หัวข้อ: เรื่องเล่าชีวิตผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง (รึป่าว) (อ่าน 9606 ครั้ง)

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 07:41:38 PM »

ขออนุญาติตั้งหัวข้อเนื่องจากนอยด์ครับ

บางส่วนของเรื่องมาจากลิงค์นี้

http://www.coyotylover.com/index2.php/topic,6390.0.html

แต่เนื่องด้วยบุคคลในลิงค์นั่นเป็นผู้มีอิทธิพลเลยจะขอละไว้แล้วกัน

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #1 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 07:46:52 PM »

Part 1 สังคมมืด

สมัยยังเด็กผมเป็นคนไม่เคยที่จะสนใจเรียนหนังสือแม้พ่อแม่จะมีเงินส่งก็ตาม

มัธยมต้นยังคงไปโรงเรียนตามปกติเด็กทั่วไป

แต่แล้วมีวันหนึ่งที่ทำให้ผมลงไปอยู่ในสังคมที่ดำมืด

ด้วยความที่เป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่คิดหน้าคิดหลัง (แต่อย่างน้อยไม่เคยทำอะไรใครก่อน) วัฏจักร 2 ปีที่ผม

ลงไปในสังคมนั้น พ่อแม่พี่น้องไม่มีใครได้ล่วงรู้แม้กระทั่งถึงปัจจุบัน

สังคมที่ลงไปนั่นมีทั้งยาเสพติด การพนัน เงินกู้

ได้พบเห็นและประสบกับตัวเองหลายๆอย่าง

เคยเป็นคนดูต้นทาง ปล่อยยา เงินที่ได้มาก็หมดไปกับการเที่ยวเล่น (ยาลองมาหลายอย่างยกเว้นเฮโรอีน)

ล่วงเลยจนมาถึงวันหนึ่งวันที่ผมได้โผล่หัวขึ้นมาจากสังคมนั่น

ด้วยเหตุการณ์ที่ทำให้ผมจำมาถึงวันนี้ และการช่วยเหลือของผู้มีอิทธิพล 1 ท่าน

ที่ทำให้ผมออกมาได้โดยไม่โดนตามเก็บ

ขอย้อนไปเหตุการณ์ที่ทำให้ผมคิดได้

เนื่องด้วยผมเป็นคนปล่อยยา ยอมมีคนมากมายที่ติดยาแล้วไม่มีเงินซื้อ ทุกข์ทรมาณแสนสาหัส

จนมาถึงวันนั้นวันที่ผมได้เจอคนที่ติดยาขนาดหนักเมื่อเค้าได้รับยาไปเลยทำให้เล่นเกินขนาด

โดยที่ลูกค้าคนนี้ตอนส่งของเห็นหน้าตาไม่ชัด

แต่เค้ามาตายในบ่อนขณะเข้าห้องเล่นยานั่นเอง

สิ่งที่ทำให้ผมถึงกับอึ่ง......และน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ลูกค้าคนนั้นคือเพื่อนสนิทผมที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยประถมแล้วห่างกันไปเมื่อขึ้นมัธยม

“ขอเถอะนะครับไม่ว่าคุณจะเล่นยาด้วยสาเหตุอะไร มันไม่เคยมีผลดีเลย ยาที่ดีที่สุดคือความรักจากคนรอบข้างของคุณ” จะมีสักกี่คนที่มีคนยื่นมือเข้ามาช่วยฉุดขึ้นมาจากตรงนั้นเมื่อเช่นผม ใช่รายได้ดีแน่นอนครับ ผมเชื่อได้ว่าคนจบตรีบางคนในสมัยนั่นรายได้น้อยกว่าผมแน่นอน แล้วทำไมล่ะเงินที่ได้มามันเป็นเปื้อนเลือดเงินจากความทุกข์ทรมาณคุณจะใช้ได้อย่างสบายใจไหม

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #2 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 07:55:19 PM »

