

ผมไม่มีพิม  แล้วผมจะไปหาใครได้อีก   อยู่ดีๆน้ำตาของผมก็ไหลออกมาเอง

พี่นิด : ไหวไหมกบ

กบ : ผมขอกลับห้องดีกว่าคับ 

*-* : พี่นิด  ขับรถกลับไปส่งผมที่ห้อง   

พี่นิด : พี่นอนค้างเป็นเพื่อนนะกบ

กบ : เป็นไรคับพี่  ผมอยู่ได้

พี่นิด : แน่ใจนะกบ  แต่พี่ว่า กบดูไม่ค่อยดีเลย

กบ : ได้สิคับ   ชีวิตผมมันก็เป็นแบบนี้มาตลอด   ถ้าอยู่ไม่ได้  ผมคงตายไปนานแล้วคับ

*-* : ก็ไม่รู้ผมคิดยังไง  ถึงตอบพี่นิดออกไปแบบนั้น  ทั้งๆที่ผมไม่น่าที่จะเสียมารยาทพูด

ออกไป

พี่นิด : ก็ตามใจ  ถ้าคิดว่าอยู่คนเดียวได้  แต่ถ้ามีอะไร  รีบโทรหาพี่ก็แล้วกัน  จำไว้นะกบ ผู้หญิง

ไม่ได้มีคนเดียวในโลก 
 
*-* : รถของพี่นิดแล่นออกไปแล้ว   ผมเดินกลับขึ้นไปที่ห้อง   ผมเดินไปเปิดตู้เย็น

หยิบขวดเหล้า ที่ภายในยังเหลือเหล้าอยู่เกือบครึ่ง  บุหรี่ถูกจุดขึ้นมาสูบ  กับเสียงเพลง

ที่อยู่เป็นเพื่อนผม   นับตั้งแต่ นก ตาย   ก็คงจะมีครั้งนี้  ที่ดูจะเลวร้ายไม่แพ้กัน

พ่อของผม  จะรู้ไหม  ว่าผมเจ็บปวดมากมายขนาดนี้  ก็เพราะทำเพื่อพ่อ   เหล้าเข้มๆ

ถูกกลืนลงไปในคอ  เหมือนมันจะไม่มีรสชาติอะไร เลยสักนิด   ผมยังคงนั่งจมอยู่กับอดีต

กับภาพวันวาน  ที่ผมกับพิมเคยอยู่ด้วยกัน   เพลงทุกเพลง  ที่ผมเคยร้องให้พิมฟัง ถูกหยิบ

ขึ้นมาเปิด มาฟังทุกเพลง   ผมเริ่มไม่มั่นใจตัวเองแล้ว  ว่าผมจะผ่านคืนนี้ไปได้หรือเปล่า

เหล้าหมดขวดแล้ว   ผมฝืนดึงตัวเองออกมาสู่โลกความจริงอีกครั้ง   เพื่อที่จะออกไปซื้อเหล้า

ร้านค้าใต้หอพัก ปิดหมดแล้ว   ผมตัดสินใจเดินออกมาเรียกรถ   “ไปไหนคับ”

กบ : สีลมซอย 4 คับ

*-* : ใช่แล้วคับ  ผมตัดสินใจที่จะไปนั่งกินเหล้าที่ร้านพี่นิดต่อ  ผมไม่รู้จะไปไหนต่อ

เวลาตอนนี้  จะเที่ยงคืนแล้ว    ใช้เวลาไม่นานนัก   ผมก็มาถึงร้าน

พี่นิด : อ้าว!  กบ   นั่งก่อน

กบ : ขอโทษคับพี่

พี่นิด : มาขอโทษพี่ทำไม   งั้นเด่วนั่งกินเหล้ากับพี่

*-* : ตลอดเวลา ที่ผมนั่งอยู่ในร้าน ภาพของพิม  วิ่งเข้ามาหลอกหลอนผมตลอดเวลา 

ผมพยายามที่จะลบภาพเหล่านั้นออก  ด้วยการดื่ม  พี่นิด แกก็แสนดีจริง  พยายามดูผม

อยู่ตลอด  พูดให้กำลังใจผม  แต่ตอนนี้ผมไม่รู้เรื่องอะไรอีกแล้ว   “กบ ไหวหรือเปล่า”

