
ระหว่างที่นั่งในรถ ผมเหม่อไปตลอดทาง ไม่ใช่เพราะว่าคิดอะไรอยู่ มีเพียงประโยคเดียวลอยมาเข้าหัวผมตอนนั้น จากนั้นก็ถึงคราวของน้ำตา มันกำลังทำหน้าที่ของมัน โดยการไหลออกมา เมื่อคนเรารู้สึกไม่ปกติ
ครับ เวลามันช่างนานเหลือเกิน เมื่อรถจอดเพื่อพักระหว่างทาง เพื่อรอนักเรียน โรงเรียนอื่นเลิกขึ้นรถ พี่ อ. เรียกผม ไปคุยค่อนข้างไกลจากตัวรถพอสมควร ผมเตรียมใจพร้อมแล้วครับ เพียงแต่ยังทำใจไม่ได้
พี่ อ. : ทำไมวันนี้ดูแย่ๆ จังเป็นอะไรเหรอ ไม่เห็นทักกันตอนเย็นเลย
ผม : ( ทำไมเค้าใจเย็นจังทั้งๆ ที่เขียนจดหมายแบบนั้นให้เรา) ไม่มีไร ครับ ผมฝืนยิ้ม
พี่ อ. : เอ้า !!! เอาจดหมายที่ให้ตอนเช้ามาหรือเปล่า
ผม : ครับ ผมเก็บติดตัวไว้ ผมยื่นกลับให้เธอ (ส่วนฉบับอื่น ผมเก็บไว้ที่หัวเตียงทุกอันเลย ตอนนี้คิดว่าน่าจะอยู่ แม้ว่าจะผ่านไป 14 ปี แล้ว)
พี่ อ. : ฉีกทิ้ง อย่างไม่ใยดี แล้ว หันมามองหน้าผม พร้อม กลับพูดว่า………………………..?
:dookdik9:
อะไรนะ ผมขอฟังอีกรอบได้ไหม