Part 2 ชีวิตที่ดีขึ้นและการจากลาด้วยรอยยิ้ม

ล่วงเข้าสู่ม.ปลาย หลังจากหลุดพ้นมาได้

เริ่มกลับมาตั้งใจเรียนแม้มันจะช้าเกินไปก็ตาม

เริ่มกลับมาอ่านหนังสือเอ็นแต่ก็ไม่รู้เรื่องเนื่องจากพื้นฐานไม่มี

จำต้องย้อนไปอ่านตั้งแต่ ม.3 ใหม่ จึงทำให้อ่านไม่ทัน

ทำให้ไม่สามารถสอบเข้ามหาลัยดังอันดับต้นๆได้

ผมจึงเลือกย้ายมาเรียนที่ ตจว เนื่องด้วยเบื่อสังคมเมืองที่วุ่นวาย

ในช่วงชีวิตมหาลัยนั่นเองผมมีแฟนคนนึงที่รู้จักกันมาตั้งแต่ม.ปลาย คบกันได้เพียงปีเดียว

เธอต้องย้ายไปอยู่อเมริกากับที่บ้าน ผมสนิทกับที่บ้านเธอมาก

แม่เธอค่อยดูแลเหมือนผมเป็นลูกคนนึง

ถามว่าเสียใจไหม ตอบว่ามากครับแต่เธอไปมีอนาคตที่ดีนิ

จะเหนี่ยวรั่งไว้ทำไม (พ่อเธอเป็นเจ้าของภัตคารไทยแห่งหนึ่งใน LA)

พยายามยิ้มยามไปส่งเธอขึ้นเครื่องเพื่อให้เธอสบายใจ

ตอนนี้เธอแต่งงานกับผู้ชายคนนึงที่ทั้ง แม่เธอและผมโอเคว่าคนนี้ผ่าน (แม่เธอและผมจะคุยกันหมดทุกเรื่อง นี้คือบุคคลแรกที่รู้ชีวิตในวัยเด็กผม) ชีวิตผมค่อยๆดีขึ้นเรื่อยตามลำดับการเรียนดีขึ้นเกรดพุ่งขึ้นจากความพยายามอย่างมาก

จาก 2 Part ทำให้ผมได้คติมา 2 อย่าง

1. ชะตาฟ้าลิขิต แต่ชีวิตกรูเลือกเดิน : ใช้ครับคนเรามีชะตาชีวิตแตกต่างกันไป แต่สุดท้ายจะดีจะเลวมากน้อยแค่ไหนมันอยู่ที่คุณเลือกเดิน ทางเดินที่ให้เลือกอาจจะไม่สวยงามเลยสักทาง แต่คุณก็เลือกได้นิ ว่าทางไหนสวยงามกว่าทางอื่น

2. โอกาสมีผ่านเข้ามาในชีวิตคนทุกคนขึ้นอยู่กับว่าจะมองเห็นแล้วคว้ามารึป่าว โอกาสไม่ได้หมายถึงแค่สิ่งที่ได้มาแล้วสำเร็จรูปเลย หลายๆครั้งที่เราต้องพยายามเพื่อให้ได้โอกาสเหล่านั้นมา เชื่อเถอะครับความพยายามของคุณจะไม่สูญเปล่า ถ้ามันเป็นการทำในสิ่งที่ดี

::. ss .:: · « **Reply #3 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 07:58:26 PM »

เรื่องตอนเด็กๆคล้ายๆกันเลยแฮะ

แต่ผมเอาหมดทุกอย่าง

ย้อนกลับไปได้

นิแม่ง...

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #4 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 08:12:11 PM »

Part 3 แฟนคนที่สองบาดแผลที่ลึกที่สุดในชีวิต....