เป็นคำพูดสุดท้าย  ที่ผมได้ยิน  ก่อนที่สติของผม  จะถูกตัดขาดจากโลกที่โหดร้ายใบนี้

*-* : ผมรู้สึกตัวอีกครั้ง  เมื่อไหร่ไม่รู้  แต่คนแรกที่ผมลืมตาขึ้นมาเห็น  คือแม่ของผมนั่นเอง

แม่ : ตื่นแล้วหรอลูก

กบ : ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

แม่ : เมื่อคืนพี่นิดเป็นคนพามาส่ง  (ผมพยายามนั่งนึก ทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา)   

กบ : ผมเสียพิม ไปแล้วคับแม่   (ก่อนที่น้ำตาของผมจะไหลออกมาแบบไม่อายใคร)

แม่ : ถ้าอยากร้องไห้  ก็ร้องมันออกมาให้หมดนะลูกหมดนะลูก   แล้วขอให้มันเป็นวัน

สุดท้าย   จำไว้นะลูก   คนเราถ้าเป็นเนื้อคู่กัน  ต่อให้มันมีอุปสรรค์ ขนาดไหน ยังไงมันก็

คู่กัน  ชีวิตลูกยังต้องเดินต่อไปอีกนะ  ถ้าลูกเป็นอะไรไป คนที่อยู่ข้างหลังเค้าจะเป็นยังไง

ยังไงก็นึก ถึงแม่    อีกอย่างแม่ก็เชื่อว่า  ถ้าพิม เค้ารู้  ว่าเค้าเป็นต้นเหตุให้ลูกต้องเป็นแบบนี้

เค้าก็คงไม่สบายใจเหมือนกัน  ลูกรู้ไหม  หลายชีวิตคู่  ที่อยู่บนโลกใบนี้  บ้างคู่ถึงเค้าจะรักกัน

มากมายขนาดไหน  แต่บ้างทีเค้าก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน  เค้าเพียงแค่มองดูกันอยู่ห่างๆ

เป็นกำลังใจให้กันและกัน     กลับมาเร็วๆนะลูก     ลูกเป็นแบบนี้  แม่ก็ไม่ต่างอะไรกับลูก

สักเท่าไหร่   แถมยังจะมากกว่าลูกด้วยซ้ำ  อยู่นี่ก่อนนะลูก  เดี๋ยวแม่จะลงไปเอาข้าวขึ้นมาให้

*-* : คำพูดของแม่ผม  ไม่อาจที่จะเข้าไปดึงหัวใจของผม ที่กำลังจมดิ่งลงไปในห่วงแห่งความ

มืดให้กลับขึ้นมาได้   ที่แรกผมตั้งใจที่จะเลิกกับพิม  เพียงเพราะว่า จะให้พ่อของผม กลับมาอยู่

กับผม  แต่พอเอาเข้าจริง ๆ  มันกับไม่เป็นอย่างนั้น   ผมเริ่มมีความต่อต้าน ในตัวพ่อผมขึ้นมา

เฉยๆ   ถึงตอนนี้แล้ว  ผมคิด  ที่จะไม่กลับไปเรียนต่อ   ในเมื่อพ่อทำลายความฝันของผมลงได้

แล้วทำไม  ผมจะต้องไปทำเพื่อเค้า

แม่ : กินข้าวก่อนไหมลูก  (แม่ยกข้าวต้มขึ้นมาให้ผม)

กบ : แม่คับ  ผมยังทำใจไม่ได้จริงๆ   ขอเวลาผมสักพักนะคับ

แม่ : ได้สิลูก   แม่ไม่ได้บังคับอะไรลูกอยู่แล้ว    แม่เป็นคนเลี้ยงลูกมา   แม่รู้ดี ว่าลูก

ไม่มีวันที่จะทำให้แม่เสียใจ  ขอให้ความไผ่ดีในตัวลูกที่มี  กลับมาคุ้มครองตัวลูกของแม่

กบ : ขอบคุณคับแม่

*-*  : ผมรับถ้วยข้าวต้มของแม่ขึ้นมากิน   ก่อนที่จะลงไปอาบน้ำแต่งตัว   ผมหยิบเสื้อผ้า

ที่คิดว่าจำเป็น เก็บลงไปในกระเป๋าเป้    ก่อนที่จะเดินสะพายกระเป๋าลงมาหาแม่ผมที่อยู่ข้างล่าง