สมัยเรียนด้วยคสามที่หน้าตาก็ไม่ดีคารมก็อ่อนด้อย

แต่ได้ตรงเป็นคนทำกิจกรรมเลยมีคนรู้จักเยอะ

แฟนคนที่ 2 นี้ให้ชื่อว่า ต. แระกัน

ผมแอบชอบเธอมานานตั้งแต่ปี2 แล้วไม่กลี่จะเข้าไปคุย

แต่สุดท้ายผมก็มีหนทางได้รู้จักผ่านทางกิจกรรมนี้แระ

แต่กว่าจะถึงตอนนั่นเธอมีแฟนไปซะแล้ว

สุดท้ายผมดันกลายเป็นที่ปรึกษาและคนไกล่เกลี่ยทุกครั้งที่ทั้งคู่มีปัญหา

ถามว่าเจ็บไหม.....ต้องเจ็บเป็นธรรมดา แต่รักนิทำไงได้

นถึงวันนึงที่ทั้ง 2 เลิกกัน เวลาผ่านไปได้สักพักเธอจึงมาคบกับผม

นั้นก็คือเป็นเวลาที่ผมตามจีบเธอมา 2 ปีกว่าๆ

ช่วงที่คบกันช่างเป็นเวลาที่แสนสุขจริงๆ ได้อยู่กับคนที่ใช่

ที่เอาผมอยู่เพราะผมอารมณ์ร้อน

ยังจำช็อตแรกที่เข้าบ้านเธอได้ พ่อเธอนั่งขัดปืนอยู่หน้าบ้าน

เอาแล้วไงกรุ แม้จะเคยผ่านการยิงปืนจับปืนมาในอดีตแต่มันห่างหายไปนาน

เก๊าก้อกลัวเป็นนะ

แต่แล้ววันนั้นก็ผ่านไปด้วยดี

ไม่รู้เพราะด้วยความที่ผมมาด้วยความบริสุทธิ์ใจและเปิดเผยรึป่าวไม่รุ

เอาเป็นว่าสุดท้ายก้อรอดมาด้วยดีเลยอ่ะ

เวลาผ่านไปเกือบ 1 ปีที่คบกันใกล้จะเรียนจบกันแล้ว

เธอจบด้วยเกรดที่สูงกว่าผมมาก 3.6 แต่เกรดผมก็โอเคนะเพราะเมื่อก่อนดันไม่เรียนเอง 3.0

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #5 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 08:13:44 PM »

ผมและ ต. นั่งกินข้าวอยู่ร้านข้างมหาลัยนั่งคุยเรื่องอนาคตกัน

จากนั้น เธอเดินข้ามถนนไปซื้อของ

ส่วนผมไปร้านถ่ายเอกสารเพื่อเตรียมเอกสารสมัครงานกัน

ซึ่งร้านอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน

มันเป็นเวลาช่วงค่ำๆ ประมาณทุ่มกว่าๆ

ขณะที่ผมยืนรอทางร้านถ่ายเอกสารอยู่นั่นได้ยินเสียง

โครมและคนโว้ยวาย ผมจึงหันหลังและเดินออกมาดูนอกร้าน......

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #6 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 08:14:57 PM »

เดียวมาต่อครับ

กะจะเอาให้จบในวันนี้เลย

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #7 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 08:28:58 PM »

ใช่ครับ ภาพที่ผมเห็นคือ....

แฟนผมนอนจมกองเลือดอยู่

จากการกระทำของรถกระบะที่คนขับเมาแล้วพุ่งขึ้นไปบนทางเท้า

ช็อคและตกใจมากแต่ยังพอมีสติที่จะโทรเรียกรถพยาบาล

ผมเข้าไปนั่งอยุ่ข้างเธอกอดเธอเอาไว้ เธอยังมีสติเลื่อนลาง แต่พูดอะไรไม่ได้

ผมในตอนนั้นทำได้แค่รอความช่วยเหลือและพูดให้กำลังใจเธอเท่านั้น

Love Is - ปล่อยวาง · « **Reply #8 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 08:29:05 PM »

มาต่อเร็ว ๆ คับ

เนื้อเรื่องน่าติดตามเป็นอย่างมาก

Love Is - ปล่อยวาง · « **Reply #9 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 08:30:18 PM »

อ้างจาก: Gee-t [เหนื่อยใจ แต่สู้ต่อ] ที่ สิงหาคม 30, 2009, 08:28:58 PM

ใช่ครับ ภาพที่ผมเห็นคือ....

แฟนผมนอนจมกองเลือดอยู่

จากการกระทำของรถกระบะที่คนขับเมาแล้วพุ่งขึ้นไปบนทางเท้า

ช็อคและตกใจมากแต่ยังพอมีสติที่จะโทรเรียกรถพยาบาล

ผมเข้าไปนั่งอยุ่ข้างเธอกอดเธอเอาไว้ เธอยังมีสติเลื่อนลาง แต่พูดอะไรไม่ได้

ผมในตอนนั้นทำได้แค่รอความช่วยเหลือและพูดให้กำลังใจเธอเท่านั้น

ลุ้น ๆ มาก ๆ เลยคับ

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #10 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 08:33:10 PM »

ตัดไปที่โรงพยาบาล

เธอถูกนำตัวเข้าห้อง ICU ผมจึงโทรบอกพ่อและแม่ของเธอ

หลังจากวางสายหัวผมว่างเปล่ามากๆ อึดอัดและทรมาณที่ช่วยอะไรคนรักไม่ได้เลย

ได้แต่นั่งรอรอรอ และก็รอ

นั่งอยู่หน้าห้องเป็นเวลาเท่าไรไม่รู้แต่รู้ว่านาน นานมากที่สุดของชีวิต

น้ำตาไหลพราก

จนพ่อและแม่เค้ามาผมเล่าเหตุการณ์ทั้งน้ำตาให้ท่านทั้ง 2 ฟัง

เมื่อเล่าจบพ่อเธอยืนนิ่งและแม่เธอเริ่มร้องไห้

น้ำตาผมกลับหยุดไหล กลายผมเป็นคนคอยปลอบแม่เธอตลอดเวลาที่รอออกจากห้องผ่าตัด

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #11 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 08:40:36 PM »

ไปรู้เวลาผ่านไปกี่ชม. หมอได้เดินออกมาจากห้องผ่าตัด

ความรู้สึกมันแปลกครับ แทนที่ปกติผมจะต้องรีบวิ่งไปหาหมอแน่ๆแต่

ผมกลับลุกไม่ขึ้นครับได้แต่นั่งดูหมอคุยกับพ่อและแม่ของเธอ

การพูดคุยผ่านไปไม่ถึงนาที หมอได้แต่ส่ายหัว แม่เธอทรุดลงไปนั่งกับพื้น

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #12 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 08:44:31 PM »

ผมรู้คำตอบในทันที แต่คราวนี้น้ำตาไม่ไหลออกมาครับ

แต่มันคงไหลอยู่ภายในใจของผม

เมื่อหมอคุยจบ พ่อและแม่ก็เดินเข้าไปในห้อง

ส่วนหมอเดินมาทางผมครับ

ยอมรับครับไม่อยากให้หมอเดินมาพูดกับผม ไม่อยากได้ยินคำๆนั่นแม้จะรู้มันอยู่เต็มอก

แต่ผิดคาดครับ หมอเดินมาบอกแค่ว่า

“คุณครับ ช่วยเข้าไปในห้องแล้วนำสิ่งที่อยู่ในมือคนไข้กลับไปด้วยนะครับ
มันเป็นความต้องการของเธอ และมันเป็นสิ่งที่เธอขอว่าให้อยู่กับตัวเธอตลอดการผ่าตัด”

งงครับ....แต่ก็ทำให้ผมมีแรงที่จะลุกขึ้น เมื่อผมเดินเข้าไปในห้อง

ผมเดินดิ่งไปที่เตียงและมองดูสิ่งที่เธอกำไว้ในมือ

ผมหยิบบางอย่างออกมาจากมือเธอ.......

***ขออภัยถ้าเป็นการปั่นกระทู้ แต่ผมพิมพ์สดครับ***

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #13 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 09:04:00 PM »

ตัดมาที่งานศพ...