กบ : ผมขอออกไปตั้งหลักสักพักนะคับแม่

แม่ : ลูกจะไปไหน

กบ : ยังไม่รู้เลยคับ  ลองไปเรื่อยๆดูก่อน 

แม่ : แต่โรงเรียนจะเปิดแล้วนะลูก

กบ : คับ  ยังไงผมจะกลับมาให้ทัน   

แม่ : งั้น รอแม่เดี๋ยว  (แม่ผมเดินกลับขึ้นไปบนบ้าน  พอกลับลงมาก็ยื่นเงินส่งให้ผม)

เก็บติดตัวไว้ใช้ลูก  ช่วงนี้ไม่ได้ทำงาน  เงินก็คงไม่ค่อยมีแล้ว

กบ : ไม่เป็นไรคับแม่   ผมยังพอมีอยู่บ้าง

แม่ : รับไปเถอะ  เงินที่แม่ให้  ก็คืนเงินของกบ  ที่กบเอามาให้แม่  แม่ไม่ได้ใช้อะไร

ได้มาก็เก็บเอาไว้ให้ลูก   รับไปนะลูก  ถ้าไม่ใช้ก็เอากลับมา

กบ : ขอบคุณคับแม่    (ผมรับเงินจากมือแม่)  ผมไปก่อนนะคับแม่

*-* : ผมนั่งรถย้อนกลับมาที่ห้องของผม  เพื่อเอาของบางอย่าง  ก่อนที่จะเดินทางต่อไปยัง

ห้องของพิม  ถึงแม้จะรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่แล้ว  แต่ผมก็ยังอยากจะไป  ทันทีที่ผมมาถึงหอพิม  เจ๊

เจ้าของห้องก็รีบตะโกนเรียกผมทันที “ หนุ่มๆ”

กบ : มีอะไรหรือคับ

เจ๊ : แฟนน้อง เค้าย้ายออกไปแล้ว  แต่เค้าฝากของกับเจ๊ไว้   แกบอกว่าถ้า หนุ่มมา

ให้เอาให้

กบ : (ผมรับของที่พิมฝากไว้) ขอบคุณคับ   แล้ว เจ๊ พอจะรู้ไหม  ว่า เธอย้ายไปไหน

เจ๊ : เห็นว่าจะกลับบ้านต่างจังหวัดนะ

กบ : ขอบคุณนะคับ

*-* : ผมเดินไปนั่งที่ม้าหินอ่อน  ที่วางอยู่แถวๆนั้น  เพื่อเปิดถุงใส่ของ ที่ พิมฝากไว้ให้

ข้างในมีเสื้อยืด  ผมค่อยหยิบเสื้อออกมากางดู  แล้วผมก็จำได้ทันทีว่าเสื้อตัวนี้  คือเสื้อที่ผมเคย

ไปเดินดูกับพิม  แล้วผมอยากได้   แต่ผมไม่ได้ซื้อ   เธอคงไปแอบซื้อมาให้ผม   ผมเปิดถุงดูอีก

ครั้ง ก็พบ นาฬิกาข้อมือ  กับ กระดาษที่พับเอาไว้อย่างดี   ผมค่อยๆ คลี่มันออกมาดู  ซึ่งภายในมี

ของความที่ถูกเขียนขึ้นโดย พิม

               เสื้อ ซื้อมาหลายวันแล้ว  แต่ไม่มีโอกาสจะได้ให้ซะที  เห็นว่ากบอยากได้   ส่วนนาฬิกา

เห็นว่ามันสวยดี   อีกอย่าง กบจะได้หัดเป็นคนตรงต่อเวลาบ้าง (กับเรื่องความรักนะ เรื่องอื่นดี

หมดแล้ว)     ต่อไปนี้ พิมคงไม่มีโอกาสที่จะดูแล กบแล้วนะ  แต่จะยังคงเป็นกำลังใจให้ตลอด

                                                      รัก และห่วงใยเสมอ
 
                                                                พิม

Ryo:
 xxmsn-cry

ทำไมมันช่างน่าเศร้าอย่างนี้

Mr.Z_jang:
 xxmsn-cry อ่านแล้ว ถ้าเป็นผม ผมจะเป็นยังไงเนี้ย  :xox03

::. Single Society .:::
 xxmsn-cry เศร้าโว๊ยย

PheoniX (นกไฟ จากนี้ไปจนนิรันดร์ใจฉันมีเพียงเธอ):
อ่านแล้วเศร้าครับ

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

[*] หน้าที่แล้ว

Go to full version