ผมมาช่วยงานศพทุกวันสภาพจิตใจยังไม่ดีขึ้น

แต่ตอนทำตัวให้ปกติเพราะต้องคอยดูแลแขกปลอมแม่และน้องของเธอ คิดอยู่อย่างเดียวอย่างให้งานนี้ผ่านไปด้วยดีเราต้องเข้มแข็ง

คืนวันที่ 2 พ่อเธอมาคุยกับผมหลังแขกกลับกันหมด

ท่านถามผมว่า วันนั้นหมอบอกกับพ่อว่าเธอขอเอาของติดตัวเข้าห้องผ่าตัด 2 อย่าง แล้วพ่อเห็นผมเอาออกมา

ท่านอยากรู้ว่ามันคืออะไร ผมจึงหยิบทั้ง 2 สิ่งออกมาเพราะผมยังเก็บมันติดตัวไว้เสมอ

ผมยื่นให้พ่อแล้วบอกว่า กำไลนี้ผมเพิ่งซื้อให้เธอเมื่อวันเกิดที่ผ่านมาส่วนกุญแจผมไม่รู้ว่าคืออะไร

ท่านเดินไปหาแม่พร้อมของทั้ง 2 อย่าง ผมจึงได้แต่นั่งรอ แล้วท่านทั้ง 2 ก็เดินกลับมาหาผม

แม่เธอพูดออกมาว่า

“Gee-t ต.รักGee-t มากนะ กำไลเนี่ยแม่ไม่เคยเห็น ต.ถอดเลย ส่วนกุญแจเนี่ย มันเป็นกุญแจในเซฟของ ต.ที่บ้าน ถ้างั้นคืนนี้ไปค้างที่บ้านแม่นะ เดียววันนี้ให้คนอื่นนอนเฝ้าแล้วกัน”

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #14 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 09:11:14 PM »

ขอพักแป๊บครับเขียนต่อไม่ไหว

AkvaviT · « **Reply #15 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 09:16:26 PM »

อ่านแล้วรู้สึกแบบนี้เลย

« **Reply #16 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 09:17:24 PM »

น้ำตาไหลอ่ะ

Gee-t [คน 2 ร่าง] · « **Reply #17 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 09:33:30 PM »

คืนนั้นผมนอนห้อง ต. ครับ รู้สึกอบอุ่นยังไงไม่รู้

แต่ผมยังไม่กล้าเปิดเซฟในทันที ต้องรอแม่เดินเข้ามาจึงเปิดเซฟเพราะต้องการให้แม่ได้ดูด้วย

มือผมสั่นอีกแล้วแค่กุญแจดอกเดียวทำไมเสียบยากจังวุ้ย

เมื่อเซฟถูกเปิดออกพบเพียงของ 3 สิ่งครับ
1. Diary
2. กล่องของขวัญ 1 กล่อง
3. รูปคู่เธอกับผม

ผมเลือกหยิบกล่องมาเปิดดูก่อน

ข้างในเป็นเน็คไท กับ กระดาษเล็กๆนึงใบ เขียนไว้ว่า

“Gee-t ต.ให้นะเอาไว้ใส่เวลาไปสัมภาษณ์งาน รู้ว่าGee-t มีอยู่อันเดียวเก่าแล้วด้วย แต่งด้วยให้ดูดีหน่อย
ว่าแต่ใส่แล้วมาให้ดูด้วยนะว่าเป็นไง สัญญาจะไม่ขำ”

แล้ววันที่ใส่ครั้งแรกคือวันที่ฝังศพเธอแล้วผมต้องเดินทางไปสัมภาษณ์ตอนบ่าย

ก่อนฝังศพผมเดินไปใส่กำไลไว้ข้างๆตัวเธอ แล้วบอกกับเธอด้วยประโยคสั้นๆว่า

“ต. Gee-t รัก ต.นะ ขอให้อย่าห่วงอะไรหลับให้สบายนะที่รัก กำไลนี้เอามันไปด้วยติดตัวไว้แทนความรักที่เค้ามีให้ ว่าแต่วันนี้เค้าดูทุเรศป่ะที่ตัวเองซื้อให้เค้าใส่มาแล้วนะ คงดูไม่ได้ใช่มัย”

m-GIRLS [Status:Reviving] · « **Reply #18 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 09:46:01 PM »

KujaKu · « **Reply #19 เมื่อ:** สิงหาคม 30, 2009, 09:49:45 PM »

เศร้าอีกแล้ว

ผู้เขียนหัวข้อ: เรื่องเล่าชีวิตผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง (รึป่าว) (อ่าน 9606 ครั้ง)

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!

ล๊อกอินก่อนนะจ๊ะถึงจะดูรูปแบบเต็มๆได้!